หยูเหวินหยา อนุต้องสาป (สนพ.ปริ๊นเซส สถาพรบุ๊คส์)

  • 200% Rating

  • 1 Vote(s)

  • 686,372 Views

  • 4,170 Comments

  • 12,148 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    343,843

    Overall
    686,372

ตอนที่ 16 : หยูเหวินหยา ตอนสิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 34636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2501 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

 ชิวหูตามหาหรงจุ้ยจนพบและบอกกล่าวข้อความของผู้เป็นนาย จนหรงจุ้ยที่ตอนแรกเห็นหน้าชิวหูก็เอาแต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ต้องรีบสำรวมอาการแล้วตามชายตัวใหญ่กว่าไปยังเรือนซุ่นซูในทันที


เมื่อมาถึงเรือนซุ่นซู เซียงเซียงสาวใช้ประจำเรือนได้ยืนต้อนรับทั้งสองอยู่หน้าห้องของเหวินหยา พร้อมบอกคำสั่งของคุณหนูที่รักว่าอนุญาติให้หรงจุ้ยเขาไปตรวจอาการนางได้เพียงผู้เดียว ส่วนชิวหูนั้นให้รอด้านนอก ซึ่งเขาก็ทำตามนั้นโดยไม่ขัดแย้ง


ภายในห้องส่วนตัวของเหวินหยา หรงจุ้ยถึงกับเบิกตากว้างด้วยความมึนงงหนัก ก็ข่าวแจ้งว่านายหญิงน้อยป่วยหนัก และให้เขารีบมารักษา แต่เหตุไฉนนางถึงนั่งรินน้ำชาดื่มอย่างสบายใจเช่นนี้ 


ด้านคุณหนูที่ไม่เหมือนผู้ป่วยแม้เพียงนิด ยักคิ้วหลิ่วตาให้ท่านหมอที่เพิ่งเข้ามาถึง พร้อมกระซิบความเล่าต่อเรื่องราวให้หรงจุ้ยฟัง และบอกอุบายหมายให้สามีร้อนรนใจถึงนางบ้าง


ไม่นานหรงจุ้ยพลันเดินออกนอกห้องส่วนตัวของนายหญิงน้อยด้วยสีหน้าสลด ทำชิวหูใจเสียรีบเข้าถามไถ่อาการหญิงในห้องนั้นอย่างทันที ด้วยหมายนำความไปบอกแก่เจ้านายของตนตามหน้าที่  ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็คืออาการนายหญิงน้อยไม่สู้ดีนัก ต้องทานยาและพักผ่อนมากๆ


หากแต่ในระหว่างตอบความ ชายใจหญิงผู้นี้ก็ชำเลืองมองใบหน้าคมคายของกุนซือที่ยืนอยู่ตรงกันข้ามตลอดเวลา ถึงจะอยู่จวนเดียวกัน ทว่าพวกเขาก็ไม่ได้พบหน้า ด้วยชิวหูมักเป็นธุระให้เหิงเจี้ยง ไปคุมค่ายฝึกทหารแทนเขาอยู่บ่อยครั้ง


นัยน์ตาเรียวหวานซ่อนความรู้สึกหลงใหลต่อชายตรงหน้า หากแต่มันก็มิอาจถูกเก็บงำได้หมดสิ้น เขาชำเลืองมองหาหยกครึ่งซีกที่เขาเคยมอบให้ ว่าชายที่แอบชื่นชมนั้นจะยอมพกมันติดกายหรือไม่ 


ทว่าใจเขาก็สลายเมื่อมองไม่เห็นสิ่งนั้นที่ชายเอวของชิวหู ภายในใจเขาพยายามรวบรวมสมาธิแล้วคิดใหม่ เขาตรองได้ว่าชิวหูจะนำมาเหน็บพกได้อย่างใด ในเมื่อมันเป็นเพียงหยกที่หักเหลือเพียงครึ่งเสี้ยว ไร้ราคา ไร้ความสวย 


“หยกครึ่งเสี้ยวที่ข้าเคยมอบให้ ท่านทิ้งไปแล้วหรือ” หรงจุ้ยตัดสินใจถาม ใบหน้าหวานดูเว้าวอน


