หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 728,869 Views

  • 4,304 Comments

  • 12,398 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    386,340

    Overall
    728,869

ตอนที่ 35 : หยูเหวินหยา สามสิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33601
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2677 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

เป็นเวลาหลายวันที่ผันผ่านตั้งแต่หรงจุ้ยตอบรับเข้าจวนเหิงยังไร้ซึ่งการส่งข่าวคราวกลับมาหานายหญิงที่จิตใจเฝ้ากังวล


“คุณหนูเข้าด้านในเถอะเจ้าค่ะ ด้านนอกแดดแรงเดี๋ยวคุณหนูจะไม่สบายเอา เดี๋ยวบ่าวจะเฝ้าให้เองเจ้าค่ะ ถ้าท่านหมอมาแล้วจะรีบแจ้งนะเจ้าคะ” 


เซียงเซียงบอกกล่าวอย่างห่วงใย เพราะเห็นคุณหนูที่รักมายืนรอหน้าร้านทุกวัน แล้ววันนี้แสงแดดก็แรงกว่าวันไหนๆจนอดห่วงไม่ได้


เวลานั้นเอง นัยน์ตาหวานพลางสังเกตเห็นจากไกลลิบตา เห็นร่างโปร่งของหมอที่รอคอยกำลังเยื้องย่างกายตรงกลับมายังร้านหงส์ฟู่ การรอคอยของเหวินหยาพลันสิ้นสุด รอยยิ้มบางๆจึงปรากฏออกในทันที


“คารวะนายหญิงน้อย” หรงจุ้ยโค้งศีรษะอย่างงามสง่า 


“ท่านสบายดีหรือไม่ ต้องขอบคุณท่านมากที่เป็นธุระให้ข้า แล้วอาการคุณชายเป็นเช่นไรบ้าง คงหายดีแล้วสินะ” 


นางพูดด้วยความหวังเต็มเปี่ยม หากแต่คำตอบที่ได้คือใบหน้าหม่นของชายหน้าหวาน เขาส่ายหน้าเล็กน้อยเพื่อยืนยันคำตอบ


“ข้าน้อยสบายดี แต่คุณชาย...” หรงจุ้ยแผ่วเสียงตอบด้วยรู้สึกผิดที่ไม่อาจทำงานที่มอบหมายได้ลุล่วง


“คุณชายยังไม่หายหรือ!” เหวินหยาหน้าถอดสี นัยน์ตานางเบิกโตมันวูบแววสั่นไหวก่อนจะหลี่ลงด้วยพยายามสะกดข่มใจตน


“ขอรับ! ข้าน้อยไปหลายวันหากแต่ยังจนปัญญาหาวิธีรักษาไม่ได้ ขนาดองค์ชายสี่ทรงพระกรุณาพาหมอหลวงมาสมทบก็ยังไม่อาจรักษา” เสียงหรงจุ้ยแสดงความท้อแท้อย่างชัดเจน นายหญิงจึงถามกลับอีกครั้ง


“คุณชายเป็นเช่นไรหรือ ที่ว่าไม่อาจรักษาหมายความว่าอย่างไร” ใบหน้าหวานฉายความหวั่นวิตก ใจดวงน้อยสั่นหน่วงตรงกลางอก


“ข้าน้อยว่านายหญิงน้อยไปดูด้วยตาตนเองเถอะขอรับ ข้าไม่อาจบรรยายได้ เพียงนับวันอาการยิ่งลุกลามผิดปกติยิ่ง” 


เหวินหยาใจสั่นสะท้าน เพราะเขาปกป้องนางจนตัวเองต้องเจ็บ ตอนแรกฟังคำหมอคิดว่าคงหายได้ในเวลาไม่กี่วัน หากแต่คำบอกเล่าเรื่องจริงในตอนนี้ทำนางตื่นตระหนกยิ่ง


“ท่านกุนซือมีคำฝากบอกนายหญิงน้อยด้วยว่า จดหมายที่ฝากไว้ท่านกุนซือยังไม่ได้มอบให้คุณชายแต่อย่างใด ด้วยตอนนี้ร่างกายคุณชายยังไม่พร้อมที่จะอ่าน 


