หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 686,558 Views

  • 4,170 Comments

  • 12,152 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    344,029

    Overall
    686,558

ตอนที่ 5 : หยูเหวินหยา ตอนที่ห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35321
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2818 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

 

เหวินหยากลับจากเนินเขา แต่นางก็ยังคงเฝ้าคิดถึงความฝันเมื่อครู่ 


“อี้หลินคือใคร ทำไมใจฉันต้องเต้นแรง” 


มือหนาถูกยกขึ้นมาทาบบนอกด้านซ้าย ความรู้สึกคุ้นเคยกับชายในฝันยังหลงเหลือและแจ่มชัด ทั้งที่นางจำได้ว่าไม่เคยรู้จักเขาอย่างแน่นอน


“หรือจะเป็นความทรงจำของเหวินหยาอีกนะ” ร่างหนาพึมพำกับตนเอง


จังหวะนั้นเองสาวใช้คนสนิทพลันมานั่งเคียงข้าง มือเล็กจับหวีขึ้นสางผมนุ่มสลวยของเจ้านายอย่างแผ่วเบา เส้นสีดำเล็กเรียงตัวขึ้นเงาดุจแพรไหม วับวาวจนเซียงเซียงจ้องมองมิอาจละสายตา


“เซียงเซียง! แต่ก่อนข้าเคยฝันบ่อยหรือไม่ แบบว่าฝันเห็นนั่นเห็นนี่ เสมือนตัวเองเป็นคนอื่นน่ะ” เหวินหยากลัดกลุ้มจนตัดสินใจถามคนสนิทที่อาจพอรู้ หากแต่หญิงร่างเล็กก็ส่ายหน้า


“ไม่เจ้าค่ะ! คุณหนูหลับง่าย หลับสนิท แถมยังชอบหลับในตอนกลางวันอีกด้วย.. 


อ๋อ! เคยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่คุณหนูฝันเจ้าค่ะ ตอนนั้นคุณหนูบอกว่าฝันร้ายเห็นตัวเองเดินอยู่ในนรก ข้าน้อยจำแม่นยำว่ามีเพียงครั้งนั้นครั้งเดียวเจ้าค่ะ เพราะตอนนั้นคุณหนูมีไข้สูง เลยคาดว่าน่าจะเป็นสาเหตุให้คุณหนูฝันเจ้าค่ะ”


หญิงสาวตรึกตรองในความที่ได้รับ แต่น่าแปลกเช่นกันที่ปกติตอนอยู่ภพก่อน นางก็หลับง่าย และแทบจะไม่ฝันใดๆเลย หากแต่มาภพนี้ กลับมาฝันเสมือนตัวเองเป็นอีกคน และความรู้สึกจากนิทราก็จับลึกราวกับไม่ใช่ความฝันธรรมดา


“เห็นนรก! แค่นี้หรือ..” นางยังคงสงสัย


ด้านสาวรับใช้ก็พยายามครุ่นคิดต่อ นัยน์ตาดวงเล็กกรอกบนเพื่อทวนความหลัง


“อืม..อ๋อ! ตอนนั้นคุณหนูเล่าว่าเห็นตัวเองเดินอยู่ในนรก กำลังเดินตามท่านกุมภัณฑ์ ผู้ควบคุณวิญญาณไปเกิดใหม่ แล้วก็บังเอิญเดินชนกับหญิงอีกคนเจ้าค่ะ ตอนนั้นข้าน้อยยังขำใส่คุณหนูที่ฝันเป็นตุเป็นตะจนคุณหนูแอบงอนใส่ข้าน้อยเลยเจ้าค่ะ” 


เซียงเซียงพูดไปขำไป ด้วยนึกถึงเรื่องวันวานที่ชวนหัว


สิ้นคำของสาวใช้ หญิงสาวพลันใจกระตุกวูบ นรก! เดินชนกับหญิงอีกคน! 


