หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 719,239 Views

  • 4,286 Comments

  • 12,335 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    376,710

    Overall
    719,239

ตอนที่ 30 : หยูเหวินหยา สามสิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2577 ครั้ง
    18 มี.ค. 62

กายใหญ่ของชิวหูทอดมองพลุที่ถูกจุดขึ้นบนนภามืดมิด ความมืดขับแสงนั้นให้สวยเด่นแสนจับตา ในระหว่างนั้นกายเขาถูกชนด้วยอะไรบางอย่าง เมื่อหันมองก็พบว่าไม่ใช่สิ่งของทว่าเป็นคนที่แสนคุ้นเคย


ด้านหรงจุ้ยที่ผละจากร้านหงส์ฟู่ ด้วยคืนนี้มีงานเทียนเติง และเหวินหยาก็ไม่พลาดที่จะจัดขายโคมลอยรับงานเทศกาล ทำให้เขาที่เป็นผู้ช่วยอันดับหนึ่งต้องรับหน้าที่ดูแลกิจการแทน 


เมื่อคนเริ่มบางตาตนก็ปลีกกายมาเดินชมบ้าง หากแต่ระหว่างเดินกลับถูกความแออัดเบียดเสียดชนจนร่างเขาเซถลาไปกระแทกเข้ากับใครบางคนที่ยืนมองพลุแสงอยู่ข้างทาง


“ขออภัย ข้าไม่ตั้งใจ” ร่างโปร่งก้มศีรษะขอโทษด้วยไม่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร ทว่าเสียงเช่นนี้ ชิวหูรู้สึกคุ้นเคยยิ่ง เขาพลางจ้องเขม่งแล้วพยายามก้มมองร่างที่เตี้ยกว่าว่าคือคนที่เขาคิดหรือไม่


“ท่านหมอ! ท่านนี่เอง!” เสียงชายตื่นดีใจ 


ร่างที่ก้มโค้งพลางเงยมอง เมื่อพบใบหน้าของชายที่เคยหลงใหล หรงจุ้ยพลันใจกระตุกเต้นแรง ร่างโปร่งข่มใจตนแล้ววางตัวสง่าทักทายกลับด้วยมารยาท


“ท่านกุนซือนี่เอง ข้าขออภัยที่ทำท่านเจ็บเมื่อครู่” หรงจุ้ยประสานมือ ก้มศีรษะหลุบนัยน์ตา ด้วยไม่อยากจ้องมองใบหน้าที่เคยลุ่มหลง ทำให้เขาไม่รู้ว่าประกายตาของชายตรงหน้านั้นดูสุกใส ดีใจเพียงใดที่พบเขา


“ท่านออกจากจวนไป มีงานใหม่แล้วหรือ..” กายใหญ่ถามอย่างห่วงใย


“ขอรับ! ข้ามีแล้ว เป็นผู้ช่วยค้าขายในร้านค้าเล็กๆแถบนี้เอง”


“ไม่ลองเปลี่ยนใจกลับไปทำงานที่จวนเหิงหรือไร ข้าเสียดายฝีมือหมอของท่านนัก” ชิวหูถามอีกครั้ง


“ข้าขอรับเพียงน้ำใจ ขอบคุณท่านกุนซือยิ่ง เอ่อ.. ข้าต้องขอตัวก่อน” หรงจุ้ยรีบเอ่ยขอปลีกตัว หลีกหนีการพบหน้าที่แสนกระอักกระอ่วนใจ


ด้านเหิงเจี้ยงออกปากชวนเหวินหยากลับจวนเหิง หากแต่ระหว่างที่จะกลับพวกเขาได้พบกับชายแก่ที่นั่งสำรวจทุ้นไม้ที่ใส่ดินปืนสำหรับทำดอกไม้ไฟจำนวนหลายอัน มันเป็นส่วนที่จุดไม่ติดและเขาต้องนำกลับไปกำจัดทิ้ง 


ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้น โคมลอยที่ล่องบนเวหาดวงหนึ่งเกิดลุกไหม้ เพลิงโชติช่วงทำโคมกระดาษร่วงหล่นลงสู่เบื้องล่าง ตกลงบนรถลากที่ขนกระบอกดอกไม้ไฟนั้น 


ราวกับสวรรค์กลั่นแกล้ง ทั้งที่ดอกไม้ไฟนั้นน่าจะเสีย ทว่ากลับติดไฟได้อย่างง่ายดาย ก่อเกิดระเบิดตูมใหญ่ ประกายไฟโชติช่วงขึ้นฉับพลัน สะเก็ดดอกไม้ไฟเปรี้ยงปร้างบนพื้นดินจนผู้สัญจรผ่านต่างได้รับบาดเจ็บ


หนึ่งในนั้นคือเหิงเจี้ยง เขาและเหวินหยาอยู่ใกล้จุดเกิดเหตุมากที่สุด มิหนำซ้ำในตอนเกิดระเบิด ร่างใหญ่ยังกวาดแขนเหนี่ยวรั้งกายภรรยาให้หลบหลังเขา ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึงว่าแค่เปลวเพลิงจากโคมลอยจะกลับกลายเป็นอุบัติเหตุครั้งใหญ่


เมื่อเสียงและแสงหมดลง ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบกลับเป็นปกติ หากแต่เหิงเจี้ยงกลับสิ้นสติทรุดกายลงพื้นเบื้องหน้าเหวินหยาในฉับพลัน 


นางตื่นตระหนกตกใจจนรีบตะโกนก้องร้องขอความช่วยเหลือ ใจนางสั่นสะพรึงด้วยสามีในตอนนี้มีแต่แผลเต็มกาย เลือดสีแดงหลั่งไหลกระจายตามจุดต่างๆ ไม่เว้นแม้แต่ใบหน้าอันหล่อเหลา


 ด้านชิวหูมองตามร่างโปร่งของหรงจุ้ยที่ค่อยๆลับหายจากสายตา แล้วในจังหวะนั้นพลันมีเสียงดังกระหึ่มก้องทั่วพื้นที่ 


เขาพลางแลหาต้นเสียง แล้วพบว่ามีกลุ่มคนมุ่งแหล้อมใครบางคนที่เขาแสนคุ้นตายิ่ง เมื่อเพ่งพินิจให้ดีก็พบว่าคือเหิงเจี้ยง เจ้านายของตน ชิวหูจึงรีบถลาไปหานายที่นอนแน่นิ่งบนพื้น


ร่างใหญ่ถูกหอบพาไปรักษาตัวอย่างเร่งด่วน หมอฝีมือดีถูกเชื้อเชิญให้เข้ารักษา เหวินหยาที่นั่งรออยู่ด้านนอกใจตื่นตระหนกจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังไม่หาย 


ภาพเหตุการณ์ที่เหิงเจี้ยงปัดป้องอันตรายให้นางยังติดตา มือเล็กกำเกร็งบนหน้าตักจนชุดชมพูขึ้นรอยยับ พยายามข่มใจสงบคิดด้านบวกว่าสามีคงไม่เป็นอะไร


ในที่สุดประตูห้องก็ถูกแง้มออก ปรากฏร่างหมอชราเดินออกมาอย่างอ่อนแรง ด้วยใช้เวลานานถึงครึ่งชั่วยามในการตรวจอาการและลงยารักษาบาดแผล เหวินหยาที่รอหมออย่างใจจดใจจ่อ พลันถลากายไปถามไถ่ในทันที


“ท่านหมอ ท่านพี่เป็นเช่นไรบ้าง” เสียงเล็กแสดงความวิตกกังวล


“ตอนนี้คุณชายอาการคงที่แล้วหากแต่ยังไม่ฟื้น คงต้องรอให้สมดุลร่างกายกลับมา เบื้องต้นได้ทำแผลภายนอกให้แล้ว คงต้องใช้เวลาหลายวันแผลถึงจะหายขอรับ” เมื่อสิ้นคำบอก เขาก็ถอนตัวกลับ


