หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 719,314 Views

  • 4,286 Comments

  • 12,335 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    376,785

    Overall
    719,314

ตอนที่ 36 : หยูเหวินหยา สามสิบห้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 114
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2815 ครั้ง
    25 มี.ค. 62

เหวินหยาตัดสินใจตรงกลับร้านหงส์ฟู่ สลัดชุดสวยแล้วสวมด้วยผ้าเก่าหนา ผ้าบางเบาถูกนำมาพันใบหน้าอีกครั้งอย่างหาลังเลไม่


“คุณหนูจะกลับเข้าจวนเหิงหรือเจ้าคะ” เซียงเซียงถามแก่คุณหนูที่รัก 


“ใช่! ข้าจะไปเยี่ยมคุณชาย”


“แล้วเหตุใดไม่ไปอย่างงดงามล่ะเจ้าคะ เอาผ้าเก่ามาสวมให้อัปลักษณ์อีกทำไม” นางไม่เข้าใจความคิดของนายหญิงจนร้องถาม อีกใจก็แสนห่วงใย หากคุณหนูกลับเข้าจวนไปแล้วถูกดูถูกกลั่นแกล้งอีกจะทำเช่นไร


“ข้าไปไม่นาน หากกลับไปด้วยร่างงดงามก็คงถูกจ้องจองเวรจากเหล่าฮูหยิน และต้องมาตอบคำว่าข้ากลับมางามได้เช่นไรให้เรื่องมันวุ่นวาย เจ้าคิดว่าสองฮูหยินจะยอมให้สตรีรูปร่างแท้จริงอย่างข้าเข้าใกล้สามีพวกนางหรือ แค่นี้สมองข้าก็เต็มตื้อ ไม่อยากนำความอื่นมาคิดในรกหัวเพิ่ม 


ข้าหมายแค่จะไปดูคุณชายว่าอาการหนักหนาเพียงใด หากช่วยได้ข้าก็จะช่วย ไม่นานก็คงกลับ ข้าฝากร้านให้เจ้าดูแลด้วยนะเซียงเซียง ข้ากับท่านหมอจะไปทำธุระที่คั่งค้างนี้แล้วจะรีบกลับมา”


เสียงเหวินหยาบอกกล่าวก่อนละทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง ฝากฝังให้เซียงเซียงที่ไว้ใจได้เป็นผู้ดูแล เวลานี้เรื่องเหิงเจี้ยงที่ทนทุกข์เพราะคำสาปด้วยต้นเหตุมาจากนางได้เกาะกินใจจนไม่อาจนิ่งเฉยได้


.

. 

หรงจุ้ยตามเหวินหยากลับจวนเหิง ทันทีที่ชิวหูได้พบสตรีร่างหนาพันผ้าปิดเร้น เขาพลางดีใจแล้วเดินเข้าหาต้อนรับขับสู้อย่างดี นางถูกเชื้อเชิญมาพักในห้องรับแขก หากแต่เหวินหยากลับขอไปพบอดีตสามีแทน


เมื่อถึงหน้าห้องของเหิงเจี้ยง เสียงโครมครามของถ้วยชามพลางดังสนั่นออกมายังนอกห้องจนเหวินหยา หรงจุ้ยและชิวหูที่เพิ่งไปถึงได้ยินชัด


“ไม่มีอะไรขอรับ ตั้งแต่คุณชายป่วย ก็อารมณ์ฉุนเฉียวหนักเช่นนี้มาตลอดขอรับ” กุนซือเอ่ยบอก ร่างหนาพลางหันหน้าไปมองหรงจุ้ยที่พยักหน้ายืนยันความ ทำนางยิ่งสลดใจ


