PLEASE!! ★mister mafia กรุณารับความรัก♥ฉบับโหด

ตอนที่ 23 : Pls!★ Mr.mafia [23] : พลังแห่งรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,451
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    25 ธ.ค. 57


 PLEASE!! ★mister mafia กรุณารับความรักฉบับโหด

 




Pls! Mr.mafia [23] : พลังแห่งรัก
 

 

เฮือกกกกกก!! O_O”

 

            ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมาท่ามกลางความหวาดเสียวที่มีอยู่ในใจยังไม่หาย นี่..ฉันยังไม่ตายใช่ไหม เฮ้อ! โล่งอก นึกว่าตกมาตายซะแล้วU_U ฉันมองไปรอบๆ ก็ได้รู้ว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่บ้านนายหน้าเดียว ฉันเลือบไปเห็นมือหนักวางพาดเอวฉันไว้ หนอยๆๆ

 

U_UzZZ”แต่พอเห็นนายหน้าเดียวหลับอยู่ มืออีกข้างก็หนุนหัวตัวเอง

^^”เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ นี่ฉันยิ้มทำไมเนี่ย -3-

UOUzZZ”แลดูจะเป็นคนขี้เซาไม่น้อยเลยนะ อากาศค่อนข้างหนาวนะเนี่ย อีตานี่ก็คงดูแลเราเหนื่อยมากจนผล็อยหลับไปสินะ งั้นฉันจะห่มผ้าให้ก็แล้ว

“อืมแต้งกิ้วUOU

O_O”ยังไม่หลับอีกเหรอ

 

 

            เช้านี้ฉันมมาโรงเรียนพร้อมๆกับนาฟต้า วันนี้อีตานี่ก็ดูแปลกๆ ดูร่าเริงผิดปกติ ฉันยืนดูอาการไอ้ตาบ้านี่อย่างห่างๆโดยมีมะนวยอยู่ข้างๆ ว่าแต่มะนวยจะเข้าแถวทั้งที่ใส่สูทผูกไทค์สีดำด้วยเนี่ยนะ เด่นไปรึเปล่า-O-

            “เบิกบานจัง ^O^/”นาฟต้า

            “มะนวยๆ ขอยาแก้ปวดหน่อยสิ-O-

            “คุณหนู ไม่สบายเหรอครับ?”มะนวยถาม

            “ฉันปวดหัวเพราะเจ้านายมะนวยนั่นแหละ ดูเริงร่าตั้งแต่เช้าละ”ฉันยืนพิจารณาอาการของนาฟต้าอย่างห่างๆ ขอย้ำอย่างห่างๆ

            “ฮ่าๆๆ ^O^ แล้วคุณหนูปวดหัวมากไหมครับ^^

            “-*-

“คิ้วผูกกัน แสดงว่ามากใช่ไหมครับ^^

“มันแบบ มึนจนอึนไปหมด /*O*\

“ผมมีวิธีครับ รับรองหายเป็นปลิดทิ้งเลย^^

“จริงเหรอมะนวย มาเลยๆฉันพร้อม”

“สักครู่นะครับเดี๋ยวจัดให้^^

“อ่าๆ -..-

“คุณชายครับทางนี้ครับ^^/”มะนวยเรียกกวักมือเรียกนาฟต้า

“มะนวยจะเรียก ไอ้บ้านั่นมาทำไม O[]O

“ว่าไง มะนวย^^

“คุณชายครับ #@%$&%$”มะนวยกระซิบข้างหูนาฟต้า ฉันพยายามเข้าไปฟังด้วยแต่ถูกนาฟต้าดันหน้าเอาไว้ ใจร้ายชะมัดTOT

“คุณหนูยูนิคปวดหัวครับ ช่วยคุณหนูหน่อยสิครับ คุณชาย^^

“เอางั้นเลยเหรอมะนวย-O-

“ตามที่ผมสอนเลยครับ^^

“หือ! O_O

“แม่หมูไม่สบายเหรอ^O^

“ห๊า! O[]O”ไอ้บ้านี่พูดออดอ้อน แล้งยังมาทำหน้าเด็กแอ๊บแบ๊วใส่อีกด้วย ผีอาม่าเข้าสิงแน่ๆ

“แม่หมูๆ เป็นอะไรบอกพ่อหมูได้นะ^O^

“ปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก /(_ _)\”ฉันเอามือกุมหัวเอาไว้

“เดี๋ยวพ่อหมูจะรักษาให้นะ^^

/(_ _)\

ฉันกำลังกุมหัวก้มหน้า อยู่ๆนาฟต้ากับจับฉันเงยหน้าขึ้นมา แล้วยื่นมือมาจับที่แก้มฉัน จะทำอะไรของมันอีกฟะเนี่ยO[]O

            “โอมมมม ด้วยพลังแห่งรักที่ข้ามีนั้น ของให้นางอันเป็นที่รักจงสบายดีเถิด!

            “=[]=!!!

            “เพี้ยง!”มีเป่าลมใส่หน้าด้วย ให้มันได้อย่างงี้สิ

“มีอะไรต่ออีกไหม-*-”ฉันถาม

“เดี๋ยวๆ ลงอาคมก่อน”นาฟต้าหลบตา เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรสักอย่าง

“ห๊ะ! O[]O

“จุ๊บ!

O/////O”ลงอาคมด้วยการจูบปากเนี่ยนะ ศิษย์สำนักไหนฟ่ะTOT

“ทีนี้ หายปวดหัวรึยัง^^

-[]-<<<ยูนิคอึ้งอยู่

“ดูเหมือนจะยังไม่หาย เดี๋ยวขอลองอีกที โอม

-[]-

“จุ๊บ!

-[]-!!!

