Fic KHR ยุทธการร้ายชิงหัวใจยัยสุดฮอต [1896]

ตอนที่ 10 : :: Chapter 8 ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,210
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 เม.ย. 55

+
❥ Free theme mouse.naru

 



'
งืมๆ' ฉันพลิกตัวบิดขี้เกียจบนเตียง

'อะโอ๊ย เจ็บไปทั้งตัวเลย ฮือๆ นี่ฉันตายไปยังฟร้ะเนี่ย'

 

ฉันค่อยๆลืมตาก่อนจะพบผู้คนมากมายยืนล้อมเตียงฉันอยู่

 

            'เฮ้ย มุงกันทำไมฟร้ะ' นี่คือสิ่งที่ฉันนึกในใจ แต่ก็ไม่ได้พูดไป

มองไปรอบๆห้องก็พบว่านี่คือสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย  นี่คงเป็นโรงพยาบาลสินะ

 

"น้ำหน่อย.."

"ค่ะๆ" ฮารุกับเคียวโกะรีบหาน้ำมาให้ฉันอย่างรวดเร็ว

"ดีจังใจเลยในที่สุดโคลมจังก็ฟื้นสักที พวกเราเป็นห่วงแทบแย่น่ะจ้ะ" เคียวโกะจังพูดพลางปาดน้ำตา

"ใช่ค่ะ ฮารุรอโคลมจังมาตั้งห้าวันเต็มๆนะคะ!"

"ฉันหลับไปนานขนาดนั้นเลยหรอ" ตายเลยดีกว่ามั้ยเนี่ย -*-

"เธอพักผ่อนก่อนเถอะนะ ไม่เป็นไรก็ดีแล้วล่ะ พวกเราไปกันเถอะ"

"ขอบคุณที่มาเยี่ยมนะคุณสึนะ"

สึนะหันมายิ้มให้ฉันก่อนที่ทุกคนจะทยอยอีกไป

 

จากนั้นสักพักก็มีใครคนหนึ่งเข้ามา

"ไง ยังไม่ตายอีกหรอ"   คนปากเสีย ฮิบาริ เคียวยะ -*-

"นายต้องตายก่อนฉัน ไม่งั้นฉันคงตายตาไม่หลับ"

"ฮะๆ ค่อยสมเป็นเธอขึ้นมาหน่อยนะ" ฮะ? อีตานี่ยิ้มหรอ เป็นไปได้ยังไงน่ะ o.O หล่อโฮก เอ้ยไม่ใช่

"เธอเป็นยังไงบ้าง..." เขาถามด้วยเสียงที่อ่อนโยน

"เจ็บ ขยับตัวไม่ได้ โว้ย เซ็งเป็ด"

"นั่งมั้ย ฉันช่วย" พูดจบเขาก็ปรับเตียงของฉันก่อนจะประคองฉันให้ค่อยๆนั่ง

 

ตึกตัก~ตึกตัก~ตึกตัก

เสียงหัวใจที่เต้นบ้าระห่ำมันมาอีกแล้ว นี่ฉันจะหวั่นไหวกับหมอนี่ไม่ได้เด็ดขาด

 

แปะ

"ไม่มีไข้นี่ ทำไมหน้าแดงจัง"

"เอ๋?" ฉันหันหน้าหนีพร้อมกับปัดมือเขาที่ทาบอยู่บนหน้าผากฉันออก

"เธอไม่ต้องห่วงแล้วล่ะนะแก๊งมาเฟียกระจอกๆนั่นพวกเราจัดการไปหมดแล้ว"

"หรอ? ดีจังนะ พวกเคียวโกะจะได้ปลอดภัย"

"ห่วงคนอื่นจังนะ หัดห่วงชีวิตตัวเองซะมั่งสิ"

"ชีวิตฉันมันห่วยอยู่แล้วแหละน่า  ได้ตายเพื่อคนอื่นก็คงไม่เสียดายชีวิต"

"ทำไมเธอไม่หัดห่วงตัวเองบ้าง รู้ไหมว่ามีคนเขาเป็นห่วงเธอแทบตาย! รู้งี้ปล่อยให้ตายซะก็ดี"

"นี่มันชีวิตของฉัน! อย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่นจะได้ไหม? คนอย่างนายจะเข้าใจอะไรล่ะ!"
ฉันชักจะอารมณ์ขึ้นบ้างละนะ กล้าดียังไงมาขึ้นเสียงใส่ฉัน

 

"นี่เธอ!" ฮิบาริบีบที่ไหล่ฉันอย่างแรง

"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะคุณฮิบาริ" น้ำตาจากความเจ็บเริ่มปริ่มออกมา

เขาคล่อยๆคลายแรงบีบก่อนจะ เอื้อมมือมากอดฉันไว้อย่างหลวมๆ

 

"...ฉันขอโทษ ฉันก็แค่เป็นห่วง"

"..."

