[Draco x Hermione] Contours

ตอนที่ 6 : Chapter FIVE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 227 ครั้ง
    5 ส.ค. 62

Chapter FIVE
There is an inner beauty about a woman who believes in herself, who knows she is capable of anything that she puts her mind to. There is a beauty in the strength and determination of a woman who follows her own path, who isn't thrown off by obstacles along the way. There is a beauty about a woman whose confidence comes from experiences; who knows she can fall, pick herself up, and move on.
             



เฮอร์ไมโอนี่จ้องมองร่างสมบูรณ์แบบที่กำลังโอบรอบคอเดรโกอย่างไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร และไม่รู้ด้วยว่าเธอควรจะสนใจดีหรือไม่ แต่อย่างไรก็ดีท่าทางเดรโกดูจะไม่ค่อยสบายใจที่ผู้หญิงคนนั้นพยายามดันตัวเข้าหาเขา ชายหนุ่มดูอ่อนปวกเปียกไปทั้งตัวสองแขนของเขาแน่นิ่งไม่ขยับอยู่ข้างกาย ดูเหมือนว่าสิ่งเดียวที่เป็นสัญญาณว่าเขายังมีชีวิตอยู่คือสิ่งที่เต้นรัวอยู่ในอกข้างซ้าย

“เป็นยังไงบ้าง ?” มิแรนด้าถามด้วยเสียงหวานเหมือนกับรอยยิ้มหลังจากปล่อยเดรโกออกจากอ้อมแขน ดูท่าทางคงสนิทกันมากเมื่อพิจารณาจากการที่เธอตรงเข้าไปควงแขนออเซาะเสียอย่างดี

“ก็ – ก็เยี่ยมเลย” เดรโกตอบตะกุกตะกักด้วยน้ำเสียงเย็น

มิแรนด้ายิ้มกว้างขึ้นก่อนจะทิ้งสายตาไปยังเฮอร์ไมโอนี่ที่ยืนอยู่อีกด้าน “สวัสดีจ้ะ” เธอทัก

“นั่นคือ... ใครเหรอ ?” เธอช้อนตาถามเดรโกและหันไปมองเฮอร์ไมโอนี่อีกครั้งอย่างสงสัย

เดรโกกระแอมอย่างลำบากใจรู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มใส่ ความเจ็บปวดที่มิแรนด้าเคยทิ้งไว้อย่างเห็นแก่ตัวคล้ายกับว่าจะย้อนกลับมาอีกครั้งเหมือนกับคลื่นใหญ่ที่ซัดเข้ามาอย่างไม่มีสัญญาณเตือน ความทรงจำที่เขาพยายามกดไว้หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง แต่โชคดีที่เขาไม่ใช่เด็กหนุ่มวัย 18 ปีที่จะยอมอยู่ใต้เธออีกแล้วดังนั้นแทนที่จะปล่อยให้ความเจ็บปวดทำร้ายเขา เดรโกกลับดึงความโกรธเคืองขึ้นมาแทน

“นั่นคือเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์” เขาแนะนำก่อนจะโอบเอวเฮอร์ไมโอนี่เอาไว้ตามมารยาท “คู่หมั้นของฉัน”

หลังจากถูกแนะนำสายฟ้าแลบ เฮอร์ไมโอนี่ก็ทำได้แค่ส่งยิ้มให้อย่างเก้กัง “สวั – ”

มิแรนด้าสะบัดหน้าไม่รอให้เฮอร์ไมโอนี่พูดจบ เธอพูดแทรกขึ้นทันที “คู่หมั้น ?” เธอถามเดรโกด้วยความประหลาดใจอย่างมาก คิ้วโก่งสวยเลิกขึ้น “เดี๋ยวนะ เดี๋ยว เดี๋ยว” ร่างบางยกแขนขึ้นกอดอก

“นี่นายเป็นอะไรไป มันเกิดอะไรขึ้นบ้างตอนที่ฉันไม่อยู่ ?” เธอพูดกลั้วหัวเราะราวกับคิดว่าเรื่องที่เพิ่งได้ยินเป็นเพียงเรื่องล้อเล่น “แต่เอาเถอะฉันว่าเราควรไปเจอกันบ้างนะ พรุ่งนี้บ่ายสองเป็นไง ? ที่เดิม”

“ที่เดิม...?” เดรโกขมวดคิ้ว

มิแรนด้าหัวเราะออกมาเบา ๆ “อย่าบอกนะว่าลืมไปแล้วน่ะ”

ไม่มีเสียงตอบรับจากคุณชายมัลฟอย เขาเลือกที่จะเก็บงำทุกคำพูดแล้วเดินจากไปทั้งที่ยังโอบเอวเฮอร์ไมโอนี่อยู่ เขาพยายามที่จะพาเธอไปให้ไกลจากมิแรนด้า – ไกลจากอดีตของเขา

“ใคร – ”

ก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะทันพูดจบประโยคเสียงจากด้านหน้าห้องบอลรูมก็ดังขึ้นพร้อมการปรากฏตัวของรัฐมนตรีกระทรวงเวทมนตร์ เขายืนอยู่ที่โพเดี้ยมและใช้ไม้กายสิทธิ์ที่เสกคาถาโซโนรัสจี้ไว้ที่คอในขณะที่อีกมือถือแก้วแชมเปญ