เพียงแค่ระแคะระคายจากปากฮูหยินทั้งสองที่พรำต่อว่านายหญิงน้อยว่าทำคุณชายเจ็บแล้วหนีความผิด หากแต่คุณชายไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้และสั่งห้ามไม่ให้ฮูหยินทั้งสองเอ่ยถึงด้วยขอรับ”


คำฝากของชิวหูเสมือนเปิดช่อง เขาสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์พิเศษของคุณชายที่มีต่ออนุผู้นี้ ใบหน้าขมวดเข้มประดุจแค้นเคืองผู้ใดตลอดเวลาดูผ่อนคลายและลอบมีรอยยิ้มเบาๆจนผู้เป็นบ่าวอดดีใจไม่ได้ 


ตัวเขาจึงไม่อยากให้นายทั้งสองต้องพรากกันด้วยเรื่องหมางใจเก่าก่อน และเนื่องด้วยเขาไม่อาจเอ่ยรั้งและขอให้เหวินหยากลับไปจวนเหิง จึงทำได้แค่ชี้ช่องบอกทางราวกับมีนัยให้อดีตนายหญิงได้ตรองความเอง


ด้านเหวินหยานิ่งงัน สมองน้อยไตร่ตรองคำฝากที่ได้รับ ใจหนึ่งทั้งห่วงและกังวล อีกใจนางเกรงจะกลับสู่วัฏจักรเก่า 


ร่างบางปลีกกายขอทบทวนความคิด นางสวมหมวกม่านมี่หลีที่ทำจากผ้าซาหลัวโปร่งแสงอำพรางใบหน้า แล้วเดินย่างกายเรื่อยมาจนรู้ตัวอีกทีก็หยุดอยู่หน้าจวนเหิง นางตัดสินใจเปลี่ยนทิศเดินไปเนินเขาแห่งพฤกษาสวรรค์


เพียงแรกสบต้องใจหญิงต้องสั่นไหว ด้วยใบเขียวแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตาลและร่วงหล่นลงกว่าครึ่งลำต้น หลงเหลือใบเพียงน้อยนิด กิ่งก้านแห้งแกรนโผเด่นชัดราวกับไม้นี้ได้ตายแล้ว น้ำตานางร่วงเผาะนึกถึงคำของวิหกตัวน้อย 


เมื่อสิ้นเยื้อขาดใยและไร้รัก ติดกับดักวังวนนรกสวรรค์ สัมพันธ์จิตมิอาจเชื่อมให้ต่อกัน พฤกษาสวรรค์โรยสิ้นจบภพที่พัน


เวลานั้นเองที่นกน้อยนามอิงอู่ได้โผบินจากไม้ต้นที่ตั้งตระหง่านอยู่ไม่ไกลนัก นางถลามาเกาะกิ่งก้านตรงหน้าร่างบางที่ปาดเช็ดน้ำตาด้วยความสงสารในต้นไม้ วิหกน้อยเอื้อนเสียงทักอย่างดีใจที่พบหน้าเจ้านายที่คิดถึง


“อี้หลิน! เจ้ามาแล้ว!” เสียงใสเอ่ยชัดจนเหวินหยาต้องแหงนหน้าทอดมองเจ้าตัวเล็ก สีขนสลวยจับตาฟ้าเหลืองน่าจะทำให้คนมองแลดูสดชื่น หากแต่ใจนางเวลานี้ถูกครอบด้วยความหม่นจนมิอาจเบิกบานได้


“เจ้าชื่ออิงอู่สินะ” เสียงหวานเอ่ยทักกลับ


“ใช่! ข้าอิงอู่ คิดถึงเจ้าเหลือเกินอี้หลิน ข้ารอเจ้าเช้าเย็น รอตลอดว่าเมื่อไหร่เจ้าจะมา เวลานี้เจ้าคงพร้อมที่จะรับรู้เรื่องราวที่เหลือแล้วสินะ” วิหกถามไถ่ 


หากแต่ร่างอรชรได้แต่เงียบงัน ในใจนางไม่สนเรื่องเก่าอันใดอีกแล้ว เพราะรู้ว่าอย่างใดชาติภพนี้คงมิอาจให้เป็นดังภพก่อนๆได้ ทว่าความกลัดกลุ้มเรื่องอดีตสามีเจ็บหนักจนสิ้นทางรักษาเกาะกุมใจจนพลั้งเผลอเดินเลื่อนลอยจนมาถึงใต้ไม้ใหญ่แห่งนี้