"..."

ฉันพูดอะไรไม่ออก เขาก็คงเช่นเดียวกัน

ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมในช่วงเวลานี้น่าจะดีที่สุดแล้ว

 

..

 

:: อาทิตย์แรกของการอยู่รพ. ::

 

ก๊อกๆ

แอ๊ดด

 

ฉันเหลือบตามองดูว่าใครมา ก็พบว่าเป็น คุณฮิบาริ -_____-

เลยหันกลับมามองทีวีเหมือนเดิม

"นี่เธอกล้าเมินฉันเรอะ" ไม่พูดเปล่า เขานั่งลงที่เก้าอี้ข้างเตียงฉัน ก่อนจะจับหน้าฉันให้สบตาเขา

"ฉันดูทีวีอยู่ไม่เห็นรึไง"

"เห็น แต่เธอต้องสวัสดีฉันทุกครั้งที่ฉันมาเยี่ยม เข้าใจมั้ย?" ฮิบาริพูดหน้าตาย

"อะไรนะ! ทำไมฉันต้องสวัสดีนายด้วย? =0="

"และเธอก็คงต้องต้องสวัสดีฉันทุกวัน เพราะฉันจะมาที่นี่ทุกวัน"

ฮิบาริไม่ตอบคำถาม แถมยังกวนประสาทต่อ

 

นี่เขาบ้าไปแล้วรึเปล่าเนี่ยยย =[]=

 

 

:: อาทิตย์ที่สอง ::

 

ก๊อกๆ

แอ๊ดด

 

ไอ้คุณฮิบาริมันต้องมาอีกแน่ๆ แกล้งหลับดีกว่า

 

"zzz"

"หลับอยู่หรอ ช่วยไม่ได้แฮะ"

"..."

 

แอ๊ดด

ปัง

 

ทันทีที่เสียงประตูปิดลง ฉันก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

"เย้! >0<"

"ดีใจมากนักหรอที่ฉันกลับไปน่ะ"

 

เฮือก!... ฉันค่อยๆหันหน้ากลับไปที่ประตูอีกครั้ง ก่อนจะพบว่าคุณฮิบาริยังไม่ได้ออกไปไหนเลย
ฮึ่ม นี่เขาคงจะแกล้งเปิดและปิดประตูทั้งๆที่ตัวเองยังอยู่ในห้อง เพื่อให้ฉันคิดว่าเขากลับไปแล้วสินะ -_-+

 

"แหะๆ คุณฮิบาริมาตั้งแต่เมื่อไร ^^;" เหงื่อฉันเริ่มตกนิดๆ แต่ก็ทำใจดีสู้เสือ

"ฉันถามทำไมไม่ตอบ" คุณฮิบาริเดินเข้ามาใกล้เตียงเรื่อยๆ ก่อนจะหยุดที่ปลายเตียง และจ้องมองฉันความโมโห

"ฉันจะดีใจเรื่องอะไรล่ะ ก็ฉันเพิ่งตื่นเมื่อกี้" ฉันแถไปน้ำขุ่นๆ

"อ้อหรอ แล้วที่ 'เย้!' พร้อมทำหน้าตา '>0<' แบบนี้มันหมายความว่าไง"

แง่ว เห็นหมดเลยสินะ T^T

"ฉันละเมอละมั้ง ตื่นนอนทุกครั้งฉันต้อง 'เย้! >0<' เป็นกิจวัตรตอนเช้าน่ะ นายไม่รู้รึไง บู่ววๆ =w="

"-____-" คุณฮิบาริมองฉันด้วยสายตาที่บอกว่า 'กรูไม่เชื่อ'