นางก็เคยฝันเช่นนี้ เพียงแต่ก่อนไม่ได้ใส่ใจอะไร คิดว่าเป็นเพียงการละเมอจินตนาการไปเท่านั้นเอง ทว่าตอนนี้ที่ทั้งนางและวิญญาณเก่าของเหวินหยาเคยฝันเฉกเช่นเดียว มันช่างเป็นเรื่องบังเอิญจนน่าสะพรึง กลายเป็นตลกร้ายที่ขำไม่ออกไปเสียแล้ว


“คุณหนู! ถึงเวลาทานข้าวแล้วเจ้าค่ะ” เซียงเซียงรีบชวนคุณหนูตนด้วยเห็นว่าเวลาเย็นมากแล้ว 


นางให้คนใช้ที่เหลือตระเตรียมข้าวปลาอาหารอย่างดีตามความคุ้นเคย  ทว่าเมื่อเหวินหยาเห็นอาหารบนโต๊ะก็พลางส่ายหน้า ด้วยตรงหน้ามีทั้งขาหมู ไก่ต้ม ผัดสามชั้น เป็ดย่างและอีกมากมายจนอะร้าอร่ามตายิ่ง


“คุณหนูเป็นอะไรเจ้าคะ ของชอบของคุณหนูทั้งนั้นเลยนะเจ้าคะ” ใบหน้าสาวใช้วับแววกระหายใคร่รู้


“ต่อไปนี้เปลี่ยนอาหารตามที่ข้าสั่ง เอาพวกผักและเนื้อปลาเล็กน้อยก็พอ”


ร่างหนาวางตะเกียบ ถึงแม้ตอนนี้จะหิวปานไส้จะขาด หากแต่นางปณิธานว่าจะเปลี่ยนแปลง ศึกครั้งนี้มีอนาคตที่เหลือเป็นเดิมพัน นางจะเรียกคืนชีวิตใหม่ให้แก่เหวินหยา จะไม่ยอมถูกเหยียบย่ำจากฮูหยินทั้งสองและสามีใจร้ายอีก 


พอกันทีกับการสิ้นหวังและคำดูแคลน หากพยายามเช่นนี้แล้วร่างนี้ยังไม่ดูเป็นผู้เป็นคนขึ้น ข้าก็จะยอมจำนนต่อคำสาปฟ้า นางคิดเช่นนั้น


“คุณหนูป่วยหรือเจ้าคะ” สาวใช้ยังถามต่อด้วยห่วงใย ทว่าเหวินหยากลับส่ายหน้า ภพก่อนนางต้องจำกัดอาหารด้วยต้องรักษารูปร่างตลอด เพราะหากปล่อยกายสักนิดงานแสดงของนางคงหลุดลอย เรื่องเช่นนี้จึงเป็นความเคยชินไปเสียแล้ว


เซียงเซียงยกมือขึ้นเกาศีรษะด้วยความงุนงง แค่ความจำเสื่อมก็ไม่น่าจะถึงขนาดทำให้ลืมอาหารที่เคยโปรด นางคิดเช่นนั้นแต่ก็ยอมทำตามที่คุณหนูที่รักสั่งการ

 

การรอคอยเหิงเจี้ยงช่างยาวนาน ระหว่างนั้นเหวินหยาก็หากิจวัตรทำเพื่อคลายความเบื่อหน่าย ติดก็เพียงแต่ว่ารูปลักษณ์นางไม่เหมาะแก่การออกไปพบปะผู้ใด 


นางจึงได้แต่อ่านหนังสือบ้าง ออกกำลังกายบ้าง หาวิธีประทินผิวบ้าง จนเวลาล่วงเลยมาร่วมเดือนหากแต่ไร้เงาของสามีกลับมาสักที


ทุกวันคนของฮูหยินใหญ่และฮูหยินรองจะแอบละลานเหวินหยาที่ตั้งหลักรอคอยอยู่ใกล้ประตูหลังจวนเหิง 


