หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 723,782 Views

  • 4,297 Comments

  • 12,365 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    381,253

    Overall
    723,782

ตอนที่ 37 : หยูเหวินหยา สามสิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32177
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3024 ครั้ง
    16 เม.ย. 62

หรงจุ้ยยังคงนั่งเปิดตำราแพทย์กองยักษ์เพื่อค้นหาตัวยาสำคัญ ตอนนี้ในใจเขาพอคิดสูตรใหม่ได้หากแต่มันยังไม่สมบูรณ์ 


ชิวหูยังคงหอบน้ำชามามอบเพื่อเป็นกำลังใจให้ท่านหมออยู่เรื่อยๆ เขาย้ายกายตนจากที่เคยนั่งจับจ้องและเดินตาม กลายเป็นยืนหลบมุมอยู่ไกลๆ ด้วยเกรงจะถูกต่อว่าหาว่ารบกวนสมาธิอีก


 ในช่วงจังหวะนั้นเอง ปรากฏกลุ่มคนงานชาย พลันหอบกายมาหาหมอหรงจุ้ยที่เคยสนิทสนม ขนมเปี๊ยะร้อนๆถูกหอบมาให้มิตรเก่า


“คิดถึงจังท่านหมอ” เสียงบุรุษทักทายแก่หรงจุ้ย


“นี่ท่านหมอ ลองทานขนมนี่สิ ข้าไปเอาจากครัวมาเมื่อครู่ ยังร้อนอยู่เชียว” หลิวชู หนึ่งในกลุ่มคนงานเอ่ยพร้อมหยิบขนมยื่นใส่ปากของหรงจุ้ย


ด้านหมอหนุ่มไม่ทันตั้งตนจึงอ้าปากรับ บัดดล รอยยิ้มพลันปรากฏแก่ใบหน้าหวานของเขา เพราะมันอร่อยสมคำเล่าจริง เสียงหัวเราะอย่างครึกครื้นปะปนเสียงสนทนาระหว่างกลุ่มเพื่อนดังอยู่ครู่ใหญ่ ความงุ่นง่านพลางบังเกิดกับใครบางคนที่จ้องมองเขม่นในที่ลับก่อนออกปรากฎกายสู่สายตาทุกคู่


“ไม่มีงานการทำหรือไร” เสียงใหญ่ถามหยุดการสนทนาของกลุ่มสหาย ทุกร่างจึงรีบลุกขึ้นยืน โค้งศีรษะเล็กน้อยแสดงความเคารพต่อผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่า


“พอดีพวกเขานำขนมเปี๊ยะมาให้ข้า พวกเราสนิทกันมานาน ตั้งแต่ข้าเคยอยู่ในจวนนี้ พวกเราก็ทั้งเล่น ทั้งกินและนอนด้วยกันอยู่เสมอ พอข้ากลับมาทุกคนเลยมาเยี่ยมข้า ต้องขออภัยแทนพวกเขาด้วย” 


หรงจุ้ยอธิบายถึงต้นตอว่าเหตุใดถึงจับกลุ่มนั่งคุยกันจนไม่สนใจงานการเช่นนี้ หากแต่คำบอกของร่างโปร่งยังคงสร้างความขัดข้องใจ 


กิน.. นอน..คิ้วเข้มขมวดหนักจนขึ้นปม


เอ๊ะ! เขาโกรธข้า เพราะคิดว่าข้าห่วงคุยกับเพื่อนไม่ยอมหาตัวยาหรือ ถึงขนาดจ้องเขม่นเช่นนี้หรงจุ้ยลอบคิด


ทันทีที่ถูกนัยน์ตาสีนิลสบต้อง เขาจึงรีบเอ่ยปากบอกกลุ่มเพื่อนชายให้กลับไปก่อน สองร่างพลางเข้าสู่บรรยากาศแห่งความอึดอัดใจ เมื่อบรรดาบุรุษเมื่อครู่หายลับ หากแต่ทิ้งปมข้องใจให้ใครบางคน


ด้านหรงจุ้ยหลุบตาทำจ้องอ่านตำราแพทย์ ทว่าคอยชำเลืองร่างใหญ่ที่นั่งตรงกันข้ามอยู่เป็นนิจ ทางชิวหูทอดมองบุรุษอ้อนแอ้นตรงหน้าแล้วแสนขัดใจ 


เขาเห็นชายหน้าหวานทำทีอ่านตำราหากแต่ลอบมองซ้ายแลขวาเป็นระยะ เขาพาลคิดไปว่าหมอหนุ่มผู้นี้คงจะคิดถึงกลุ่มบุรุษเมื่อครู่สินะ