"โฮะๆ ในนี้ร๊อนร้อนเนาะ เปิดแอร์กี่องศาเนี่ย วู้วๆๆ" ฉันกลบเกลื่อนด้วยการโวยวายเสียงดัง

"ร้อนนักก็ถอดสิ"

"ห๊ะ! ถอดอะไร o_O" ไอ้บ้า พูดจาอะไรล่อแหลม

"ถอดเสื้อคลุมนั้นออกไง คิดอะไรอยู่เนี่ยยัยบ้า -_-"

 

นั่นสินะ จริงๆมันก็ไม่ได้ร้อนหรอกนะ หนาวเลยต่างหากล่ะ ฉันเลยใส่เสื้อคลุมไว้ แต่ด้วยความที่ต้องกลบเกลื่อนความผิดจึงโบ้ยเรื่องอากาศร้อน ทั้งๆที่ตัวเองใส่เสื้อกันหนาวอยู่แท้ๆ ไว้อาลัยให้กับความโง่ของตัวเองสามวิ \T^T/

 

"แล้วเมื่อไรจะคืนเสื้อคลุมฉัน"

ห๊ะ? เสื้อคลุมอะไรอ่ะ ?

 

"ยังจะมาทำหน้างงอีก ก็เสื้อสูทฉันที่วันนั้นให้เธอยืมไง"

"อะไรนะ! =[]= นะนะนั่นเสื้อนายเรอะ" ฉันร้องเสียงหลง

 

ทั้งๆที่คิดว่าเป็นความฝัน แต่เขากลับมายืนยันว่าเป็นเรื่องจริง
ถ้าอย่างนั้นเรื่องจูบนั่นก็ต้องเป็นเรื่องจริงอะดิ

"ใช่ ของฉันจริงแท้และแน่นอน"

"กรี๊ดดดดดดดดดด!!!"

 

 

:: อาทิตย์ที่สาม ::

 

ก๊อกๆ

อ๊ากกกกกก! ไอ้เสียงเคาะประตูตอนเก้าโมงของทุกเช้ามันมาหลอนฉันอีกแล้ว ทำไงดี T^T

เรื่องในอาทิตย์ก่อนก็ทำฉันมองหน้าเขาไม่ติดไปสักพักแล้ว

 

แอ๊ดดด

เช่นเคย เสียงฝีเท้าหนักๆ เดินมาหยุดลงที่ข้างเตียงที่ประจำของเขา
กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยบอกได้ว่าไม่ผิดแน่ คุณฮิบาริ-_-

 

"นี่เธอจะคลุมโปงอีกนานมั้ย"

"..." ไม่เอา ไม่อยากเจอหน้าเขาแล้ว

 

พรึ่บ! ฟึ่บ!

 

เขากระชากผ้าห่มฉันออกอย่างแรง แต่เสียใจจ้ะ ฉันรู้ทันเลยกำผ้าห่มไว้อย่างแน่นตั้งนานแล้ว

"ออกมาเดี๋ยวนี้"

"ม่ายยย!"

 

ฉันเขาเขายื้อผ้าห่มกันอยู่สักพัก ก่อนฉันจะเป็นฝ่ายแพ้ ก็เพราะฉันเอาผ้าห่มห่อตัวไว้น่ะสิ

การแย่งผ้าห่มครั้งนี้ก็เหมือนกับการแย่งตัวฉันนั้นแหละ โยกไปโยกมา โอ้ย มึน+_+

 

"-__-"

 

"(. .  )"

           

"-*-"

 

"(  . .)"

 

ฉันหลบสายตาเขาไม่ว่าเขาจะมองมาทางไหน

"จะหลบหน้าฉันไปถึงไหนฮะ!?"

 

ฉันสะดุ้งเบาๆ ก็มันนึกถึงเรื่องคืนนั้นนี่นา -//-  แต่มันก็ไม่ใช่แค่นั้น เขามาเฝ้าฉันทุกวัน ไม่เคยขาด

มาปั่นหัวให้ฉันประสาทเสียเล่น แต่นั่นก็ทำให้ฉันหัวเราะและมีความสุขได้ในทุกวัน

 

ทุกครั้งที่มีความสุขหัวใจฉันจะพองโตราวกับจะระเบิดออกมา ฉันค้นพบว่า

ยิ่งฉันเข้าใกล้เขามากเท่าไร ฉันยิ่งหายใจลำบากมากขึ้นเท่านั้น

ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เกิดกับใครมาหลายปีแล้ว

แต่จะเป็นเขาหรอที่หัวใจฉันจะยอมเปิดประตูให้ จะเป็นเขาจริงๆรึเปล่านะ

 

"ว่าไง" คุณฮิบาริ เรียกฉันอีกครั้ง เพื่อดึงสติฉันให้กลับมา

"คุณฮิบาริ.."