เหวินหยาจ้องมองนกน้อย นัยน์ตานางสะท้อนเห็นความเริงร่าประหนึ่งว่านกตัวนี้กำลังดีใจมากที่นางกลับมาหา นางจึงเงียบไม่ปฏิเสธและไม่เอ่ยคำใดตอบ ด้วยเกรงคำนางจะบั่นทอนใจที่สัตย์ซื่อของเจ้าตัวเล็กที่มีต่อนาง 


ด้านอิงอู่ที่เห็นสตรีตรงหน้าใบหน้าฉายภาพอมทุกข์จึงเอื้อนเสียงขึ้นอีกครั้ง


“ข้ารู้มาว่าท่านยมทูตในชาตินี้คือสามีเจ้านามว่าเหิงเจี้ยง ตอนนี้เขากำลังรักษาตัวเนื่องจากได้รับบาดเจ็บ เจ้าคงเศร้าใจด้วยเรื่องนี้สินะ” นกน้อยเอ่ยจี้ใจเหวินหยา ราวกับมองทุกอย่างได้อย่างทะลุปรุโปร่ง


“เขาไม่ใช่สามีของข้าแล้ว ตอนนี้ข้าได้ออกจากจวนมาอยู่ลำพัง” เสียงหวานฟังแล้วหม่นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับปกติที่ใสเสนาะหู สายตานางหลุบต่ำราวกับมีเรื่องค้างในใจให้คิดหนัก


“แล้วเจ้าสบายใจหรือ ความสับสนคงถาโถมสินะ เพราะสัมพันธ์รักเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติมิอาจละทิ้งได้แค่ปากเจ้าพร่ำบอก มิหนำซ้ำเขายังเจ็บเพราะช่วยเจ้า กลับไปเถิด.. ไปดูแลสามีเจ้า” 


อิงอู่ผู้รู้ใจย้ำเตือนจิตเจ้านายให้ตรองใหม่ นางรู้นิสัยเบื้องลึกของอี้หลินดี ทว่าร่างบางพลันตัดพ้อขึ้นในทันที


“ถึงเขาจะช่วยข้าจนปลอดภัย แต่ตลอดมาเขาช่างใจร้ายกับข้านัก และข้าก็ไม่อยากกลับไปอยู่ในกรงเช่นเดิม ไร้อิสระและต้องอยู่ภายใต้การระรานของสองฮูหยิน ข้าไม่อยากเวียนวนเช่นนั้นอีก 


มิหน้ำซ้ำใจเขายังเย็นชาดุจน้ำแข็ง หมางเมินใส่ข้าที่พยายามปรับตัวเข้าหาเขาตลอด ที่เขาทำดีกับข้าบ้างเป็นบางครั้งบางคราวนั้น ก็เพราะตำแหน่งสามีบีบบังคับต่างหาก”


เสียงผู้เคยเป็นอนุระบายความใน นางสับสนใจที่เขาแสนเย็นชา ทว่าบางครั้งก็ใจดีจนน่าใจหาย หากแต่นางไม่อาจเข้าข้างใจตัวว่าเขามีเยื้อใยต่อนางได้ ด้วยกลัวจะผิดหวังและเจ็บปวด เสียงเล็กขุ่นข้องจนอิงอู่รับรู้ได้


“เหิงเจี้ยงมิได้ใจร้าย เขาไม่ได้มีตัวตนเช่นนั้น หากแต่ถูกสาปดังเช่นเจ้า” นกน้อยยืนยัน ด้วยรู้จักเขามานานนมเช่นกัน 


คำวิหกตัวน้อยทำร่างบางถึงกับตกใจ นัยน์ตาหวานเบิกกว้างจับจ้องใส่ร่างเล็กสีฟ้าแซมเหลืองตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงในคำพูด กระทั่งอิงอู่ที่แสนสงสารชะตากรรมของเจ้านายต้องตัดสินใจเผยความลับสำคัญ