“มะนวยทำไงดี ยัยนี่แข็งทื่อไปเลย –O-

“ฮ่าๆๆๆ^O^”มะนวยดูจะสนุกสนานกับเหตุการณ์ตรงหน้าซะเหลือเกิน







Quantum  Talk:

            ผมกำลังยุ่งๆกับการเคลียร์งานของโรงเรียน เพราะไอ้เพื่อนสุดที่รักของผมดันมึนทำเป็นหลับไม่ยอมตื่นมาช่วยงานผมสักที ตอนนี้ผมได้แต่วุ่นกับเอกสารกองโตตรงหน้า เข้าแถวตอนเช้าก็ไม่ได้ไป ยูนิคก็ไม่รู้จะเป็นยังไงบ้าง เล่นกระดกเหล้ารวดเดียวขนาดนั้นไม่แฮงค์ก็ให้มันรู้ไป-O- แต่ที่น่าเป็นห่วงที่สุด คือ เมื่อวานนี้ไอ้เจ้าบ้านั่นดันมาชิงตัวยูนิคไปซะงั้น เล่นเอาหงุดหงิดเหมือนกันแฮะ

            “เมื่อไหร่จะเสร็จเนี่ย -*-”พอบ่นออกมา สายตาผมดันเหลือบไปเห็นยูนิคเดินผ่านหน้าห้องเรียนของผมพอดี จะรออะไรจริงไหม รีบเข้าไปทักดีกว่า ^O^

            ผมรีบกระโจนตัวออกไปนอกห้อง

            “ยูนิค!^O^/

            ”แปลกจัง ทำไมยูนิคถึงไม่ยอมหันมานะ

            “ยูนิค! ยูนิค!” อ๊ะ! หันมาแล้ว^^

            “หืม… =O=

            “เป็นอะไรไปเนี่ย -*-”ทำไมยูนิคทำหน้าเหมือนกะคนเพิ่งเจอผีมา

            “อืม… =_=

            “ไอ้นั่นมันทำอะไรเธอรึไง”

            “เอ๋… -..-”ยูนิคสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ดูเหม่อลอยยังไงพิกล ต้องเกิดอะไรขึ้นกับเธอแน่ๆ

            “เฮ้! ยูนิค! ยูนิค! ได้ยินพี่ไหม ฮัลโหล มีใครอยู่ในยูนิคไหม!”ผมพยายามตะโกนเรียกสติเธอกลับคืน

            “อ้อ! พี่ควอนตัมเหรอ มีอะไร –[]-

            “ไปโดนอะไรมาก ถึงเป็นแบบนี้-*-

            “โดนโดนเฮ้อ! =O=

            “-*-???

            “หนูโดนอาคมมา=_=

            “-*-?!?!

            “ด้วยพลังแห่งรัก =O=

            “=[]=”แล้วยูนิคก็เดินจากผมไป อะไรกัน อาคม! ทุกคนบ้าหรือว่าผมปกติดีอยู่คนเดียว ไม่ได้การละผมต้องถามเธอให้รู้เรื่อง ผมรีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้ ยูนิคหันหน้ามาทางผมอีกครั้ง

            “เดี๋ยวก่อนยูนิค ไปโดนมายังไง”

            “ก็ แบบ ปวดหัว โอ๊ยๆๆ แล้วมะนวยก็อยู่ๆ ไอ้หน้าเดียว มันกระซิบกัน ซุบซิบๆ หลังจากนั้นก็โอม

            “-*-???”ผมจับใจความที่ยูนิคพูดไม่ได้เลยสักประโยค

            “แล้วก็มันก็มาเพี้ยง! เพี้ยง! แบบนี้ พู่! พู่! –{}-” เยี่ยมไปเลย เธอเป่าลมใส่ผมด้วย-_-

            “แล้วไงต่อ-_-

            “แล้วก็ลงอาคม จุ๊บๆๆ”

            “ห๊ะ O_O

            “แบบว่ามันมาจุ๊บๆๆเนี่ย”

            “ยังไงนะ-O-

            “จุ๊บๆๆ -3-

            “แบบไหน -*-

            “แบบนี้ไง”เธอมาประกบริมฝีปากเธอลงบนปากผมอย่างไม่ทันตั้งตัว

            “แบบว่าตั้งหลายครั้งนะ พี่ควอนตัม ไปละนะๆๆๆ ทำไมฉันต้องนะ หลายครั้งด้วย แล้วนี่ฉันไม่อยู่ทำไมตรงนี้ นี่มันห้องอะไรเนี่ย โอ๊ย! งงไปหมดแล้ว แล้วนี่อะไรกันเนี่ย……”แล้วยูนิคก็เดินบ่น จากผมไปอีกครั้ง

            “O////O”ทิ้งให้ผมยืนอึ้งอยู่คนเดียว





ณ ห้องเรียน

ครูว่าพวกเราย้ายโรงเรียนด้วยกันเถอะ TOT”

“ฮือๆๆ” เสียงคร่ำครวญของคุณครูและบรรดาเพื่อนร่วมห้องต่างพากันหวาดระแวง กับสิ่งมีชีวิตสองคนที่นั่งอยู่ท้ายห้อง ด้านยูนิคยังคงไม่สติกับอาคมของนาฟต้า หน้าตาเหม่อลอยอย่างเห็นได้ชัด ส่วนนาฟต้าก็นั่งทำงานอดิเรกอยู่ นั่นก็คือ การขัดปืน!!! หัวเราะหึหึในลำคอซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างพวกโรคจิตไม่ปาน นอกจากสิ่งมีชีวิตสองตัวนี้แล้วคนอื่นๆภายในห้องต่างพากันกรูมาอยู่กันอยู่หน้าห้องพร้อมกับน้ำตาที่รินออกมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