“ข้าเก็บไว้ในห้อง เจ้าถามเพราะอยากได้คืนหรือไร” เสียงชายองอาจถามกลับด้วยหน้านิ่ง


ร่างสูงโปร่งทว่าอ้อนแอ้นพลันดีใจในทันที ที่รู้ว่าชิวหูยังเก็บหยกนั้นไว้หาได้ทิ้งไม่ มือนุ่มเรียวจับคว้ามือใหญ่กร้านอย่างลืมตัว ใบหน้าเขาแย้มยิ้มดุจดอกไม้บานสะพรั่ง นัยน์ตาสุกสกาวใสเสียจนเชิญชวนให้จ้องมอง


ด้านชิวหูเผลอสบต้องใบหน้าชายตรงหน้าชั่วครู่หนึ่ง เขารีบสลัดความคิดว่าหรงจุ้ยเสมือนหญิงงามออกจากหัวอีกครั้ง แล้วรีบเบี่ยงกายหลบไม่กล้าสบมองชายอ้อนแอ้นที่ชอบแต่งกายลุ่มล่ามและมีเสียงราวกับสตรีเช่นนี้


ยามอสุราฉายแสง เหิงเจี้ยงเดินวนไปมาอยู่ภายในจวนจนชิวหูมองแล้วแสนเวียนหัว เขาไม่รู้ว่านายที่รักวันนี้เกิดสิ่งใดขึ้น ถึงบอกจะเดินเล่นในจวนแห่งนี้ ทั้งที่ปกติก็หาสนใจทิวทัศน์ภายในไม่ 


อีกทั้งยังบอกจะไปเยี่ยมเยียนฮูหยินใหญ่ที่เรือนอีก หากแต่เดินไปเดินมา ร่างถมึงทึงกลับมาหยุดอยู่หน้าเรือนซุ่นซู 


“คุณชาย! ท่านจะมาหาใครที่เรือนซุ่นซูหรือขอรับ” เสียงกุนซือคนสนิทเรียกสติร่างใหญ่ จนเขาแหงนมองรอบกายแล้วพบป้ายที่สลักอักษรบอกตัวเรือน 


สีหน้าชายเลิกลักขึ้นฉับพลัน ท่าทีของนายแสนมีพิรุดในสายตาชิวหูยิ่ง


“ข้าเดินผิดทาง เหตุใดเจ้าถึงไม่บอก” คำแก้ตัวของเจ้าของจวนฟังแล้วไร้เหตุผลยิ่ง ทว่าชิวหูก็เงียบไม่โต้สิ่งใด ได้แต่น้อมรับคำเก้อกังนั้น แล้วหลุบสายตาแอบนึกขันในใจ


ยามบ่ายเหิงเจี้ยงบอกชิวหูว่าจะมาเรือนฮูหยินรอง ทว่ากายใหญ่ก็มาหยุดอยู่ที่หน้าเรือนซุ่นซูอีกครั้ง 


ครานี้ชิวหูยิ่งรู้ชัดว่าแท้จริงแล้วคุณชายหมายจะมาเรือนซุ่นซูนี้ต่างหาก ด้วยคงอยากเจอใครบางคนในเรือนนี้ หากแต่ทำปากแข็ง เขาเลยโค้งตัวเล็กน้อยอย่างนอบน้อม แล้วเอ่ยคำดักทางคุณชายล่วงหน้าเสียก่อน


“ขออภัยขอรับ ข้าลืมเตือนคุณชายจนกระทั่งเดินมาผิดทางอีกแล้ว ทางมาเรือนซุ่นซูที่อยู่ห่างจากเรือนใหญ่นี่ช่างเดินได้สะดวกว่าทางเส้นอื่นในจวนนัก” 


วาจาชิวหูดังกับหมายยวนใจผู้เป็นนายยิ่ง เหิงเจี้ยงพลันหันควับไปมองชิวหูที่แอบอมยิ้มเสียตาเขียว จนเขาหุบมันแทบไม่ทัน


“ไปเรือนฮูหยินรอง!” น้ำเสียงคุณชายแดกดันกลับ พร้อมตวัดชายผ้าเอี้ยวกายเปลี่ยนทิศเดินในฉับพลัน 