“เฮ้อ.. มาใกล้ๆข้า ยื่นมือของเจ้ามารับตัวข้าไว้ แล้วจงแนบศีรษะเจ้าลงบนหัวของข้า ข้าจะถ่ายทอดเรื่องราวที่ข้าได้รับรู้จากความทรงจำของวิหกสวรรค์ที่เป็นเพื่อนข้าให้” อิงอู่บอกกล่าว ด้วยเห็นความเข้าใจผิดและมิอาจทนเก็บความจริงได้ 


เจ้าตัวเล็กพลางกระพือปีกสวยสยายโบยบินลงเกาะบนมือเรียวของเหวินหยา นางก้มศีรษะแนบแตะหน้าผากมนบนหัวเจ้านกน้อย


ดังห้วงจิตถูกดึงให้พบภาพ มันเป็นความจำของวิหกสวรรค์ตัวอื่น หากแต่อิงอู่ได้รับมาอีกต่อ 


เหวินหยาดำดิ่งสู่ภาพเมฆา ปุยขาวลอยล่องหนาตาจนเบาบางและหยุดลงบนกิ่งไม้ต้นใหญ่ นกสวรรค์เกาะร่มไม้ชมทิวทัศน์ และบังเอิญได้รับรู้บางสิ่ง 


เสียงชายร่างใหญ่สองผู้คุยหารืออย่างคร่ำเคร่ง หนึ่งในนั้นสวมชุดขาวใบหน้าสง่ามีราศีดุจเทพสวรรค์ ส่วนอีกหนึ่งสวมชุดดำหน้าแดงก่ำถมึงทึงแลโหดเหี้ยมดุจเทพนรก


“ท่านจะทำเช่นไรท่านเทพนรก ตอนนี้ทั้งสองผ่านมาเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติแล้ว และยังคงรักมั่นดังวาจาที่ลั่นต่อหน้าเหล่าเซียนทั้งหลาย หากผ่านภพสุดท้ายก็คงหลุดสิ้นคำสาปพันภพ เมื่อนั้นทั้งสวรรค์ของข้าและดินแดนนรกของท่านคงต้องทำลายกฏเกณฑ์ห้ามสองฝ่ายมีรักต่อกันทิ้งแน่” 


เสียงจากชายในชุดขาวเปล่งแสงเรืองรองผุดผ่องเอ่ยอย่างกลัดกลุ้ม


ร่างใหญ่ที่คลุ้งกลิ่นไอเลือด ยื่นขวดขนาดเล็กที่ปิดด้วยจุดผ้าแดง พร้อมแย้มยิ้มอย่างเยือกเย็นอันน่าหวาดผวา 


“จะไปยากเช่นไร! หึ! ข้ามีสิ่งนี้ น้ำจากผลโช () ที่เติบโตด้วยโลหิตของผู้ที่ถูกลงทัณฑ์ในนรก หากดื่มเพียงหยดผู้นั้นก็จะอัปลักษณ์ด้วยตุ่มหนองปูดโปน ร่างกายอันสมส่วนจะบิดเบี้ยวผิดเพี้ยนจนน่ารังเกียจ 


ข้าจะให้ย่าหมิงหยดมันลงในน้ำ และมอบให้นางฟ้าของท่านดื่มก่อนที่จะลงบ่อแห่งการเกิดใหม่ เพียงเท่านี้ก็เบาใจในชาติสุดท้ายได้ ยมทูตกงหมินของข้าจะรักนางที่อัปลักษณ์ได้หรือ” 


เสียงเทพนรกกังวานก้อง ใบหน้าเข้มดุฉายแววตาแห่งความมั่นใจ


บุรุษในชุดขาวพลางยิ้มออก แล้วยกฝ่ามือใหญ่ขึ้น บันดาลต้นหญ้าสีเขียววับมาหนึ่งกำมือ และเสกแปลงให้กลายเป็นน้ำทิพย์ ริมฝีปากหยักอิ่มดูมีบุญหนักเป่าควันดำลอยล่องลงขวดน้ำทิพย์นั้นในบัดดล