เมื่อประตูห้องแง้มออก ชามข้าวพลันกระเด็นออกมาด้านนอกด้วยแรงเหวี่ยงของร่างถมึงทึง 


เหวินหยาก้าวขาพร้อมกวาดสายตามองความวุ่นวายภายใน ใจนางกระตุกในฉับพลัน เมื่อนัยน์ตาหวานสะท้อนภาพร่างใหญ่ในชุดดำผมเผ้าหนวดเครารุงรัง มิหนำซ้ำยังซูบตรอบไร้ราศีแห่งแม่ทัพ


“คุณชายขอรับ นายหญิงน้อยกลับมาแล้ว” เสียงชิวหูเอ่ยบอก เขาก็ทุกข์ใจเช่นกันที่เห็นเจ้านายที่รักมีสภาพเช่นนี้ 


ด้านเหิงเจี้ยงได้ยินคำบอกว่าอนุภรรยาที่หายไปได้กลับมา เขาพลางเอี้ยวกายหันหน้ามาทางเสียงบอก


พลันนั้นที่เหวินหยาสบต้องใบหน้าอดีตสามี ใจนางกระตุกเต้นอย่างตกใจ ดวงเนตรเบิกกว้างอย่างตื่นตระหนก มือน้อยที่ปล่อยลงข้างตัวสั่นเครือเล็กน้อย ประกายตาที่เคยสุกสกาววับวาวสั่นระริกจนคลั่งคลอด้วยน้ำใส


ใบหน้าสามีในเวลานี้ไม่ต่างจากนางเมื่อก่อน แผลเป็นมากมายเกลื่อนผิวกาย ใบหน้าที่เคยหล่อเหลากร้านด้วยบาดแผลจากสะเก็ดไฟ นัยน์ตาที่เคยนิลขลับและดุเข้มตอนนี้กลับขาวขุ่นจนมัวหมองไร้แววสะท้อน


เหวินหยาขยับมือเล็กโบกไหวไปมาเบาๆ หากแต่ดวงตานั้นกลับไม่ไหวติง นางพลันยกมือขึ้นปิดปากตัวหมายปิดกลั้นเสียงสะอื้น ด้วยกลัวคนตัวใหญ่จะได้ยิน หญิงสาวหลับตาสงบใจแล้วปาดเช็ดหยาดน้ำตาทิ้ง


“คุณชาย” คำทักทายแรกที่เรียกคุณชาย ไม่ใช่ท่านพี่ดังเช่นเคย ยิ่งทำคนตัวใหญ่มัวหมอง


“ข้าไม่รู้จักเจ้า! ไปซะข้าจะพักผ่อน!  


เหิงเจี้ยงตวาดขับไล่ นางหายหน้าไปจนเขาเลิกคิดว่าเคยมีนาง ทว่าตอนนี้กลับมาในเวลาที่เขาดูน่าเดียจฉันท์ราวกับอสูร ให้นางมาเห็นสภาพย่ำแย่เช่นนี้ ตัวเขายิ่งอับอายตนเองนัก


“ข้าเอง.. หยูเหวินหยา อนุของท่าน ถึงแม้ตอนนี้จะไม่ใช่แล้วก็ตาม หากแต่ข้ามาเยี่ยมท่าน ท่านอย่าไล่ข้าเลย” เสียงเล็กสั่นเล็กน้อย นางมิอาจข่มความเสียใจได้หมด หากแต่ร่างใหญ่ยังเสียงแข็ง


“ในเมื่อไปแล้วก็อย่ากลับมา ออกไปซะ! จวนเหิงไม่ใช่ที่ของเจ้าแล้ว” เสียงอดีตสามีกล่าวหนัก จนชิวหูต้องพาเหวินหยาออกมา เพื่อให้เหิงเจี้ยงได้สงบใจ


“ไปก่อนเถอะขอรับ ให้คุณชายได้สงบสติอารมณ์ก่อน เดี๋ยวค่อยเข้ามาใหม่ขอรับ” เสียงชายกล่าวพร้อมผายมือไปที่ประตูทางออก เชื้อเชิญให้ร่างหนาออกจากห้อง 