ด้านกุนซือถึงกับต้องแอบยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียง ด้วยเกรงเจ้านายจะหันมาเห็นว่าตนเองกำลังแอบหัวเราะอยู่


ตลอดคืนข้ามมายังวันใหม่ เหิงเจี้ยงผู้หลับง่ายกลับนอนไม่หลับแม้เพียงนาที เขากระสับกระส่ายราวกับใจมีเรื่องติดค้าง 


ชิวหูที่มาดูแลคุณชายตามหน้าที่ตั้งแต่ตะวันสาง พลันเห็นท่าทีนายตนเลยแกล้งแหย่คำใส่


“วันนี้คุณชายจะไปเรือนใดอีกหรือไม่ขอรับ” น้ำเสียงนิ่งหากแต่แฝงด้วยความยียวน ถามชี้นำทำเหิงเจี้ยงนึกถึงเมื่อวาน 


ทั้งที่เขาตั้งใจบอกจะไปเรือนฮูหยินใหญ่หากแต่สองขาก็พาไปเรือนอนุ พออีกทีตั้งใจจะไปหาภรรยารอง ทว่าขาไม่รักดีก็นำไปเรือนอนุภรรยาอีกครั้ง


เวลานี้เมื่อเขามานั่งคิด ตัวเองก็ไปแวะเวียนเสียครบทุกเรือนแล้ว หากแต่มีเพียงเรือนซุ่นซูเท่านั้น ที่ยังไม่ได้ตั้งใจไปจริงๆเสียที 


กายใจพลันคิดหนักเขาจะไปดีหรือ หากไปแล้วจะพูดกับนางว่าอย่างไร หากนางคิดไปเองเสมือนทุกครั้ง ว่าเขามีใจให้ก็คงไม่ดีแน่ ใบหน้าเจ้านายคร่ำเคร่งเสียจนชิวหูต้องเอ่ยขึ้น


“ตอนนี้นายหญิงน้อยไม่สบาย คงไม่ดีหากคุณชายจะแวะไปเรือนซุ่นซูในช่วงนี้ ควรรอให้อาการนายหญิงน้อยดีขึ้นเสียก่อน 


แต่เอ๋! วันนี้ท่านหมอยังไม่มารายงานอาการคืบหน้าของนายหญิงน้อยเลยขอรับ ถ้ากระนั้นข้าน้อยขอตัวไปติดตามสักครู่” เสียงกุนซือขออนุญาต 


เหิงเจี้ยงที่คิดวนแต่ความป่วยของเหวินหยา จึงได้โอกาสออกคำสั่งให้ชิวหูพาหรงจุ้ยมาหาตนแทน


อาการของอนุผู้ล้มป่วยถูกรายงานให้เจ้าของจวนฟัง ทำเอาใจชายยิ่งวิตก ด้วยหรงจุ้ยได้แจ้งว่าเหวินหยาทรุดหนักด้วยร่างกายอ่อนแอมาแรมเดือน หากจะให้ดีคงต้องเข้าป่าหาสมุนไพรเพิ่ม เพราะตัวยาสำคัญนี้หายาก และไม่มีซื้อขายที่ร้านขายยาใด 


มีเพียงตนเท่านั้นที่ดูออกว่าสมุนไพรนั้นมีลักษณะเช่นไร หากแต่ติดอยู่เรื่องเดียวคือมันชอบขึ้นตามหน้าผาสูงชัน ซึ่งตัวเขาไม่เป็นวรยุทธหรือวิชาต่อสู้ใดก็ยากยิ่งที่จะหามา


เหิงเจี้ยงได้ฟังยิ่งเครียดหนัก หากนิ่งเฉยอนุของเขาคงทรุดถึงกับชีวิต หากเขาจะไปเองก็ไม่รู้ว่าสมุนไพรนั้นรูปลักษณ์เช่นไร 


ในระหว่างที่ร่างใหญ่ใช้ความคิด ชิวหูข้ารับใช้ผู้จงรักพลันเอ่ยอาสา หลงจุ้ยที่อยู่ในสถานการณ์พลางกระหยิ่มใจในทันที ด้วยทุกอย่างเป็นไปตามที่นายหญิงน้อยของเขาบอกไว้ไม่ผิดเพี้ยน เขาเลยมีโอกาสได้เข้าใกล้ชิดกุนซือที่หมายตาอีกครา



