อุ้มรักซาตานเถื่อน

ตอนที่ 8 : EP.8 ดังเสือที่จ้องตระครุบลูกแมวน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

สองวันต่อมา..


ดีนได้จ้างพยาบาลเพื่อมาดูแลดาวิกาอย่างใกล้ชิด ถึงแม้จะมีหมอประจำคฤหาสน์แต่หมอก็เป็นผู้ชาย ไม่สะดวกในการใกล้ชิดกับดาวิกา แถมเสื้อผ้าที่เขาให้ดาวิกาใส่ก็ทั้งบาง ทั้งสั้น โชว์สัดส่วนอย่างมาก เขาก็ไม่อยากให้ผู้ชายมายุ่มย่ามกันผู้หญิงของเขา


เอ๊ะ! ดีนชะงักงันกับความคิดชั่ววูบ "ผู้หญิงของฉัน" จะบ้าหรือไง ก็แค่ผู้หญิงที่มาอุ้มท้องทายาทของเขาเท่านั้น ดีนสลัดหัวเบาๆ ให้หลุดจากคิดผิดๆ ไม่ช้าพยาบาลสาวก็มาถึงคฤหาสน์ และรีบมารายงานตัวเข้าทำงานทันที


แองกี้:สวัสดีค่ะ! ฉันแองกี้นะคะ ฉันจะมาดูแลครรภ์ของคุณ


ดาวิกาแสยะยิ้มทันที เมื่อได้ยินคำว่า ครรภ์ของคุณ! ดาวิกาคิดว่า ดีนคนชั่วมีแผนการร้ายอะไรอีกแล้วสินะ!


ดา:มาเฝ้าฉันสินะ ก็ดี! ในเมื่อมีเธอมาเฝ้า ก็ไม่ต้องล่ามโซ่ฉันก็ได้ ฉันไปไหนไม่ได้อยู่แล้ว ก็ปล่อยฉันสิ!


แองกี้:ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ค่ะ แต่จะขอร้องนายให้นะคะ


ดาวิการู้ทันที ยังไงเขาก็คงไม่ปล่อยฉันแน่

 


วันถัดมา เคนเข้ามาพร้อมกุญแจ ไขโซ่ตรวนที่พันธนาการดาวิกาออก ดาวิกายิ้มด้วยความมึนงง ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้ ใจหล่อนชื่นขึ้น นี่ล่ะโอกาสของฉัน!


เคน:คุณดาครับ นายมีคำพูดมาฝาก ว่า อย่าทำตัวพิเรนทร์นอกเหนือคำสั่งนายเด็ดขาด มิเช่นนั้น คุณคงคาดเดาได้ไม่ยากว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณ ซึ่งแน่นอนว่า ยังงัยคุณก็คงไม่ตาย และเด็กในท้องคุณต้องได้คลอดอย่างปลอดภัย


ดาวิการับฟังคำสั่งของซาตาน แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะ..นี่ล่ะ คือ โอกาสที่จะหนีของหล่อน ในใจหล่อนก็พลางคิดด่าทอดีนอยู่ 


"คนชั่ว! ขนาดเสื้อผ้ายังบังคับใส่! กินก็บังคับกิน! ไหนจะล่ามโซ่! ไหนจะ..จะ..” หล่อนนึกถึงตอนที่โดนบีบก้อนเนื้อกลางอก 


“ไม่!ไม่!..ฉันจะทนได้ยังไงจนกว่าจะคลอด ถ้าคลอดแล้ว ถ้าเกิดเขาระแวงกลัวฉันจะขโมยลูก หรือถ้าเขากลัวว่าฉันจะเรียกร้องสิทธิ์อะไรในตัวเด็กขึ้นมา เขาจะฆ่าฉันปิดปากไหม? ไม่นะ! ฉันอยู่ไม่ได้! ฉันต้องหนี!"


ดาวิกาได้แต่รอโอกาสเหมาะๆ และในที่สุดโกาสนั้นก็มาถึงในไม่ช้า เมื่อวันหนึ่ง แองกี้ต้องขอลากลับบ้าน เนื่องจากทางบ้านมีเหตุด่วน โอกาสนี้ล่ะ โอกาสสู่อิสระภาพ


ดาวิกาไม่รอช้า รีบปีนออกมาริมระเบียง สายตาก็คอยดูลู่ทาง ไม่ให้เหล่าคนชุดดำทั้งหลายพบเจอ หล่อนหมายจะปีนจากระเบียงห้องหล่อนไปสู่ระเบียงอีกห้องหนึ่ง เพราะมีความหวังว่าห้องข้างๆที่ไม่มีคนอยู่ ประตูต้องไม่ได้ล๊อคแน่นอน ถ้าแอบออกไปทางนั้น คงมีลุ้นว่าจะหนีไปได้แน่ๆ


ส่วนอีกใจหล่อนก็กลัว หล่อนกลัวความสูง แต่ต้องระงับความกลัวเอาไว้ ต่อให้ต้องตกลงไปตาย ก็ยังดีกว่า ต้องมานั่งๆ นอนๆ ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น ร่วมสิบเดือนอยู่ในห้องขังนี้ เผลอๆ ถ้าผ่านไปสิบเดือน หล่อนอาจถูกฆ่าปิดปากก็ได้ ไม่มีอะไรที่รับรองความปลอดภัยได้ ดังนั้น ทางรอดเดียวก็คือ ฉันต้องเข้มแข็งและหนีออกไปให้ได้


และแล้วแผนการของดาวิกาก็ราบรื่น จนกระทั้งเวลาล่วงเลยมาจนห้าโมงกว่า ที่อาหารมื้อต่อไปถูกมาเสริฟ ให้สาวสวย แต่เคนกลับต้องพบห้องที่ว่างเปล่า ไม่มีร่องรอยของดาวิกาอยู่เลย


เคนคว้าวิทยุที่แนบอยู่ตรงชายขอบกางเกง  เพื่อถ่ายทอดคำสั่งไปยังลูกน้องให้ตามหาตัวดาวิกาทันที! พร้อมกับโทรรายงานเจ้านายของเขาให้ทราบ! เมื่อดีนรู้ข่าวก็รีบกลับจากโรงแรมทันที ในใจคิดถึงแต่เด็กในท้อง ฉันจะเสียเด็กไปไม่ได้! ตระกูลฟอริคต้องมีทายาทสืบต่อ! 


