儒文雅 หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 670,007 Views

  • 4,106 Comments

  • 12,162 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    327,478

    Overall
    670,007

ตอนที่ 26 : หยูเหวินหยา ยี่สิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 32557
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2704 ครั้ง
    14 มี.ค. 62

เหวินหยาย่างกายมาเนินเขาแห่งต้นไม้โบราณอีกครั้ง นางยิ้มละมุนให้ต้นไม้ที่คิดถึง ด้วยไม่ได้มานานแรมเดือน นางทรุดกายลงพนมมือ นัยน์ตาหลับพริ้มแล้วตั้งจิตเอื้อนเอ่ย บอกเรื่องการค้าใหม่ที่กำลังจะเริ่มทำ โดยที่สามีไม่รู้ไม่เห็น 


ขอให้ประสบความสำเร็จรุ่งเรืองมั่งคั่ง เพื่อที่นางจะได้ยืนหยัดโดยไม่ต้องงอมืองอเท้าอย่างสตรีไร้ค่าให้ใครเหยียดหยามอีก


ในระหว่างตั้งจิต เสียงบางอย่างจากพื้นดินพลันดังขึ้น นัยน์ตาสาวก้มต่ำมองผืนภูวดลที่เสมือนมีตัวอะไรสักอย่างพยายามขุดคุ้ยขึ้นสู่เบื้องบน นางจ้องพินิจอย่างตั้งใจ จะเป็นตัวตุนหรือ.. เป็นไปได้เช่นไร


และแล้วนัยน์ตาหวานก็ต้องเบิกโต ใจนางพลันตื่นเต้นอย่างสุดใจ ด้วยสิ่งที่ผุดขึ้นจากพื้นดินคือสัตว์ขนาดเล็กที่มีขนสีฟ้าแซมเหลือง สัญลักษณ์เช่นนี้ช่างแสนคุ้นตา เมื่อสำรวจให้ดีก็พบว่ามันคือนกน้อยที่นางเคยนำร่างมาฝังไว้ใต้ต้นไม้โบราณแห่งนี้


สิ่งที่เหวินหยาได้เห็นช่างแสนสะพรึง ด้วยมันเคยสิ้นลมและตายด้วยนำมือของสองฮูหยิน และนางก็เป็นผู้กลบฝังด้วยมือตัว หากแต่ตอนนี้ผ่านมาหลายวัน นกน้อยตัวนี้มันกลับฟื้นคืนมีชีวิตขึ้นอีกครั้ง ภาพจากดวงตาเหวินหยาสะท้อนกายนกตัวน้อยที่กำลังกระพือปีกทะยานขึ้นในเวหา


นางจำได้ว่านกตัวนี้พิการไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดถึงดูปกติดีเช่นนี้ จะว่าเป็นตัวอื่นก็มิใช่ ด้วยลักษณะขนที่มีสีสลับฟ้าเหลืองนั้น นางจำได้อย่างแม่นยำว่าคือตัวเดียวกันเป็นแน่แท้


วิหกน้อยทะยานบินวนไปมารอบกายร่างหนาที่ดูตื่นตระหนก มันบินถลาโฉบไปซ้ายทีขวาทีทำเอาดวงตากลมใสของเหวินหยาต้องกลอกมองตาม 


ร่างฟ้าแซมเหลืองลดแรงที่ปีกทั้งสองแล้วค่อยๆเกาะลงที่กิ่งก้านของลำต้นใหญ่ เวลานี้มันหยุดนิ่ง ประกายตาดำใสจ้องมองกลับมาที่สตรีผู้เป็นนาย ผู้ที่คืนชีวิตใหม่ให้มันอีกครั้ง


“จะ..เจ้าตายไปแล้วนี่!” เหวินหยาตะกุกตะกักเสียงตาม คิดเช่นไรก็ไม่มีทางที่นกตัวนี้จะยังมีชีวิตได้


“ใช่! ข้าตายไปแล้ว ต้องขอบใจเจ้าที่คืนชีวิตให้ข้า” เสียงวิหกน้อยตอบชัดถ้อยชัด ทำเหวินหยาใจสั่นอย่างหนักหน่วง 


นี่ข้าหูฟาด หรือข้าเพี้ยนไปแล้ว ถึงได้ยินเสียงนกพูดเช่นนี้นางรำพันในใจ พลางขยับเท้าก้าวถดถอยด้วยตื่นตระหนก


“เจ้าไม่ต้องกลัว ข้าพูดได้จริงๆ หากแต่มีเพียงเจ้าที่ฟังเข้าใจ” นกน้อยฉอเลาะ ยิ่งทำหญิงผู้มีคุณทวีความเคลือบแคลง 