            “หึหึ”เสียงนาฟต้าหัวเราขึ้นอีกแล้ว

            “ฮืออออออๆๆๆๆๆๆ”พวกนักเรียนและคุณครูชีวะเจ้าประจำต่างพากันโอบกอด

            “เหอๆๆ -..-”ยูนิคก็ยังคงติดอยู่ในภวังค์อะไรสักอย่าง

            “แม่งสยองพอๆกันเลยTOT”หนึ่งในบรรดาสิ่งมีชีวิตหน้าห้องพูดออกมา

            “-*-”ทำเอาหน้านาฟต้าหน้านิ่วคิ้วขมวด

            “ทุกคนครูตัดสินใจแล้วเราย้ายไปเรียนกันที่โรงอาหารกันเถอะ!”สิ้นเสียงครูชีวะ ทุกคนต่างพากันวิ่งออกมาจากห้องประดุจดั่งการปล่อยตัวนักกีฬามาราธอน

            “เอ๋อ้าว ไปไหนกันหมด”ยูนิคที่เพิ่งเหมือนจะรู้ว่าไม่มีใครอยู่ในห้องนอกจากตัวเองและนาฟต้า

[เมื่อยัยนางเอกของเราได้สติ หมดหน้าที่ของwriterเนอะ]

“ฉันจะฆ่ามัน –O-”นาฟต้าพูดพร้อมชูปืนในมือขึ้นมา

“เดี๋ยวๆ นายจะทำอะไร O_O

“ฉันจะฆ่ามัน อยากจะเหยียบๆๆๆๆๆ หึย!”เป็นอะไรของมันหว๊า

“ประสาทรึเปล่าเนี่ย -*-

“ฉันจะไปเด็ดหัวไอ้ชู้!!

“อ้อจ๊ะ^^”ชู้ เอ๊ะ! นาฟต้ามีเมียแล้วเหรอก็ไม่ แต่เอ๊ะ! ฉันเป็นเมียไอ้บ้านี่อยู่นี่ ชู้คุ้นๆแหะ ฉันเป็นภรรยานาฟต้า ชู้ที่ว่าพี่ควอนตัม!!!!!!!

“ใจเย็นๆนะที่รัก ไปฆ่าพี่ควอนตัมไม่ได้นะ*O*”ฉันรั้งนาฟต้าไว้

“ทำไม-*-”หน้าตาหมอนี่บูดบึ้งขึ้นทันตาเห็น

“เขาเป็นคนดีนะ อีกอย่างก็ไม่ได้ทำอะไรไม่ดีต่อแม่หมูเลย…^^”เอาวะ ยิ้มสู้มาเฟีย

-*-

“ใช่ไหม TOT

“คงต้องเพิ่มปืนอีกสักกระบอก-*-”ว่าแล้วนาฟต้าก็คว้าปืนที่แนบอยู่ด้านหลังกางเกงของตน

“ไม่นะ TTOTT

“กระวกกระวายใจมากเลยใช่ไหม”

“อย่าทำพี่ควอนตัมนะ ได้โปรด*O*

“ถึงขั้นขอร้องแทนกันงั้นเหรอ”นาฟต้าทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง

“ฉันจะใช้ดาบเลเซอร์ ฟันหัวมัน!!!!!!!!” อ๊ะจ๊ากกกกกกก! O[]O

“นาฟต้า นายบ้าไปแล้วรึไง >O<

“งั้น ฉันจะให้มันดมก๊าซไข่เน่าจนกว่ามันจะตาย-*-”ฟังแล้วดูเหมือนว่าวิธีนี้จะทรมานสุดๆ U_U

ถ้านายมีปัญหาทางสุขภาพจิต ปรึกษาจิตแพทย์ได้นะ -[]-”

“ฉันควรจะฆ่าเธอตายตามมันไปด้วยดีไหม”นาฟต้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก มันทำให้ฉันก้าวห่างจากนาฟต้าโดยอัตโนมัติ

“กลัวฉันเหรอ?...”แล้วน้ำเสียงเขาก็แปรเป็นเศร้าสร้อย

“ทำไมมีหลายอารมณ์จังฟร่ะ T[]T

“ความจริงฉันเป็นคนอารมณ์ดีนะ –O-” เขาพูดพร้อมวางปืนลงบนโต๊ะนักเรียน

“เอ่อ! ดีๆๆ อารมณ์ดี O_O”ฉันที่เห็นนาฟต้าวางปืนลง คงสงบอารมณ์ได้มากขึ้นสินะ

“ใช่ๆ เป็นคนที่อารมณ์ดี^^”นาฟต้าพูดเสร็จ ก็ล้มไปหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋าออกมา วัตถุแท่งยาวคลับคลายเหมือนเห็นในหนังบ่อยๆ

\O[]O/!!!!!!!!!!!!!” ปืนอาก้า

“แต่ตอนนี้ฉันอารมณ์ไม่ดี!!!!!!!!

“นายจะถือปืนเล่นในโรงเรียนไม่ได้นะ ไอ้บ้า /O[]O\

“ฉันพร้อมฆ่าคนละ-*-

“ใคร??

“ไอ้  -  ควอน  -  ตัม!