เหวินหยาทอดอาลัยมาภายใน ขณะที่สองขาย่างเอื่อยออกภายนอก สายตาหดหู่ของนางพิจารณาทั้งเรือนกายของอดีตสามีก่อนเดินจาก ปล่อยให้ร่างใหญ่สงบใจที่กำลังโกรธาหนัก ส่วนนางก็ขอไปสงบใจที่กำลังสั่นไหวเฉกเช่นกัน

 


ยามเซิน (15.00 - 16.59 น.) เหวินหยากลับเข้าห้องใหญ่อีกครั้ง ใจนางแสนห่วงใยด้วยคำเล่าของชิวหูว่าเหิงเจี้ยงไม่ยอมทานอะไรร้องท้องสักนิด ชามข้าวที่บ่าวรับใช้ยกไปให้ก็ถูกเททิ้งอย่างเกรี้ยวกราดเฉกเช่นเคย นางที่ยืนมองภายนอกจึงอดดูเฉยไม่ได้


“คุณชาย! ทานอะไรหน่อยเถอะ เดี๋ยวร่างกายจะแย่หนัก” เสียงใสเอ่ยบอก ด้านเหิงเจี้ยงจำได้ทันทีว่าคือเสียงของสตรีที่เคยละทิ้งตำแหน่งอนุแห่งจวนเหิง


“ออกไป! ข้าบอกให้เจ้าออกไปจากจวนนี้” เสียงใหญ่แข็งกร้าว ทว่าร่างหนากลับข่มตากลั้นใจ ถึงไล่อย่างไรนางก็จะไม่ไป อย่างน้อยก็ขอแค่ได้แทนคุณที่ช่วยก็ยังดี


เหวินหยาเดินเอาสำรับอาหารชุดใหม่เข้าไปวางตรงหน้าเหิงเจี้ยง 


“ข้าจะป้อน” นางบอกพร้อมยื่นมือจับคีบอาหารจ่อริมฝีปากหยักของชายตรงหน้า


หรงจุ้ยและชิวหูแอบลอบมองอยู่ด้านนอกไกลๆพลางลุ้นใจแทบระเบิด ภาวนาขอให้คุณชายใจอ่อน ทว่าไม่เป็นดังใจหมายเมื่อชามถูกปัดทิ้งอีกครั้ง


..เพล้ง..!!


“ข้ากับเจ้าไม่ได้มีเยื่อใยกันอีกแล้ว เจ้าก็กลับไปได้แล้ว” สิ้นเสียงขุ่นมัวแผดก้อง


และแล้วสองฮูหยินก็ปรากฏกายขึ้นในฉับพลัน สองร่างอรชรตรงเข้ากระชากร่างเหวินหยาออกจากสามีตนอย่างว่องไว แล้วผลักกายอดีตอนุจนล้มลง 


เหิงเจี้ยงได้ยินเพียงเสียงพลันใจกระตุก เขาพยายามกวาดตาเพ่งหาร่างหนาที่โดนทำร้าย ทว่าเขากลับเห็นเพียงความมืดมิดไร้แสงสว่าง


เหวินหยาถูกคนในจวนกระชากแขนพาออกจากห้องเหิงเจี้ยงด้วยคำสั่งของชิงหนิง นางก็แค้นใจทว่าไม่อาจโต้ตอบ เพราะตอนนี้นางคือคนนอกที่ไม่ควรเข้าจวนมาด้วยซ้ำ 


นางตระหนักในข้อนี้ ทว่าความทรงจำที่ได้รับจากอิงอู่มันตอกย้ำใจว่าเหิงเจี้ยงไม่ควรทนทุกข์ ความรู้สึกผิดครอบงำใจนางจนต้องหาทางลบล้าง


ชิวหูเห็นเช่นนั้นพลันเข้าข้องเกี่ยว 


“ขออภัยขอรับ ข้าน้อยเป็นผู้ตามนายหญิงน้อยกลับมาเอง เพราะตั้งแต่คุณชายเจ็บ ฮูหยินทั้งสองก็ไม่เคยเข้าดูแลคุณชายเลย ขนาดคุณชายมองไม่เห็นทำสิ่งใดก็ยากเย็น หากแต่ฮูหยินทั้งสองก็ไม่ปรนนิบัติ 