“หมายความว่าอย่างไร”


“เจ้าในตอนนี้คงจำข้าไม่ได้สินะอี้หลิน” สัตว์ตัวเล็กย้อนความจำ


“อี้หลิน” ด้านเหวินหยาทบทวนคำเรียก ใจนางกระตุกเต้นรับชื่อนี้ ราวกับเป็นชื่อนางจริงๆ 


สมองน้อยพลันตรึกตรอง อี้หลินคือชื่อที่นางได้ยินชายในฝันเรียกอยู่บ่อยครั้ง แล้วนกตัวนี้กลับมาบอกว่า ข้าคืออี้หลิน เรื่องราวมันเป็นเช่นไรกันแน่


วิหกน้อยเห็นท่าทีสตรีตรงหน้าตื่นตกใจอย่างมาก มันจึงร่ำคำบอกต่อ เรื่องราวเมื่อเจ็ดหมื่นกว่าปีที่แล้ว


“เจ้ามีนามว่าอี้หลิน เป็นนางฟ้าดูแลสวนหมื่นบุปผาของสวรรค์ ข้าชื่ออิงอู่เป็นนกในสวนของเจ้า ได้รับกลิ่นไอเซียนจากการบำเพ็ญของเจ้าจนกลายเป็นสัตว์เทพ”


“ข้าเห็นเจ้าเป็นนกพิการ แล้วจะเป็นสัตว์เทพได้เช่นไร” ร่างหนาเคลือบแคลง นัยน์ตานางยังคงพรั่นพรึงต่อชีวิตตรงหน้าที่ฟื้นมาราวกับมีปาฏิหาริย์


“ข้าถูกสาปจากเทพสวรรค์ เพราะข้าคอยเป็นนกส่งสาส์นรักให้เจ้ากับท่านยมทูต จึงต้องอาญาให้เกิดเป็นนกพิการและตายหมื่นครั้ง เมื่อตอนที่ข้าไม่อาจโผบินด้วยปีกที่มีคือชาติสุดท้ายของข้า ดีที่เจ้านำร่างข้ามาฝังใต้พฤกษาสวรรค์ที่เจ้ากับท่านยมฑูตปลูกฝังด้วยสายใยแห่งหัวใจ ข้าเลยได้รับไอทิพย์ที่สะสมในไม้ต้นนี้ แล้วฟื้นคืนกลับเป็นสัตว์เทพได้อีกครั้ง ขอบใจเจ้าจริงๆอี้หลิน”


อิงอู่พรั่งพรูความในใจ หากแต่เรื่องราวเช่นนี้มันยากเกินกว่าจะเชื่อได้ง่ายๆ เหวินหยาพลางส่ายหน้า ด้วยยังไม่เข้าใจในเรื่องราวทั้งหมด


“ข้ารู้ว่ามันเกินจะเชื่อ อี้หลิน เจ้าคืออี้หลินจริงๆนะ มองพฤกษาสวรรค์ต้นนี้สิ มันยืนยงมาเจ็ดหมื่นกว่าปีด้วยสายใยแห่งรักของเจ้าและท่านยมฑูต เจ้าและท่านยมก็ไม่ต่างจากข้า ถูกสาปให้เวียนว่ายตายเกิดตามวัฏสงสารถึงพันภพพันชาติ และในทุกชีวิตใหม่เจ้าและท่านยมฑูตต้องรักกันทุกชาติไป หากไม่เป็นเช่นนั้น ดวงจิตของเจ้าทั้งสองจะมลายสิ้นสูญไปชั่วกัลปวสาน 


ความรักตลอดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชาติหล่อเลี้ยงต้นพฤกษาสวรรค์ต้นนี้ให้เติบใหญ่ ทว่าเจ้าดูเถิด เวลานี้มันกำลังจะแห้งตาย ชาติสุดท้ายของเจ้าทั้งสองหนักหนาจนมิอาจเชื่อมใจถักทอความรักหล่อเลี้ยงลำต้นนี้ได้”  วิหกน้อยเอื้อนคำพร้อมหยาดน้ำตา 


ด้านเหวินหยาใจสั่นสะท้านกับเรื่องราวทั้งหมด นางหวนนึกถึงนิมิตหนึ่งที่นางและชายในฝันกำลังร่วมกันปลูกต้นไม้ ศีรษะที่พันผ้าแหงนมองต้นใบที่เหี่ยวเฉา จากครั้งแรกที่พานพบมันชอุ่มเขียวแสนร่มรื่น หากแต่เวลานี้กลับถูกแซมด้วยสีน้ำตาลของใบเหี่ยวเฉาไปกว่าครึ่ง