"หือ?"

"มาเยี่ยมฉันทำไมทุกวันน่ะ" ฉันรวบรวมความกล้าถามออกไป

"ก็เพราะฉันอยากมาน่ะสิ"

แค่นั้นเองหรอ..

 

"แล้วทำไมต้องอยากมาด้วย" ฉันยังคงถามต่อไป ก็มันอยากรู้นี่นาว่าเขาจะคิดเหมือนฉันมั้ย

"เพราะ..มีความสุขล่ะมั้ง"

"..."

"มีอะไรรึไง"

"ปะ-เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร"

แค่นี้ก็พอ แค่ได้รู้ว่าเราทั้งคู่มีความสุขเมื่ออยู่ด้วยกัน ฉันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

"นอนยิ้มทำไม" คุณฮิบาริชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ๆ

"เฮ้ย! ออกไปน่ะ!" ด้วยความตกใจฉันจึงเอามือดันหน้าฮิบาริออกไปทันที

"นี่เธอหน้าแดงด้วย เขินฉันรึไง"

ฉันเอามือจับแก้มตัวเองทันที จริงหรอ ฉันปล่อยไก่ให้เขารู้อีกแล้วเรอะ T^T

 

"เป็นมาตั้งแต่เกิดแล้วน่า! -//-" ฉันบอกปัดๆ พร้อมหลบสายตาที่คมกริบคู่นั้น

"ก็ไม่ได้ว่าอะไร น่ารักดี"

 

หะห๊า o_O มายก็อดด โคลมจะเป็นลมแล้วววว กรี๊ดด >0<

 

 

:: อาทิตย์ที่สี่ ::

 

ก๊อกๆ

แอ๊ดด

 

คุณฮิบาริวันนี้จะมาไม้ไหนนะ ขอดูหน่อยละกัน

ว่าแล้วฉันจึงชะโงกหน้าออกไปดู

 

"โคลมจังงง>0<"

ฮารุกับเคียวโกะเองหรอ..

 

"เป็นไงบ้าง ลุกนั่งได้แล้วนี่นา แสดงว่าใกล้หายแล้วสินะจ๊ะ" เคียวโกะที่เห็นฉันในท่านั่งเอ่ยขึ้น

"ใกล้จะออกจากรพ.แล้วล่ะ ^__^"

"ดีจังเลยค่ะ วันนี้ฮารุเอาของกินมาเพียบเลยค่ะ กินกันเถอะๆ"

"จ้ะ"

 

วันนี้คุณฮิบาริไม่มาหรอ ทำไม...

 

..

 

ตอนนี้เวลา ยี่สิบสองนาฬิกา สามสิบนาทีเข้าไปแล้ว ฉันยังคงกดรีโมทเปลี่ยนช่องทุกช่องจนครบ
เป็นครั้งที่ร้อยก็ยังไม่สามารถหาเรื่องที่น่าสนใจได้

 

ทุกๆครั้งที่มีเสียงเคาะประตูฉันก็จะชะโงกหน้าไปดูอย่างรวดเร็วเสมอ

แต่ก็พบเพียงแค่ พยาบาลที่มาตรวจความเรียบร้อยเท่านั้น

 

เฮ้ออ หมอนั่นทำอะไรอยู่นะ

 

ก๊อกๆ

แอ๊ดด

 

เช่นเคย ฉันก็ชะโงกหน้าไปอีกครั้งด้วยความเคยชิน แต่สิ่งที่พบกลับเป็น

"=[]=" ฉันรีบเอาหัวลงกับเตียงพร้อมกับเอาผ้าห่มคลุมโปงทันที

 

ฟึ่บ!