“นั้นคือสิ่งใดหรือท่านเทพสวรรค์” ร่างใหญ่ตัวแดงก่ำถามอย่างเคลือบแคลง


“นี่คือหญ้าไร้ใจ ข้าปรุงมันเป็นน้ำทิพย์ ขอให้ท่านโปรดนำมันมอบให้ย่าหมิงหยดลงในน้ำดื่มเพื่อลืมอดีต และให้ยมฑูตของท่านดื่มก่อนจะลงบ่อแห่งการเกิดเถิด 


ชาติสุดท้ายของเขาจะละทิ้งซึ่งจิตใจอันอ่อนโยน ยิ่งประสบพบเรื่องทุกข์ในรักแรกที่ข้าจะบันดาลให้ น้ำนี้จะยิ่งเพิ่มประสิทธิภาพเป็นเท่าทวี มันจะตราจิตเขาให้เยือกเย็นไร้รักสิ้นความสุข 


และเมื่อครู่ข้าได้ร่ายคำสาปเพิ่ม หากน้ำทิพย์นี้ไม่อาจต้านสัมพันธ์รักเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติได้ กระทั่งเขาเริ่มมีใจให้นางฟ้าอี้หลินของข้าเมื่อใด ยมทูตของท่านจะต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งยิ่งใหญ่ ไม่ถึงชีวิตแต่ก็อยู่เสมือนตายทั้งเป็น เพียงเท่านี้เราทั้งสองก็เบาใจได้แล้ว กฎสวรรค์และนรกจะต้องไม่ถูกทำลาย” 


เสียงผู้มีบุญในชุดขาวเอ่ยไปยิ้มไป ทำเทพนรกที่นั่งข้างกายคลายกังวล  


จิตเหวินหยาหวนกลับมาสู่ร่างตนอีกครั้ง น้ำตานางไหลนองด้วยแสนสงสารชะตากรรมของตนเองและชายอีกคน 


แค่คำสาปพันภพพันชาติยังไม่พออีกหรือ ถึงได้จงใจสาปส่งในชาติสุดท้ายอย่างทารุณเช่นนี้..


“อี้หลิน! เจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ วิบากกรรมอันแท้จริงที่พวกเจ้าเผชิญล้วนมาจากคำสาปของเทพทั้งสอง ด้วยไม่อยากให้กฏสวรรค์ถูกทำลายตามข้อตกลง” อิงอู่เอ่ยอย่างอาดูร


“นั้นร่างของหยูเหวินหยาที่แสนอัปลักษณ์ ก่อนที่วิญญาณข้าจะเข้าสิงสู่ ก็เพราะวิญญาณนั้นดื่มน้ำที่ต้องเป็นของข้าสินะ 


ข้าเคยนิมิตถึงอุบัติเหตุในนรก ข้าเดินชนกับสตรีอีกนางแล้วป้ายก็หลุดมือ หรือว่าในตอนนั้นป้ายยืนยันตัวข้าได้สลับกับนาง นั้นเหวินหยาคนก่อนก็พบวิบากกรรมนี้แทนข้ามาตลอดสิ” 


ใจนางแสนสงสารวิญญาณเก่า ภาพความทรงจำอันแสนทรมานเหล่านั้นที่นางได้รับเมื่อเข้าสิงสู่ร่างนี้ยังคงตรึงใจอย่างชัดเจน   


“เป็นเช่นนั้นจริง เหวินหยาคนก่อนตัดสินใจปลิดชีพตน ทว่าคำสาปทำให้วิญญาณนางไม่สามารถไปผุดไปเกิด วิญญาณนางจึงต้องออกตามหาและล่อลวงเจ้าให้กระโดดลงน้ำ เพื่อนำพาวิญญาณเจ้ากลับเข้าร่างที่พึงเป็น เพื่อที่นางจะได้หลุดพ้น 


ส่วนร่างกายนี้ที่เติบโตมาพร้อมคำสาป หากแต่ได้รับวิญญาณบริสุทธิ์ที่ไม่ได้ดื่มน้ำที่ผสมผลโชของเจ้าเข้าสิง จึงสามารถกลับรูปเดิมได้” เรื่องจริงทั้งหมดทำร่างบางทรุดกายลงพื้น ขานางอ่อนแรงขึ้นฉับพลันเมื่อเรื่องราวถูกปะติดปะต่อ