“ยูนิค! ยูนิค! ^^”เสียงคนเรียกฉันจากน้องห้อง ทันทีที่ฉันเพ่งเล็งก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นเจ้าพี่ชายตัวเดียว กระโดดโหยงเหยงไปๆมาๆระหว่างประตูหน้า-หลังห้อง (ด้านนอกห้องนะจ้ะ) ไม่เหนื่อยรึไง-o-

“พี่ มาทำอะไรที่นี่ตอนนี้อันตรายมาก ไปซะๆ”

“พี่เล่นเกมส์กันกับเพื่อนๆเล่นสนุกมากคนแพ้จะถูกลงโทษ

“อะไรของแกเนี่ย พี่ฟอร์ ไม่ต้องโดดไปมาได้ไหม ฟังไม่รู้เรื่อง แล้วระหว่างที่พี่โดดผ่านหน้าห้องไปหลังห้องเนี่ย พี่ทำเพื่ออะไรห๊ะ-^-

“ก็คนมัน ตื่นเต้นนี่น่า”

“แมร่งเดี๋ยวยิงให้หยุดเลยดีไหม –O-” นาฟต้าทำท่าเล็ง

“นั่นพี่ชายฉันนะ –O-

“หยุดๆ อยู่ตรงนั้น แล้วไม่ต้องเข้ามาในห้องนะ พูดมามีอะไร พวกพี่เล่นเกมส์แล้วมาเกี่ยวอะไรกับหนูด้วย?

“คืองี้ คนที่แพ้จะต้องทำตามคนที่ชนะ คือ พี่ชนะ งุงิๆๆๆๆๆ>.<” ฉันน่าจะปล่อยให้นาฟต้ายิงพี่ชายฉันไปซะ-*-

“ถ้ายังไม่เลิกงุงิๆ จะไปถีบพี่ถึงที่แน่ -O-”ฉันพูด

“แล้ว ควอนตัมแพ้^^ พี่เลยสั่งให้ควอนตัมมาบอกรัก เธอนะ น้องรัก มาเร็วๆๆๆ ควอนตัม รีบย้ายก้นมาเลยนะ^3^” พี่ฟอร์มิคกวักมือเรียกพี่ควอนตัม ที่ตอนนี้ยังไม่เห็นตัว เวรแล้วไหมละพี่ตู หาเรื่องใส่ตัวเองแท้ๆ ฉันค่อยๆเลือบมองปฏิกิริยาของนาฟต้า เขาก้มหน้าหัวเราะเบาๆ เออ สงสัยฉันต้องจองวัดให้พี่ฉันแล้วละT^T

“ออกมานะไอ้ควอน แก้ปอดดแหกเรอะ?? O.o

“จะยิงละนะ ^^” นาฟต้าพูดพร้อม ถือปืนในท่าเตรียมยิง

“เดี๋ยวๆ เปลี่ยนจากเจ้านี่ เป็นสองกระบอกน้อยๆอันเดิมแทนได้ไหม *O*

ไอ้ควอน มาแล้วๆ มายืนตรงนี้เลยพี่ฟอร์มิคที่จับไหล่พี่ควอนตัมให้ยืนอยู่หน้าตัวเอง

พี่จ๋า พี่ไม่เห็นอะไรที่มันไม่น่าพิสมัยไหมจ๊ะ ^_^”ฉันใบ้ขนาดนี้น่าจะต้องเห็นอาวุธในมือนาฟต้าบ้างละ

“มีอะไรเหรอยูนิค ไอ้ควอนอยู่เฉยๆได้ไหมว่ะ ล็อคมันซะเลยนี่”ฟอร์มิคจับมือควอนตัมไขว้หลัง

โอ๊ะ โอ๊ย ไอ้ฟอร์มิคมันเจ็บนะเฟ้ยควอนตัมพยายามดิ้นให้หลุดออกจากการจับกุมของฟอร์มิค

“พี่ๆจ๊ะ ถ้ายังไม่อยากถึงแก่ความตาย กรุณาย้ายบั้นท้ายน้อยๆออกบริเวณนี้โดยด่วนนะเจ้าคะ-*-

ล็อคเป้าหมายให้ด้วยเรื่องนี้ต้องขอบใจ พี่ชายเธอนะคุณเมียจะได้ยิงง่ายๆหน่อยๆนาฟต้ากำลังจะเงื้อปืนขึ้นเล็ง

ใจเย็นนะ คุณสามี พี่ๆเค้าแค่ล้อฉันผมนี่แทบกดปืนลงไม่ทันเลยครับ

แค่ล้อ -*-” ดูเหมือนอีตานี่จะไม่เชื่อ ต้องพิ่มความน่าเชื่อถือสินะ

“งะงะ เล่นกันบ่อยๆออก^O^

“บ่อยๆ งั้นเรอะ -*-”เหมือนฉันยิ่งพูดยิ่งบรรยากาศมาคุแหะ

โอ๊ย เล่นเป็นประจำ

“หึหึ เล่นเป็นประจำซะด้วย”โอ้วววววว บรรยากาศน่ากลัวยิ่งกว่าเกมล่าท่าผีอีก หรือต้องทำให้ดูน่าเชื่อถือขึ้นยิ่งกว่าเดิม

ปกติดีออกนะที่รัก^O^”

มัน-ไม่-ปกติ

“ไอ้พี่ 2 ตัวหน้าห้องนั่นนะ วิ่งด่วน TOT” ฉันตะโกนไปบอกพี่สองคนนั่นหน้าห้อง

“ห๊ะ หา อะไรนะ ไม่ได้ยิน”ฉันคงไม่ได้แคะขี้หูให้พี่ชายตัวเองมานานซินะ

“หนีไปซะTOT

“รอแป๊ปนะที่รัก ขอเลือกอาวุธที่เหมาะสมแบบปกติก่อนนะ”ซวยแล้วววววว นาฟต้ากำลังก้มลงคว้าหาของในกระเป๋าอยู่

“พวกพี่นี่ไม่สังเกตอะไรเลยรึไง” ฉันพยายามชี้ไปทางนาฟต้า ที่ก้มตัวค้นหาอะไรบางอย่าง