"คิดถึงฉันจนต้องชะโงกหน้าคอยดูเลยรึไง" คุณฮิบาริกระชากผ้าห่มออก ก่อนจะถามฉันด้วยสีหน้าล้อเลียน

"ใครคิดถึงนายฮะ! ไอ้บ้า หลงตัวเองชะมัด" ฉันแหวเสียงดังเช่นเคย

"แล้วใครกันที่เห็นฉันมาจนยิ้มไม่หุบแบบนี้"

 

หมอนี่หมายถึงใครฟ้ะ? ก็ในห้องนี้มีเราสองคน ถ้าเขาไม่ยิ้มก็ต้องเป็นฉัน

ห๊ะ! ฉันงั้นเรอะ =[]=

 

"นี่! นายรู้ตัวมั้ยว่าจริงๆแล้ว นายโคตรพูดมากเลยคุณฮิบาริ =__="
ฉันโวยวายเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบซ่อนความเขินที่มี

"แล้วเคยเห็นฉันพูดกับคนอื่นรึเปล่า.." คุณฮิบารินั่งลงข้างเตียงที่ประจำ พร้อมกับสบตาฉันอย่างแน่วแน่

"..."

"ฉันน่ะ..พูดมากแค่กับเธอเท่านั้น"

"=///="

 

ไอ้หมอนี่! มันจะทำให้ฉันคลั่งตายไปถึงไหนห๊า? เอาหน้าหล่อๆนั่นออกไปได้มั้ย

เอาคำพูดที่แสนเอียนแต่ฟังแล้วชื่นใจสุดๆนั่นออกไปด้วย อย่ามาทำให้ฉันต้องหัวใจเต้นรัวจนจะบ้าอีก

อย่ามาทำให้ฉันต้องคอยเวลานายไม่มา อย่ามาทำให้ฉันสนใจนาย อย่าทำอะไรอีกเลยถ้านายไม่คิดจริงจัง

 

"มีข่าวดีจะบอก พรุ่งนี้เธอจะออกจากรพ.แล้วนะ"

"จริงอ่ะ! เย้ >0<"

 

 

-------------------------------

 

 

เย้! กลับบ้านสักทีจ้า >0<

ฉันนอนในโรงพยาบาลหนึ่งเดือนเต็มๆ ตอนนี้ได้เวลาออกมาหลั่นล้าแล้ว

 

ณ ช่วงเวลานั้นมีเรื่องมากมายชวนปวดหัวเหลือเกิน

เพราะคุณฮิบาริมาเยี่ยมฉันทุกวัน ฉันเองก็รู้สึกดีเวลาที่มีเขาอยู่ แต่เมื่อพี่มุคุโร่มาก็จะเปิดศึกน้ำลายกันทุกครั้ง

เพราะทุกครั้งที่พี่มาจะเห็นเราจับมือกันอยู่น่ะสิ -//////- 

 

ความสัมพันธ์ระหว่างเราตอนนี้มันคืออะไรฉันเองก็ไม่แน่ใจ แต่ฉันรู้สึกดีที่มีเขาอยู่ข้างๆ

แล้วเขาจะจะคิดเหมือนกับฉันมั้ยนะ?

 

เคียวโกะกับฮารุก็มาเยี่ยมฉันทุกวันเช่นกัน ฉันปฏิเสธไม่ได้เลยนะว่าเคียวโกะเป็นผู้หญิงที่ดีจริงๆ

เธอสดใส จริงใจ และเธอก็เสียสละตัวเองเพื่อฉัน ฉันไม่แปลกใจหรอกที่ใครๆก็ชอบเธอ

 

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะปกป้องรอยยิ้มที่สดใสของยัยนี่เอง

 

"นี่คุณฮิบาริ ทำไมไม่มีใครมารับฉันเลยอ่ะ" ทั้งๆที่ฉันออกจากรพ.ทั้งที -*-

"หึหึ"

"?"

"ฉันไม่ได้บอกใครว่าเธอออกจากรพ.น่ะ" เขาหันมาตอบหน้าตาย

"ไอ้..=[]="

"เพราะฉันมีที่หนึ่งที่อยากให้เธอไป และไม่อยากให้มีใครรบกวน"

"เอ๋?"

 

ตลอดทางที่ขับรถมาเขาไม่ยอมบอกอะไรสักอย่าง ไม่ว่าฉันจะอ้อนแค่ไหนก็ตาม =w=

หยิ่งนัก ไม่ถามก็ได้ฟร้ะ!

