✤Shetani Command✤...ภารกิจรักลูกสาวซาตาน

ตอนที่ 2 : Shetani ✤Command(2)...29.02.2012

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 ธ.ค. 55

 






ShetaniCommand ( 2 ) ... 29.02.2012

 

 

ลมพัดหอบเอาเศษฝุ่นจากพื้นดินขึ้นสู่ฟากฟ้าที่กำลังแจดจ้าไปด้วยแสงแดด ผมสีน้ำตาลเข้มส่องแดดเป็นประกายปลิวไสวไปตามแรงลม ตรงหน้าคือกำแพงซีเมนต์ธรรมดาๆ แต่ที่ไม่ธรรมดาคือ ข้อความต่างๆที่ถูกเขียนไว้เพื่อบอกใครสักคนให้รับทราบ สีฟ้าครามจากดอกForget me not ถูกวางไว้เต็มพื้นที่แห่งนี้ ชายหนุ่มหลับตาลงนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น มือข้างขวาถือพวงดอกForget me not ไว้เป็นจำนวนมาก ส่วนมือข้างซ้ายเต็มไปด้วยดอกกุหลาบสีแดงไว้ทั้งสิ้น 9999 ดอก ทุกดอกล้วนแต่ก้านยาว ชายหนุ่มกำดอกอย่างแรงจนหนามของดอกกุหลาบทิ่มแทงมือของเขา เลือดเริ่มไหล และตกสู่พื้นดินตามแรงโน้มถ่วงของโลก สายตาแสนเศร้ามองผ่านแว่นตากรอบสีดำ เขากำลังมองดู 

มองดู 

ดู ภาพวาดของหญิงสาวบนกำแพงนั้น...

 

เหมือนบางสิ่งพุ่งชนเข้าหัวใจของเขาอย่างแรง

            เจ็บปวดเหลือเกิน

 

ใช่แล้ว… ความรู้สึกนึกถึงหญิงสาวที่น่ารักคนนั้น คนรักคนเดียว จากนี้ และตลอดไป

 

และแล้วเขาก็ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับพื้น ท่ามกลางดอกสีฟ้าคราม ใบหน้าของคนที่เขากำลังนึกถึงกลับลอยเข้ามาในใจอีกครั้ง ถึงแม้จะพยายามห้ามใจตัวเองไม่ให้คิดถึงคนนั้นเท่าไหร่ มันยิ่งกลับทำให้เขาต้องเจ็บปวดมากขึ้น  น้ำตายังคงไหลรินต่อไป ไม่มีทีท่าจะน้อยลง แต่กลับมากขึ้นเรื่อยๆ

 

ชายหนุ่มผู้นั้นที่กำลังพยายามจะเปล่งเสียงอันแหบพร่า เพื่อพูดว่า...

 

Seni Seviyorum…

 

แล้วจู่ๆ ร่างหญิงสาวก็ปรากฏขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นบนหน้าของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว

 

อะนูบิส^^” เธอเรียกชื่อเขา ชายหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปโผกอดหญิงสาวตรงหน้า ราวกลับว่ากลัวเธอจะหายไปจากเขาอีก กลัวสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาจะเป็นเพียงแค่ความคิด

ฉันรักเธอ…” ยังไม่ทันที่จะเอ่ยชื่อหญิงสาวผู้เป็นที่รักจบ เธอก็ค่อยๆจางหายไป ชายหนุ่มรีบคว้าตัวเธออย่างบ้าคลั่ง แต่สิ่งที่เขาได้กลับเป็นเพียงแค่อากาศอันบางเบา มิใช่หญิงสาวผู้นั้นแต่อย่างใด ความกลัวว่าเธอจะหายไปอีกแล่นเข้ามาสู่หัวใจ น้ำตาเริ่มไหลนองอีกครั้ง แล้วก่อนที่หญิงสาวผู้นั้นจะจางหายไป

ฉันก็รักนายเธอยิ้มให้เขา ยิ้มจางๆนั้นค่อยๆหายไปพร้อมกับร่างกายของเธอ

ไม่!!!!!!!!!!!!