ทว่านายหญิงน้อยที่ออกจากจวนไปยังส่งท่านหมอหรงจุ้ยมาดูแลรักษาอาการด้วยตนไม่กล้ามาเอง ถึงจะออกจากจวนแต่คุณชายยังไม่ได้ยินยอมให้นายหญิงน้อยพ้นจากฐานะอนุ ข้าน้อยจึงตามนางกลับมาเพื่อดูแลคุณชาย หากฮูหยินทั้งสองไม่เห็นด้วย ก็ได้โปรดทำหน้าของฮูหยินที่ดีเสียหน่อยเถอะขอรับ”


“เจ้า!” ชิงหนิงและวันเอ๋อได้แต่เม้มปากอย่างเจ็บใจทว่าไร้ซึ่งคำโต้กลับ แววตานางลุกโชนด้วยความชิงชังในตัวอนุจอมอัปลักษณ์ มิหนำซ้ำคำกุนซือยังกล่าวจี้ใจสตรีทั้งสองอีก


ตลอดมาชิวหูไม่เคยละลาบละล้วงหรือเอ่ยคำล่วงเกินใดๆต่อฮูหยินทั้งสอง ทั้งที่ผ่านมาพวกนางละเลยคุณชายที่เป็นสามีมาโดยตลอด ทว่าเวลานี้นางยังกีดกันสตรีอื่น เสมือนไม่อยากให้คุณชายพบความสุข เขาในฐานะข้ารับใช้ผู้จงรักจึงไม่อาจทนได้ ต่อให้ถูกตราหน้าว่าเป็นบ่าวข้ามหัวนายเขาก็ยอม


คำชิวหูดูเสมือนจะผ่อนความร้ายกาจของสองฮูหยินลงได้บ้าง หากแต่นางได้ออกคำสั่งห้ามไม่ให้เหวินหยาเข้าพักห้องหับใดๆในจวน ไม่ว่าจะเรือนซุ่นซูหรือเรือนรับรอง


“หากอยากดูแลสามีข้า ก็ได้! แต่เจ้าต้องนอนเฝ้าหน้าห้องท่านพี่เช่นนี้ แล้วข้าก็จะยอม” ชิงหนิงกล่าวทิ้งท้ายก่อนยิ้มเย้ยและเดินจากไป


หรงจุ้ยที่อยู่เคียงข้างพลันพยุงนายหญิงของตนไปนั่งบนโต๊ะหิน “ข้าจะนอนที่นี้” คำเหวินหยาทำสองชายตื่นตกใจ นอนตรงนี้จะนอนได้อย่างไร ไร้เตียงไร้หมอนไร้ผ้า อีกทั้งยังหนาวเย็นจับใจในยามค่ำคืน


ชิวหูและหรงจุ้ยจึงเสนอให้นางไปพักที่โรงเตี๊ยมนอกจวนก่อน ทว่าใจที่แน่วแน่ของนางมุ่งมั่นจนทั้งสองต้องยอมปล่อยเลย เหวินหยาคิดเพียงว่าคำของสองฮูหยินมีความหมายเชิงอนุญาตแล้ว ถึงแม้จะต้องตากน้ำค้างทั้งคืน นางก็จะแสดงให้เห็นความจริงใจของนาง

 


ยามราตรีคืนนี้เงียบสงัด หรงจุ้ยยังคงนั่งเคียงนายไม่ทิ้งหาย ชิวหูเห็นทั้งสองจึงอดทุกข์ใจไม่ได้ ด้วยเขาเองที่เป็นผู้เชิญชวนให้นายหญิงน้อยเข้าจวนมา ทั้งที่รู้ว่าเมื่อนางมาก็ต้องตกระกำลำบากด้วยฤทธิ์เดชของสองฮูหยิน แต่เขาก็ยังเห็นแก่ตัวอยากให้คุณชายของเขามีคนดูแล