 

 

..

 

กว่าจะมาถึงที่นี่ก็ปาเข้าไปเกือบหกโมงกว่าๆ ท้องฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นสีส้ม ดวงอาทิตย์เริ่มจะลับขอบฟ้า

 

"ที่นี่น่ะหรอ"

มันก็แค่เนินเขาธรรมดาๆ ที่มีบรรยากาศร่มรื่น เงียบสงบ และโรแมนติกอย่างไม่น่าเชื่อ

"นั่งก่อนสิ"

"..." ฉันเดินไปนั่งข้างคุณฮิบาริ บนเนินเขานั่น

"ที่นี่สวยจังนะ มองพระอาทิตย์ตกดินจากมุมนี้แล้วสวยชะมัด"

"ใช่ ที่นี่คือที่ของฉัน ฉันอยากจะเก็บดวงอาทิตย์นี้ไว้เป็นของฉันคนเดียว"
นี่คือความคิดชายหนุ่มอายุยี่สิบสามปีหรอเนี่ย

 

ฉันอดไม่ได้ที่จะหันไปมองหน้าเขา ใบหน้าที่หล่อคมคาย ดวงตาสีนิลที่คมกริบ จมูกโด่งเป็นสันได้รูป
ผิวขาวเนียนดุจหิมะ อา... หล่อจริงๆผู้ชายคนนี้

ถึงจะดูเย็นชาแต่จริงๆแล้วอ่อนโยนมาก ใครได้เป็นแฟนเขาคงจะมีความสุขน่าดู
ชักอิจฉาผู้หญิงคนนั้นซะแล้วสิ

 

"ฮ่าๆๆ นายนี่มันเด็กจริงๆเลยนะคุณฮิบาริ"

"-*-"

"-x-" ฉันรีบเอามือปิดปากทันทีเพราะคุณฮิบาริมองฉันตาเขียวปั้ด

"แล้วนายให้ฉันมาดูพระอาทิตย์ตกดินด้วยไม่กลัวฉันจะขโมยพระอาทิตย์ของนายรึไง" ฉันถามขำๆ

"ไม่หรอก ดวงอาทิตย์นี่เป็นของฉัน และสักวันเธอก็ต้องเป็นของฉัน"

 

ฮิบาริพูดก่อนจะมองหน้าโคลมด้วยแววตาจริงจัง

 

"..." อีกแล้วนะที่นายพูดแบบนี้ มาทำให้ใจฉันสั่นไหวอีกแล้ว

 

เขาคิดอย่างที่พูดหรือเปล่า? และคิดจะจริงจังกับฉันมั้ย?
แล้วจะเป็นไรมั้ยถ้าฉันจะลองเสี่ยงกับหัวใจตัวเองอีกครั้ง

แต่ถ้าวันหนึ่งทั้งหมดเป็นสิ่งที่ฉันคิดไปเอง ฉันก็ต้องเจ็บฝ่ายเดียวเหมือนทุกที ฉันควรจะทำยังไง

 

ความรู้สึกหวานๆที่ทาบเข้ามาไม่ทันให้ฉันรู้สึกตัวนี่มัน...

เขาจูบฉันงั้นหรอ? ทำไมกันนะ?

รสชาติหวานละมุนที่ส่งผ่านลิ้นของเขาที่สอดแทรกเข้ามาทำให้สมองฉันอื้ออึง

แต่ฉันจูบตอบกลับเขาไป ดูท่าเขาจะอึ้งๆ แต่ก็ตอบรับความรู้สึกฉันด้วยรสจูบที่เริ่มร้อนแรงขึ้น..

 

วินาทีนี้ ฉันคิดว่าฉันชอบเขาแล้วล่ะ

ต่อให้หัวใจจะต้องเจ็บอีกสักกี่ครั้ง ถ้าต้องแลกกับความสุขกับเขาแบบนี้ ฉันยอม..






To be continued..