“ถึงว่าทำไมเซียงเซียงถึงสงสัย ที่ข้าหายอัปลักษณ์ได้ในเร็ววันหลังจากที่ฟื้นคืนชีพ ทั้งๆที่สมัยก่อนเหวินหยาก็ได้รับการรักษาจากหมอฝีมือดีหลายคนแต่ก็ไม่หาย 


ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้! หากข้าไม่ประสบอุบัติเหตุสลับป้าย ข้าคงต้องได้ดื่มน้ำสาปแช่งนั้น และไม่ได้ออกมาพบโลกภายนอกเช่นนี้” ร่างบางทอดถอนใจ นัยน์ตาสั่นระริก หัวใจสั่นสะท้านไปทั้งแก่นทรวง


“คราวนี้เจ้าก็รู้ความจริงแล้ว ว่าสามีเจ้าในชาตินี้ก็ต้องคำสาปไม่ต่างจากตัวเจ้า เขามิได้เลือกเกิดมาเย็นชาไร้ใจ อุบัติเหตุนี้คือวิบากกรรมที่เขาต้องพบเมื่อผลโชเริ่มสิ้นฤทธิ์ ด้วยจิตใจเขาเริ่มหวั่นไหวโอนเอียงห่วงหาอาทรแก่เจ้า” คำอิงอู่ชวนให้เหวินหยาตรองตาม


ตอนนี้นางไม่แปลกใจเลยที่ทำไมเขาถึงเย็นชาและบางทีก็ดูห่วงใยนาง จิตใจแท้จริงของเขาถูกบดบังด้วยคำสาป 


เพราะเขาเริ่มดีกับข้า เขาถึงต้องคำสาปสุดท้ายให้พบเคราะห์กรรมหนัก แล้วข้าจะลบล้างคำสาปนั้นได้เช่นไร 



""""""""""""""""""""""""""""

# เอาใจช่วยทั้งสองด้วยนะเจ้าคะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.677K ครั้ง

73 ความคิดเห็น

  1. #4287 dchimtuem (@dchimtuem) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 18:07
    มีหลายตอนที่เห็นคำว่า "ย้วยย่าง"

    ที่มีความหมายของการก้าวเดิน แต่จะใช่คำที่ว่า" เยื้องย่าง"

    ที่มีความหมายของการก้าวเดินจะดีกว่ามั้ยคะ
    #4287
    2
    • #4287-1 โยนาริ (@peekhong) (จากตอนที่ 35)
      23 เมษายน 2562 / 18:12
      ในต้นฉบับได้แก้เรียบร้อยแล้วค่ะ แต่อาจพบในนี้บ้างเพราะตกหล่น ขอบคุณนะคะ
      #4287-1
  2. #4040 chanchan123 (@minhochanyeol123) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 21:41
    ปมเฉลยแล้ว เย้
    #4040
    0
  3. #3922 olahe (@olahe) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 19:04
    ที่หายไวผิดปกติ มาเฉลยตอนนี้นี่เอง
    #3922
    0
  4. #3859 DarknessAngle (@DarknessAngle) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 17:40

    ให้สองเทพได้กันเองเลย ดูดิ๊จะยอมแก้กฏมั้ย

    #3859
    0
  5. #2565 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 เมษายน 2562 / 09:32
    อยากให้จัดหนักให้สอวเทพมากๆ

    เอาแบบที่เหวินเหยาและเหิ่งเจี้ยนเคยโดน

    แต่หนักกว่าหลายเท่า
    #2565
    0
  6. #2529 LittleB1tch (@LittleB1tch) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 14:38

    เรื่องมันเป็นอย่างนี้นี่เองงง ความตะขิดตะข่วงใจเหมือนหนามยอกในช่วงแรกที่อ่านนิยายมันถูกบ่งออกไปสักที ตอนนี้เหมือนเห็นแสงที่ปลายอุโมงเลยค่ะ 5555555
    #2529
    0
  7. #1526 เด็กหญิงฮินาตะ (@sababyz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 12:28
    นายกอ : พวกคนเลว

    นายขอ : พวกเทพกับยมทูตน่ะเหรอ

    นายกอ : เปล่า พวกแกที่อ่านหนังสือสองบรรทัดน่ะ !!
    #1526
    0
  8. #1439 moolewa (@moolewa) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มีนาคม 2562 / 06:04
    ให้เทพขาวดำรักกันเองบ้างเถอะ​จะได้รู้ซึ้ง​

