อุ้มรักซาตานเถื่อน

ตอนที่ 6 : EP.6 จะเปลี่ยนดีๆหรือให้ฉันเปลี่ยนให้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    13 มี.ค. 62

เป็นเวลาสามวันเต็มๆที่ดาวิกานอนหลับอยู่บนเตียง หล่อนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา ต้องพบว่าตัวเองยังไม่ตาย ถูกช่วยไว้ทัน เธอไม่ได้ดีใจเลย แต่กลับเสียใจเพราะอยากจะตายหนีซาตานเถื่อน แต่ก็ไม่สำเร็จ


แขนหล่อนถูกพันผ้า เหมือนปฐมพยาบาลอย่างดี อีกข้างเสียบน้ำเกลือไว้ หล่อนจึงค่อยๆ ดึงสายออก พยายามลุกจากเตียง แต่ต้องตกใจ เพราะขาของตนได้ถูกพันธการไว้กับโซ่เส้นใหญ่ที่ถูกล่ามไว้กับเสามุมห้อง  ตอนนี้หล่อนรู้แล้ว ว่าเสาต้นนี้ถูกต่อเติมมาเพื่อหล่อนนี่เอง มันเป็นแผนร้ายของซาตานชั่วคนนั้น เลวจริงๆ


ดาวิกาพยายามหาวิธีเอาโซ่ออก ทั้งทุบ ทั้งดึง สารพัด แต่ก็ไม่เป็นผล ผ่านไปหลายชั่วโมง จนข้อเท้ามีแต่รอยฟกช้ำ และเลือด จากการพยายามงัด ดึง และทุบ โซ่ออก หล่อนร้องโฮ คร่ำครวญอยู่กับพื้นห้องที่เย็นเยือก คราบเลือดปนน้ำตาที่แห้งเกรอะกังอยู่บนพื้นกระเบื้องขาวอย่างเด่นชัด


ดวงตาที่กลมโตสดใส นัยน์ตาคมเวลาจ้องมองผู้ใดเหมือนดังต้องมนต์สะกด และหวานละลายใจเวลาแย้มรอยยิ้ม แต่ตอนนี้ กลับปริมไปด้วยน้ำตาที่เอ่อล้นไหลอาบแก้มขาวนวลทั้งสองข้าง 


ดา:ไอ้พวกคนเลว! ไอ้พวกคนชั่ว! ไปบอกเจ้านายแกเลย.. ยังไงฉันก็ไม่ยอม! มันไม่มีทางได้สมใจ ถึงฉันจะต้องตายอยู่ตรงนี้ ฉันก็ไม่ยอม! ไม่มีทาง! ฮือ..ฮือ..


เสียงร้องตะโกนด่าทอด้วยความคับแค้นใจ แต่ไปไม่ถึงยังผู้ที่ต้องการจะบอก  ในใจได้แต่เคืองแค้น กัดฟันบดริมฝีปาก น้ำตาอาบแก้ม คิดแต่เพียงว่า “ฉันจะทำยังไงดี มีชีวิตก็ไม่ได้ จะตายก็ไม่ได้ ฉันจะทำยังไง ฉันจะทำยังไง!”


ดาวิการ้องจนสิ้นแรงหลับไป และตื่นขึ้นมาเพื่อร่ำร้องเรียกคนเลวคนนั้นอีก รอเพียงให้เขายอมมาพบและปล่อยหล่อนสักที แต่ร้องยังไง ก็ไร้ซึ่งเงาของเขาอย่างสิ้นเชิง มีเพียงคนส่งอาหารที่เข้ามาผลัดเปลี่ยนอาหารจานแล้วจานเล่า เพราะหล่อนไม่มีจิตใจที่จะมีชีวิตอยู่ต่อ



เสื้อผ้าถูกส่งมาให้ดาวิกาผลัดเปลี่ยน หล่อนสลัดออกดูก็ต้องแสยะยิ้ม “นี่เสื้อหรือเศษผ้า” มันคือชุดกระโปรงผ้าเนื้อดี สีขาวบาง ตัวสั้น สายเดี่ยวเปิดเนื้อหนัง 


ดา:หึ! ซาตานชั่ว วางแผนอะไรอีกแล้วสินะ ฉันไม่มีทางทำตามหรอก!


ในความคิดของดีน คิดเพียงเสื้อผ้าน้อยชิ้นก็หลบซ่อนอาวุธอะไรไม่ได้ เพื่อป้องกันเหตุร้ายที่อาจเกิดขึ้นอีก  และในห้องก็ถูกเก็บข้าวของที่อาจเป็นอันตรายหรืออาจจะเอามาก่อเหตุจนหมด เพราะเขาพลาดมาแล้วหนึ่งครั้ง เนื่องจากไม่คิดว่า ผู้หญิงคนนี้จะใจเด็ดถึงขนาดยอมกรีดข้อมือตัวเองเพื่อฆ่าตัวตายได้ ดังนั้น เขาจะไม่พลาดอีก ยังงัยเขาก็ต้องให้เด็กคนนี้คลอดออกมาให้ได้


ดีนกลับจากตรวจดูธุรกิจโรมแรม เพราะส่วนมากเขาจะทำงานที่บ้านมากกว่า เมื่อมาถึงก็ได้รับรายงานที่น่าหงุดหงิดใจ ว่าหล่อนฟื้นแล้ว แต่ไม่ยอมรักษาตัวต่อ และไม่ยอมกินอาหาร อีกทั้งขัดขืนไม่เปลี่ยนชุด ไม่ทำตามคำสั่งเขาเลยสักอย่าง ช่างน่าเบื่อ น่าหงุดหงิดจริง 


เขาจึงตรงปรี่มาหาดาวิกาที่ห้อง เตรียมจะจัดการเล่นงานชุดใหญ่ หล่อนเห็นดีนเข้ามาก็รีบพูดเสียงหลงอย่างฉับไว 


ดา:ฉันจะกินแล้ว..อย่าทำร้ายฉันอีก!