ดีน:อย่าให้ฉันเจอตัวนะ! โดนดีแน่ยัยตัวแสบ!


ดาวิกาหนีจากห้องขังหนึ่งมาอีกห้องหนึ่ง ดีใจจนเนื้อเต้นที่จะได้ออกไปสักที หล่อนหลบหลีกกลุ่มคนชุดดำ ที่วิ่งวุ่นเพราะต้องการจะหาตัวหล่อนได้ หล่อนค่อยๆหลบหลีกทีละนิด ทีละนิด จนใกล้สู่ประตูใหญ่ ทางออกสู่อิสรภาพ แต่ประตูมันปิดตาย “ไม่นะฉันจะทำอย่างไงดี!”


ทันใดนั้นรถคันหรูก็วิ่งเข้าสู่ตัวคฤหาสน์ ประตูค่อยๆ แง้มออก ดาวิกาคิดออกโดยพลัน “นี่ล่ะ! โอกาสนี่ล่ะ! ฉันต้องรีบออกไปก่อนประตูจะปิดลง!


เมื่อรถคันหรูวิ่งลับประตูเข้ามาในคฤหาสน์ ทันใดนั้น หญิงสาวก็ได้จังหวะวิ่งแอบออกไปทันที ในใจหญิงสาวตื่นเต้นดีใจมาก  



“ในที่สุด! ในที่สุด! อิสระภาพของฉัน! อิอิ!


ดาวิกาวิ่งออกไปด้วยความดีใจ ทันใดนั้น หมับ! แขนเรียวบางถูกคว้าดึงเอาไว้ 


แรงดึงเยอะดังเอาม้ามาฉุด ร่างดาวิกาเซถลาตามแรงดึงไปทันที หล่อนต้องตกใจซ้ำเมื่อร่างกายตัวเองเซปะทะเข้ากับแผ่นอกกว้างและแข็งราวกับกำแพงหนา หล่อนค่อยๆ ลืมตามอง “นี่มัน! คน! ใครกัน!”

 

หล่อนค่อยๆ เหลือบตาขึ้นมอง ว่าเจ้าของแผ่นอกกำยำนี้ คือใคร ในใจก็เต้นรัว ยังจะหลุดออกมาข้างนอก ในใจภาวนาขออย่าให้เป็นเขาเลยนะ


ดาวิกาตกใจวูบ “ไม่นะ! เป็นเขาจริงๆ” ดีนจ้องมองดาวิกาด้วยดวงตาคมกริบแฝงความโกรธและดุร้ายเอาไว้ แขนแข็งแรงกระชากแขนบางของดาวิกา จนหล่อนต้องร้องด้วยความเจ็บ 


ดา:โอ๊ย!


ดีน:กล้าดีหนักนะ! 


ดีนคำรามเสียงใส่ด้วยความดุดัน สิ้นคำ ดีนก็ก้มลงรวบขาและยกตัวหล่อนขึ้นพาดบ่าทันที ดีนก้าวขายาว ฉับๆๆ! เพื่อไปยังห้องขังอย่างรวดเร็ว


ดา:ปล่อยฉัน! ไอ้บ้า! ไอ้ชั่ว! ปล่อยช้านนน..ฉันจะกลับบ้าน..แกไอ้เลว! โอ๊ย! 


ดาวิกาโดนโยนลงบนเตียงนุ่ม ดีนหยิบโซ่มาล่ามขาดาวิกาเช่นเดิม ความจริงที่ดีนจับดาวิกาได้อย่างง่ายดาย เพราะเขาได้วิเคราะห์จากสถานการณ์ที่น่าเป็นไปได้ และอีกอย่างประตูคฤหาสน์นั้นปิดตาย แถมมีคนเฝ้าตลอด24ชม. จะเปิดแค่ตอนตัวเขาเองออกไปข้างนอกเท่านั้น  อีกทั้งลูกน้องในบ้านจะออกไปไหนยังต้องรายงานการเข้าออกทุกวัน 


ดังนั้น ถึงดาวิกาจะหนีมาได้ ก็คงยังออกจากประตูใหญ่ไม่ได้อยู่ดี  ดีนจึงวางอุบาย ให้คนขับรถ ขับรถเข้าไปตามปกติ 


แต่ความจริงแล้ว เขาได้ลงจากรถ รออยู่นอกคฤหาสน์ เพื่อรอจับตัวดาวิกา เพราะคิดแล้วว่าดาวิกาคงรอโอกาสที่รถวิ่งเข้าไปซึ่งเป็นโอกาสเดียวที่หล่อนจะหนีออกจากประตูได้ 


นี่มันไม่ใช่แมวจับหนู แต่เป็นเสือจับลูกแมวชัดๆ ซึ่งลูกแมวน้อยก็โดนเสือตระครุบกลับไปแล้วเรียบร้อย


....................

ติดตามตอนต่อไป


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

34 ความคิดเห็น