แขนกำยำเอื้อมคว้าขนมเปี๊ยะขึ้นพินิจ แล้วมองชายบอบบางตรงหน้าที่ลอบมองมาทางเขา ราวกับหวงขนมนี้ยิ่ง 


เขาเลยหยิบขนมเปี๊ยะหนึ่งชิ้นยื่นจ่อริมฝีปากหยักบางของหรงจุ้ย ดวงตาเล็กของท่านหมอเบิกกว้างขึ้นอย่างประหลาดใจ ที่อยู่ดีๆกุนซือก็ป้อนขนม แก้มขาวซีดขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยเขินอายในฉับพลัน


“ขะ..ข้ากินเองได้ ขอบคุณท่านมาก” หรงจุ้ยปฏิเสธ ทำดวงตาคมปาดมองมายังเขาก่อนเอ่ยคำที่ทำเอาหมอหนุ่มกลืนไม่เข้าคายไม่ออก กระทั่งต้องยอมเปิดปากรับขนมนั้น


“เป็นข้าป้อนแล้วทานไม่ลงรึ! หรือต้องให้ไปเรียกบุรุษที่กินนอนกันเจ้าทุกวันมาป้อนแทน” เสียงใหญ่ฟังแล้วเยือกเย็นเสียจนหรงจุ้ยหวาดเกรง 


ท่านกุนซือเป็นอะไรไปในใจเขาแสนสงสัย


ริมฝีปากเรียวเปิดอ้ารับขนมก่อนเคี้ยวกลืนลงคออย่างยากลำบาก เพราะชายตรงหน้าเสมือนโกรธอะไรมา แล้วมาลงที่เขา มือใหญ่จับขนมเข้าปากหมอชิ้นแล้วชิ้นเล่าจนหมดไม่มีเหลือแม้เศษเสี้ยว


“ข้าจะขอให้คนในจวนจัดห้องให้ท่านใหม่ ถ้าอย่างไรก็เตรียมตัวด้วย” เสียงใหญ่ทิ้งท้ายก่อนเดินหายลับไปพร้อมจานขนม ทิ้งให้หมอร่างเล็กเกิดความสงสัยในใจเพียงลำพัง ว่าเหตุใดท่านกุนซือถึงต้องให้เขาย้ายห้องพักด้วย

 

.

.

.

เมื่อถึงเวลาทานข้าว เหวินหยาก็มิรอช้าที่จะทำหน้าที่หมายแทนคุณ เสียงขานบอกการมาถึงของนางทำใจชายในห้องตื่นตัว อาหารถูกวางบนโต๊ะก่อนจะตักป้อนด้วยมือเล็กของอดีตอนุ


แต่เดิมทุกมื้อจะมีเพียงเขาที่นั่งลำพัง มือใหญ่คว้านหาถ้วยและตะเกียบอย่างยากเย็น จนเขานึกโมโหตัวเอง


หลายครั้งที่ไม่อาจช่วยเหลือตัวเองได้แม้กระทั่งจะตักข้าวเข้าปาก จนชิวหูต้องอาสาขอช่วยเหลืออยู่บ่อยครั้ง หากแต่คำสั่งของเจ้านายกับลั่นอย่างรุนแรงไม่ให้เขาเข้ายุ่งเกี่ยว 


ด้วยเหตุผลในใจว่าหากเขาหวังพึงพิงผู้อื่นทุกเรื่อง แล้วต่อไปหากไม่มีใครคอยช่วยเหลือดูแล แล้วเขาจะอยู่ได้อย่างไร ดังนั้นใจชายจึงมุทะลุ ยืนยันทำตามคำสอนสั่งตั้งแต่เยาว์วัย ว่าตนควรเป็นที่พึ่งแห่งตน [ 天助自助者 ]


แม้เหิงเจี้ยงจะมีสองฮูหยิน ชิงหนิงและวันเอ๋อ หากแต่พวกนางไม่อาจทนปรนนิบัติพัดวีสามีที่อารมณ์เกรี้ยวกราดจากเหตุที่ตนมองไม่เห็น อีกทั้งยังไม่อาจทนมองหน้าสามีอันหล่อเหลาที่เปลี่ยนไปมากได้ พวกนางจึงมักหลีกเลี่ยงปล่อยให้ชิวหูคอยดูแลแทนมาตลอด 


