หยูเหวินหยา 儒文雅 อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 839,254 Views

  • 4,683 Comments

  • 12,622 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    66,657

    Overall
    839,254

ตอนที่ 7 : หยูเหวินหยา ตอนเจ็ด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37672
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3039 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

ด้านเหวินหยาหยิบชุดแดงมงคลมาสวมใส่อีกครา ด้วยหมายว่าเมื่อเหิงเจี้ยงมาถึงคงไม่นิ่งดูดาย อย่างน้อยคงมีมารยาทมารับนางเข้าจวนตามคำที่ลั่นไว้กับบิดานางเป็นแน่ 


ทว่านางนั่งคอยเบื้องหน้าบ้านไม้หลังเล็กอย่างสะดุดตาด้วยชุดเจ้าสาวตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ทันทีที่รู้ข่าวในยามตะวันขึ้นจนกระทั่งอาทิตย์เคลื่อนดับลับแสง หากแต่ยังไร้วี่แววเจ้าบ่าวใจทมิฬผู้นั้น


“คุณหนู! ฮือ.. เลิกรอเถิดเจ้าค่ะ พอทีกับชายไร้ใจผู้นี้ เขาหยามคุณหนู หยามนายท่าน หยามสกุลหยูมาหลายครั้งแล้วนะเจ้าคะ ฮือ.. ชายอะไรใจร้ายยิ่ง กลับบ้านเราเถิดเจ้าค่ะ”


เซียงเซียงร่ำร้องแทนเจ้านายที่รัก นางเห็นคุณหนูตกทุกข์มาทั้งชีวิตยังไม่พอ ต้องมาเห็นคุณหนูพยายามฆ่าตัวตายจนกระทั่งความจำเสื่อมอีก และยังต้องมารับรู้เรื่องงานแต่งที่ถูกยกเลิกเพราะหม้ายเจ้าบ่าว 


จนสุดท้ายคุณหนูของตนต้องร่อนเร่จากแดนใต้มาแดนเหนือเพื่อขายตัวเองเข้าบ้านสามี แต่ก็ยังไม่ได้รับการต้อนรับจากคนในจวน แถมผู้คนที่นี่ยังไร้เยื่อใยคอยกลั่นแกล้งตลอดมา ยิ่งคิดนางยิ่งเดือดดาลแทนคุณหนู จนอยากจะจุดไฟเผาจวนเหิงให้มอดสิ้น


“รอต่อไป” เสียงเล็กสั่นเล็กน้อย ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงมงคล เริ่มมีน้ำตาซึมด้วยความย่อท้อที่เข้ากัดกร่อนหัวใจ 


หลายครั้งที่นางอดทนทำใจเข้มแข็ง หมายเพื่อข้ามผ่านชะตาฟ้าที่แสนโหดร้าย หากแต่เวลานี้ นางเสมือนล้มลงอีกครั้ง ด้วยการถูกมองข้ามจากเหิงเจี้ยง

 

ด้านในห้องอักษรของจวนเหิง แสงเทียนจากโคมไฟสว่างร่า ร่างใหญ่ยกหนังสือเล่มสำคัญเพื่ออ่านเนื้อความในนั้นอย่างตั้งใจ จังหวะนั้นเองที่ชิวหูเปิดประตูเข้าไปด้านในเพื่อรายงานความต่อเจ้านายที่เคารพ


“ท่านแม่ทัพ!” ชิวหูเอื้อนเอ่ยทัก


“ที่นี่ไม่ใช่สนามรบ” เสียงใหญ่ตักเตือน หากแต่สายตายังคงให้ความสนใจแก่ตำราอักษรเบื้องหน้า  


            “ข้าน้อยขออภัยขอรับคุณชาย คือข้าน้อยมีความมาแจ้ง เรื่องคุณหนูหยูขอรับ” ร่างสูงโน้มตัวรายงานถ้อยคำอย่างนอบน้อม


            เมื่อเหิงเจี้ยนได้ยินชื่อสกุลหยู ร่างใหญ่ก็ละสายตาจากตำราอักษร แล้วจ้องมองชิวหูราวกับรอฟังความต่อ


           “คุณหนูยังคงสวมชุดเจ้าสาว นั่งรอคุณชายที่เรือนไม้ด้านหลังจวนขอรับ มีบ่าวบอกว่าเห็นนางนั่งรอตั้งแต่เช้าจนเวลานี้ยังไม่ลุกไปไหนเลยขอรับ 