สองร่างเดินผ่านท่ามกลางป่าเขา เสียงนกขับขานสร้างความรื่นรมย์ หรงจุ้ยเอาแต่ชำเลืองมองร่างใหญ่ที่เดินเคียงไม่วางตา จนสร้างความอึดอัดให้แก่ชิวหูยิ่งนัก 


สายตาคมของชายหาญลอบมองกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็พบแต่ประกายตาหวานระยิบระยับของชายร่างอ้อนแอ้นเอาแต่จ้องหยาดเยิ้มใส่เขา ทำเอาใจชายแสนสะพรึง


“นั่นไง! หน้าผาตรงนั้น มีสมุนไพรที่ข้าต้องการอยู่” 


นิ้วเรียวชี้ไปทางด้านหน้าสู่ตีนเขาสูงชัน ชิวหูแหงนมองสมุนไพรที่ขึ้นบนนั้น มันสูงเสียจนคนธรรมดาไม่สามารถขึ้นไปเก็บได้อย่างแน่นอน หากแต่สำหรับเขา เรื่องแค่นี้ไม่ครณามือสักนิด


ร่างใหญ่ย่อตัวเตรียมกระโดดไต่ผาสูง หากแต่ชายข้างกายกลับยั้งไว้เสียก่อน


“ประเดี๋ยวก่อน หากท่านเด็ดสุ่มสี่สุ่มห้า สมุนไพรหายากก็ถูกเก็บหมดในคราวเดี๋ยวแน่ เราไม่จำเป็นต้องใช้มาก หากสมุนไพรวิเศษสูญพันธุ์ไปก็น่าเสียดายแย่” คำหรงจุ้ยฟังแล้วแสนจะมีเหตุผล


“กระนั้นข้าจะระวัง” ชิวหูลั่นคำอย่างมุ่งมาด ทว่าหรงจุ้ยก็ขัดขึ้นอีกครั้ง 


เขาให้เหตุผลว่ามีเขาเท่านั้นที่กะเกณฑ์ปริมาณที่ต้องการอย่างแท้จริงได้ และได้เสนอให้ชิวหูอุ้มร่างของเขาขึ้นไปด้านบนเพื่อช่วยกันเก็บแทน


“ไม่! ไม่มีวัน” ชายกำยำปฎิเสธในฉับพลัน ใบหน้าคมดุดันแสดงความไม่พึงใจ


“นั้นไม่อุ้มแต่ขี่หลังแทน เท่านี้พอจะได้หรือไม่ หรือท่านไม่อยากช่วยนายหญิงน้อย” หรงจุ้ยดุจถือไพ่เหนือกว่า แค่อ้างความปลอดภัยของนายหญิงอีกคน ชิวหูก็รีบตอบรับในทันที


กายอ้อนแอ้นทาบทับบนแผ่นหลังกว้างของชิวหู กล้ามเนื้อแข็งสัมผัสผิวนุ่มของชายกึ่งหญิง เขาพลันแอบขนลุกชัน ด้วยตนนั้นชอบสตรีและไม่เคยคิดแนบชิดพิศวาสไม้ป่าเดียวกัน ยิ่งชายบนกายทำทีว่าชอบพอ เขายิ่งลำบากใจ


ชิวหูเดินปราณและออกกำลังกระโดดสูง ใช้ปลายฝ่าเท้าปีนไต่บนหินผาอย่างง่ายดาย แม้จะมีร่างชายอีกคนเกาะเกี่ยวไปด้วย ทว่าชายคนนั้นกลับน้ำหนักเบาราวกับอิสตรี เพียงครู่วิชาตัวเบาก็นำพาสองร่างขึ้นไปยังจุดที่ต้องการ


สองแขนเล็กยาวของหรงจุ้ยโอบกอดบนบ่าแกร่ง ใบหน้าหวานเอียงซบข้างซอกคอ เคียงใบหน้าคมคาย ลมหายใจร้อนผ่าวของหมอบอบบางรดรินใส่ร่างใหญ่ผู้แบกหาม ยิ่งทำเขากระสั่นเสียว


ใจเย็นไว้ชิวหู อย่าตื่นตูม เขาย้ำใจตัวเอง และพยายามทำสมาธิ กั้นใจไม่ให้ตนเองเผลอโยนร่างที่แบกร่วงหล่นลงพื้น