ในทางกลับกัน เมื่อเหวินหยาพยายามเข้าหา เหิงเจี้ยงจึงสุดแสนประหลาดใจ ว่าผู้ที่เคยเป็นแค่อนุเหตุใดจึงกลับมาใส่ใจเขา


เหวินหยายื่นข้าวหมายป้อนชายผู้มีคุณ ทว่าเขากลับนั่งหันหลังเมินใส่ ไม่ว่านางจะเรียกอย่างใดเขาก็นิ่งเฉย


“คุณชาย.. ทานข้าวก่อนนะ มา.. ข้าป้อนให้” เสียงเล็กบอกกล่าว ทว่าร่างใหญ่ยังเงียบงัน นางจึงเอ่ยย้ำ 


“คุณชาย.. ทานสักนิดเถิด” ไร้การตอบรับจากร่างยักษ์ที่ซูบตรอบที่เสมือนซากศพอันไร้วิญญาณ


“คุณชาย!” เหวินหยาย้ำอีกครั้ง นางเริ่มหงุดหงิดใจ นัยน์ตานางลุกวาวขึ้น เหตุใดเรียกขนาดนี้แล้วเขายังนิ่งเฉย เสียงนางจึงดังขึ้นเรื่อยๆบ่งบอกอารมณ์ภายในจนเหิงเจี้ยงก็สัมผัสได้


“ท่านพี่! ท่านต้องทานเพื่อตัวท่านเองนะ” เสียงเล็กที่ขุ่นมัวเผลอหลุดคำที่เคยพูดติดปาก เอ่ยเรียกชายตรงหน้าว่าท่านพี่ ราวกับแต่ก่อนที่นางเป็นแค่อนุภรรยาแห่งจวนเหิง


เหวินหยาถึงกับหน้าเหวอไปชั่วครู่ นางรู้สึกอายที่หลุดคำเรียกเสมือนชายตรงหน้ายังเป็นสามีนางอยู่ นัยน์ตาหวานเลิ่กลั่ก ใบหน้าขาวนวลฉาบสีแดงระเรื่อบนแก้มอิ่ม 


เพียงครู่นัยน์ตากลมใสก็ต้องเบิกโตอีกครั้ง เมื่อร่างแข็งทื่อดุจก้อนหินที่นั่งนิ่งอยู่ตรงหน้าหมุนกายหันกลับมาทางนาง  


คำพลั้งเผลอเหตุใดถึงได้ผล!’ อดีตอนุลอบคิดในใจ ก่อนสงบจิตตนทำเสมือนไม่อะไรเกิดขึ้น


มือนางคีบข้าวและอาหารป้อนส่งปากเหิงเจี้ยง และดูเหมือนคำเรียกท่านพี่เมื่อครู่จะทำเขายอมโอนอ่อนเปิดปากรับอาหารได้อย่างง่าย จนชิวหูและหรงจุ้ยที่ลอบมองจากด้านนอกตื่นเต้นตกใจอย่างยิ่ง ด้วยเหวินหยาคือคนแรกที่สยบใจมารของคุณชายให้อ่อนลงได้


ทั้งสองเห็นภาพเจ้านายตนนั่งทานข้าวเคียงคู่กันพลันเผลอยิ้มอย่างอิ่มสุข รู้สึกตัวอีกทีใบหน้าที่เปื้อนยิ้มของทั้งคู่พลางส่งนัยน์ตาสบต้องกันอย่างบังเอิญ ทำหรงจุ้ยต้องหลุบสายตาหลบ ใบหน้าชายแดงก่ำจนต้องตาของชิวหู 


ด้านกุนซือเองก็เช่นกัน มีอาการเลิ่กลั่กขึ้นฉับพลัน รีบหันซ้ายแลขวาหลบสายตาแก่ฝ่ายตรงข้าม


“ขะ..ข้าขอตัวก่อน” หรงจุ้ยเอื้อนบอกเพื่อละทิ้งความกระอักกระอ่วนใจที่บังเกิดโดยไม่ตั้งตน และก้มโค้งศีรษะเล็กน้อยก่อนถอยกายเดินหายไป ทิ้งชายร่างใหญ่จิตใจเต้นระส่ำ 


เกิดอะไรขึ้นกับตัวข้า ยอดกุนซือผู้หลักแหลมรู้รอบด้าน หากแต่เวลานี้ต้องภายไร้คำตอบให้แก่คำถามของใจตน

 

.

.

.