เหวินหยาตั้งใจรุดกายเข้าภายในห้องใหญ่ของสามี หากแต่ชิวหูได้ออกปากห้ามเอาไว้


“นายหญิงน้อยไปพักก่อนเถิดขอรับ ตอนนี้คุณชายก็ยังไม่ฟื้นตัว ให้คุณชายได้พักให้เต็มที่เถอะขอรับ” คำชิวหูแสดงเหตุผลอันสมควร ผู้ป่วยควรต้องพัก นางจึงยอมถอยกายกลับเรือนซุ่นซู

 

.

.

เซียงเซียงที่ได้รับเรื่องราวจากปากคุณหนูพลันตกใจเช่นกัน และที่น่าตื่นตะลึงกว่านั้นคือท่าทางของคุณหนูที่นิ่งเงียบประหนึ่งกำลังคิดสิ่งใดในใจ


“คุณหนู! จะทำเช่นไร จะอยู่ในจวนต่อหรือไม่เจ้าคะ คุณชายเหิงคงไม่เป็นไรหรอกเจ้าค่ะ อันที่จริงแล้วคุณชายมีทั้งฮูหยินใหญ่ฮูหยินรองและท่านกุนซือคอยดูแล เราก็ไปตามทางของเราเถิดเจ้าคะ โอกาสดีเช่นนี้หาไม่ได้ง่ายๆนะเจ้าคะ มิหนำซ้ำทุกอย่างยังเตรียมพร้อมหมดแล้ว” เซียงเซียงเตือนสติคุณหนูที่รัก


“ข้ารู้แล้ว! เจ้าไปพักเถิด ข้าขอนั่งคิดอะไรสักประเดี๋ยวค่อยเข้านอน” เหวินหยาเอ่ยไล่กลายๆ สาวใช้จึงต้องยอมถอยกลับไป

 

.

.

ยามเหม่า (05.00 - 06.59 น.)  เซียงเซียงให้คนใช้ที่เหลือลอบขนของออกไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สร่าง ส่วนตัวเองยังคงเฝ้ารอเดินทางพร้อมคุณหนูที่รัก 


เหวินหยายืนหน้าเรือนซุ่นซู ในมือกำกระดาษบอกลาสามี ตัดสิ้นสัมพันธ์ที่ไม่ควรเกิดตั้งแต่แรก ในใจนางยังคงกระวนกระวาย เป็นห่วงชายที่เอาตัวปกป้องนางจนเจ็บแทน นัยน์ตาหวานแสดงความลังเลใจจนเซียงเซียงต้องกระตุ้นอีกครั้ง


“คุณหนู! ไปเถิดเจ้าค่ะ อย่าอาลัยอีกเลย คุณชายมีคนดูแลมากมาย คุณหนูเป็นห่วงตัวเองก่อนเถอะเจ้าค่ะ คนจวนนี้มีแต่ทำร้ายจิตใจคุณหนู กลั่นแกล้งและดูแคลนมาโดยตลอด” สาวใช้เอ่ยตรง ย้ำเตือนเรื่องเก่า


“ข้ารู้แล้ว ข้าไปแน่ แต่ขอนำจดหมายนี้ไปยื่นเสียก่อน” ร่างหนาหันบอกหญิงคนสนิท ก่อนเอี้ยวกายมุ่งตรงไปเรือนใหญ่ 


นางถือกระดาษหมายมั่นไปอำลาสามี เกรงจะถูกครหาว่าคนสกุลหยูไร้มารยาท จะไป..กลับไม่ลา  ทว่าเมื่อไปถึงชิวหูกลับรายงานว่าสามีนางฟื้นขึ้นทานยาและหลับต่ออีกครั้ง นางจึงฝากคำอำลาแก่กุนซือคนสนิทแทน