              ข้าน้อยคิดว่าคุณชายน่าจะไปรับนางดีกว่านะขอรับ อย่างไรก็เป็นอิสตรีที่คุณชายตบปากรับคำให้นางเดินทางมาเข้าจวนเหิงแห่งนี้ในฐานะอนุ หากปล่อยปละไปแล้วนางเกิดเป็นอะไร ทางสกุลหยูและชาวบ้านอาจลือกันไปในทางไม่ดีได้นะขอรับ”


ชิวหูเอ่ยด้วยหวังให้สองสกุลปองดอง ไม่อยากให้เจ้านายตนถูกคนอื่นครหานินรา หากแต่ก้อนน้ำแข็งไร้ใจกลับนิ่งเฉย


“หากนางจะมาก็คงเข้ามาเอง ข้าไม่ได้ขัดขวางใดๆ แต่จะให้ข้าไปศิโรราบไม่มีวัน” เสียงเข้มสบถด้วยความขุ่นใจ ทิฐิชายค้ำคอ แผนร้ายของสองฮูหยินดูจะได้ผลอย่างดียิ่ง


ด้านเจ้าสาวในชุดเต็มยศยังคงมุ่นมั่น นั่งตากแดดข้ามวัน ตากน้ำค้างข้ามคืน เพื่อรอการมารับของเหิงเจี้ยง ในเมื่อเขากลับมาแล้ว ก็ต้องมารับตามที่ลั่นวาจา ทว่ามาทำเมินใส่เช่นนี้ นางยิ่งไม่อาจยินยอมได้


นิ้วเรียวที่พาดวางบนหน้าขาเกร็งขยำชุดแดงด้วยใจเจ็บหนึบ ราตรีนี้มืดมิดสนิทแสง มีเพียงความสว่างไสวจากโคมแดงที่แขวนไว้หน้าบ้านไม้หลังเล็ก ที่ทำให้เหวินหยาพอกลั้นใจไม่ให้ร่างสั่นกลัวความเวิงว้างยามรัตติกาลได้ น้ำใสคลอหน่วงและร่วงไหล อีกคราที่เขาไร้เยื้อใยไม่แยแส


หากไม่ใช่คำสั่งบิดาจากเจ้าของร่างนี้ย้ำบอก และไม่ใช่ภพโบราณที่อิสตรีเป็นเพียงช้างเท้าหลัง นางคงเลิกล้มไม่ขอพึงพิงชายใด โดยเฉพาะเหิงเจี้ยงเป็นแน่


ย่ำรุ่งอรุโณทัยสาดแสงรำไพฉายส่องไปทั่วนภากว้าง คนใช้ต่างนิทราเคียงข้างเจ้าสาวผู้อาภัพ นางเฝ้าคอยกระทั่งราตรีมืดผันผ่านด้วยความอิดโรย เซียงเซียงรู้สึกตัวตื่น นางพบว่าตัวเองเผลอหลับโดยทิ้งคุณหนูที่รักให้รอคอยเพียงลำพัง น้ำใสพลันเอ่อล้นจากหางตาเล็ก


“ฮือ.. ข้าน้อยขอโทษที่เผลอหลับ ทิ้งคุณหนูให้รอลำพังเช่นนี้ พอเถอะเจ้าคะ! คุณหนูอย่ารออีกเลย” 


มือเล็กของสาวใช้เกาะกุมหมายถ่ายทอดกำลังใจไปให้นายตน ทันทีที่มือทั้งสองสัมผัสโดน เซียงเซียงก็รู้สึกได้ถึงความร้อนจากกายเหวินหยา


“คุณหนู! คุณหนูมีไข้! ตัวร้อนมากเลยเจ้าค่ะ!” ใบหน้านางตื่นตูม หัวใจนางเต้นแรงด้วยความตกใจ


“ข้าไม่เป็นไร” เสียงใสขุ่นมัวเล็กน้อยด้วยความโรยแรง นางรู้สึกวิงเวียนศีรษะ ทั้งภายในยังรู้สึกร้อนหนาวคละเคล้า ทว่านางก็อดทน


“จะไม่เป็นไรได้ยังไงกัน พอเถอะเจ้าค่ะ กลับห้องไปนอนพักเถอะ เดี๋ยวข้าน้อยจะรีบส่งคนไปซื้อยาต้มมาให้นะเจ้าคะ” เซียงเซียงเอ่ยอย่างร้อนรนใจ นางแสนรักและห่วงใยคุณหนูอย่างที่สุด


“ข้าจะรอต่อ” เหวินหยายังคงหนักแน่น 


“คุณหนู!


