Doctor Who (12th x Clara)

ตอนที่ 2 : Rain

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 63

ที่นี่ไม่ใช่โลกเหมือนที่ทุกคนน่าจะเดาได้ ข้างนอกเมืองที่แลจะเต็มไปด้วยเทคโนโลยีล้ำหน้ากว่าเดิมสักสี่ร้อยปีในสายตาของคลาร่า ออสวอลด์ เมืองที่มีตึกสูงทำจากกระจกสีฟ้า ชมพู และสีเขียวอ่อนกลายเป็นสีหลักของทั้งเมือง ท่อใสทำหน้าที่เป็นแคปซูลขนส่งสาธาณะของเมืองวิ่งไปทั่วโดยเฉพาะลานโล่งที่เป็นสี่แยกด้านหน้า ทั้งยังเห็นเรือแล่นไปมาในแม่น้ำใต้ท่อแคปซูลด้านบน ก้าวแรกที่เปิดทาร์ดิสออกมาก็เห็นฝนตกต้อนรับผู้มาเยือนจากต่างดาวทั้งสอง หรือไม่ก็มีแค่คลาร่าคนเดียวเท่านั้นที่คิดว่าสายฝนตรงหน้าคือการต้อนรับ และต้อนรับได้แย่เสียทีเดียว

“คุณจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม”

เสียงด็อกเตอร์ถาม เจ้าตัวก้าวขานำไปก่อนแล้วและเพิ่งสังเกตว่าอีกคนหนึ่งไม่ได้เดินตามออกมาด้วย ไม่เห็นทีท่าเดือดร้อนกับสภาพอากาศของที่นี่เลย ทำเหมือนว่าเม็ดฝนที่เห็นบนดาวนี้เป็นภาพลวงตาเสียมากกว่า

“กำลังคิดอยู่ว่าเราควรยืนจนกว่าฝนจะหยุดตกดีกว่า คุณก็รู้ว่าสัปดาห์ที่แล้วฉันเพิ่งจะหายหวัดเอง”

ผมสั้นของเธอสะบัดเล็กน้อยเมื่อก้าวขาถอยหลังพยายามถอยให้ห่างจากละออกฝนเหล่านั้นมากที่สุด ทั้งเมืองไม่ได้สว่างเหมือนดวงอาทิตย์กำลังส่องเหมือนโลกแต่คล้ายกับวันหนึ่งที่มีเมฆมากจนกลายเป็นสีขาวทั่วทั้งท้องฟ้า คลาร่าแอบใช้หลังมือนาบบริเวณหน้าผาก ตรวจดูว่าตัวเองยังคงปกติอยู่

“ถ้ายืนรอกว่าฝนจะหยุดตกมันนานอยู่นะ คลาร่า”

ด็อกเตอร์หยุดรอกลางสายฝนซึ่งฝ่ายหญิงภาวนาให้เขาหยิบร่มสักคันหรือแม้แต่หมวกสักใบมาป้องกันตัวเองก่อนจะเป็นไข้หวัดหลังจากวันนี้

“แม้แต่เจ้าแห่งเวลายังคิดว่านาน มันจะนานสักเท่าไหร่เชียว”

“ที่ดาวนี้ฤดูฝนนานถึงสิบห้าปี แต่ขอเดาว่านี่เพิ่งจะผ่านไปแค่เจ็ดปี ถ้าคุณจะรอตรงนี้อีกแปดปีผมก็จะเป็นกำลังใจให้แล้วกัน”

แขนยาวยื่นออกจากตัวโดยหงายฝ่ามือขึ้นเป็นการเชิญชวนฝ่ายหญิงให้ก้าวออกมาจากบริเวณอาคาร หยดน้ำไหลอาบไปทั้งชุดคลุมและรองเท้าคู่โปรดของเขา ผมสีเทาสั้นเริ่มจะเรียบขณะที่ไรผมราบติดหน้าผากด้านหน้า ฉีกยิ้มกว้างพลางพยักหน้าช้า ๆ ด็อกเตอร์กำลังชวนคลาร่าให้ก้าวออกมาจากที่หลบฝน เสียงประสานกันของหยดน้ำกระทบพื้นดินและเสียงยานพาหนะคลอเป็นเสียงพื้นหลังระหว่างบทสนทนา ท่าทางพิจารณาของคนตรงข้ามคงกำลังชั่งใจว่าจะเอาสุขภาพของตนเองไปแลกกับประสบการณ์ในวันนี้ดีไหม

 

คลาร่าชั่งใจอยู่พักหนึ่งกว่าจะตอบรับการเชิญชวนนั้น น้ำฝนไม่ได้เย็นเหมือนอย่างที่คิดแต่มันกลับอุ่นและหอมเหมือนดอกไม้บางชนิดที่เธอเองก็บอกชื่อไม่ได้ ทุกอย่างที่ดาวนี้ไม่ได้แย่ขนาดนั้น ท่ามกลางเมืองกระจกสีพาสเทลและท้องฟ้าหม่นเหนือศีรษะ หยาดฝนให้ความรู้สึกอบอุ่นเช่นเดียวกับผู้ชายตรงหน้า ไม่ว่าจะเป็นที่ใดในจักรวาล เพียงแค่ด็อกเตอร์บอกเธอว่าทุกอย่างจะเรียบร้อย – คลาร่า ออสวอลด์ก็จะเชื่อเช่นนั้น

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น