ชิวหูผละกายเข้าไปภายในห้องที่เหิงเจี้ยงพักอาศัย เขาเห็นคุณชายที่รักนั่งเงียบในความมืดไร้แสงตะเกียง จึงรีบจุดไฟจนสว่างวาบ หากแต่เหิงเจี้ยงก็มิอาจรับรู้ 


“คุณชาย ยังไม่นอนอีกหรือขอรับ”


“ข้ายังไม่ง่วง ทุกเวลาก็เสมือนนอนอยู่แล้ว มันมืดไม่เคยสว่าง” ใบหน้าเหี้ยมแสดงความหมองเศร้า เขาเผยใบหน้านี้แค่เพียงกับชิวหูและหลี่ซื่อเท่านั้น


“คุณชาย.. คือนายหญิงน้อยหยูยังรอคุณชายอยู่ด้านนอกขอรับ” คำบอกของชิวหูสะกิดใจเหิงเจี้ยง


“นางยังไม่กลับรึ” เจ้านายย้อนถาม


“ขอรับ! นางจะอยู่หาทางรักษาคุณชาย หมอหรงจุ้ยได้สูตรยามาใหม่อาจจะได้ผลก็ได้ขอรับ ติดเพียงคุณชายขับไล่นาง น่าสงสารนางนะขอรับ 


มิหนำซ้ำฮูหยินทั้งสองยังห้ามไม่ให้นางเข้าพักในเรือนซุ่นซูหรือเรือนรับรองใดๆ ให้นางนอนเฝ้าตากน้ำค้างหน้าห้องคุณชายเพื่อแลกกับการอยู่ในจวนต่อขอรับ” เสียงคนสนิทเล่าอย่างทุกข์ใจ


เหิงเจี้ยงเงียบไปครู่หนึ่งก่อนออกปากกับกุนซือผู้จงรัก “พานางไปพักเรือนซุ่นซู หากใครขัดขวางให้บอกว่าข้าเป็นผู้สั่ง” สิ้นเสียงใหญ่ ชิวหูพลันน้อมรับคำสั่งพร้อมรอยยิ้มในทันที


คำบอกถูกถ่ายทอดแก่เหวินหยา นางแอบหวังในใจอยู่ลึกๆ ว่าหากชายผู้นี้ไม่ได้จิตใจร้ายกาจจริง อย่างไรเขาก็ต้องยื่นมือให้โอกาสนาง


“ขอบคุณคุณชาย” เสียงเล็กตั้งใจแผดกังวาลให้คนด้านในได้ยิน 


เมื่อร่างใหญ่บนเตียงไม้ได้รับฟังเสียงใสและรู้ว่านางพักอยู่ไม่ไกลจากเขา เขาจึงปรือตาหลับลงได้อย่างเต็มอิ่มเป็นคืนแรก



.....................

เรื่องนี้จบแฮปปี้ค่ะ 100%


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.815K ครั้ง

86 ความคิดเห็น

  1. #4285 differ21 (@differ21) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 16:18
    เหมือนนางเอกแต่รู้สึกผิดกับสงสารอ่ะ ไม่ได้รักจริง
    #4285
    0
  2. #4044 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:52
    สงสาร ร้องไห้แล้ว แต่ไรท์บอกจบแฮปปี้ 100% ก้ออุ่นใจ
    #4044
    0
  3. #3910 ์Don't Cry (@Nutto606707) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 13:28
    คนที่บอกนางเอกเห็นแก่ตัว รักไม่จริง ตรงไหนวะ ลองคิดภาพตัวเองโดนแกล้งแบบนั้นบ้าง คนที่อยู่ในยุคปัจจุบันที่ทุกคนเท่าเทียม เป็นเราก็หนีนะ
    #3910
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #3275 TipArkira (@TipArkira) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 เมษายน 2562 / 22:44
    จะหายจากอาการตาบอดไหมอ่ะ
    #3275
    0
  6. #2567 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 10:12
    ทดแทนคุณหรือรัก