 

 

 

28.02.2012

สอบเสร็จแล้ววววว!! >.< ” ฉันตะโกนดีใจสุดขีดอยู่หน้าห้องสอบ

พี่ไอริสสสส!! ^O^

ว่าไง น้องรัก ^^ ” ฉันกระโดดกอดกับรุ่นน้องที่มีนามว่า สหาย

พี่ไอริส อย่าลืมน่ะ วันนี้พี่ต้องไปร้องเพลงที่ถนนคนเดินน่ะ หนูต้องไปส่งงานก่อน แล้วเจอกันน่ะ

จ้า ^O^/ ” ฉันยืนโบกมือลาน้องสหาย

เจ๊!

กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด!! แม่เจ้าตกใจหมด _ _

เจ๊น่ากลัวกว่าผมเยอะ -^-

ฉัตรชัยยยยยยยยยยยย!!” ฉันยืนตะโกนเถียงกับรุ่นน้องหนุ่มอีกคน คนประจำเลยแหละคนนี้ชอบหาเรื่องยั่วโมโห ถ้าไม่ติดว่าเป็นมือกีตาร์ของวงจับทุ่มไปนานล่ะ =_=

อะไรเจ๊ ตะโกนเสียงดังทำไม หูผมไม่ได้หนวกน่ะ -O-

เธอเคยเห็นฉันเป็นรุ่นพี่บ้างไหม เคารพน่ะ รู้จักรึเปล่า -*-

ผมเลือกกระทำเป็นรายบุคคล -O-

ฉัตรชัยยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! >O<

ไม่รู้รึไงว่าเข้ากำลังสอบกันอยู่ ซื่อบื้อ!! น้ำเสียงเย็นยะเยือกบ่งบอกถึงความเย็นชาดังขึ้นมาทางด้านหลัง

 

ฉันรีบหันไปดูตามต้นเสียง สายตาปะทะเข้ากับดวงตาสีดำขลับที่จดจ้องอย่างเอาเรื่องอยู่ ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไม อะนูบิส ถึงได้ฉายานี้ ฉายาที่ทุกคนในโรงเรียนรู้จักกันดีคือ ‘เจ้าชายจิตสังหาร

 

ยัยซาตาน!” อะนูบิสฝากคำพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินไปหยิบเป้สะพายหลัง

แล้วคิดว่าตัวเองดีมากรึไงย่ะ >O< ” แผ่นหลังนั่นหยุดเคลื่อนไหว เขามองมาที่ฉันด้วยสายตาอันคมกริบ เข้าใจแล้วว่าทำไมถึงเป็น เจ้าชายจิตสังหาร T^T

หางานให้ตัวเองรึไงเจ๊ -O-

เงียบไปเลย ฉัตรชัย ฉันกำลังจะประสาทกิน TOT ” อะนูบิสจับแว่นตากรอบสีดำ สายตานั้นทำให้ฉันหยุดนิ่งแข็งทื่อ เป็นสายตาที่น่ากลัวมาก น่ากลัวจริงๆ ฉี่จะราดอยู่แล้ว

เธอพูดว่าไงน่ะ

พูดลอยๆ หมาน้อยได้ยิน ฉันทำเป็นไม่สนใจหันซ้ายหันขวา ความจริงไม่อยากสบตากอันแสนน่ากลัวคู่นั้นต่างหากT^T ขายาวๆสองข้างนั้นค่อยก้าวเข้ามา... เข้ามา... ฉันมองดสงตาคู่นั้นลอดผ่านแว่น โอ้โฮ... ดูมุมไหนก็น่ากลัว ฮืฮๆ กลัวเหลือทนแล้วนั่น T^T 



ถนนคนเดิน

 

วันนี้ รู้สึกพี่ไอริสจะร้องเพลงเพี้ยนๆน่ะ -*- ” สหายทักขึ้น ในขณะที่พวกเรากำลังมุ่นอยู่กับการเก็บอุปกรณ์ เครื่องดนตรีต่างๆ

พี่สาวสุดสวยของเธอก่อเรื่องไง เลยไม่มีสมาธิร้องเพลง นี่ ถ้าฉันไม่ลากคอออกมาคงได้ตายเป็นผีนีออนแน่ๆ

ฉัตรชัยยยยยยยยยยยยย!!!! >O<

ฮ่าๆๆสหายขำ

 