หากเป็นเช่นคำนกว่า ต้นไม้ที่เห็นว่าปลูกในนิมิตคงเป็นต้นพฤกษาสวรรค์นี่สินะ ร่างหนาหวนคะนึงคิด ก่อนตั้งสติถามเจ้าตัวเล็กตรงหน้าอย่างเคลือบแคลงสงสัย


“ข้าจะเชื่อได้เช่นไร ว่าเจ้าไม่ได้โกหกข้า และจะเชื่อได้เช่นไรว่าทุกคำของเจ้าคือความจริง”


ร่างเล็กกระพือปีกสามครั้งก่อนเอื้อนบอกด้วยน้ำเสียงใสอย่างแน่วแน่


“ข้ารู้ว่าวิญญาณเจ้าในชาตินี้มาจากที่ไกลโพน เมื่อเจ้ามาถึงที่นี่ เจ้านิมิตบ่อยครั้ง ในคราแรกๆที่มีนิมิต มันเริ่มจากใต้ต้นนี้ เพราะว่าพฤกษาสวรรค์มันดูดซับสายใยรักทุกชาติภพของเจ้าและท่านยมทูตเอาไว้ จึงไม่แปลกที่มันจะถ่ายทอดเรื่องเก่าให้เจ้ารับรู้ 


ถึงมันพูดไม่ได้เช่นข้า หากแต่มันก็มีชีวิต มันรู้ตัวว่ากำลังจะตาย มันจึงถ่ายไอทิพย์คืนให้เจ้า เวลานี้เรื่องราวต่างๆในอดีตกาลเริ่มหลั่งไหลให้เจ้าหยั่งรู้โดยไม่ต้องนอนฝันมิใช่หรืออี้หลิน”


เหวินหยาใจสั่นกายสั่น เรื่องที่พรั่งพรูเข้าสมองน้อยๆของนางมันมาในคราเดียว เมื่อประติดประต่อเรื่องราวก็พบว่าสอดคล้องกับทุกถ้อยคำที่วิหกน้อยเอ่ย


“หากเรื่องทุกอย่างเป็นจริง แล้วยมทูตที่เจ้าว่าคือใครกัน”


“เจ้าไม่รู้จริง หรือแกล้งไม่รู้ ใบหน้าพวกเจ้าไม่เคยเปลี่ยน แม้จะเกิดมาพันชาติ” สิ้นคำอิงอู่ ใบหน้าสามีก็ลอยเข้าในความทรงจำของหญิงสาว เสียงละมุนที่เรียกชื่อนางว่า อี้หลิน ข้ารักเจ้าอี้หลิน สะท้อนก้องในประสาทการรับรู้ของเหวินหยา


น้ำตานางหลั่งนองท่วมใบหน้า ที่แท้ความฝันตลอดมาก็เป็นเรื่องของนางเองหรือ วิบากกรรมแห่งรักทั้งพันภพพันชาติที่เคยสงสัยว่าใครกันช่างน่าสงสารเช่นนี้ แท้จริงคือเรื่องนางเองทั้งสิ้น ทว่าทำไมชายในฝันถึงเป็นสามีหน้าน้ำแข็งไปได้ แล้วชาติสุดท้ายเขาและนางจะลงเอ่ยกันได้จริงหรือ ขนาดตลอดมานางพยายามลบความเย็นชาและเมินเฉยของเขาหากแต่ยังไม่ได้ผล


แล้วข้าจะชิงหัวใจเขาในชาติสุดท้ายได้เช่นไร หรือข้าต้องยอมให้วิญญาณดับสลายไปชั่วกัลปวสาน.. เหวินหยาพรั่นพรึงก่อนถอยกายกลับจวน ทิ้งเรื่องเหลือเชื่อไว้เบื้องหลัง เสียงวิหดตัวน้อยจึงเอื้อนเอ่ยทิ้งท้ายก่อนร่างนางจะลับหาย


“ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นี่ หากเจ้าพร้อมจะรับรู้เรื่องราวของเจ้าทั้งสองทั้งหมด หรือต้องการให้ข้าช่วย จงกลับมาที่นี่นะอี้หลิน” ท่วงเสียงของอิงอู่กังวานอย่างอาดูร