เศษอาหารที่ปกติต้องนำไปเลี้ยงหมูแต่ด้วยคำสั่งนายหญิงทั้งสองจึงถูกนำมาราดหน้าบ้านหลังเล็กที่เหวินหยาอาศัยทุกวัน หากแต่นางก็จำทน บอกให้คนใช้ล้างออกจนเป็นกิจวัตร 


นางไม่อยากมีเรื่องราวตั้งแต่ยังไม่ได้เข้าจวน สิ่งใดทนได้นางก็จะทน สิ่งใดที่ทนไม่ได้นางก็จำทนเช่นกัน รอคอยสักวันเมื่อถึงคราวที่นางจะพลิกคืน


เหวินหยาทำเช่นเคยเสมือนทุกวัน นางทิ้งร่างลงพื้นเบื้องหน้าคันฉ่องบานโปรด นัยน์ตาใสพินิจใบหน้าและรูปร่าง เฝ้าสังเกตการณ์ว่าสิ่งที่นางพยายามร่วมเดือนจะช่วยเปลี่ยนแปลงอะไรได้หรือไม่


“คุณหนู! รูปร่างคุณหนูซูบผอมลงไปมากเลยเจ้าค่ะ! เสื้อผ้าก็หลวมจนไม่ได้รูป ส่วนตุ่มหนองบนใบหน้าก็แห้งและเริ่มเป็นสะเก็ดหลุดลอกแล้ว ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป คุณหนูต้องงดงามกว่าฮูหยินทั้งสองแน่เจ้าค่ะ”  


เซียงเซียงชมป๋อ รอยยิ้มนางฉีกกว้างจนแทบจะหุบไม่ได้


ภายในใจของสาวใช้คนสนิทยังเคลือบแคลงอยู่ลึกๆ เพราะวันวานที่ผันผ่าน มีหมอมากมายถูกเชื้อเชิญให้มารักษาตุ่มหนองบนใบหน้าของคุณหนูตั้งแต่ยังเยาว์ แต่ก็ไม่มีอาการดีขึ้นเลยสักครา 


ทุกคนเลยกล่าวกันไปปากต่อปากว่าต้องเป็นคำสาปจากฟ้า พาลเรียกขานคุณหนูเหวินหยาของตนว่าคุณหนูผู้ต้องสาป แต่มาตอนนี้ตุ่มหนองเริ่มหายอย่างน่าประหลาด ทั้งที่คุณหนูก็ไม่ได้รับการรักษาใดแท้ๆ ทว่านางก็ยินดีจากใจจริงที่คุณหนูที่รักมีอาการดีขึ้น 


ด้านเหวินหยาเห็นเงาที่สะท้อนกลับพลันมีความหวัง นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดรูปลักษณ์นางถึงดีขึ้นจนผิดหูผิดตาเช่นนี้ หากแต่นางก็จะพยายามต่อ ด้วยได้ตั้งปณิธานเอาไว้


หญิงสาวคลุมกายด้วยชุดที่ยัดนุ่นด้านในจนร่างนางดูหนาเทอะทะเสมือนแต่ก่อน ผ้าคลุมถูกทัดหูจากซ้ายไปขวาพาดปิดใบหน้ากลมที่เริ่มเรียวและเรียบเนียนขึ้นก่อนออกจากบ้าน


“คุณหนูคลุมกายหนาเตอะด้วยเหตุใดเจ้าคะ แถมยังปิดเร้นใบหน้าอีก ถึงจะยังไม่หายสนิทแต่ก็ไม่จำเป็นต้องใช้ปิดคลุมแล้วนี่เจ้าคะ” เซียงเซียงถามอย่างสงสัย