________________________________________________________


แชปนี้จัดเต็มคู่ 1896 =///=

 

ไรท์เตอร์แจ้งข่าวร้ายนิสนุง คือแต่งต่อไปถึงจุดๆหนึ่งแล้วมันเกิดแยกออกเป็นสองพล็อต

กำลังคิดอยู่ว่าจะเอาแบบไหนดี  เพราะมันก็เริ่มตันทั้งคู่ โฮฮ T___T

 

แต่ก็จะพยายามให้มากขึ้นเพื่อรีดเดอร์

ขอบคุณที่ทุกคนยังคงเคียงข้างฟิคเรื่องนี้(ที่สนุกบ้างไม่สนุกบ้าง)เรื่อยมานะคะ  T/\T


ปล.ถ้าไม่ผิดพลาดอะไรพรุ่งนี้อาจจะมาอัพตอนต่อไปน้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

724 ความคิดเห็น

  1. #694 ice-cream pop (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 16:20
    อ๊ากกก! ตอนนี้หวานสุดขั้วหัวใจมดขึ้นแล้ว=///=
    #694
    0
  2. #677 huh (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2556 / 20:18
    ฮิบาริพูดมากจังวุ้ย แต่ช่างเถอะ สนุกมากกกกกก
    #677
    0
  3. #665 ฮิบาริ ลูเซีย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2556 / 13:36
    ชอบมากแต่ก่อนไม่ชอบโครมแต่ตอนนี้ชอบแล้วละ

    แถมตอนนี้น่ารักมากเลยล่ะ
    #665
    0
  4. #661 ??? (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 10:58
    เห็นด้วยกับค.ห. 625 นั่งยิ้มไม่หุบเลย
    #661
    0
  5. วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:40
    ชอบอะ^_^
    #653
    0
  6. #625 ๐๐llRunGll๐๐ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 22:10
    หวานมาก มดขึ้นจอแล้วว แลดูเราเหมือนคนบ้าอ่านไปก็ยิ้มไป ยิ้มไม่หุบเลย >////<
    #625
    0
  7. #589 ~~เจ้าหญิงแห่งเอโดะ~~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2555 / 19:51
    โอ้ววววว!!!หวานมากกกค่า อ่านไปเขินไปเลย>.<
    #589
    0
  8. #572 33455 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 20:52
    โอ้ย~~~ เลี่ยน
    #572
    0
  9. #571 33455 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2555 / 20:51
    โอ้ย~~~ เลี่ยน
    #571
    0
  10. #296 lookpla-jibi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 11:02
     น่ารักจังเลย ><
    #296
    0
  11. #246 ♥バルシェ♥ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2555 / 09:04
    มาเยี่ยมตลอดหลายอาทิตย์เชียว ไม่ให้รู้สึกอะไรก็แปลกแล้วล่ะ=o=
    ยังไม่เคยมีใครมาเยี่ยมเราขนาดนั้นเล๊ย=  =*
    #246
    0
  12. #189 eiei (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 10:55
    น่าร๊ากกกก >/////
    #189
    0
  13. #158 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 13:38
     ไม่นานเธอก็จะเป็นของฉัน 

    อร๊ายยยยยย >/////////<
    #158
    0
  14. #110 ♥: The Guardian :♥ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2555 / 11:54
    น่ารักจัง!!><
    #110
    0
  15. #69 ____* ` ชอลลี่ ' ปีโป้ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 21:15
     อร้ายยยยยน่ารักมากเลยอ่ะไรเตอร์ >_ #69
    0
  16. #64 001 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 เมษายน 2555 / 14:21
    อืม...บรรยายได้ดีเลยล่ะ บทนี้ข้าขอชมเชย..สำนวนก็โอเค..มาก ( =///= )
    #64
    0
  17. #59 Zeekay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 เมษายน 2555 / 00:19

    คือมันข้ามฉากไปเป็นอาทิตย์ๆๆเเต่ว่าอยู่กับท่านฮิด้วย อ๊ากเขินเเทน ความยาวกำลังดีพี่น้อง

    #59
    0
  18. #58 มาชเมโร่ไส้สัปปะรด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2555 / 15:51
    555555555555555555555555555555555 >///////////////<
    #58
    0
  19. #57 สาวหน้ากากดำ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 17:13
    น่ารักมากมาย
    #57
    0
  20. #56 นักมายากลจากนรก (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2555 / 16:33
    ดูเหมือนหนูโคลมจะแหลไม่ค่อยเก่ง ไปเรียนสกิลแหลจากยามะสิ รับรอง!!!
    ตอนนี้น่ารักมากมาย > #56
    0