            แต่มันก็เรื่องจริงเพราะที่ฉันยังมีชีวิตรอดมาร้องเพลงได้เพราะ ทันทีที่อีตาอะนูบิสจะเข้ามาเอาเรื่อง ฉัตรชัยกลับจับคอเสื้อนักเรียนฉันแล้ววิ่งกระฉูดหนีออกมาจากจุดเกิดเหตุ เล่นเอาหายใจไม่ออกไปสองชั่วยาม =_=

 

นี่ ยัยซาตาน!”ฉันมองไปทางต้นเสียงพบกับกลุ่มหญิงสาวที่ชอบหาเรื่องฉันอยู่เป็นประจำ คราวนี้มาตามาถึงที่นี่เลยรึ ปกติมักจะหาเรื่องในโรงเรียนมากกว่าออกนอกสถานที่นะ O.O

มีอะไร =_=

วันนี้เธอบังอาจมาเถียง อะนูบิสของพวกเรา

ตานั่น ไปเป็นของพวกเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ =_=

อ๊ายยยยยยยยยยย กรี๊ดๆๆๆๆเสียงกรีดร้องดังระงมจากสาวๆนับสิบกว่าชีวิต ฉันที่เก็บหอบลำโพงขยายเสียงตัวสุดท้ายขึ้นหลังรถฉัตรชัย แล้วเดินไปสะพายกระเป๋า พร้อมกับกระดานวาดรูป กะว่าจะเดินจากไปไม่อยากมีเรื่อง แต่

เจ็บนะ!!” ฉันร้องโวยวาย เมื่อหนึ่งในกลุ่มนั้นดึงผมฉันอยู่ สงสัยฉันคงต้องซื้อวิกอันใหม่อีกล่ะ=_=

นี่ ยัยนรกส่งมาเกิด ถ้าขืนเธอยังทำตัวต่ำช้าต่อพี่อะนูบิสของพวกเรา จะโดนกว่านี้เป็นร้อยเท่า!!” เสียงอันแข็งกร้าวเปล่งออกมา พร้อมกับกระชากวิกผมสีน้ำตาลเข้มในทรงมัดรวบออกไป

พี่ไอริส!!” น้องสหายตกใจมากเมื่อพวกนั้นกระชากวิกผมออกไปจากหัวของฉัน แล้วผลัดกันเหยียบย่ำ จนสภาพมันคงใช้งานต่อไม่ได้แล่วล่ะ น้องสหายคงตกใจมากสิน่ะ ก็ไม่เคยเห็นฉันในสภาพนี้ ผมสีขาวถูกปลดปล่อยทิ้งดิ่งลงมา เหยียดตรงลงมาถึงระดับสะโพก ปกติยัยพวกนี้ก็หาเรื่อง ทำแบบนี้อยู่ประจำ แต่ต่างกันตรงที่คราวนี้ทำต่อหน้าสาธารณะชน ถนนคนเดินยังไม่เลิกด้วยซ้ำ

เป็นไงพอใจไหม -O- ” ฉันถามกลุ่มหญิงสาวพวกนั้นที่ยืนหัวเราะชอบใจ ผู้คนแถวที่ผ่านไปมาต่างให้ความสนใจกับสีผมที่แปลกประหลาดของฉัน

มากๆๆๆ วันนี้แค่นี้แหละ ไปพวกเรากลับ กลุ่มนั้นเดินจางหายไปกับฝูงชนบนถนน

พี่ไอริส พี่เป็นไงบ้างเนี่ย T^T

แค่นี้เอง เคยชินแล้วล่ะ -_-

โอ้โฮ!! ซานตานเต็มขั้นเลยเจ๊ -O-

ฉัตรชัยยยยยยยยย!! >O<

พี่ไอริส TTOTT ” สหายน้ำตาไหลพราก

นี่แหละ วิถีARTIST ^O^

 

 

 

            ฉันเดินลงมาจากรถเมล์ ฉันชอบจริงๆที่ป้ายรถเมล์อยู่หน้าซอยหมู่บ้านของฉัน ทำให้เวลาเดินทางไปไหนมาไหนสะดวกสบายจริงๆ ^^ และแน่นอนคนที่ขึ้นรถเมล์สายนี้ เวลานี้ เป็นประจำมักจะเห็นฉันในสภาพที่ไม่ค่อยสมบูรณ์มากนัก ถึงขั้นสนิทกับคุณลุงขับรถเมล์ บางวันก็ช่วยคุณป้าเก็บเงินค่าโดยสารบ้าง สนุกจะตาย ^O^