   ด้านชิวหูได้ฟังพลันตกใจ เขารีบยื้อนายหญิงน้อยในทันที หากแต่เหวินหยาได้ให้เหตุผลว่าถึงเวลาที่นางต้องออกจากจวน ด้วยไม่ขอเป็นอนุอันไร้ค่า เสมือนของประดับจวนที่มีตำหนิและถูกเจ้าของเก็บลืมต่อ 


แม้กุนซือจะเสียดายทว่าเขาเป็นเพียงบ่าวในจวนเช่นกัน จึงมิอาจรั้งสตรีตรงหน้าได้ จดหมายถูกส่งมอบ แล้วนำไปวางบนโต๊ะหนังสือในห้องส่วนตัวของเหิงเจี้ยง


ข้าคงดูใจร้ายสินะ ที่ทิ้งสามีในยามเจ็บป่วย เหวินหยารำพึงในใจพร้อมก้าวย่างออกจากจวนเหิง



"""""""""""""""

วันนี้สั้นหน่อยนะคะ ติดภารกิจ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.577K ครั้ง

81 ความคิดเห็น

  1. #4207 pinksoo16 (@pinksoo16) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 เมษายน 2562 / 01:31
    เค้าจะรักกันยังไงเนี่ย ปวดใจจจ
    #4207
    0
  2. #4165 Xuehua_ns (@manaw_ns) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 23:29
    อยากให้นางออกมาตั้งนานแล้วนะ แต่พอนางจะไปจริงก็ดันอยากให้อยู่ต่ออ่ะ หน่วงงง
    #4165
    1
  3. #3988 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2562 / 09:38

    บทนี้ไม่ขอเม้นท์ก็แล้วกันนะคะ แต่ค่อนข้างขัดใจเล็ก ๆ

    #3988
    0
  4. #3904 ์Don't Cry (@Nutto606707) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 เมษายน 2562 / 12:35
    ที่ออกง่ายเพราะไม่ได้แต่งเป็นทางการรึเปล่า พิธีก็ไม่ได้เข้า
    #3904
    0
  5. #3395 pangwipada (@pangwipada) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 21:25
    เป็นเรา เราเข้าใจเซียงเซียงนะ รักเคารพนาย อยากให้นายไปจากคนที่ทำร้ายใจนายตน

    ไปจากพวกเสือตะเข้ ทั้งหลาย ไม่ให้ต้องทนถูกรังเเก
    #3395
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #2318 0928013036 (@0928013036) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 08:59
    สมัยก่อนมันใม่ออกจากจวนง่ายแบบนี้รึเปล่า
    #2318
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #2250 Sakura1806 (@Pitchanant2547) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:53
    เข้าใจนางเอกค่ะ ถ้าลองมองย้อนไปตอนแรกๆ

    สำหรับคนที่ไม่มองเหตุผลของการกระทำของตัวละคร ก็อยากจะให้ลองปรับเปลี่ยนมุมความคิดและลองจินตนาการดูว่าหากเป็นตัวเราที่เจอเรื่องแบบนั้นและอยู่ในสถานการณ์นั้นจะทำยังไง

    ยกตัวอย่างเช่นนางเอก...ถ้าเป็นเราก็คงเลือกเส้นทางได้ยาก แต่นิสัยคนเราไม่เหมือนกันย่อมเลือกทางเดินที่ต่างกัน
    #2250
    0
  10. #1415 oldcat2000 (@oldcat2000) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 22:51