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.704K ครั้ง

36 ความคิดเห็น

  1. #2368 Hoshi_Akemi (@Vivian_N) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 00:26
    ทำไมนางเอกต้องพยายามอยู่ฝ่ายเดียวด้วยล่ะ
    #2368
    1
    • #2368-1 Pun Arun (@A-Arungomes) (จากตอนที่ 26)
      17 เมษายน 2562 / 09:05
      คิดเหมือนกันเลยค่ะ
      #2368-1
  2. #1292 Mthv​ (@mast) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2562 / 19:26
    เปิดเพลงภาพติดตาจะเข้ากับเรื่องนี้มากเลย
    #1292
    0
  3. #637 monmimee (@monmimee) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 07:22
    ดับสลายไป ไม่ยอมเปิดตัวเอง จะได้รักกันง่ายๆ-_-
    #637
    0
  4. #545 p-nam (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 01:06

    ก็แค่เลิกหลอกลวงเขา ก็รักกลับกันได้แล้ว

    #545
    0
  5. #533 wawa_tt (@wawa_tt) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 00:05

    ระทึกมาก เนื้อเรื่องมีต้นสายปลายเหตุฉะนี้เอง สุดยอดเลยจ้า สนุกมากๆ
    #533
    0
  6. #501 คุณมิมิมิ (@laliataautsamew-) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 16:26
    เมื่อไรจะเลิกปลอมตัวน้อ ขอแบบพีคๆนะคะ5555
    #501
    1
  7. #500 supakornseanla (@supakornseanla) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 10:26
    เฮ้ ท่านแม่ทัพโปนดนักนางเอกสิ
    #500
    0
  8. #495 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:20
    สมควรละ. ชาตินี้ อยากโง่
    #495
    0
  9. #494 Phatranooch Piyanirun (@piyanirun) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 09:07
    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #494
    0
  10. #493 kew69 (@kew69) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 07:50
    ยอมเผยตัวได้แล้ว
    #493
    0
  11. #492 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 03:13

    ขอติงนิดหนึ่งค่ะ กับหญิงสาว ใช้คำว่า " ร่างบาง "

    จะเหมาะสมกว่า " ร่างหนา " ค่ะ

    #492
    1
    • #492-1 ยุ้ย (จากตอนที่ 26)
      15 มีนาคม 2562 / 06:02
      ใช้คำว่าร่างหนาถูกแล้วค่ะ เพราะนางเอกปลอมตัวอยู่ อ้วน หนาเตอะขนาดนี้ใช้คำว่าร่างบางคงแปลกๆ
      #492-1
  12. #491 r123123 (@r123123) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 มีนาคม 2562 / 00:00

    ชาตินี้ภพนี้จะได้สมหหวังมั้ย?!?!

    #491
    0
  13. #490 Saminmime (@Saminmime) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 23:20

    รออออออออ
    #490
    0
  14. #489 daranee_sana (@daranee_sana) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:23

    รอฉันรอไรท์อยู่#สู้ๆนะเจ้าคะ
    #489
    0
  15. #488 อ้นเฟอะฟะ (@aon5036) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:16
    อยากให้พระเอกรู้ว่านางเอกสวยเร็วๆจัง
    #488
    0
  16. #487 lotlove444 (@lotlove444) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:09
    รอคร้าาาาตอนนี้สั้นมากเลยคะ
    #487
    0
  17. #486 อันนา (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 22:05

    เลิกเอาผ้าปิดหน้า ไปหาหลัวแล้วจับกด ขังไว้ในห้อนนอน 3วัน3คืน ขนานปิดหน้ายังหึงหวงออกนอกหน้าออกตา ลองสวยสิ

    #486
    1
  18. #485 Min&min2410 (@sakjaroen2410) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:56

    สั้นจังเลยอะ

    #485
    0
  19. #484 Impossible6684 (@Impossible6684) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:53

    รอนะค้าาา
    #484
    0
  20. #483 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:45

    ขอบคุณ​ค่ะ​
    #483
    0
  21. #482 eng_oei (@eng_oei) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:21

    ตอนนี้สั้นไปนะ

    #482
    0
  22. #481 eng_oei (@eng_oei) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:20

    ปล้ำเลยค่ะอี้หลิน ยังไงๆท่านโหวก็คงยอมอยู่แล้ว

    #481
    0
  23. #480 veevi20 (@veevi20) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:19

    รอรอจ้า
    #480
    0
  24. #479 peemai_Aagase (@peemai_Aagase) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:19

    สนุกมากกกกก
    #479
    0
  25. #478 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 14 มีนาคม 2562 / 21:19

    ชาติสุดท้ายจะรักกันได้อย่างไร แต่พระเอกเราก็เริ่มห่วงใยนางแล้ว อี้หลินรู้ความจริงแล้วคิดว่าควรจะเป็นฝ่ายเริ่มต้นก่อนเสียเองเพื่อให้ความรักกลับมาเริ่มต้นใหม่ก่อนท่ีต้นไม้จะตาย แล้ววิญญาณนางดับสูญ ขอบคุณค่ะ

    #478
    0