นาทีนี้ราวกับภาพฝันของหรงจุ้ย ใจชายชุ่มชื่นเสียจนอยากหยุดเวลานี้เอาไว้ หากแต่มันก็ไม่สามารถเป็นเช่นนั้นได้ เมื่อภารกิจสำเร็จและสองร่างลงสู่พื้นธรณีอย่างปลอดภัย ชิวหูก็พร้อมเดินทางกลับในทันที 


หากแต่ชายตัวเล็กยังอ้างต้องเก็บรากบัวป่าเพิ่ม ใบหน้าคมพลันสะกดกั้นความอัดอึด แล้วนำพาชายเรื่องเยอะไปยังบ่อน้ำที่มีบัวป่าขึ้นชุกอย่างไม่รั้งรอ


เมื่อมาถึงยังที่หมาย หรงจุ้ยก็บอกให้ชิวหูรอตนสักประเดี๋ยว พร้อมกระโดดกายลงบ่อกว้าง น้ำใสเย็นฉ่ำกระจายตัวตามแรงที่ตกกระทบ 


ร่างสูงเพรียวแวกว่ายลงใต้ผิวน้ำ แล้วกลับขึ้นมาพร้อมบัวที่รากยาวในกำมือ วารีชุ่มโชกทั่วเรือนร่างอ้อนแอ้น อาภรณ์ที่เคยลุ่มล่ามราวอิสตรีเปียกลู่แนบชิดกายาบอบบางของหรงจุ้ย


ความงดงามของชายตรงหน้าสะท้อนเข้านัยน์ตาสีนิลของชิวหู ใจชายพลันพลั้งเผลอเต้นระส่ำอย่างไม่รู้ตัว 


บัวงามที่รากสายยาวว่าดูงดงามแล้ว หากแต่ภาพชายตรงหน้าที่ยื่นบัวนั้นมากลับยิ่งน่าภิรมย์กว่านัก ชิวหูรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านแล้วหลบไม่กล้าสบนัยน์ตาหวาน


กองไฟถูกก่อขึ้น หมายใช้ความร้อนของเปลวเพลิงในการผึ่งผ้าเปียก หากแต่หรงจุ้ยกับยืนเหนียมอายไม่กล้าสลัดชุดออกมาอังไฟเสียที 


ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงด้วยไม่กล้าเปิดเผยผิวกาย ทำราวกับว่าตนเป็นสตรีจริง ซึ่งขัดหูขัดตาชายชาตรีอย่างชิวหูยิ่งนัก


“เป็นชายชาตรี หากแต่ทำตัวเฉกเช่นอิสตรี กลัวชายด้วยกันเห็นร่างกายมันน่าขันนัก รีบๆถอดแล้วผึ่งไฟเสีย ประเดี๋ยวต้องรีบกลับจวนแล้ว” ชิวหูพูดว่าอย่างรำคาญใจ


“ก็ได้! แต่ท่านอย่ามองนะ” เสียงเล็กตอบกลับ


“ข้าน่ะรึอยากมอง เจ้าเป็นชาย ข้าก็เป็นชาย เรื่องอันใดข้าต้องอยากเห็นของเจ้า ในเมื่อเราสองก็มีเหมือนกัน” 


ใบหน้าคมย่นคิ้วอย่างหงุดหงิด เพราะชายตรงหน้าทำพูดเหมือนเขาพิศวาสในร่างชายด้วยกัน ทำเอาเขาอดมีโทสะไม่ได้


หรงจุ้ยได้ฟังพลันกลั้นใจถอดชุดออก ผิวผุดผ่องเปิดเผยสู่ภายนอก เส้นผมที่ยังปียกน้ำลู่ติดแนบเรือนกาย ภาพเหล่านั้นชิวหูไม่ได้อยากเห็นสักนิด ทว่ามันสะท้อนเข้ามาในระยะสายตาของเขาพอดิบพอดี ใจชายพลันแอบระทึกไหว


ข้าใจเต้นกับนาง เฮ้ย! ท่านหมอได้อย่างไร!’ ชิวหูงึมงำกับตนเอง นัยน์ตาคมลุกลิกด้วยคิดหนัก เขาไม่มีทางชอบไม้ป่าเดียวกันแน่ ยิ่งคิดยิ่งขุ่นเคืองใจตัวเอง