“ขอบคุณสำหรับการเข้าร่วมงานเลี้ยง ผู้วิเศษทุกท่าน” เสียงของเขาดังก้องไปทั้งห้องและเสียงจอแจได้สงัดลง “ผมแน่ใจว่าทุกคนคงทราบดี ว่าวันนี้เป็นวันที่โครงสร้างอาคารใหม่ของกระทรวงเราได้เดินทางมาจนถึงปีที่ 27 แล้วซึ่งแน่นอนว่าพวกเราต่างภาคภูมิใจกับการประสบความสำเร็จครั้งนี้ และเราคงต้องขอบคุณหลายท่านในบรรดาแขกเหรื่อของเราที่ช่วยทำให้มันเสร็จสมบูรณ์ได้ด้วยดี – ”

หลังจากกล่าวและดื่มอวยพรแล้วรัฐมนตรีก็เชิญให้ทุกคนท่านอาหารที่เพิ่งปรากฏขึ้นบนโต๊ะ โต๊ะกลมที่ปูด้วยผ้าสีขาวกระจายอยู่ทั่วทั้งห้องพร้อมอาหารจีนที่ออกจะแพงเหลือเกินสำหรับแขกหลายคน มิแรนด้าปรากฏตัวและนั่งลงข้างเดรโก เธอเอาแต่ยิ้มและหัวเราะตลอดทั้งคืนเรียกได้ว่าเอาตัวเข้ามาติดตลอดเวลา ไม่มีจังหวะไหนเลยที่มือของเธอออกห่างแขนของเดรโกและพยายามเล่าเรื่องราวในอดีตอยู่ตลอดเวลา รวมถึงพยายามทำเหมือนเฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วย

จนกระทั่งในที่สุดเฮอร์ไมโอนี่และเดรโกก็ได้อยู่ที่โต๊ะตามลำพัง

“เดาว่านั่นแฟนเก่านาย”

เดรโกแอบแสยะปากบูดบึ้งก่อนจะเฉมองไปทางอื่น “เรียกว่าเคย”

“ถามหน่อยได้มั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น” เธอถามต่อ

“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเรื่องของเรา” เขาตอบหน้าขึง ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดเมื่อตระหนักได้ว่าเฮอร์ไมโอนี่ควรมาสนใจเรื่องนี้ “ช่างมันเถอะเกรนเจอร์ ไม่ใช่เรื่องของเธอ อย่าผิดกฎสิ จำได้มั้ย ? เราจะไม่ยุ่งกับชีวิตส่วนตัวของกันและกัน”

เฮอร์ไมโอนี่มองหน้าเขา “โทษที มัลฟอย” น้ำเสียงของเธอฟังดูเย็นชืด “แค่อยากช่วยเท่านั้น”

หญิงสาวหยิบกระเป๋าตัวเองก่อนจะลุกขึ้นและทิ้งเดรโกให้นั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียว ด้วยท่าทางแบบนั้นคงจะดีกว่าถ้าเธอปล่อยให้เขาจัดการอารมณ์ของตัวเอง

เฮอร์ไมโอนี่เดินตรงออกมายังห้องน้ำ ทันทีที่ประตูห้องน้ำปิดลงเสียงถอนหายใจก็ดังขึ้นจากตัวเธอเองเหมือนว่าความหนักใจทั้งหมดที่กองอยู่ถูกปล่อยออกมา

เธอมองตัวเองในกระจกพร้อมกับส่ายหน้า “ฉันบังอาจคิดไปได้ยังไงว่าตัวเองจะสามารถอยู่กับนายขยะเปียกนั่นไปได้ตั้งปีสองปี”

“คุณนายมัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่มองเงาสะท้อนนั้น “เฮอร์ไมโอนี่ มัลฟอย” เธอพูดย้ำพร้อมกับเอียงหน้ามองตัวเองอย่างสงสัยว่าจะรู้สึกเคยชินกับชื่อนี้ได้ยังไง

ทันใดนั้นประตูห้องน้ำก็ถูกเหวี่ยงให้เปิดออกอีกครั้งและนั่นทำให้คนที่กำลังพึมพำกับตัวเองสะดุ้ง

ร่างที่เดินเข้ามานั้นคือมิแรนด้า เธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางหยิ่งผยองเหมือนไม่เห็นว่าเฮอร์ไมโอนี่ยืนอยู่ตรงนั้น

“ทำได้ยังไง” มิแรนด้าเดินคอตั้งมายังอ่างล้างหน้าข้างกันกับเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะพูดขึ้นโดยที่ไม่หันมองเธอด้วยซ้ำ หรือหากจะพูดให้ถูกก็คือมิแรนด้ามองเธอผ่านกระจกต่างหาก

“โทษนะ ?” เฮอร์ไมโอนี่ค่อนข้างสับสนกับสิ่งที่ได้ยิน

มิแรนด้าคลี่ยิ้มอ่อน “ทำยังไงให้เดรโกขอหมั้นได้ล่ะ ? ฉันว่านั่นไม่ใช่เรื่องง่าย”

“เอ่อ... ไม่นะ ก็ไม่ขนาดนั้น” อีกคนตอบอึกอัก “เขาก็แค่...อยู่ดี ๆ ก็ถามขึ้นมา ค่อนข้างคาดไม่ถึงเท่าไหร่” ความทรงจำคืนนั้นไหลเข้ามา คืนที่ทุกอย่างในชีวิตของเธอเปลี่ยนไป คืนที่ริมฝีปากของเดรโก...