โชคดีนะคะ คุณป้าคุณลุง ^^/ ” ฉันโบกมือลาคุณป้าและคุณลุงรถเมล์

จ้า!” ทั้งสองตอบกลับ และรถเมล์ก็ออกตัวไป

ลูก ลูก ฉันอยู่ไหน ชายแก่ง่อมคนหนึ่งเดินถือมาเท้า ทำท่าเหมือนหาบางอะไรสักอย่างตรงป้ายรถเมล์ ทั้งๆที่ตอนนี้ก็ไม่มีใครแล้ว แถมยังดึกมากแล้ว 5 ทุ่มกว่าแล้วเนี่ย

ลูก ลูกฉัน อ๊ะ!

คุณลุงค่ะ!! \O[]O/ ” ฉันเห็นชายแก่คนนั้นสะดุดล้มไป จึงรีบเข้าไปช่วย

นี่ เธอคือลูกของฉันใช่ไหมเสียงอ่อนแรงทักขึ้นเมื่อฉันพยุงร่างของแกให้กลับมายืนดังเดิม

ไม่ใช่ค่ะ ^^

ใช่แล้ว

“พ่อหนูท่านหายไปตั้งแต่หนูยังเล็กแล้วค่ะ ^^

“แล้วพ่อหนูหายไปไหนเหรอ?”ลุงแก่ถาม

“หนูก็ไม่รู้เหมือนกันคะ แต่เวลาที่หนูถามถึงพ่อ แม่มักจะบอกเสมอว่า พ่อแกไปตายอยู่ในนรกนู้น อยากเจอมันก็ตายซิ -O-

“แม่ของหนูพูดอย่างนั้นจริงๆเหรอO[]O

“ที่พูดมาข้างต้นนั้น สำเนาถูกต้องค่ะ (_ _)v

“แย่จังเนอะ”

หนูชินแล้วค่ะ ว่าแต่ลุงมาทำอะไรดึกๆอย่างนี้ค่ะ

ลุงมาตามหาลูกของลุง

ลูกลุงหายไปไหนค่ะ O_O

เค้าหายไปตั้งแต่เกิด จนตอนนี้ก็อายุประมาณ 20 ปีแล้ว

ลุงน่าจะไปแจ้งตำรวจ ให้ช่วยตามหาน่ะ เดี๋ยวหนูพาไป

ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวลุงจะลองไปตามหาฝั่งนู้นดูคุณลุงชี้ไปยังฝั่งตรงข้าม

ไหวรึเปล่าลุง ให้หนูพาข้ามถนนน่ะ

ไปเถอะ กลับเข้าบ้านได้แล้ว นี่มันก็จะเที่ยงคืน เดี๋ยวทางบ้านจะเป็นห่วงน่ะ ^^

ไปได้นะลุง -*-

สบายมาก ขอบใจมากนะ แล้วลุงก็ค่อยๆเดินมือข้างซ้ายถือไม้เท้า

จะเที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย แต่ถึงยังไงแม่ก็คงหลับไปนานแล้ว นี่แหละ ข้อดีของแม่ จะกลับบ้านกี่โมงก็ไม่ด่า เพราะหล่อนหลับไปตั้งแต่หกโมงเย็นแล้ว =_=

 

เอี๊อดดดดดดดดดดดด!!

 

            เสียงยางรถบดกับถนนดังลั่นไปทั่วบริเวณแห่งนี้ ฉันหันขวับไปมองตรงทางข้ามม้าลายไปอีกฝั่งของถนน

 

นั่น… คุณลุงคนนั้นถูกรถชนนิ O.O

แต่รถที่ชนลุง หายไปไหนแล้ว ช่างไร้น้ำใจจริงๆคนสมัยนี้ ชนคนแล้วไม่รับผิดชอบเนี่ย -3-

 

ฉันวิ่งข้ามทางม้าลายไปหาคุณลุง ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนถนน

 

“คุณลุง คุณลุง! ยังไม่ตายใช่ไหมคะ TOT ” ฉันเข้าไปเขย่าตัวคุณลุงให้ได้สติ

“ลุงไม่ตายง่ายๆหรอก

“ขอบคุณสวรรค์ T_T

“หนู

“อะไรคะลุง ตอนนี้หนูว่าเราควรรีบไปโรงพยาบาลกันก่อนนะคะ”

“หนู คือ ลูกของลุง”

“หา!