ยามเว่ย (13.00 - 14.59 น.) เหวินหยากลับมาหาเหิงเจี้ยงอีกครั้ง ใบมือหอบผ้าชุดใหม่ยื่นส่งให้เขาที่นั่งนิ่งงันราวกับท่อนไม้อยู่ลำพังในห้องใหญ่


“คุณชาย! ข้านำชุดมาให้ท่านเปลี่ยน เมื่อครู่ท่านกุนซือบอกข้าว่าท่านเพิ่งชำระกายเสร็จ ข้าเห็นว่าท่านใส่แต่ชุดสีดำ เลยสั่งหรงจุ้ยไปหาซื้อชุดสีมาให้ใหม่ เผื่อท่านจะได้สดชื่นแจ่มใสขึ้น” เสียงเล็กพร่ำบอกพร้อมรอยยิ้ม 


นางตั้งใจด้วยจิตบริสุทธิ์ หากแต่ลืมเสียสนิทว่าเหิงเจี้ยงจะยอมเปลี่ยนได้เช่นไร ตราบใดที่ตาเขายังมองไม่เห็น ต่อให้ผ้ามีสีสันเท่าใดเขาก็ไม่อาจมองได้ด้วยตาตน


“เจ้าจะล้อเลียนว่าข้าตาเสียรึ! จึงแกล้งนำผ้าสีมาแล้วบอกว่าดูมีสีสัน” เสียงใหญ่ขุ่นข้อง


ฉับพลันฝ่ามือชายก็คว้าเอาผ้านั้นฉีกขาดเสียยับเยิน นัยน์ตาหวานเบิกโตขึ้นอย่างตกใจ นางรู้ว่าเขาแต่เดิมก็อารมณ์ร้าย หากแต่ตอนนี้มันยิ่งเท่าทวี นางแค่หวังดีไม่ได้คิดอื่นใดทว่ากลับกลายเป็นนางทำผิด


หญิงสาวขบริมฝีปากตนสะกดความรู้สึกที่สูญเสีย นัยน์ตากลมสั่นไหวทอดมองชายตรงหน้า สมองน้อยหยั่งคิดว่าเขาคงไม่ตั้งใจ น้ำจากผลโชคงดลใจจนยากจะกลับมาเป็นเช่นจิตใจปกติ ดวงตาที่คลั่งน้ำใสกระพริบถี่เพื่อสลายน้ำตาแห่งความหมองใจ ริมฝีปากบางผ่อนคลายก่อนเหยียดรอยยิ้มทำเสมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น


“ท่านไม่ชอบก็ไม่เป็นไร นั้นข้าไม่รบกวน ข้าขอตัวไปเตรียมอาหารมื้อถัดไป” เหวินหยารีบปลีกกายหลบเลี่ยงบรรยากาศที่แสนอึดอัดใจ


ด้านชิวหูที่อยู่ในสถานการณ์แสนสงสารสตรีเมื่อครู่ เขาเห็นนางน้ำตาคลอหากแต่เก็บกลั้นเอาไว้ ร่างใหญ่ส่ายหน้าด้วยรู้ว่าความโศกาเมื่อครู่ คุณชายตนไม่อาจรับรู้ได้ เขาพลันตัดสินใจเคลื่อนกายขนาบข้างคุณชายที่รัก ก้มตัวลงหยิบชุดผ้าที่ขาดหวิ่น จ้องมองและถอนใจให้ชายใจน้ำแข็งได้ฟัง 


“น่าเสียดายนะขอรับ! ชุดนี้ข้าน้อยเห็นนายหญิงน้อยตัดเย็บเองกับมือ ยังไม่ทันได้ใส่ก็ขาดเสียแล้ว นางคงเสียใจนัก” 


เสียงพึมพำของชิวหูก้องชัดจนบุรุษหน้ายักษ์ที่นั่งข้างๆได้ยินชัดถ้อยชัดคำ ใจชายพลันกระตุกเต้นเมื่อรู้ว่าตนได้ทำลายน้ำใจของสตรีผู้หนึ่งเข้าเสียแล้ว

 

.

.

.