“เอ๊า! มันเผา! กินรองท้องไปก่อน วันนี้รีบออกมา เจ้าคงยังไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน รีบกินเก็บแรงไว้ เดี๋ยวเราต้องเร่งเท้าเดินทางกลับ” เสียงใหญ่เอ่ยบอกพร้อมยืนมันเผาที่เสียบไม้ให้แก่ชายด้านข้าง


“ขอบคุณนะ” เสียงเล็กหวานตอบ นัยน์ตาเขาพราวระยับราวกับจะกลืนกินชิวหูแทนหัวมันเสียมากกว่า ทำร่างใหญ่ยิ่งเกร็งหนัก ทั้งผวาและหวั่นเกรง หากแต่พยายามนิ่งอดกลั้นท่าทีเอาไว้


ควันขาวลอยคละคลุ้งออกจากหัวมันที่เพิ่งเผาเสร็จร้อนๆ ทำเอาหรงจุ้ยกินอย่างยากลำบาก


“อุ้ย! ร้อนจัง” หรงจุ้ยร้องเสียงหลง เมื่อนิ้วบอบบางแตะโดนความร้อนอย่างไม่เตรียมใจ 


ด้านชิวหูชำเลืองมองชายอ้อนแอ่น ยิ่งเห็นกิริยาสะดีดสะดิ้งก็ยิ่งขัดตา ทำเสียงและท่าทางดังสตรี เสียชาติเกิดเสียจริง คำบ่นว่าในใจของชิวหูดังขึ้น


ปากหยักได้รูปอวบอิ่มเป่าลมเบาลงหัวมัน มือเรียวนุ่มปริเนื้อแล้วยื่นให้ชายกำยำที่เคียงข้าง เขาแค่ทำตามความรู้สึก กลัวชายที่หมายใจจะไม่อิ่มท้อง เลยคิดแบ่งป้อนปากให้เขาเท่านั้น ทว่าชิวหูกลับถลึงตาใส่แล้วเบี่ยงกายหลบด้วยตกใจ


“ชายกับชายมิควรสนิทสนม และยิ่งไม่ควรป้อนปากราวกับคู่รักชายหญิง มันไม่งาม วิปริตนัก!” สิ้นเสียงใหญ่ หรงจุ้ยพลางถอนใจ 


ต้องทำเช่นไรถึงจะขโมยหัวใจชายผู้นี้ได้ ในเมื่อชายตรงหน้าเอาแต่ระแวดระวังกายเช่นนี้ ร่างสูงบางคิดหนัก


เมื่อกลับถึงจวนเหิง หรงจุ้ยก็แยกตัวเข้าเรือนซุ่นซูในทันที ส่วนชิวหูก็นำความไปรายงานต่อคุณชายที่รออย่างใจจดใจจ่อ 


ทันทีที่รู้ว่าสามารถเก็บสมุนไพรที่ใช้ทำตัวยามาได้สำเร็จ เขาก็พลันเบาใจ ใบหน้านิ่วดูผ่อนคลายขึ้นฉับพลัน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.501K ครั้ง

14 ความคิดเห็น

  1. #3361 [เสพศิลป์] (@kaety) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 เมษายน 2562 / 21:22
    สงสารหรงจุย เราชอบนะถ้ามีคู่รองชาย ชาย แต่หรงจุยสาสไปหน่อยอะ ไม่เหมาะกับยุคสมัยเลย เสียดายมากๆ ทั้งที่เราว่าหรงจุยเป็นตัวละครที่สามารถทำไห้ยิ้ม และเศร้า เป็นตัวละครที่เปิดเผยสังคม การมองคนที่ภายนอกได้ดี เลยละ มองที่อ้วน อุปลักซ์ มองที่ชายใจหญิง
    #3361
    0
  2. #2837 Jinjoo.K (@yeye_mylove2) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2562 / 17:16
    หรงจุ้ยสาวเกิ้นนนนน
    #2837
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #691 ชาลินิน (@mintkaraya) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 10:30