“อ้อเหรอ ?” มิแรนด้าตอบด้วยน้ำเสียงประหลาดใจแม้ว่าใบหน้าของเธอจะดูไม่ไปในทิศทางเดียวกันเลยก็ตาม เธอปรายตามองเฮอร์ไมโอนี่ก่อนจะหยิบลิปสติกขึ้นมาหมุน “เดรโกที่ฉันรู้จัก เขากลัวการผูกมัดนะ”

เฮอร์ไมโอนี่หัวเราะแห้ง “เขาไม่เห็นจะดูมีปัญหากับการมาผูกมัดฉัน” เสียงเล็กลอดผ่านฟันที่ขบกันแน่น รู้สึกว่าเธอจะตกอยู่ในสถานการณ์โชคร้ายเสียแล้ว

“เราถึงเลิกกันยังไงล่ะ ความจริงน่ะ” เธอพูดต่อขณะที่ป้ายลิปสติกสีแดงลงบนริมฝีปากตัวเอง “เรื่องที่เลิกกันก็เพราะว่าฉันอยากจะจริงจังแต่เขาอยากจะ... ใช้ชีวิต มีประสบการณ์ เขาว่างั้น”

เฮอร์ไมโอนี่ไม่ได้สนใจที่จะตอบเธอพยายามสนใจกระจกมากกว่า

“โอ๊ะ โทษนะ เธอไม่รู้เหรอ ?” มิแรนด้าแกล้งถามด้วยเสียงไร้เดียงสาขณะที่หยิบลิปสติกสีม่วงเข้มขึ้นมาเติมซ้ำ “ว่าฉันกับเดรโกเดทกันมานานมาก และเพิ่งเลิกกันไปหลังเรียนจบได้ปีเดียว”

“ค่ะ ก็พอจะปะติดปะต่อได้จากเรื่องที่คุณเล่าทั้งที่ไม่มีใครถาม – เมื่อตอนอยู่ที่โต๊ะน่ะ” เฮอร์ไมโอนี่กระแนะกระแหนอย่างห้ามตัวเองไม่ทัน ก่อนจะหยิบกระเป๋าและเตรียมจะเดินออกจากห้องน้ำโดยไม่ต้องการพูดอะไรต่อ เพราะหลังจากที่ได้เจอเธอมาพักใหญ่ เฮอร์ไมโอนี่ก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้ได้ทำให้ความประทับใจในตัวเธอหมดไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงรอยยิ้มปลอม ๆ และคำพูดที่ดูเหมือนหวังดีแล้วยิ่งรู้สึกว่าต้องเอาตัวเองให้พ้นจากยายนี่เสียที

“อ้อ เฮอร์ไมโอนี่จ๊ะ” มิแรนด้าเรียกเอาไว้ก่อนที่เธอจะทันได้เปิดประตู

เฮอร์ไมโอนี่หันกลับไปมองด้วยหางตา

มิแรนด้ายิ้มพราย “ครั้งนี้ฉันจะไม่ปล่อยให้เขาหลุดมือ แหวนนั่นน่ะ – ที่มือเธอ มันเหมาะกับฉันมากกว่า เอาจริง ๆ ถ้าไม่อยากเจ็บมากฉันว่าเธอหลีกทางดีกว่านะ”

ไม่อยากจะเชื่อ เฮอร์ไมโอนี่เอียงคอเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่มิแรนด้าพูดออกมา

“ฉันได้ทุกอย่างที่อยากได้เสมอ เกรนเจอร์” เธอยังคงพูดต่อ “และครั้งนี้ฉันอยากได้เดรโก มัลฟอยคืน”

... ถามจริง ?

เฮอร์ไมโอนี่เดินกลับมาจนถึงโต๊ะที่เดรโกยังคงนั่งอยู่ตามลำพังและใช้นิ้วควงไม้กายสิทธิ์เล่นด้วยท่าทางเบื่อหน่ายเสียเต็มประดา เธอคิดว่าเขาคงกำลังจมอยู่ในห้วงความคิดมากกว่าเมื่อดูจากดวงตาสีซีดที่จ้องนิ่งไปที่ส้อมเงินซึ่งวางอยู่ข้างแก้วแชมเปญเปล่า อยากรู้เหลือเกินว่าเขากระพริบตาครั้งสุดท้ายตอนไหน

เฮอร์ไมโอนี่ค่อย ๆ วางมือลงบนบ่าของเขาอย่างลังเลก่อนจะเขย่าเบา ๆ  “เป็นไรมั้ย มัลฟอย”

เดรโกผวาเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “เยี่ยม” เขาตอบพร้อมปากคว่ำ “เยี่ยมมากเลย”

เธอพยักหน้ารับก่อนเขาจะยืนขึ้น ดูเหมือนว่าเดรโกจะระลึกได้ว่าเขานั่งอยู่กับเก้าอี้นานมากแล้ว ฝ่ามือหนายื่นมาตรงหน้าเธอ

“เต้นรำกับฉัน เกรนเจอร์” ไม่มีท่าทางหยอกล้อจากใบหน้าของเขา เฮอร์ไมโอนี่จึงรู้สึกได้ว่านี่คงเป็นคำสั่ง เธอกลอกตาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขาและปล่อยให้อีกคนนำเธอออกไปยังฟลอร์

“เกิดอะไรขึ้นกับหน้าหยิ่ง ๆ ตลก ๆ ของนายน่ะ” เธอถามเมื่อเริ่มก้าวเท้าตามจังหวะ “เริ่มคิดถึงมันแล้วแหะ แบบ – บางทีมันก็ดูดีกว่าหน้าบูด ๆ ของนายตอนนี้”