เจ้าสาวตระหนักว่าหากนั่งเช่นนี้ไปคงไม่เกิดประโยค นางพลันถอนหายใจแล้วใช้ความคิด 


“นั้นเอาเช่นนี้ เจ้านำคำของข้าไปบอกแก่นายใหญ่ของจวนตรงข้ามให้ที”

 

เหิงเจี้ยงตื่นขึ้นในห้องนอนส่วนตัว บรรยากาศรอบกายแสนอบอุ่นรู้สึกกระปี้กระเป่า กายกำยำเอี้ยวตัวบิดคลายกล้ามเหนือก่อนลุกจากเตียงกว้าง หากแต่ยังไม่ทันทำสิ่งใด เสียงของชิวหูก็มาเคาะเรียกตั้งแต่หัววัน


“คุณชาย! ข้าน้อยมีเรื่องคุณหนูหยูจะมาเรียน”


“อีกแล้วรึ!” เสียงใหญ่บันดาลโทสะ ด้วยนางสร้างความรำคาญไม่หยุดหย่อน


“คุณหนูหยูให้คนใช้ยกหีบสมบัติที่ท่านหยูเคยสัญญาไว้ มามอบให้คุณชายครึ่งหนึ่งขอรับ และนางย้ำคำมาแจ้งด้วยว่า บิดานางลั่นคำไว้ว่าให้นำสมบัติตามที่ตกลงมามอบเป็นสินสอดให้แก่แม่ทัพเหิ้ง หากแต่แม่ทัพไม่ยินดีรับนางเข้าเป็นภรรยาทั้งที่นางมาปักหลักรอถึงสองเดือน 


นางจึงไม่อยากบังคับฝืนใจอีกต่อไป ติดเพียงแค่คำสัจถือเป็นเรื่องใหญ่ในหมู่ชายชาตรี นางเกรงบิดาจะเสียคำมั่นที่ยึดถือมาชั่วชีวิตจนคนภายนอกนึกขัน นางจึงขอมอบสมบัติครึ่งหนึ่งเพื่อมอบให้แก่สกุลเหิง ส่วนอีกครึ่งนางจะเก็บคืนด้วยงานมงคลไม่สำเร็จตามที่หมายขอรับ”


สิ้นคำที่ฝากบอก เหิงเจี้ยงพลันกระตุกมุมปากอย่างไม่พึงใจ นัยน์ตานิลขลับฉายแววกำลังครุ่นคิด ก่อนเอ่ยบอกแก่คนสนิทตน


“นางเจ้าเล่ห์นัก ทำทีว่ายอมเลิกราและมีน้ำใจมอบเงินทองให้ หากแต่ใช้คำพูดเรื่องสัจจะลูกผู้ชายมาหยั่งเชิงหมายบีบบังคับข้าทางอ้อม หากข้าไม่ไปรับนาง นางคงไม่ยอมเข้าจวน และกลายเป็นว่าสกุลเหิงเป็นตัวตลกให้คนหัวเราะว่าไร้คำมั่น หึ! ชิวหูเตรียมผ้า! ข้าจะเปลี่ยนชุดและไปรับนางเข้าจวน!


เหิงเจี้ยงกลั่นกรองความคิดด้วยเหตุผล เขาไม่อาจนิ่งเฉยให้ผู้คนนินทราว่าร้ายตระกูลเหิงว่าไร้สัจจะเป็นแน่ ทั้งที่รู้ว่าเป็นแผนบังคับให้เขาไปรับนางทางอ้อม ทว่าร่างใหญ่ก็ต้องยอมเดินตกลงไปในหลุมนั้น


ด้านชิวหูแอบยิ้มถูกใจเล็กน้อยในความฉลาดของนายหญิงคนใหม่ นางเป็นคนแรกที่ทำให้ก้อนน้ำแข็งที่เป็นนายตนต้องยอมจำนนอย่างไร้ข้อโต้เถียง ด้วยเพราะนิสัยเย็นชามุทะลุ ทำให้เจ้านายที่เคารพไม่เคยฟังคำของใครนอกจากบิดาตนและฮ่องเต้เท่านั้น