    ไม่ชอบนางเอก

    #1415
    0
  11. #1356 Linlij (@Linlij) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 14:31
    ...ไม่รู้ทำไม... ไม่ชอบเซียงเซียง
    #1356
    0
  12. #1231 shiro-neko (@shiro-neko) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 08:57
    อืม ไงดี เราว่าแม่สาวใช้เซียงๆ จะทัศนคติเปลี่ยนมากไปหน่อยมั้ยบทนี้ รุ้สึกบทก่อนๆมันมาถามอยู่เลยว่า จะออกจากจวนไปจริงๆหรอ มาบทนี้ท่านแม่ทัพบาดเจบเพราะปกป้องนายหญิงนาง แต่นางก็ยังดึงดันจะลากนางหญิงออกจากจวนให้ได้ ... คือ รู้สึกไม่สมเหตุผล เพราะตอนแรกนางเอกก็จะเอาจดหมายไปให้ตรงๆตอนออกอยู่แล้ว คือมันรอได้ปะ ... อ่านแล้วมันขัดๆจิงๆนะ มีหลายตอนละที่รุ้สึกว่าเหตุผลของการกระทำหลายๆอย่างของตัวละครมันไม่โออะ
    #1231
    1
    • #1231-1 0928013036 (@0928013036) (จากตอนที่ 30)
      31 มีนาคม 2562 / 09:00
      +1ค่ะคิดเหมือนกัน
      #1231-1
  13. #1219 goldpaddy (@goldpaddy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มีนาคม 2562 / 01:38
    ปวดดดดดกระดองใจจจจจ
    #1219
    0
  14. #789 luksameec977 (@luksameec977) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:43
    รออออออค่ะ
    #789
    0
  15. #788 thanatcha_50 (@thanatcha_50) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 19:36

    ไปตามตื้อเมียเร็วววว
    #788
    0
  16. #786 เงารางเลือน (@toey1405) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 16:38
    ไม่รอให้หายก่อนแล้วค่อยไปอ่าาา สามีตื่นมามีเดือนพล่านแน่นอน
    #786
    0
  17. #785 Tawanpen27111999 (@Tawanpen27111999) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 15:27

    รีบตื่นได้แล้ว เมียหนีแล้ว
    #785
    0
  18. #784 anitra456 (@anitra456) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 15:18

    บ๊ายบาย จ๋าคุณสามี

    #784
    0
  19. #783 pla13062531 (@pla13062531) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:36

    ตื่นเร็วเมียจะไปแล้ว

    #783
    0
  20. #782 kimmywong (@kimmywong) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 13:19
    ลาทีสามีจ๋า
    #782
    0
  21. #781 tharidaja (@tharidaja) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 12:37
    เย้ ฉลาดสักที
    #781
    0
  22. #780 kurozuki (@degel01) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:48
    ถ้าไม่ออกก็ต้องถูกพวกเมียนั่นบีบให้ออกอยู่ดีนั่นแหละเพราะเชื่อว่านางเป็นตัวซวย เขาเจ็บเจียนตายก็เพราะนาง ถ้าโดนตอกย้ำแบบนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า...เป็นพวกคุณ คุณจะยอมทนไหม? ลองถามใจตัวเองก่อนดีกว่าไหม?

    ในเรื่องก็เห็นว่านางลังเล แต่สุดท้ายพอโดนสาวใช้จี้ใจดำ หรือชี้ให้เห็นว่าถ้านางอยู่ต่อต้องเจอกับอะไร นางเลยไป

    ขนาดนางไม่ได้ทำอะไรแค่อ้วน อัปลักษณ์ก็ยังโดนไม่เว้นแต่ละวัน ส่วนฝ่ายชายแรกเริ่มเดิมทีก็ไม่เห็นค่าอะไร เพร่ะยังรักปักใจกับผู้หญิงที่หักอกอยู่ ไม่ยอมเปิดใจให้ใคร
    #780
    2
    • #780-1 AGar_ (@AGar_) (จากตอนที่ 30)
      19 มีนาคม 2562 / 21:23
      คิดแบบเดียวกันเลยค่ะ
      #780-1
    • #780-2 โยนาริ (@peekhong) (จากตอนที่ 30)
      20 มีนาคม 2562 / 12:36
      ขอบคุณค่ะ
      #780-2
  23. #779 j.spps (@ssenjoy) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:38

    รอตอนต่อไปค่ะ

    #779
    0
  24. #778 popsama (@siriwanpopsama) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 11:28
    รอตอนต่อไปจร้า
    #778
    0
  25. #777 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 10:35