“ฉันไม่เห็นอะไรเลย ไอ้ควอนแกนี่มันดุ๊กดิ๊กชะมัด”พี่ฟอร์มิค ขยับเข้ามายังในห้อง พยายามมองเพ่งเล็งมายังสิ่งที่ฉันพยายามบอกว่าผิดปกติ

“ไปนะ เข้ามาทำไม” นี่พี่ชายฉันสับสนคำว่าไป กับ มาใช่ไหม จะส่งกับเรียนใหม่เลยนี่Y_Y

“ก็ไม่เห็นมีอะไรเลยนี่”พี่ฟอร์มิคกับควอนตัมก็ลากถูกันเข้ามาใกล้ฉันกับนาฟต้าเรื่อยๆ

“โอ๊ย ไปๆๆ รีบๆ”

“ไหนๆ ก็ไม่เห็นมีอะไร”ระยะ 1 เมตร

ไปๆ ออกไปนะ เดี๋ยวเอาไว้ไปเล่นที่บ้านก็ได้นะพี่ฟอร์มิค

“เนี่ยก็ไม่เห็นมีอะไรเลย” ระยะ ห่าง1 ช่วงโต๊ะ

ไอ้ฟอร์ กูไม่สนุกกับมึงด้วยนะ

“แกพูดออกจะบ่อย พูดไปเลย ไม่กระดากปากแกมากนักหรอก”

แกนี่มันนนนน

“พี่ ทั้งสองออกไปก่อนนะ ได้โปรด” ระยะห่าง ณ ตอนนี้ที่วัดได้จากสายตา  1 ช่วงไม้บรรทัด เข้ามาใกล้ความตายจริงๆพี่ชายใครวะ -*-

รีบๆพูดจะได้รีบๆกลับห้องไอ้พี่นี่ก็ยังจะคะยั้นคะยอพี่ควอนตัมอีก

“พูดเสร็จกลับเลยนะ” ตกลงกันสองคนนี่ เช็คสภาพแวดล้อมด้วย จะตายไม่รู้ตัวนะพี่ๆ-o-

เออ เสร็จละกลับจะอยู่ทำลูกกันรึไงเล่า-[]-”

“หรือว่าจะอยู่ใต้โต๊ะนะ” เสียงนาฟต้าบ่นพึมพำ ตอนนี้แถบจะเอาหัวมุดใต้โต๊ะเพื่อหาของอยู่

ยูนิคขาพี่ควอนตัมขานขึ้น

คะ อุ๊บรับขานแบบไม่รู้ตัว นาฟต้า หยุดการค้นหาโดยทันที

“เลิฟ เลิฟ”

-/////////////////-”ในขณะเดียวกับพี่ควอนตัมพูดออกมา นาฟต้าก็คว้าวัตถุกระบอกสีดำขลับออกมาจากใต้โต๊ะ ขึ้นมาจ่อที่หัวควอนตัม

“แหมพอดีเลยนะ ฮ่าๆๆ ^O^” ผู้ชายคนนี้ไปเอาความร่าเริงแบบน่ากลัวเช่นนี้มาจากไหนนะ

“ทีนี้เห็นละยัง ละคุณพี่ชายที่น่าของฉัน^^

“เต็มสองตาเลยจ๊ะTT_TT

คงไม่ใช่ของจริงหรอกเนอะ นาฟต้าฉันค่อยเอามือ หันปากกระบอกปีที่อื่น

 

ปัง!

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก \o[]o/” ฟอร์มิคกระโดดเกาะนึบควอนตัม

เปล่า ของจริง^^”นาฟต้าตอบด้วยเสียงหนักแน่น

ขอนะ อันนั้นนะ อันตรายจะตายฉันค่อยๆขยับมือไปคว้าปืนที่นาฟต้าถืออยู่

ก็อันตรายนะสิจ๊ะ คุณเมีย^3^”

 

ปัง!

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกนาฟต้ายิงลงบนพื้น พื้นควอนตัมหลบเท้าเกือบไม่ทัน

ไอ้บ้าฟอร์ หากแกยังขืนเกาะฉันแน่นอย่างนี้มีหวังเราสอง คนต้องตายแน่

ให้ทำไงละเฟ้ย ขามันก้าวไม่ออกเลยเนี่ย

 

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

 

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T[]T”เหมือนพี่ควอนตัมต้องกระโดดเต้นโหยงเหยงหลบกระสุนพิฆาตนาฟต้า โดยมีเพื่อนชายฉันเป็นตัวถ่วงชีวิตเกาะอยู่ตัวนึง นอกจากจะไม่ทำประโยชน์ยังสร้างภาระให้เขาอีกนะพี่ฉัน ปวดหัวกับมันจริง-*-

มึงลงจากตัวกูเดี๋ยวนี้เลยนะ ไอ้เพื่อนเลว ไอ้เพื่อนชั่วควอนตัมพยายามสะบัดตัวฟอร์มิคออก

ไม่ ฉี่จะราดแล้วววววว

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T[]T

ปัง! ปัง! ปัง! ปัง!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก T[]T

 “เพื่อนตัวเพื่อนหนักมากนะรู้ไหม”ควอนตัมถาม

“รู้เซ่”ฟอร์มิคตอบ

นาฟต้าหยุดนะ พอแล้วๆฉันรีบห้ามก่อนที่พื้นจะพรุนมากไปกว่านี้ นี่จะปรุโปร่งอยู่แล้ว

“อะไรนะ ยูนิคเล็ง ให้ สูง อีก อ้อ ได้จ้าที่รัก^_^

อ๊ากกกกกกกกกกกพี่ชายฉันคงเก่งแต่แผดเสียงโวยวายสินะ =_=

 

ควอนตัมจับฟอร์มิคขึ้นมาอุ้ม

 