    เหวินเหยาอย่าหนีใจตัวเองสิ

    เกลียดอิชิงหนิงและวันเอ๋แอร์มากไป

    ไรท์จัดหนักให้ด้วยน่ะ
    #2567
    0
  7. #2512 Air002 (@Air002) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:57
    กลับมาเพื่อแทนคุณแค่นั้นสิงันที่รักกันมาเก้าร้อยกว่าชาติเจออุปสรรคชาติสุดท้ายก็ท้อแท้เลิกรักกันแล้วสินะ ในเมื่อใจโลเลไม่มั่นคงก็เลิกกันไปเถอะ ถ้าเพราะสงสารไม่อยากติดค้างใจ ไหนๆก็จะตายจากทั้งวิญญาณทั้งคู่อยู่แล้ว
    #2512
    0
  8. #1577 sirinda50880 (@sirinda50880) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:48
    ต้องแฮ้ปปี้นะคะ
    #1577
    0
  9. #1519 Kes_Sara (@Kes_Sara) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 08:22
    ไม่มีความรู้สึกว่านางเอกรักพระเอกเลย ที่กลับมาเพราะสงสารและอยากทดแทนบุญคุณ
    #1519
    0
  10. #1466 Mins1234 (@Mins1234) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 20:28
    ขอให้ได้รักกันนะ ละทิ้งทิฐิตัวเองให้ได้ไวๆ
    #1466
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #1463 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 16:32
    รอค่ะ สนุกมากเลย
    #1463
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #1460 คนแป้งแป้ง (@Pangsasinipha) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 15:27
    แอบเศร้าอ่ะ แงงง
    #1460
    0
  15. #1459 tiffy_th (@tiffy_th) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 15:19
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #1459
    0
  16. #1458 peemai_Aagase (@peemai_Aagase) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 14:34
    ตอนต่อไปจงมาาาา
    #1458
    0
  17. #1457 supakornseanla (@supakornseanla) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 13:25
    รอค่ะไรท์
    #1457
    0
  18. #1456 silverGB (@silverGB) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 12:51
    สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไป
    #1456
    0
  19. #1455 popsama (@siriwanpopsama) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 12:42
    รอตอนต่อไปจร้า ลุ้นๆ
    #1455
    0
  20. #1454 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 12:13

    ข้าจะรอพี่ที่ท่าน้ำ รอให้พี่หายดี
    #1454
    0
  21. #1453 blackhome-aom (@blackhome-aom) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 11:45
    ฮื้ออ พี่เหิงง
    #1453
    0
  22. #1451 namhom2324 (@namhom2324) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:36
    มาอีกนะค่ะสนุกค่
    #1451
    0
  23. #1450 0958497690 (@0958497690) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 10:21
    สนุกมากๆเลยค่ะ รอตอนต่อไปอยู่นะคะ สู้ๆนะไรท์ ^^
    #1450
    0
  24. #1449 CandyHead (@pen99) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:36
    โอมมมม จงมา~ จงมา~ ตอนต่อไปจงมา~ #สะกดจิตไรท์55555
    #1449
    0
  25. #1448 mooklinlava2505 (@mooklinlava2505) (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 09:23
    แต่ช้ามาก เยิ่นเย้อเกินไป
    #1448
    1
    • #1448-1 wawa_tt (@wawa_tt) (จากตอนที่ 36)
      25 มีนาคม 2562 / 10:18
      เราว่าไม่ช้าหรอกนะ ไรท์เค้าอัพทุกวัน เรื่องก็มาไกลมากแล้ว ต้องฝ่าฟัน ต้องใช้เวลา คนเขียนต้องมีเหตุผลแน่นอน เราก็รอลุ้นอยู่เหมือนกัน
      #1448-1