“ข้าไม่อยากให้ใครมาว่าข้าซูบผอมเพราะตรอมใจหรอกนะ โดยเฉพาะนายหญิงในจวนตรงข้าม และที่ปิดหน้าก็แค่ยังไม่ถึงเวลาที่จะเปิดเผยเท่านั้นเอง” 


เหวินหยาตอบชัด พลันสาวใช้ยิ้มรับ นางน้อมทำตามบัญชาคุณหนูทุกอย่าง


ทั้งสองเดินท่ามกลางตลาดเป็นครั้งแรก เหวินหยาอึดอัดกับการเก็บตัวมาแสนนาน นางจึงอยากมาเปิดหูเปิดตาดูตลาดโบราณในอดีตเสียหน่อย ว่าจะแตกต่างจากภพปัจจุบันเพียงใด 


นัยน์ตาหวานทอดมองโดยรอบอย่างตื่นตาตื่นใจ แม้จะไม่มีของที่สร้างด้วยเทคโนโลยีล้ำสมัย หากแต่สิ่งของเครื่องใช้ก็งดงามประณีตด้วยฝีมือแท้จริงของช่างที่สรรค์สร้าง


“เซียงเซียง ข้าอยากได้เสื้อผ้า เครื่องประดับและเครื่องหอมใหม่” เสียงใสเอ่ยบอกอย่างเบิกบาน มันเป็นความสุขครั้งแรกตั้งแต่นางได้มาอยู่ภพโบราณแห่งนี้


“นั่นใช่คุณหนูต้องสาปแห่งสกุลหยูหรือไม่! ดูสิ! ร่างอ้วนใหญ่และผ้าปิดหน้าที่ซ่อนความอัปลักษณ์ ต้องใช่แน่ๆ” เสียงชาวบ้านซุบซิบนินทา ดังจนเข้าหูเหวินหยาและเซียงเซียง


“คุณหนู! ข้าน้อยจะไปจัดการคนปากมากพวกนั้นเองเจ้าค่ะ” สาวใช้พูดอย่างเดือดดาลแทนเจ้านาย ทว่าเหวินหยากลับฉุดรั้งเอาไว้


“อย่าเลย คนมีปากก็พูดกันไป หากใส่ใจทุกคำ ชีวิตก็น่าเบื่อแย่” เสียงใสบอกอย่างสุขุม นางเคยชินกับการเป็นขี้ปากชาวบ้าน


“คุณหนูของเซียงเซียงโตขึ้นมากเลยเจ้าค่ะ ถ้าเป็นแต่ก่อนจะต้องเก็บตัวร้องห่มร้องไห้ไปแล้ว” สาวใช้ยิ้มอย่างภูมิใจ


ของข้าวเครื่องใช้จำนวนมากถูกกว้านซื้อตามความต้องการของเหวินหยา ด้วยต่อไปถ้าเข้าจวน นางเกรงว่าคงหาโอกาสออกมายากขึ้น


หญิงสาวเลือกสีผ้าอย่างนำสมัย ทั้งสีสันและรูปลักษณ์งามต้องตาจนเซียงเซียงตะลึงในความสามารถ นี่น่ะหรือคุณหนูที่ไม่เคยออกมาชมความงามภายนอก


นอกจากชุดแต่งกายแล้ว นางยังซื้อเครื่องแป้งและเครื่องประดับ สายตาเฉียบแหลมเลือกได้อย่างชำนาญ เครื่องหอมหลากกลิ่นถูกซื้อนำกลับมาดัดแปลง ผสมเข้ากันเพื่อสร้างกลิ่นใหม่ที่เป็นเอกลักษณ์ของนางเอง กลเม็ดสยบสามีใจน้ำแข็งเริ่มวางอย่างแยบยล



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.818K ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #2102 IsadaBewbam (@IsadaBewbam) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 18:40