“เฮ้ยเพื่อน เหมือนในหนังเกาหลีเลย นี่แกคงไม่ได้คิดไรกับฉันชิมิเค๊อะ -3-”ฟอร์มิคทำหน้าเย้ายวนใส่ควอนตัม

“ไอ้บ้านี่ ยังมีเวลาจะมาคิดเรื่องพวกนี้อีก=[]=

ปืนมันไม่ถึงใจ ขอเปลี่ยนเป็นเจ้านี้แทนละกัน จะได้แทงทีทะลุถึงหัวใจเลย หึหึๆๆๆๆๆนาฟต้าหัวเราะในลำคอย่างต่อเนื่องในขณะที่กำลังชักดาบซามูไรออกจากฟัก

“พี่ควอนวิ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงง O_o

“ตายมันให้หมด ย๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกก” นาฟต้ารีบเร่งฝีเท้าตามควอนตัมที่ออกตัวไปล่วงหน้าแล้ว

“ใจเย็นเว้ยยยยย ใจชุ่มๆกันนะ ทุกคนนนนนนนนนนนนนนน”ฉันก็รีบวิ่งออกตามไปติดๆ

“ไอ้ควอนรีบๆหน่อยซิวะ ”

“แกก็ลงมาวิ่งดิวะ ตัวแกก็เบาซะทีไหน”

“ไม่เอาT^T” ฉันไม่ได้เป็นห่วงพี่ชายฉันเลย ตอนนี้ที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือ พี่ควอนตัมที่ไหนจะต้องอุ้มพี่ฟอร์มิคยังจะต้องวิ่งหนีคมดาบของนาฟต้าอีก ชาติก่อนไปทำอะไรไว้กับนาฟต้ารึเปล่านะดูทรมาน มหากรรมกันจริงๆ

“ไอ้พี่ฟอร์ เป็นเพราะพี่คนเดียว ฉันต้องมาเหนื่อยวิ่งตามมาด้วยเนี่ย-O-

“แล้วเธอจะวิ่งมาทำไมเล่า ห๊า-[]-

“นาฟต้า จ้วงมันทีไอ้พี่ชายนรกนั่นนะ”

“ตายยยยยย กันให้หมดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ย๊ากกกกกกกกกกกกกกก”

“อ๊ากกกกกกกกก ไอ้ควอน รีบๆ ฮึย ฮึย ฮึยๆๆ”

“ไม่ใช่ควายนะเฟ้ยยยยยย”พี่ควอนแถบจะพุ่งตัวลงบันได้อย่างรวดเร็ว ลงไปยังชั้นล่างของตึกเรียน โอ้ย โอ้ย นี่ว่าฉันเหนื่อยกับการวิ่งตามเจ้าพวกนี้เหลือเกิน อย่างกินยาชูกำลังกันมา

“นี่พวกเธอวิ่งอะไรกัน นี่มันตึกเรียนนะ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” นั่นมันครูใหญ่หัวใสมุ้งมิ้งนี่น่า ยุ่งแล้วซิo_O

หลีกครับ ครูใหญ่พี่ควอนเตือนครูใหญ่ที่ยืนขวางทางด้านหน้า

“อาจารย์คะ หลบคะๆ”ฉันตะโกนบอกอาจารย์ใหญ่ที่เหมือนพยายามจะขวางทางพี่ควอนอยู่

“ขอโทษนะครับ ผมห่วงชีวิตของตัวเองมากกว่าครับ”เสียงจากพี่ฟอร์ที่อยู่ในวงแขนพี่ควอนตัม

“ไม่หลีก งั้นดีเลยครับ ช่วยเป็นโล่ทีครับ”พี่ควอนผลักครูใหญ่เข้าไปยังนาฟต้าที่ไล่ตามหลังมา

“เออ ครูว่าสิ่งของในมือเธอไม่ค่อยเหมาะสมนะ นักเรียน” ในช่วงที่ครูใหญ่กำลังเจรจากับนาฟต้าอยู่ พี่ควอนตัมก็ปล่อยพี่ฟอร์มิคลง ดูเหมือนจะอ่อนล้าและหมดแรงเป็นอย่างมาก

“แฮ่ก ๆ แฮ่กๆ”

“โห พี่หอบอย่างกะวิ่งเองเลยนะ”ฉันแซวพี่ฟอร์มิคที่ดูเหนื่อยหอบยิ่งกว่าพี่ควอนตัมที่ทั้งอุ้มและวิ่งมาเสียอีก

“จะฟันละน้า หลบครับ ครู”

“โอ้ ไม่ ไม่นะ นักเรียนไม่ดีงามอย่างยิ่ง”

“ครูไม่หลบไม่เป็นไร ขอแค่ดาบผมฟันถึงชู้นั่นก็พอแล้วครับ” พี่ควอนตัมจับตัวครูใหญ่เอาไว้ป้องกันส่วนพี่ฟอร์มิคก็กอดเอวพี่ควอนตัมอยู่ด้านหลังอีกที นี่เล่นแม่งูเอ๋ยกันใช่ไหม

“ห๊ะ หมายความว่านายจะฟันหัวครูไปด้วยเหรอ”ฉันท้วงนาฟต้า ที่ดูมุ่งหมายต่อเป้าหมายหลังครูใหญ่เหลือเกิน

“หึหึ”

“หัวเราะแบบนี้หมายความว่ายังไงนักเรียนT_T

“ครูใหญ่ครับ ไว้ผมอนุสรณ์ความทรงจำนะครับ”เสียงตะโกนไล่หลังจากพี่ฟอร์มิค

 

ฟ้าว!