อาทิตย์เริ่มอัสดง ปรากฏแสงทองรำไพปะปนสีแดงระเรื่อ อร่ามนภาเสียจนผู้คนต้องเผลอจับจ้อง เหวินทำหน้าที่อย่างพรั่งพร้อม ยกอาหารมาดูแลชายใจยักษ์ที่เพิ่งทำร้ายจิตใจตนเมื่อไม่กี่ชั่วยามที่ผ่าน 


ทันทีที่ชิวหูเปิดประตูต้อนรับ ภาพชายตรงหน้าก็สะท้อนเข้านัยน์ตานาง จนตาใสต้องเบิกโพลงอย่างตกใจ ด้วยร่างใหญ่ของเหิงเจี้ยงได้มานั่งรอที่โต๊ะอาหาร โดยไม่ต้องให้นางพร่ำเรียกหลายครั้งดังมื้อก่อนๆ


มิหนำซ้ำกายแกร่งของเขายังสวมใส่ชุดสีฟ้าที่นางเย็บเองกับมือ หากแต่มันได้ถูกฉีกจนขาดหวิ่นและไม่น่าจะนำมาใส่ได้ ชายแขนเสื้อที่เหลือเพียงหนึ่งข้าง ชายผ้าที่ขาดแหว่ง อีกทั้งยังขาดปะปายจนดูแล้วไม่เป็นชุด ทว่าเขาก็นำมันมาสวมใส่ดังชุดปกติ


หัวใจเหวินหยาพองโตความรู้สึกที่สูญเสียถูกเรียกคืน ตอนแรกคิดว่าเหิงเจี้ยงคงนำไปทิ้ง ทว่าเขากลับเอามาใส่ทั้งที่ยังขาดเช่นนี้ จนนางแสนประหลาดใจ 


ด้านชายใจร้าย เขารู้สึกผิดและอยากขอโทษเรื่องชุด หากแต่ชายปากหนักเช่นเขาจะเอ่ยคำถนอมใจผู้ใดก็หาเป็นไม่ เลยได้แต่แสดงออกให้สตรีเจ้าของชุดได้เห็น ว่าเขายินดีรับน้ำใจนาง ด้วยการสวมใส่มันทั้งที่ยังขาด


เหวินหยามองชิวหูที่ยืนยิ้มกว้าง นางพลันเข้าใจความในทันที ว่าเขาคงบอกเรื่องที่นางเป็นคนตัดเย็บชุดนี้อย่างแน่นอน ทั้งที่นางก็ย้ำแล้วว่าให้เก็บเป็นความลับ 


ด้วยชุดนี้ตั้งใจตัดมานานนม ตั้งแต่หลังกลับจากวัดหลินจือ ทว่ายังไม่ทันเสร็จ นางก็ออกจากจวน และเพิ่งนำกลับมาทำต่อทั้งที่หยุดไปนานจนแล้วเสร็จ ตัวนางเองจึงลำบากใจที่จะพูดถึงเรื่องอดีต เกรงจะตอกย้ำเรื่องที่เคยออกจากจวนให้เขาโมโหร้ายอีก


“คุณชาย..เชิญทานข้าว” เสียงเล็กเอ่ยชวน แต่คนตัวใหญ่ยังนิ่งจนนางและชิวหูแปลกใจ กระทั่งกุนซือขยิบเล็กน้อย แล้วทำปากคำว่า ท่านพี่หากแต่ไม่มีเสียง ด้วยกลัวคุณชายตนจะได้ยิน


เหวินหยาเลิ่กลั่กในฉับพลัน ด้วยเข้าใจคำของกุนซือได้ ว่าเขาให้นางลองเรียกจากคุณชายเป็นท่านพี่เหมือนครั้งก่อน ใบหน้าหวานฉาบสีแดงในฉับพลัน แสนจะอายที่ต้องเอ่ยคำดังชายตรงหน้าเป็นสามีนางอีกครั้ง ทว่าได้ลองตรองความคิดแล้ว อย่างน้อยแค่ให้เขาเลิกดื้อดึงยอมทานอะไรก่อนก็ยังดี 


“ท่านพี่ ทานข้าวเถอะ” เสียงหวานเอ่ยอีกครั้งด้วยอาการขวยเขิน และแล้วคำนางก็ได้ผล เมื่อเหิงเจี้ยงยอมหันหน้าอ้าปากรับข้าวในทันที เขาไม่อาจมองภาพหากแต่ได้ยินเสียง เมื่อคำเรียกท่านพี่ดังขึ้น เขาจึงหันตามถ้อยคำของนาง


เหวินหยาเห็นกุนซือขยิบตาอย่างดีใจ เห็นกายใหญ่กินข้าวอย่างอิ่มหนำ หากแต่กุนซือและชายผู้นี้จะรู้หรือไม่ ว่านางอายจนอยากจบมื้ออาหารเสียโดยเร็ว 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.024K ครั้ง

70 ความคิดเห็น

  1. #3860 DarknessAngle (@DarknessAngle) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 18:01

    ชิวหูนี่นะ ตัวเองก็เอาไม่รอด แต่จับคู่ให้คนอื่นล่ะทำได้ หมั่นไส้!