    แอบขัดใจนิดนึง รู้สึกว่าหรงจุ้ยดูออกหญิงเกินไปมากกก ถึงแม้ว่ายุคสมัยก่อนมีต้วนซิ่วหรือพวกตัดแขนเสื้อ(ชายรักชาย)ก็จริง เราอ่านแล้วรู้สึกว่าเหมือนอยู่ในยุค2019ยังไงไม่รู้อ่ะค่ะ คือพวกชายสมัยยุคโบราณที่เราเข้าใจนะคะ น่าจะเก็บความรู้สึกนิดนึง เพราะว่าไอ่เรื่องชายรักชายด้วยกันเนี่ย มันยังไม่สามารถเปิดเผยหรือแพร่หลายเหมือนยุค2019อะไรงี้อ่ะค่ะ แต่เนื้อเรื่องก็น่าสนใจมากเลยค่าาา สนุกดี ขอบคุณนะคะ
    #691
    0
  5. #189 Sai (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 19:44

    คือ ว่า บอกตรงๆ เรื่อง หรงจุ้ยกับชิวหู น้อยๆก็ดีค่ะ คือ อันนี้ยังไม่ได้อยู่ในหมวดวาย ขอเรื่องตัวเอกกับตัวประกอบอย่างองค์ชายเยอะหน่อย

    #189
    3
    • #189-2 shiro-neko (@shiro-neko) (จากตอนที่ 16)
      10 มีนาคม 2562 / 21:10
      เห็นด้วยว่าบทหรงจุ้ยกับชิวหูชักเยอะเกิน จิงๆเราวายได้นะ แต่คู่นี้ยังรุ้สึกไม่อิน เร็วไป ดู force sell เกิน
      #189-2
    • #189-3 IsazaI (@isazai) (จากตอนที่ 16)
      16 มีนาคม 2562 / 06:19
      ทำไมชื่อเหมือนกัน และใจตรงกัน 555

      คิดเหมือนกันเลย เราไม่เป็นสาววาย(ถึงแต่ก่อนเคยเป็น แต่เหตุการณ์บางอย่างขึ้นกับตัวเรา เลยแขยง แต่ก็ไม่ได้รังเกียจเพศที่สาม สี่ ห้า นะ อย่าเข้าใจผิด) ไม่ค่อยจะใจเต้นกับเรื่องแบบนี้อ่ะนะ ออกจะไปทางไม่ชอบด้วย -.-
      #189-3
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #177 usaonly (@usaonly) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 23:14

    ชิวหูปากก็ว่าหรงจุ้ยแต่ก็เป็นห่วงเขา เกือบหลงใหลในภาพมายาท่ีเห็นเหมือนกัน เหวินหยาอุตส่าห์ออกอุบายให้ไปด้วยกัน ส่วนท่านแม่ทัพก็นั่งเป็นห่วงเหวินหยาเดินทางจะไปหาแต่ก็ไม่กล้า นี่ถ้ารู้ว่าถูกหลอกคงโกรธน่าดู ขอบคุณค่ะ

    #177
    0
  8. #176 อ้นเฟอะฟะ (@aon5036) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:34
    ตอนไหนพระเอกจะรู้ความจริงว่านางเอกสวยพอถึงตอนนั้นอยากให้มีคนมาจีบนางเอกแข่งกับพระเอกจังคงหึงหน้าดู
    #176
    0
  9. #175 Phasuk Nyffenegger (@bofano) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:12

    รอต่อนะคะ
    #175
    0
  10. #174 puuk (@puuk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 22:07

    ห่วงอะเดี๋ยวก็รักหรอก

    #174
    0
  11. #173 Noey1599 (@Noey1599) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:30

    รอจ้าาา
    #173
    0
  12. #172 hongse2 (@hongse) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:22

    ขอต่ออีกตอนนะคะ
    #172
    0
  13. #171 wawa_tt (@wawa_tt) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:14

    บอกเลยว่าชอบมาก สนุกมาก กไก่ล้านตัว ฟินสุดทั้งสองคู่ ดูดิจะหลงรักท่านหมอหรือไม่ 55
    #171
    0
  14. #170 kuvhlubkoj28812 (@kuvhlubkoj28812) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 3 มีนาคม 2562 / 21:03

    สนุกมากเลยค่ะ รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #170
    0