 

นาฟต้าตะวัดปลายดาบไป แต่ทุกคนย่อตัวเก็บศีระษะได้ทันท่วงที

“อ๊ากกกกกกกกกก วิกผมฉันนนนนนน”

 

ฟ้าววววว

 

นาฟต้าฟันดาบลงตรงกลาง แต่ทุกคนก็สามารถกระโดดดึ๋งหลบมายังด้านซ้ายอย่างปลอดภัย โอ๊ยยยย เอาซะตัวฉันลุ้นไปด้วย

“ครูใหญ่คะ กางเกงขาดคะ”กางเกงเป็นรอยขาดจากคมดาบซามูไร แหมขาดแบบตรงเป่าแป๊ะเลยนะ คิๆ-///-

ฮือๆ หมด หมดกัน เธอสองคนไปเล่นกันที่อื่นเถอะนะ ฉันจะไม่เอาความ ไม่ลงทัณฑ์บนในเรื่องที่เกิดขึ้นY_Y

“ครับบบบบบบบ/ครับบบบบบบ” แล้วทั้งสองก็ใส่เกียร์หมาวิ่งออกไป

“หยุด นะ มาให้ฟันหัวซะดีๆ”นาฟต้าออกตัวตามทั้งสองคน นี่อย่าบอกนะว่าฉันต้องวิ่งอีก

“นาฟต้าหยุดเถอะ ฉันเหนื่อยจะแย่แล้วววววววว”

“ฉันหยุดไม่ได้”

“ทำไมมมมม ใจเย็นๆ คุยกันก่อนซิ”

“พอเห็นเธอกับมัน ฉันหยุดคิดเรื่องเธอสองคนไม่ได้”

….

“มันหงุดหงิดเป็นบ้าเลยเว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย มาให้สับซะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” ไม่รู้ว่าฉันจิตฉันผิดปรกคิรึเปล่ารู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก หัวใจเต้นตึกตักที่ไม่ได้มาจากการเหนื่อยหอบ เลือดสูบฉีดขึ้นใบหน้า เอ๊ะ! รู้สึกหน้าร้อนผ่าว เป็นอะไรเนี่ย T^T

“ใครจะโง่หยุดละวะ”พี่ฟอร์

“เดี๋ยวๆ ขอหยุดก่อนได้ไหมเหนื่อยนะ”ฉันพูดขึ้น จะไม่ไหวแล้วเหนื่อยก็เหนื่อยใจก็สั่นไม่หยุดเลย

“เฮ้ ยูนิคขอหยุดพักก่อน”นาฟต้าตะโกนเชิงถามไปยังพี่ควอนตัม

“อ้อ ได้ๆ”พี่ควอนรีบเบรกทันที

“หยุดให้มันทำหมูสับเหรอวะไอ้ควอน”พี่ฟอร์มิคที่ไม่มีทีท่าจะหยุดวิ่ง พี่ควอนตัมจึงได้คว้าคอเสื้อพี่ฟอร์มิคที่กำลังจะวิ่งผ่านหน้าไป

แฮ่กๆ ๆๆๆเสียงหายใจหอบถี่ดังขึ้นระงมจากเราทั้งสี่ พอรู้ตัวอีกทีตอนนี้พวกเราอยู่ใจกลางโรงอาหารแล้ว

“โอ๊ยยยยยยย ฉันว่าฉันหนีมาไกลแล้วนะ นี่ยังตามมาหลอกหลอนอีกเหรอ”นั่นมันคุณครูกับเพื่อนในห้อง ทุกคนมาทำอะไรกันที่นี่ –[]-

“หนูว่าเราน่าจะกลับไปเรียนที่เดิมกันนะคะ”หนึ่งในกลุ่มนักเรียนพูดขึ้น

“ทุกคนเราย้ายกลับไปเรียนที่ห้องกันเถอะ”ทุกคนพยายามเก็บสิ่งของคนตัวเองอย่าเงียบๆ

“ใครขยับ พี่จะหั่นมาให้เรียบเลย”เหมือนนาฟต้าร่ายเวทมนต์ ทุกคนหยุดการเคลื่อนไหว แช่แข็งตัวเองไปเรียบร้อย หมอนี่เจ๋งดี*O*

นาฟต้า!” ฉันรีบหันไปมองต้นเสียงที่เรียกชื่อนายหน้าเดียวออกมา

 

ทำไมฉันเห็นผู้หญิงคนนี้แล้วรู้สึกเหมือนความสุขเมื่อกี้จะหายไป

 

“ตัวจริงเขามาหานู้นละ ไปคุยกันเถอะ”ฉันเดินเข้าไปหานาฟต้า ที่มองไปยังมารีนอยู่

“ยูนิค

“อะไรกันจ้างฉันมาเพราะเขาไม่ใช่เหรอ”

“ไม่บอกฉันก็รู้ มันหน้าที่ฉันนี่ ไปเถอะ” ทำไมฉันไล่เขาไปหามารีน ทั้งที่จริงอยากให้เขายืนอยู่ตรงนี้ไม่ต้องสนใจผู้หญิงคนนั่นเลยด้วยซ้ำ นาฟต้าเดินออกไปหามารีนที่รออยู่ แล้วสองคนนั้นก็หายลับไป

“ขอโทษนะทุกคน กลับไปเรียนเถอะ เร็วๆๆๆ เก็บนี่ด้วยอย่าลืมนะ คุณครูพาทุกคนขึ้นห้องด้วยนะคะ” ฉันรีบไล่ทุกคนเพื่อนร่วมห้องทุกคนกลับไปเข้าห้อง พยายามช่วยคนนู้นคนนี่เก็บของ ลงกระเป๋า ทักโบก ทั้งผลักให้รีบออกไป  จนคนสุดท้ายก้าวออกไปจากโรงอาหาร

 

สายตาฉันเริ่มพร่ามัว หรือเพราะฉันจะสายตาสั้นขึ้นอีกนะ??