“หนู คือ ลูกของลุงจริงๆ ไอริส” ฉันอึ้งกับคำพูดของลุง

“อ๊ากกกกก! ลุง! ลุง! ลุงเป็นอะไรเนี่ย O[]O ” แง้ๆ ทำตัวไม่ถูกแล้วเมื่อจู่ๆ เหมือนกับร่างของลุง ค่อยๆจางหายเลือนไปกับสายลมที่พัดเข้ามาเอื่อยๆ

“ชัดเลย ผี! TOT ” พอฉันรู้สึกตัวว่าอ้อมแขนที่ไม่มีลุงอยู่แล้ว ก็รีบวิ่ง

“อะไรกันเนี่ย หายไปเฉยเลย อ๊ากกกกกก! TOT ” ฉันตะโกนร้องกรีดโวยวาย เผื่อจะผีตัวอื่นจะได้รู้ว่าฉันโดนหลอกมาแล้ว ดังนั้นผีที่เหลือไม่ต้องเข้ามาหลอกฉันอีกนะ YOY

 

ฉันวิ่งมาถึงทางเข้าหมู่บ้านที่มีต้นไทรใหญ่สองต้นโน้มเข้าหากันเป็นทางเดินไปยังในตัวหมู่บ้านสวดอ้อนวอนพระผู้เป็นเจ้า อย่าให้หนูเจออีกเลยนะ ผีๆนะ ไม่เอาแล้ว T/\T

 

“เฮ้ย! ผี!

O_O

“ผี! หลบๆ อ๊ากกกกกกกกกกกก!

“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!! TOT ” ฉันพุ่งตัวหลบข้างทาง ซึ่งมันเป็นกองขยะของทุกบ้านในหมู่บ้าน เหม็นขึ้นสมองเลย T_T

“อ้าว ยัยซาตานเองเหรอ” ฉันหันไปดูคู่กรณีที่ยังอยู่ในสภาพดี นั่งอยู่บนจักรยาน หือ นี่มัน อีตาอะนูบิส!

“นะ นะ นาย นี่ แกล้งฉันเหรอ!!! >O<

“เปล่าแกล้ง ก็ถ้าใครเห็นเงาผู้หญิง ผมยาวสีขาวตอนกลางคืน ก็คิดเหมือนฉันทั้งนั้นแหละ ยัยผีซาตาน -O-

“ฉันเป็นคนยะ -*-

“แล้วนี่ เกิดพิศวาสอะไรกับถังขยะเปียกของหมู่บ้านละ” ฟังดังนั้นแล้ว ฉันจึงสำรวจสภาพตัวเอง ฮือๆ มิน่าทำไมมันเหม็นอย่างรุนแรง ฉันอยู่ในถังขยะเปียกนี่เอง YOY

“ฉันว่าเธอเข้าใจผิดนะ อย่างเธอต้องโดดเข้าถัง นู้น!” เขาชี้ไปยังทางที่อยู่ข้างๆกัน ฉันมองตามนิ้วเขา ก็เห็นถังขยะสีแดง มีรูปหัวกะโหลกไขว้ ขยะอันตรายหนอย! ฉันว่านายอันตรายกว่าฉันเยอะ -..-

“นี่ นายว่าฉันเหรอ!! >O<

“คิดไปเอง” ว่าจบเขาก็ปั่นจักรยานออกจากหมู่บ้านไป

 

ทำไม ทำไมกันนะ บ้านฉันกับบ้านของไอ้ตาปีศาจนี่ต้องมาติดกันด้วย โลกไม่ยุติธรรม TOT

 

 

 

ฉันค่อยๆย่องขึ้นบ้านให้เบาที่สุด เนื้อตัวฉันก็เหม็นบรม แหวะ! อยากอ้วก TOT

 

“กว่าจะถึงห้อง” ฉันเขวี้ยงกระเป๋านักเรียนลงบนเตียงนอน

 

ติ้งงงงง! ติ้งงงงงงง!!!!