    #3860
    0
  2. #3759 Horizon_right (@Horizon_right) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 14:05
    ชิวหูนี่กามเทพคู่นี้จริงๆ ยกเว้นเรื่องตัวเอง5555555
    #3759
    0
  3. #3364 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 22:37
    ชิวหู ก็เหมือน เจ้านายตัวเองนั้นแหละ กว่าจะรู้ตัวก็เกือบเสียคนที่รักไป ล้ว. มองหน้าตา มองเพศ แคร์คนอื่นมากว่าตนเอง เช้ออออ
    #3364
    0
  4. #2568 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:20
    เหวินเหยาเมื่อไหร่จะยอมรับหัวใจตัวเองว่ารักเหิ่งเจี้ยน

    เกลียดยัยชิงหนิงและยันวันเอ๋อร์

    อยากให้หย่ามากๆ
    #2568
    0
  5. #1563 wawa_tt (@wawa_tt) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:40

    ฟินมากจ้า
    #1563
    0
  6. #1542 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 22:27
    กลับมาเป็นเมียข้าเถิดดดด 555
    #1542
    0
  7. #1539 Barbara13 (@paning13) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 18:06
    อ้อนเมียน่าดูเลยนะคะ ท่านพี่
    #1539
    0
  8. #1538 sumittn_mi (@sumittn_mi) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:58

    ไม่อยากเป็นคุณชาย แต่อยากเป็นท่านพี่ เข้าใจหรือไม่
    #1538
    0
  9. #1537 DHmoon (@DHmoon) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:29
    อืี่มพ่อคนซึนนน
    #1537
    0
  10. #1536 Dojincartoon9538 (@Dojincartoon9538) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 17:07
    โอ้ยมอยากให้เรียกแต่ท่านพี่
    #1536
    0
  11. #1534 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:48

    พี่เหิงหายไวไวน้าา
    #1534
    0
  12. #1533 navaran (@redbanana18) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:36
    โอ้ยยยย พ่อคนซึน
    #1533
    0
  13. #1532 คนแป้งแป้ง (@Pangsasinipha) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:10
    แงงงงงงงงงงง น่ารักกกก
    #1532
    0
  14. #1531 ทรายทอง (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 16:09

    พพี่เหิงหายเร็วๆนะ

    #1531
    0
  15. #1528 Sanmy (@Sanmy) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 14:18
    แหมคุณชาย ต้องเรียกท่านพี่สินะถึงจะยอมทาน5555555 //รอตอนนางเอกเผยตัวตยที่จริงนะคะ
    #1528
    0
  16. #1525 wassana014 (@wassana014) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:20
    สองฮูหยินอยู่รกจวนโดยแท้!!
    #1525
    0
  17. #1524 popsama (@siriwanpopsama) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:19
    มาอัพไวๆนะไรเตอร์รออยู่นะคะ
    #1524
    0
  18. #1522 น้ำ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 09:19

    เมื่อไหร่จะเลิก2ฮูหยินสักที

    #1522
    0
  19. #1521 กิ้ก (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:33

    แหมชอบให้เรียกท่านพี่ก้อไม่บอก..อิอิ

    ฟินกะคู่หมอแปบมีอาการไหน้ำส้มแตก

    #1521
    0
  20. #1520 0644340158 (@0644340158) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:33
    รอลุ่นอยู่ว่าเมื่อไหร่นางเอกจะเผยตัวตนที่แท้จริง
    #1520
    0
  21. #1518 Brave-loyal (@Brave-loyal) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:11
    ชอบคู่หมอ อยู่แบบนี้แหละจะได้มีสีสัน
    #1518
    0
  22. #1517 YuYuRika (@yuyurika) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 07:48
    คู่ท่านหมออ่านทีไร เขินไปมากลิ้งลงพื้นทุกที ฟินมากค่ะไรท์
    #1517
    0
  23. #1516 tongta251919 (@tongta251919) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 07:31

    รอขับไล่เมียเอกเมียรอง
    #1516
    0
  24. #1515 Nanny (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 06:18

    สนุกค่ะ แต่แยกเรื่องหมอกับลูกน้องพระเอกไปอีกหมวดน่าจะดีกว่านะคะ

    #1515
    0
  25. #1514 Minnie0624294251 (@Minnie0624294251) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 03:43
    มาต่อเร็วๆนะชอบมากค่ะ
    #1514
    0