“แล้วเกิดอะไรขึ้นกับหน้าขยะแขยงและตื่นกลัวที่เธอเคยมีตลอดเวลาที่เจอฉันล่ะ ?” เดรโกหยัน “จำกฎของเราให้ได้เกรนเจอร์ สนใจตัวเองเถอะ เราจะไม่ยุ่งกับชีวิตของกันและกัน”

“ก็ได้ ขอโทษที่ถามแล้วกัน ครั้งหน้าฉันจะปล่อยให้นายจะเป็นจะตายไปคนเดียว” เธอร้องว่า

จบคำเดรโกก็หมุนตัวเธอโดยไม่มีการเตือนให้รู้ก่อนและนั่นทำให้เธอเสียหลังจนทำให้เซไปมาอย่างเงอะงะ เธอคงจะหน้าไถพื้นเป็นแน่ถ้าหากว่าแขนของเดรโกไม่ได้ประคองเธอเอาไว้ จังหวะนั้นเธอรู้สึกว่าอยากจะสาปให้เขาเป็นอะไรสักอย่าง แต่เมื่อมองหน้าเขาแล้วก็ดูเหมือนว่าจะไม่ได้สะทกสะท้านกับไฟในตาของเฮอร์ไมโอนี่เลยสักนิดและยังคงเต้นต่อไปแม้ว่าจะบนฟลอร์จะเหมือนมีไฟลุกขึ้นมาแล้วก็ตาม

แต่เฮอร์ไมโอนี่ก็ยังคงเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เท้าเล็ก ๆ หาจังหวะเหมาะก่อนจะยกขึ้นและกระทืบลงบนรองเท้าหนังอย่างดีพร้อมกับส่งยิ้มให้เดรโก

“เกรนเจอร์!

“สำหรับคืนนี้” เธอว่า




เช้าวันถัดมาดูเหมือนจะไม่ใช่วันที่ดีของเดรโกเสียเท่าไหร่ เพราะการกัดกันเล็ก ๆ เมื่อคืนทำให้ทั้งเขาและเฮอร์ไมโอนี่ตื่นขึ้นมาด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก มีคำพูดเพียงห้าหกคำระหว่างพวกเขาก่อนที่เฮอร์ไมโอนี่จะออกจากห้องนอนและตรงไปยังเตาผิง จากนั้นเพียงไม่ถึงสิบนาทีเขาก็ตามเข้าไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่ถูกทิ้งเอาไว้คนเดียวในแฟลต

เอกสารกองสูงท่วมหัววางรออยู่รอท่าในทันทีที่เขาก้าวเท้าเข้ามาในออฟฟิสและในขณะเดียวกันนั้นกำหนดการของวันนี้ก็เตือนให้เขาระลึกได้ว่ายังมีนัดเร่งด่วนที่เพิ่งลงกำหนดเมื่อคืนด้วย ร่างสูงถอนหายใจก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานพลางยกมือขึ้นนวดขมับขณะใช้ความคิด

“ก๊อก ก๊อก” ยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรเสียงหวานก็ดังขึ้นทำให้เขาต้องย้ายสายตาจากโต๊ะทำงานไปยังประตูที่กำลังแง้มออก

มิแรนด้าปรากฏตัวระหว่างช่องประตู – น่าประหลาดใจมาก...

“เท่าที่จำได้ดูเหมือนว่าคนขยันจะไม่ค่อยมีเวลาทานอาหารเช้าใช่ไหมล่ะ” เธอแย้มยิ้มแล้วชูถุงกระดาษที่อยู่ในมือ “หวังว่านายจะชอบราสเบอร์รี่มัฟฟินนะ”

เมื่อไม่ได้รับคำตอบเจ้าของร่างสะโอดสะองจึงค่อย ๆ นวยนาดเข้ามายังโต๊ะทำงานและวางถุงมัฟฟินลงตรงหน้าเขา “มีกาแฟด้วยนะ – แบบที่นายเคยชอบน่ะ”

เดรโกกวาดถุงขนมไปไว้อีกด้านหนึ่งของโต๊ะอย่างไม่มีมารยาทนักและไม่ได้พูดอะไรต่อ

เมื่อไม่มีการตอบรับอีกครั้งอีกฝ่ายจึงทำได้เพียงกวาดดวงตาไปรอบๆ ห้องทำงานอย่างประดักประเดิด จากนั้นก็เริ่มพูดอีก “ฉันมีนัดตอนบ่าย มื้อเที่ยงตอนบ่ายสองที่บอกคงเป็นไปไม่ได้ – เราเลื่อนนัดออกไปก่อนนะ”

“หมดเรื่องแล้วใช่มั้ย เราจะได้จบกันเสียที” เดรโกดูไม่อยากทนดูท่าทางนวยนาดของมิแรนด้าอีกต่อไป

“ไม่ ยังไม่จบสิ” มิแรนด้าตอบ “นายเอาแต่เงียบตั้งแต่ฉันกลับมา”

และเขาก็ยังคงเงียบต่อไป

“นายไม่สนใจหน่อยเหรอว่าฉันไปไหนมา ฉันทำอะไร หรือเพราะอะไร ?”