 

“ร้องไห้เพราะใคร?”เสียงทุ้มต่ำดังมาจากด้านหลังฉัน ฉันกลับตัวไปดูว่าเป็นใครทั้งที่คิดว่าในนี้ไม่มีใครแล้วซะอีก

“พี่ควอนตัม”

“ไร้สาระ คิดจะเสียน้ำตากับคนงี่เง่าแบบนั้นเหรอ ยูนิค”

“ขอโทษคะ หนูก็ไม่รู้ ว่าเป็นอะไร ทำไมมันเป็นอย่างนี้ โธ่เว้ยยย น้ำตาบ้าก็หยุดซะทีสิ”

 

ควอนตัมกอดฉันอย่างแน่น ฉันได้แต่เอาร้องไห้อย่างหนักไม่รับรู้ว่าความแน่นของวงกอดของพี่ควอนตัมที่รัดฉันขึ้นเรื่อยๆเลย ทำไม ในหัวฉันเห็นแต่ภาพคนคนนั้นเดินจากไปละ

 

ทำไมหัวใจที่เต้นระรัวเมื่อกี้เหมือนถูกมนต์สะกดให้แช่แข็งไว้ละ

 

นี่ นาย ทำมันให้เต้นถี่แล้ว หยุดมันลง เหรอนาฟต้า

 

 

 



 



Pls!★FOLLOW ME Mr.mafia {Next CHAPTER[24]}
โปรดติดตามตอนต่อไป




 





1 comment = 1ล้านกำลังใจ



เม้นให้สัญญาจะไม่ดองT^T
 

 


 

:) Shalunla

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

922 ความคิดเห็น

  1. #891 kingbear (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2557 / 14:00
    นาฟต้าเฉยชา ไปน่ะค่ะ สงสารยูนิค TOT

    #891
    0
  2. #888 tainies (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2557 / 14:04
    สงสารยูนิคอ่ะ
    #888
    0
  3. #886 ศิริประภา แก้วช่วย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 23:16
    โอ๊ย😝😝 บอกได้คำเดียวเรย ขำมาก อ่านไปทำการบ้านไป ขำจนทำไม่ได้เรยอ่ะ ขำสุดอ่ะค่ะไรต😂😂 รีบมาอัพน่าค่าไรเตอร์ จะรอดูเขียนได้ดีมากเรยค่ะ ขอนับถือจากใจเรย เอาใจหนูไปเรยค่าาาา💕💕  I  Love You น่าาา
    #886
    0
  4. #880 mochi mochi narek (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 23:27
    อัพสักทีสิค่ะ มันทรมารนะ ไรเตอร์ใจร้ายอ่าแงๆT_T
    #880
    0
  5. #871 ส.ตัง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2556 / 18:22
    อัฟฟฟฟ สักทีสิเคิ้บบบบ T^T
    #871
    0
  6. #870 JENNYHA (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2556 / 10:56
    เอาแล้วไงงง
    #870
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #864 amritsar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 01:40
    รอ
    #864
    0
  9. #863 Back in time (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 21:12
    มาอัพต่อไวๆนะคะ^_^ รออยู่คะ ><
    #863
    0
  10. #862 amritsar (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 00:04
    ฮาอ่ะ ชอบบบบบบ มาต่อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #862
    0
  11. #859 Cra_Zy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 12:41
    โห *O* ตอนต่อไปจะมีคนตายชะมะ จะรอดูๆ // เพี้ยะ !!! เห้ยมะใช่ละ - -*

    *** สนุกมาก ฮาทุกตอน อัพต่อๆ ***
    #859
    0
  12. #852 Fern (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 16:53
    ฮาตลอดเลย 5555555

    ชอบไรเ ต อร์อ่ะ นิยายฮามากมายก่ายกองเลย
    #852
    0
  13. #844 BEAMY (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 14:47
    5555 ไรเตอร์เขียนสนุกอ่ะ เขียนตลกด้วย ^-^ นางเอกโดนพระเอกจุ๊บๆ น่ารักอ่ะ ^///^ เขินเเทน ควอนตัมโดนลูกหลงอีก 5555
    #844
    0
  14. #841 aLittlePuppy (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 22:30
    โอ๋ๆ เพี้ยงๆๆๆ จุ๊บๆๆๆ หายเหนื่อยแล้วอัพเวยๆ นะคะคุณแม่
    #841
    0
  15. #837 YeolMew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2556 / 22:26
    สู้ๆนะค่ะหนูเอาใจช่วย^+++^

    #837
    0
  16. #835 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 17:09
    =[]=
    อึ้งกับเฮียควอนตัมด้วยคน

    โห่ เฮียถามแค่นิดเดียวเฮียได้กำไรเต็มๆเลยอ่ะ
    #835
    0
  17. #829 Fern (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:52
    งอแงงง อยากอ่านต่อออ >,< 5555
    #829
    0
  18. #826 kusu kusu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 11:41
    พลังแห่งรัก >///< 5555
    #826
    0
  19. #823 YeolMew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 06:36
    รอค่าาสู้ๆนะไรท์เตอร์
    #823
    0
  20. #822 YeolMew (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 06:35
    รอค่าาสู้ๆนะไรท์เตอร์
    #822
    0
  21. #816 kusu kusu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 17:01
    รอๆๆๆๆ อยู่นะคะ ^0^
    #816
    0
  22. #814 Fern (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 14:54
    สนุกมากเลยยย เก๊ารออยู้น้าาตัวเองงง
    #814
    0
  23. #812 PlayFullGirl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 14:27
     รออยู่นะคะ
    #812
    0
  24. #811 GAPPA (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2556 / 11:46
    รอค่าาา ><
    #811
    0