    สู้เค้านะลูก

    #2102
    0
  3. #2086 JPsn (@JPsn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2562 / 14:47
    แบบว่า คนเก่านี่บางครั้งก็น่าตบนะ กินพวกนี้ละมาร้องว่าตัวใหญ่ เดี๋ยวปั๊ด
    #2086
    0
  4. #1529 Mind_Queen (@Mind_Queen) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:29
    เก่งขนาดนี้ ไม่ต้องเอาแล้วสามี ปล่อยทิ้งไปแล้วหาที่ใหม่ได้เลย ถ้าทรัพย์สินยังอยู่กับตัวเองก็ชิ่งแม่งเลย
    #1529
    0
  5. #1465 DarK DeviL (@mantro) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:14
    นินทา พิมพ์แบบนี้นะคะ ไม่ใช่นินทรา เพราะทราคำนี้ใช้กับเจ้าหญิงนิทราค่ะ
    #1465
    0
  6. #701 Callmeyou (@MARKTUAN190) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 14:28
    นั้นไง มันมีประเด็นนนน
    #701
    0
  7. #550 IsazaI (@isazai) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:36
    ไม่ต้องเอาสามีเก่าแล้ว

    สวย เริ่ด เชิด ไปเลยจ้า ~

    อีกอย่างมีเจ้าของแล้วไม่น่าสนใจหรอก555
    #550
    0
  8. #503 4444jjjj (@4444jjjj) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 16:46
    อยากให้หาสาใหม่มาก 5555
    #503
    0
  9. #408 Rose2521 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 00:59

    เงินพ่อให้มาเป็นสินสอด เปิดกิจการของตัวเองเลย ลงทุนให้รวยไปเลย

    #408
    0
  10. #318 Fiction_Star (@Fiction_Star) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 23:40
    หาผัวใหม่ง่ายกว่านะ5555
    #318
    1
    • #318-1 4444jjjj (@4444jjjj) (จากตอนที่ 5)
      15 มีนาคม 2562 / 16:45
      จริง 5555
      #318-1
  11. #28 028898763 (@028898763) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:51
    ปูเสื่อรอเลยคะ
    #28
    0
  12. #27 นานา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2562 / 02:40

    รอค่อนะ

    #27
    0
  13. #26 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:49

    คิดไว้แล้วว่าหญิงยุค 4 G ย่างไรก็สามารถปฏิวัติตัวเองได้ พลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส เก็บตัวเงียบ ๆ ปรับปรุงรูปโฉมใหม่ในช่วงขณะท่ีมีเวลา กว่าจะเจอหน้าสามีนางก็สวยจนชายหนุ่มนึกเสียดายก็เป็นได้ และหวังว่านางจะไม่ยอมเป็นแค่อนุแน่ หญิงยุคใหม่ท่ีจริงแล้วมีสามีเดียวไม่ชมชอบเป็ยเมียเล็กเมียน้อยอย่างแน่นอน ลุ้นไปด้วยกันค่ะ ^_^

    #26
    0
  14. #25 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:59

    สุดยอดเอาให้หลงเลย

    #25
    0
  15. #24 Phoomnguenpoon (@Phoomnguenpoon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:45
    รอนะคะ
    #24
    0
  16. #23 ปุ้มปุ้ย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:09

    ชอบมากเลย สนุกค่ะไรท์ ขอเปนกำลังใจให้

    ตีพิมวันไหนค่ะ

    #23
    0
  17. #22 jeerawanaomaom (@jeerawanaomaom) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:06

    ยังคงน่าติดตามเหมือนเดิมเจ้าค่ะปีกหงส์

    รอต่อไปเจ้าค่ะ
    #22
    0
  18. #21 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 20:34
    สนุกดี แต่คิดแค่จะเอาชนะสามีอย่างเดียว?ไม่คิดทำมาหากินบ้างล่ะเนี่ย
    #21
    0
  19. #20 wawa_tt (@wawa_tt) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:37
    ลุ้นๆ ต่อๆเจ้าค่ะ สยบสามีให้ได้นะ
    #20
    0