“ไม่ได้สนใจ แพนซี่ทำหน้าที่แทนเธอไปแล้ว”

“ยายนั่นแค่ตุ๊กตา” มิแรนด้าเสียดสี “ไม่มีสมองด้วยซ้ำ”

เดรโกนิ่งเฉย ความจริงเขาอยากจะไล่เธอออกไปเสียตั้งแต่แรกไม่อยากฟังคำพูดเพ้อเจ้ออะไรอีก

“ส่วนยายเฮอร์ไมโอนี่น่ะ” เธอยังไม่หยุดขณะที่ก้าวเข้าใกล้โต๊ะ “ก็ดู... เหมือนมีสมองนะ ได้ยินเรื่องของเธอหลายครั้งจากเดลี่พรอเฟ็ตแล้วก็แม่มดรายสัปดาห์ – มีชื่อเสียงตั้งแต่อายุ 17 ไม่ใช่เหรอ”

“เธอกับเพื่อนของเธอช่วยโลกเวทมนตร์เอาไว้ แล้วมันทำไม?” เดรโกตอบไร้อารมณ์

“ก็เห็นได้ชัด”

“ถ้าเห็นได้ชัดแล้วก็น่าจะถึงเวลาออกไปได้แล้วมั้ยครับ ? ผมมีงานอีกเยอะที่ต้องสะสาง”

มิแรนด้าปลายตามองเมื่อเดรโกเปลี่ยนสรรพนามแต่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับมัน เธอยังคงพูดต่อ “ยายนั่นก็ดูน่าสนใจดีเหมือนกัน แต่น่ากลัวตรงที่เธอเป็นเลือดสี – เอิ่ม... พวกมักเกิ้ลน่ะ ฉันพูดถูกใช่มั้ย”

เขาพยักหนา “ใช่”

รอยยิ้มแสร้งเห็นอกเห็นใจคลี่ออกบนริมฝีปากบาง “ฉันว่าพ่อแม่นายคงไม่ชอบใจแน่ ๆ ”

“พวกเขารับมือได้ดี” เขาตอบ

“แล้วเธอดีพอสำหรับนายเท่าฉันไหม ?” มิแรนด้าถามทันควันแล้วเดินเข้าหาเขาช้า ๆ

เขาไม่รู้หรอกว่าเธอกำลังพยายามจะเล่นเกมอะไรแต่พอจะรู้ได้ว่าสิ่งที่เธอพูดมีนัยยะมากกว่าที่ได้ยิน เดรโกค่นอข้างลังเลที่จะตอบคำถามเขาต้องการแน่ใจว่าทุกคำที่เขาตอบไปจะไม่ถูกนำไปตัดทนหรือหยิบยกขึ้นมาต่อรองทีหลัง

แต่แล้วความทรงจำในอดีตก็หลั่งไหลเข้ามาอย่างไม่คาดคิด เขาจำได้ว่ามิแรนด้าเป็นคนฉลาดและมีไหวพริบดีและโชคดีที่เธอเล่นแฟร์เกมเสมอ นั่นทำให้เดรโกตัดสินใจที่จะเล่นเกมนี้ ไม่ว่าเธอจะต้องการอะไรก็ตาม

“ก็ดีกว่าเธอ – ถ้าว่ากันตามจริงแล้ว” เดรโกยิ้มมุมปาก – ดูเหมือนว่านั่นจะเป็นการแสดงอารมณ์ครั้งแรกของเช้านี้ “เธอเป็นคนที่มากกว่าไม่ธรรมดา และเป็นผู้หญิงที่มีความพิเศษมากกว่าใครที่ฉันเคยเจอ นั่นคงเป็นหนึ่งในหลายเหตุผลที่ทำให้ฉันพูดได้ว่า – ” เขาสะดุดคำพูดตัวเองและพยายามจะกลืนก้อนคำพูดที่ตัวเองกำลังจะพูดออกมา เดรโกใช้เวลาหลายวินาทีในการตกลงกับตัวเองก่อนจะค่อย ๆ คายคำพูดนั้นออกมาอย่างยากเย็น “ได้ว่า – ฉัน – ฉันรักเธอ”

“ไม่ธรรมดา ?” เธอถามพลางเลิกคิ้ว “อะไรทำให้ยายนั่นไม่ธรรมดากัน”

เขายักไหล่อย่างเหนื่อยหน่ายใจและเริ่มหยิบจับของบนโต๊ะเล่นอย่างใจลอย “เรื่องเล็ก ๆ อย่างพวกนิสัยส่วนตัว” เขาตอบเสียงแผ่ว เอาเข้าจริงเดรโกไม่รู้เหมือนกันว่าจะอธิบายความเป็นเฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ได้ยังไง มันยากที่จะวาดภาพสวยงามเกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่และยากมากขึ้นเมื่อต้องนับข้อดี (ถ้ามี) เป็นข้อ ๆ ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยรัก “พวกข้อเสียอะไรพวกนั้นก็ด้วย”

“ข้อเสีย ?” เธอทวนคำอย่างตะลึงงัน “นายเกลียดผู้หญิงที่มีข้อเสียนี่ อย่างฉัน – ฉันรู้มาตลอดว่านายรักฉันเพราะว่านายคิดว่าฉันเพอร์เฟ็ค”

“อาฮะ เฮอร์ไมโอนี่ทำให้รู้วิธีที่จะรักข้อเสียของคนที่เรารัก” เขาตอบด้วยความพยายามอย่างมากที่จะไม่เหยียดปากหยันเมื่อนึกถึงข้อเสียของเฮอร์ไมโอนี่ มิแรนด้าพูดถูก – ความเป็นจริงเขาไม่สามารถรับมือกับข้อเสียงี่เง่าได้ ผู้หญิงที่สมบูรณ์แบบเท่านั้นที่จะทำให้เขารักได้ “เชื่อเถอะ ฉันไม่ได้มีทางเลือกอื่น” คำพูดของเขาเจือความขมขื่นเอาไว้ซึ่งหวังว่าหญิงสาวตรงหน้าจะไม่สังเกตุเห็นมัน