    รอออออออ
    #777
    0
  26. #764 srisupanuch (@srisupanuch) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 04:12
    เมียน้อยรึอนุไม่นับเป็นเมียหรอก จะขายทิ้งจะขับไล่ยังไงก็ได้
    #764
    1
    • #764-1 0928013036 (@0928013036) (จากตอนที่ 30)
      31 มีนาคม 2562 / 09:01
      แต่มันออกเองได้หรอคะ
      #764-1
  27. #761 KazumiRinko (@ManutsanunPm) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 03:10
    ตอนนี้เหมือนจี้ใจนักอ่านหลายๆคน แต่ในมุมของเรา หากไม่มีองค์ชายสี่ถามหน่อยว่า สามีจะสนใจไหม? ทำไมก่อนหน้านี้ไม่ฟังเหตุผลนาง เมินนาง โกรธนาง คืออะไร? ที่ผ่านมานางยังเข้าหาคอยเอาใจ เป็นสามีเองไม่ใช่หรอที่ไม่ใส่ใจนาง

    บทจะไปนางก็ต้องไปเพราะนักเขียนเขาเขียนให้เป็นแบบนี้ บังคับได้หรือ?
    #761
    1
    • #761-1 AGar_ (@AGar_) (จากตอนที่ 30)
      19 มีนาคม 2562 / 21:32

      ชอบคอมเมนท์นี้
      #761-1
  28. #759 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2562 / 02:05
    ไปง่ายแท้ แต่งให้เขาก็เป็นสมบัติของเขา อยู่ก็เป็นคนของเขา ตายก็เป็นผีของเขามิใช่หรือ
    ถ้าไม่แต่งเข้าตั้งแต่แรกอันนั้นไม่น่ายากเลย ทำไมไม่เชื่อสาวใช้คนสนิทที่บอกไม่ต้องรอ แต่ตัวเองก็รอจนเขาต้องแต่งตัวเองเข้าจวน พอจะหนีก็ไปง่ายๆ หย่าแล้วเหรอ งงในงง นางช่างย้อนแยงในตัวเอง

    //ไปก็ดี ชาติสุดท้ายถ้าไม่สมหวังในความรัก สัมพันธ์รักข้ามชาติข้ามภพขาดสะบั้นแน่
    #759
    3
    • #759-2 S.Tasha (@thacha13012) (จากตอนที่ 30)
      19 มีนาคม 2562 / 21:37
      เราอาจจะคิดยากไป เห็นหลายๆเรื่อง อนุยังไงก็คืออนุ เมื่อรั้นจะเข้าจวนเขาแล้วยังไงก็เป็นสมบัติของเขาแหละ ถึงจะไม่ได้ทำพิธีแต่ยังไงก็ขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงมีสามีแล้ว สามีมีสิทธิ์จะยกอนุให้ใครหรือจะขายทิ้งก็ต้องเป็นสิทธิ์ขาดของเขา หนีเขาไปแบบนี้ สู้ไม่รั้นให้เขามารับเข้าจวนยังดีสักกว่าเพราะจะได้ไม่มีข้ออ้างตามรังควาญกันต่อไป
      #759-2
    • #759-3 GigaEE (จากตอนที่ 30)
      19 มีนาคม 2562 / 22:33
      อย่าลืมนะคะว่านางเอกมาจากยุค ปัจจุบัน คงไม่สนธรรมเนียมไม่กลัวการหย่า ไม่งั้นไม่มีความคิดจะทำกิจการเป็นของตัวเองหรอก วันๆคงเป็นแค่สตรีในห้องหอ เหมือนเมียเอกเมียรอง อีกอย่างนางเอกปรากฎตัวในรุปโฉมใหม่ไม่กลัว.เรื่องการหย่าแน่นอน แต่นางพลาดตรงที่เก็บ เซียงเซียงไว้ข้างตัวเนี่ยและไม่รุ้ตั้งใจหรือเปล่าเหมือนจะทิ้งเบาะแสไว้อะ
      #759-3