    ขอให้คนที่ใหญ่กว่าเปี่ยมด้วยเมตตามาช่วย
    #1439
    0
  9. #1403 Zuza1522 (@Zuza1522) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:06
    กำลังสนุกเลยค่ะ ...รีบมาต่อนะค่ะอ่วนรวดเดียวจบเลย วางไม่ลงเลย ..รอออออ
    #1403
    0
  10. #1373 UNiCorn_JJJ (@fahzaza4502) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:32

    งื้ออออออ สามีหนูววววว
    #ไหนใครเคยไม่ชอบสามีข้าในช่วงแรกๆเนี้ย!!55555
    #1373
    0
  11. #1371 peemai_Aagase (@peemai_Aagase) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 20:11

    รออ่านต่อนะ
    #1371
    0
  12. #1365 Bumnimkong (@Bumnimkong) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 18:06

    สาปผู้อื่นไปทั่ว ยังจะสามารถเป็นเซียนที่ดีอีกรึ สงสารพระนางจัง
    #1365
    0
  13. #1363 phrnphak (@phrnphak) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 16:47
    เทพทั้งสองทำไมท่านถึงได้ใจร้ายใจดำนักแค่ต้องรักษากฏถึงขนาดต้องสาปแช่งกันถึงขนาดนี้เลยหรอ
    #1363
    0
  14. #1362 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:45
    #ทีมอิงอู่

    นางเอกเอ๋ย เข้าใจแล้วสินะ.. ทีนี้จะทำไงล่ะ ลองจุมพิตแบบสโนว์ไวท์มั้ย? ...
    #1362
    0
  15. #1358 Nun2301 (@Nun2301) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:14

    รีบมาต่อนะคะ

    #1358
    0
  16. #1357 Whatcharee (@Whatcharee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 15:11
    รอนะไรท์กำลังสนุกเลย
    #1357
    0
  17. #1354 Min&min2410 (@sakjaroen2410) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 14:25

    รออยู่นะไร้ท์รออออออออออ

    #1354
    0
  18. #1352 poppyy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 13:43

    โฮะๆ ทำขนาดนี้ยังเป็นเทพสวรรค์ได้อีกหรอ พลัดพรากให้เขาจากกันก็บาปแล้วนะ นี่ยังสาปพวกเขาอีก ถ้าเขาสองคนพ้ยเคราะห์รักในครั้งนี้ไปได้ ขอให้เทพทั้งสองจงไปเกิดเป็นมนุษย์และโดนแบบนั้นบ้างจะเป็นไรไป อยากรู้จะผ่านพ้นได้แบบพวกเขามั้ย??? เชอะ เกลียดอีเทพสองตนนี่จริง

    #1352
    0
  19. #1351 Nook-Darunee (@Nook-Darunee) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:55

    มาต่อไวๆน้า
    #1351
    0
  20. #1350 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:30
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #1350
    0
  21. #1349 CarelyPaweena (@CarelyPaweena) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:20
    ติดมากเลยค่ะสนุกมากๆเลยอยากอ่านต่อจัง สงสารทั้งสองคน พวกสวรรค์กับนรกรับปากแล้วก็ยังขัดขวางอีกมันเล่นสกปรกชัดๆเลวมากขี้โกง กลัวว่าพวกเขาจะทำได้ พวกไม่รักษาคำพูด
    #1349
    0
  22. #1348 0641128277 (@0641128277) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 10:32
    ไม่ว่าจะเป็นสวรรค์หรือนรกก็เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น
    #1348
    0
  23. #1347 Nanny (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 07:46

    หยุ่งเหยิงจริงๆ ทั้งสวรรค์ทั้งนรก

    #1347
    0
  24. #1346 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 05:44

    ตกลงทั้งพระเอกนางเอกถูกคำสาป หวังว่าจะมีหนทางแก้ไขให้กลับมาดีเเหมือนเดิมได้นะคะ ขอบคุณค่ะ

    #1346
    0
  25. #1345 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 03:51
    จะมีทางไหน ช่วยพวกเขาทั้งสองนะ
    #1345
    0