“ความ... ความเป็นอิสระของเธอก็เหมือนกัน เธอไม่ได้ต้องการให้ใครมาจับมือเธอตลอดเวลา” เดรโกแน่ใจว่าข้อนี้คงเป็นข้อเดียวที่เขารู้เกี่ยวกับเฮอร์ไมโอนี่ และถ้าหากจะมีอะไรที่เขาชื่นชมเกี่ยวกับเธอก็คงเรื่องความเป็นตัวของตัวเองนั่นแหละ เขารู้สึกว่าสำหรับตอนนี้มันเป็นเรื่องยากที่จะหาผู้หญิงสักคนที่มีความเป็นอิสระต้องการที่จะทำอะไรมากมายในชีวิตมากกว่าไปกว่าตายรังอยู่กับสามี

“งั้นฉันแน่ใจว่าเธอคงอยากจะเป็นอิสระมากกว่า” มิแรนด้าจีบปากจีบคอ “เพราะตั้งแต่รู้จักนายมา ไม่นานนายก็จะทำให้เธอสูญเสียสิ่งนั้นไปด้วยการปรนเปรอเธอด้วยของขวัญ ดอกไม้ เครื่องประดับต่าง ๆ ”

“ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว”

“น่าเสียดาย” หญิงสาวทำปากยื่น “นั่นเป็นคุณสมบัติที่ดีที่สุดของนาย”

เดรโกพยายามที่จะไม่จ้องมองเธออย่างโกรธเคือง

“ล้อเล่นน่า” เธอหัวเราะเสียงใส

“คิดอะไรตื้นๆ เหมือนเดิม” เขาพูดอย่างเบื่อหน่าย “ฉันก็สงสัยอยู่ตลอดว่าจริงๆ แล้วเธอชอบฉันหรือชอบนามสกุลฉันกันแน่”

“พวกนายอยู่ด้วยกันหรือยัง ?” เธอว่าต่อโดยไม่ได้สนใจสิ่งที่เดรโกพูดไปก่อนหน้า

“อืม”

“ทานข้าวเที่ยงด้วยกันหน่อยมั้ย ได้เวลาพอดี” มิแรนด้ายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู “แพนซี่กับเบลสคงมาด้วย นึกถึงวันเก่า ๆ ดีเนอะ”

“หมดเรื่องหรือยัง ?” เดรโกเริ่มหมดความอดทน ไม่ว่ามิแรนด้าจะพยายามสักแค่ไหนแต่เดรโกจะไม่ยอมให้เธอถือไพ่เหนือกว่า ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วเดรโกไม่ได้เป็นคนน่าสมเพชที่บูชาความรักโง่ ๆ เหมือนกับเด็กหนุ่มเมื่อสามปีก่อนอีกต่อไปแล้ว เขาจะไม่ยอมให้เธอทำทุกอย่างตามที่ใจเธออยากไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

“ไว้ส่งนกฮูกหานะ” ไม่รอคำตอบ มิแรนด้าหมุนตัวออกจากห้องทำงานไปในทีปล่อยให้เดรโกตกอยู่ในอาการหงุดหงิดมากกว่าตอนที่เธอยังอยู่เสียอีก

 



เกือบห้าทุ่มแล้วตอนที่เดรโกกลับมาถึงบ้าน เขาพบว่ามีเสียงโทรทัศน์ดังออกมาจากห้องนั่งเล่นพร้อมกับเสียงผู้หญิงสองคนกำลังคุยกัน เป็นภาพที่น่าแปลกใจนิดหน่อยที่ต้องพบว่าบนโซฟาของเขา ใต้ผ้าห่มผืนหนาของเขา มีร่างของเฮอร์ไมโอนี่และจินนี่อยู่ ยังไม่รวมกล่องไอศกรีมที่ว่างเปล่าหลายกล่องบนโต๊ะกาแฟด้านหน้าและในมือของเฮอร์ไมโอนี่ก็ยังมีอีกหนึ่งกล่องที่ว่างเปล่าไปแล้วครึ่งหนึ่ง

“มัลฟอย” เฮอร์ไมโอนี่ทักทั้งที่ตายังมองอยู่ที่โทรทัศน์

“เขาหล่อจัง” เดรโกได้ยินเฮอร์ไมโอนี่พูดกับจินนี่

“ใช่มั้ย!” จินนี่ร้องเสียงแหลมอย่างเห็นด้วย “แต่ตอนสุดท้ายเขาโดนทิ้งนะ”

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้า “ต่อให้ดูหนังเรื่องนี้อีกกี่รอบก็ตาม แต่ทุกครั้งตอนจบก็ทำให้ฉันเศร้าทุกทีเลย”

“เอ่อ หวัดดี” เดรโกเอ่ยทักอย่างเก้ๆ กังๆ ที่โถงทางเดิน เขาปลดเสื้อโค้ทออกเหลือไว้เพียงเชิ้ตสีขาวที่ปลดกระดุมสองเม็ดกับยีนส์

จินนี่เหลือบมองก่อนจะเอียงหน้ามาคุยกับเขา “มัลฟอย นายทำงานออฟฟิสไม่ใช่เหรอ ?” เธอถาม “เกิดอะไรขึ้นกับชุดเรียบร๊อยย เรียบร้อยของนายเหรอ พวกสูทกับกางเกงสแลคน่ะ”