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.039K ครั้ง

37 ความคิดเห็น

  1. #4666 Silvercandy (@Silvercandy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 22:26
    หมดคำพูด เหนื่อย...
    #4666
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #4533 mickey_90 (@mickey_90) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 06:50
    ไมเข้าใจนางเลย ไหนบอแมาจากยุคใหม่ จะรอทำไมอีกคะ
    #4533
    0
  4. #4429 Oohya (@themelony) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2562 / 15:01
    ปั่นหัวง่ายแท้
    #4429
    0
  5. #4418 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 15:34
    พระเอกอะไรเนี่ย เปลี่ยนๆๆๆพระเอก
    #4418
    2
    • #4418-1 MangporSasipa (@MangporSasipa) (จากตอนที่ 7)
      5 พฤษภาคม 2562 / 09:16
      เปลี่ยนเถอะเนอะ 555 ขัดจายย
      #4418-1
    • #4418-2 pommys (@pommys) (จากตอนที่ 7)
      5 พฤษภาคม 2562 / 13:52
      ขึ้นชื่อว่าพระเอกใช่ว่าจะเป็นพระเอกนะเออ
      #4418-2
  6. #4152 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 21:29
    คือเป็นเรานะ หอบสินสอดหนีไปแล้วล่ะ ไม่ต้องมานั่งรอทั้งวันแบบนี้หรอกเนี่ย หนีไปเปิดกิจการเล็กๆของตัวเองดีกว่าอ่ะ เปิดศักราชใหม่ นิยามใหม่เลยดีกว่า สงสารนางง
    #4152
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #3973 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 08:38
    พระเอกหูเบาเนอะ
    #3973
    1
    • #3973-1 โยนาริ (@peekhong) (จากตอนที่ 7)
      17 เมษายน 2562 / 08:45
      ไม่เรียกหูเบาค่ะ แต่เรียกไม่ใส่ใจ เลือกที่จะไม่สนใจ เพราะปกติก็ไม่ได้ชื่นชอบอยู่แล้ว
      #3973-1
  9. #3843 fonlbol (@fonlbol) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 23:20

    ถ้าพระเอกเป็นคนหูเบาแบบนี้. คิดภาพนางเอกออกเลยว่าจะทุกข์ทรมานแค่ไหนถ้าอยู่ด้วยกันต่อไป ถ้าเป็นเรานะเงินก็มี ไม่ง้อหรอกแค่ผู้ชายคนเดียว หาใหม่ให้ได้ดีกว่าเถอะ

    #3843
    0
  10. #3336 kpumja (@kamlangjai-dd) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 07:37
    เข้าจวนแล้วขอให้นางเอาคืนอย่างเจ็บแสบด้วยนะ ไม่ใช่หลงรูปพระเอกจนอ่อนแออีกเลย
    #3336
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  15. #1888 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 20:21
    จะมีสามีนิสัยแบบนี้ อย่ามีเลยเหอะ
    #1888
    0
  16. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  17. #1652 abeja2 (@abeja) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 22:59

    ไหนบอกฟังคำพ่อกับฮ่องเต้ เมียบอกก้อเชื่อแล้ว https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-12.png

    #1652
    0
  18. #1541 ลี่ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 21:07

    จะไปรบ 5 ปีหรือ 2 เดือนเอาดีๆ

    #1541
    1
    • #1541-1 AomJP (@AomJP) (จากตอนที่ 7)
      26 มีนาคม 2562 / 23:18
      เค้าไปรบห้าปีแต่ไปเจอพ่อนางเอกในช่วงที่รบอยู่ ตอนงานแต่งเอาเรื่องภาระกิจมาอ้างไม่มางานแต่งให้นางเอกไปรอที่จวนเลย รอมาได้สองเดือนพระเอกก็กลับมา
      #1541-1
  19. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 15:26
    ไม่แปลกที่นางเอกจะพยายามแต่งเข้าเรือน คนสมัยก่อนผู้หญิงคือเป็นรองฝ่ายชายมาก หากหม้ายขันหมากจะถูกครรหาไปทั่วให้เสื่อมเสียทั้งตระกูล มันไม่เหมือนสมัยเราที่ผู้หญิงมีสิทธิ์เลือกมากขึ้น
    #1237
    0
  22. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  23. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  24. #704 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 14:44
    นื่องจริงที่ในสมัยก่อนผู้หญิงต้องเป็นฝ่ายตามจะให้น้องไปหาผัวใหม่ก็ตลกเกินไปมั้ง ส่วนตัวเราชอบนะไรท์ ไม่เห็นผิดที่จะจมอยู่กับคนๆเดียว
    #704
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(