 

“อ๊ากกกกกกก! O[]O ” ตกใจหมด เสียงนาฬิกาไขลานบ้านฉันนี่ดังได้ใจจริงๆ มันจะดังเป็นประจำทุกเที่ยงคืน อะไรนะ! เที่ยงคืนแล้วเหรอ น้ำยังไม่ได้อาบเลย T^T

เอ๊ะ! งั้นวันนี้ก็เป็นวันที่ 29 กุมภาพันธุ์ แล้วซิ เย้! วันนี้วันเกิดของฉัน \^O^/

 

ฉันเดินเข้าไปยังกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนเงาตัวฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

“สุขสันต์วันเกิดนะ ^^ ” ฉันพูดกับตัวเองในกระจก น้ำตาไหลด้วยความดีใจที่จะได้ฉลองวันเกิดตัวเอง ฉันหลับตาลงพร้อมกับกุมมือขึ้นมาสวดขอบคุณพระเจ้า ที่ท่านประทานวันเกิด อย่างน้อยฉันก็ได้ฉลองวันเกิดตัวเอง แต่แค่รอนานไปหน่อยก็เท่านั้นเอง T^T

“สุขสันต์วันเกิดนะลูก ^^ ” หือ เสียงใคร ฉันอยู่ในห้องคนเดียวนะ เสียงแม่ก็ไม่ใช่ เสียงผู้ชายนิ ฉันลืมตาขึ้นก็พบกับร่างผู้ชายตรงหน้าฉัน O.O

“อ๊ากกกกกกกกกก!! ผี! O[]O

“ไม่ต้องตกใจในความหล่อขนาดนั้นก็ได้นะ ฮ่าๆ ^O^

“หล่อกับผีดิ TOT ” ไม่ให้กลัวได้ไงดูแต่งตัวเข้าอย่างกะหลวงพ่อในโบสถ์คริสต์

“ฉัน คือ พ่อของเธอน่ะ -*-

“พ่อ! O_O

“ใช่ ฉัน เป็น ซาตาน พ่อของเธอไง...


 

SHRTANI COMMAND
{ Next CHAPTER [3] }

โปรดติดตามตอนต่อไป


:)  Shalunla


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

117 ความคิดเห็น

  1. #99 PunyGirl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:09
    555  รู้สึกว่านางเอกจะรั่วนิดๆนะ
    #99
    0
  2. #82 pretty-p (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2555 / 11:39
    พ่อเธอเป็นซาตาน งั้นก็ไม่ต้องรอตาย แล้วตกนรกดิ 555+
    #82
    0
  3. #79 NooPloY Yaoi Girl นัก(หัด)เขียน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2555 / 12:56
    พ่อเหรอคะ O_O

    ป.ล ตอนท้ายแอบเศร้าจัง T_T 

    #79
    0
  4. #73 Pammi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2555 / 09:46

    อะนูบิส ♥

    #73
    0
  5. #69 Natchaya'z (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2555 / 10:32
    พ่อออ ?
    #69
    0
  6. #37 Sweetness-pink (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2555 / 14:00
     สู้ๆ นะคะ ><
    ติดตามๆ
    #37
    0
  7. #31 Ploy^^ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 เมษายน 2555 / 10:26
    จะคอยติดตามต่อไปสนุกมากเลยค่ะ

    เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^
    #31
    0
  8. #29 Fern (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 เมษายน 2555 / 10:39
    ฉันจะติตามเธอ "ยัยซาตาน"

    555555
    #29
    0
  9. #25 หมูน้อยไร้ดั้ง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2555 / 11:47
     เม้นนนน

    อย่าน้อยใจน้า  โอ๋ๆๆๆๆ
    #25
    0
  10. #19 www (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 16:07
    สนุกค่า
    #19
    0
  11. #18 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 09:18
    จะกลัวทำไมกะอีแค่สายตาของพระเอก นางเอกส่วนใหญ่ขวัญอ่อนง่ายมากๆ เลย ^^ แต่ฮาดีค่ะ
    #18
    0
  12. #17 memine-baiyoke (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2555 / 22:54
    ชอบข้อความเนื้อหาในช่วงแรกมากเลยค่ะ ดูลึกซึ้งและมีความหมายดี ^^
    #17
    0
  13. #10 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 มีนาคม 2555 / 09:57
    ติดตามฮับป๋ม สู้ๆน้า
    #10
    0