“ไม่อยากใส่สูททุกวัน” เดรโกตอบ “น่าเบื่อไปหน่อย”

“กินข้าวมาหรือยัง แม่ของนายแวะมาเมื่อกี้ จะว่าไป” เฮอร์ไมโอนี่ว่า “เธอสอนฉันทำอาหาร – เยอะไปหมด แต่ฉันคิดว่ามันออกมารสชาติดี” น้ำเสียงของเธอไม่สามารถปิดบังความรำคาญเอาไว้ได้หมด

เดรโกยักไหล่ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเพื่ออุ่นอาหารเย็น

“มิแรนด้าก็มานะ” เฮอร์ไมโอนี่พูดเสียงดังทำให้เดรโกหยุดการกระทำทุกอย่างพร้อมกับเบิกตาอย่างประหลาดใจ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา เขาคิดว่าเป็นเฮอร์ไมโอนี่จึงไม่ได้สนใจที่จะมองและพยายามสนใจแต่อาหารจนกระทั่งเฮอร์ไมโอนี่มายืนพิงเคาน์เตอร์ครัวที่อยู่ใกล้ ๆ

“พรุ่งนี้เธอจะมาพร้อมกับแพนซี่แล้วก็เบส แล้วบอกว่าเราควรจะออกไปเที่ยวกับวันอาทิตย์นี้ – ชายหาดหรืออะไรสักอย่างมั้ง”

เดรโกจับจานและส้อมแน่น “ไม่คิดว่าเป็นความคิดที่ดี” เขาตอบ “มิแรนด้าไม่ใช่คนที่เธอควรจะไปไหนมาไหนด้วย”

“ไหงงั้น” เธอเลิกคิ้ว

เสียงในลำคอที่ฟังดูเย้ยหยันดังขึ้นขณะที่เขาจิ้มส้อมลงบนอาหาร “เธอสองคนมันคนละขั้ว แน่ใจเหลือเกินว่าหากฉันขังทั้งสองคนไว้ด้วยกันคงจบที่มีคนตาย”

“เหรอ แล้วนายจะปกป้องฉันมั้ย” เธอถามพร้อมดวงตาซุกซนดูเหมือนว่าเธอจะสนุกกับการตั้งคำถามเหลือเกิน

“ก็คงปกป้องเธอมากกว่าจะไปปกป้องเขา” เดรโกยักไหล่ “เธอเป็นคู่หมั้นฉันนี่”

“แล้วนายแน่ใจมั้ยว่าตอนจบจะไม่ใช่ฉันที่ตาย”

“เขาทำอะไรได้บ้างล่ะ ? สาปให้เธอตายเหรอ ? เธอมันคนร้ายกาจเกรนเจอร์ โดยเฉพาะเวลาอารมณ์ไม่ดี”

“แต่เอาจริง ๆ นะ มันหยาบคายมากที่จะปฏิเสธคำเชิญไปแบบนั้น” เธอแย้งถึงแม้ในความเป็นจริงจะเห็นด้วยกับเขาก็ตาม “แถมเธอยังเป็นเพื่อนเก่านาย เราควรจะไปนะ มันควรจะ – สนุก – ควรจะ...”


---


หายไปเป็นปี กลับมาแล้วนะคะ กลับมาคราวนี้จะอัพฟิคตลอด 1 เดือนไม่พักค่ะ หวังว่าจะยังมีคนอ่านอยู่น้า ; w; 


ป.ล. เหมือนเดิม เหมือนที่พูดทุกครั้งที่กลับมาอัพหลังจากดองไปนานก็คือเรื่องสำนวน มันคงต้องการเวลาในการปรับอีกหน่อยยังไงเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ แง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 227 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

298 ความคิดเห็น

  1. #294 Miya. (@yonoop) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2563 / 19:38

    ยัยมิแรนด้าจะมาทำให้ทั้งสองคนเริ่มรักกันแน่นอน

    #294
    0
  2. #275 emmusic (@emmusic) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 08:17
    ดีใจนะคะที่กลับมาอัพแล้ว ตัดสินใจกดอ่านเพราะแอดกลับมาอัพเลย แล้วมันก็สนุกจริงๆค่ะไม่ผิดหวัง ถ้าไรท์เลิกอัพไปอีกคนลงแดงตาย ㅠㅠ
    #275
    0
  3. #241 Hajima_homin (@kimhomin) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 22:18
    แค่ไรท์กลับมาก็ดีใจ้แล้ว สู้ๆนะไรท์
    #241
    0
  4. #219 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2562 / 12:32
    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะคะ
    #219
    0
  5. #204 T_T (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2562 / 19:04

    ชอบมากค่ะ อัพนะ

    #204
    0
  6. #192 junmayonchi (@635aer) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2562 / 17:44
    เป็นกำลังใจให้จริงๆนะคะ ชื่นชอบนิยายในภาษาของไรเตอร์มากๆเลยค่ะ เราว่าสมูทแล้วนะคะ อ่านเพลิน ลื่นดีมากๆเลย กลับมาต่อไวๆนะคะ ชอบมากจริงๆ แงงงง
    #192
    0
  7. #184 keaw sl (@pitchayathida) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2562 / 18:11
    ขอบคุณที่กลับมาอัพนะไรท์. รอน้าาาา
    #184
    0
  8. #175 Porii (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 19:48