ดีนกระตุกยิ้มมุมปาก ด้วยความพอใจ เขายืนดูจนดาวิกากินจนหมด 


ดีน:ต่อไป! ก็กินยา


ดาวิกายอมกินยาตามที่ชายหนุ่มสั่ง


ดีน:ต่อไปก็เปลี่ยนชุด


ดาวิกาตกใจ หันมามองด้วยสายตาเบิกโพรง


ดา: เปลี่ยนชุดอะไร..ทำไมต้องเปลี่ยน ไม่! ไม่ต้องฉันชอบแบบนี้! ชุดนั้นฉันไม่ชอบ ฉันไม่เปลี่ยน!


ดีน:จะเปลี่ยนหรือไม่เปลี่ยน?


ดีนไม่สนใจคำทัดทานของหญิงสาวแม้แต่น้อย ยืนยันจะให้เปลี่ยน ให้ทำตามความคิดตน แถมนึกในใจว่า “แค่เปลี่ยนเสื้อจะมากเรื่องอะไรหนักหนา ผู้หญิงนี่มันเรื่องมาก ขยะชัดๆ!” 


ดาวิกาส่ายหน้า พร้อมเอามือขึ้นมาป้องตัวเอง แสดงออกว่าตนไม่ต้องการทำตามคำสั่งของดีน ส่ายหน้าไปมาเพียงชั่วครู่ ซาตานตัวร้ายก็เข้าประชิดตัวหล่อนทันที..ดีนไม่พอใจกับการต่อต้านของดาวิกา จึงปรี่ตัวเข้าประชิดดาวิกาทันที พร้อมกับเอามือทั้งสองข้างกระชากเสื้อเชิ้ตที่หล่อนใส่อยู่จนกระดุมขาด 


ปึก! ปึก! ปึก! เสื้อถูกกระชากออกด้วยความเร็ว ดาไม่ทันตั้งตัว ได้แต่ร้องเสียงหลง


ดา: กรี๊ดๆ! อร๊าย! ไอ้บ้า ทำอะไรเนี่ย! 


เสื้อผ้าที่ขาดวิ้นเผยให้เห็นเนินอกที่เบียดเสียดในเสื้อชั้นในลายลูกไม้ที่ขาว ผิวหล่อนช่างขาวราวหิมะ สะดุดตาชายเหลือเกิน 


ดีน:ก็เธอไม่เปลี่ยนฉันก็จะเปลี่ยนให้


พูดไปพลางดึงถึ้งเสื้อไปพลาง ไม่ทันไรเสื้อในสีขาวก็หลุดล่วงสู่พื้น ยอดปทุมถันสีชมพูตระการเด่นสู่สายตาของดีน หน้าอกกลมใหญ่ สวยใหญ่กลมกลึงได้รูป เหมือนดอกไม้ที่ไม่เคยต้องมือชายมาก่อน  ปลุกเร้าความเป็นชายในตัวของดีนให้ตื่นขึ้น ยิ่งหล่อนดิ้น เนื้อตัวที่ถูกเสียดสี ยิ่งปลุกเร้าให้อารมณ์ของชายหึกเหิม


สายตาของดีนช่างคมกริบ นัยน์ตาจ้องเขม่งมาที่เรือนร่างของดาวิกา มือพัวพันอยู่กับการถอดชิ้นล่าง ไม่สนใจเสียงร่ำร้องอ้อนวอนให้หยุดแต่อย่างใด 


ดา:ได้โปรดเถิด ฉันขอร้อง ฉันยอมเปลี่ยนแล้ว ฉันทำเองคุณหยุดเถอะ! ได้โปรด พลีสๆ


น้ำตาไหลนองอาบหน้าหวานของหล่อน ไม่นานกางเกงก็ล่วงสู่พื้นเรียบร้อย เหลือเพียงกางเกงในตัวจิ๋วสีขาวเท่านั้น ดีน ตั้งสติ ระงับอารมณ์ที่ทั้งโกรธ ทั้งอยากในราคะ ที่มันปะทุขึ้น ประโยคสุดท้ายของดาวิกาดังจนเรียกสติเขากลับมา


ดา:ฉันเกลียดคุณ ไอ้คนชั่ว


เขาหยุดมือและถอยห่างออกมาจากตัวหล่อนทันที


ดีน:ถ้าฉันมาแล้วยังเห็นอยู่ชุดเดิมอีก คงรู้นะจะเป็นอย่างไง


ดีนพูดเสร็จก็ลับหายไป  ดาวิกาทรุดตัวลงกับพื้น ร้องไห้โฮใหญ่อีกครั้ง ในสมองคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป รู้เพียงว่า ตอนนี้หล่อนถูกเหยียดหยาม หล่อนเสียใจมากเหลือเกิน 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

34 ความคิดเห็น