    ยังรออ่านอยู่นะ

    #175
    0
  9. #174 MySpazzer (@passy-pas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 07:56
    ภาษายังสวยเหมือนเดิม
    #174
    0
  10. #173 Charlotte.P (@plo-yploy) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 06:47
    มาแล้ววว รอเสมอค่า
    #173
    0
  11. #168 alwaysmoody (@kynpsw) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 01:07

    แสนจะคิดถึงเลยครับบบบบบ ;----; ภาษายังดีเสมอเลย ชอบมากๆๆๆ

    อ่านตอนท้ายแล้วนึกภาพตามคือยัยซุกซนต้องน่ารักมากแน่ ๆ แต่ท้ายที่สุดเราก็กลัวว่าตอนจบเฮอร์จะตาย

    ตายแบบที่ไม่ใช่ตาย แต่คือความเจ็บปวดเจียนตาย แงงง เอาว่าสู้ ๆ นะคะ เอาใจช่วยเสมอในทุก ๆ เรื่อง!

    #168
    1
    • #168-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 10:01
      ขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ดีใจที่กลับมาเมื่อไหร่ก็เจอกันตลอดเลย แง กำลังใจ 200%
      #168-1
  12. #167 ☇ PROUD ♥ (@proudzaza-lovely) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 22:38
    คิดถึงมากเลยค่ะ แงง ดีใจมากๆ
    #167
    1
    • #167-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:56
      แง คิดถึงมากเหมือนกัน ดีใจที่ได้เจอนะคะ
      #167-1
  13. #166 emak (@kamearkd) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 18:29
    ฮื่ออออ มาต่อแล้วววว คิดถึงสำนวนการแปลนี้มากเลยค่ะ เป็นอะไรที่ทำให้การอ่านฟิคของเรามีความสุขมาก นี่ขนาดเราไปตามอ่านต้นฉบับยังรู้สึกขัดใจนิดๆ เพราะยังไงการแปลที่มีลูกเล่นอย่างภาษาไทยบ้านเรามันก็ยังให้สีสันมากกว่า เราดีใจมากที่กลับมาค่ะ เราก็เป็นหนึ่งในคนที่ไปติดตามในทวิตแล้วเรารู้สึกเหมือนเป็นต้นไม้แห้งๆที่โดนรดน้ำตอนที่บอกว่าจะมาอัพต่อน่ะค่ะ5555555 เป็นกำลังใจให้นุ้งเฮิร์มกับเดรโกนะคะ เราเพิ่งมาติดตามผลงานของไรท์ทุกเรื่องและจะให้กำลังใจเยอะๆพิเศษใส่ไข่ไปตลอดเลยค่ะ ^^
    #166
    1
    • #166-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:56
      ขอบคุณนะคะ ได้รับกำลังใจ 200%
      ดีใจที่ได้เจอนะคะ ขอบคุณอีกครั้งที่ติดตามกันน้า
      #166-1
  14. #165 Jaisanicegirl (@Jaisanicegirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 16:14
    คิดถึงนะคะะะะะะะ
    #165
    1
    • #165-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:55
      คิดถึงน้า
      #165-1
  15. #163 PuasePG (@ieeeeeee) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:37

    ดีใจที่กลับมา เพิ่มเติมคือเกลียดแม่นางมิแรนมากขึ้นนนนน

    #163
    1
    • #163-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:54
      ดีใจที่ได้เจอเหมือนกันนะคะะะ
      #163-1
  16. #162 Ravenclawgirl (@Ravenclawgirl) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 15:16
    กลับมาสักทีรอแอดนานมากกกกกกกกกก
    #162
    1
    • #162-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:53
      แง ขอโทษที่ให้รอนานนะคะ
      #162-1
  17. #160 Melinna_Lena (@maleen031309) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2562 / 14:17
    คิดถึงที่สุดเลยยยย ดีใจที่กลับมานะคะ
    #160
    1
    • #160-1 O'Monique (@pedhui) (จากตอนที่ 6)
      2 สิงหาคม 2562 / 09:53
      ดีใจที่ได้เจอเหมือนกันนะคะ ♥
      #160-1
  18. #151 DaizyDuck (@DaizyDuck) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 เมษายน 2562 / 12:39
    อยากให้มาต่อจังเลยค่ะ
    #151
    0
  19. #149 คุณหนูหาน (@Maayachan) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 เมษายน 2562 / 06:26
    สนุกมาก แปลได้ดีนะคะ รออ่านต่ออยู่นะไรต์
    ปล.เรื่องนี้เฮิร์มแสบสมกับเดรกจริงๆ ชอบอะ
    #149
    0
  20. #147 PairNTP24 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 12:38

    กำลังสนุกเลยค่ะ มาต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    #147
    0
  21. #146 Lady Midnight (@kyloreylove) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2562 / 10:50

    สนุกมากเลยค่ะ ชอบการเขียนของไรท์มากเลยรออ่านต่ออยู่นะคะ สู้ๆค่ะ
    #146
    0
  22. #143 LITTLE_UGLYDucKLing (@tongtow) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 04:14
    สนุกกกกกกก
    #143
    0
  23. #141 Permo (@permo12) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 11:00
    เฮอร์สู้ๆอย่ายอมแพง
    #141
    0
  24. #140 Moo_pam (@Moo_pam) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 20:40
    รอน้าาาาา
    #140
    0
  25. #139 MySpazzer (@passy-pas) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มกราคม 2562 / 00:54
    มิแรนด้ามาแร๊งงง อย่าทำร้ายเฮอร์นะ
    #139
    0