Warm Hands, Cold Heart (Loki x OC)

ตอนที่ 2 : ตอนที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 74
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    24 ส.ค. 63

สถาบันอเวนเจอร์สอคาเดมี่

=ห้องเอ
ไอออนแมน(ชายมีหนวดและดูอวดรวย)
วอร์แมชชีน(โรดี้ เพื่อนสนิทชายข้างบน)
ฮัล์ค(ลุงหน้าจืดใส่แว่น)
ฮอกอาย(พ่อเลโกลัส หลงยุค)
ควิกซิลเวอร์ (เปโตร ผู้ชายหน้าม่อที่ชอบโปรยเสน่ห์)
ธอร์(ใครก็ไม่รู้)

=ห้องบี
กัปตันอเมริกา(ผู้ชายมีโล่ห์)
วินเทอร์โซด์เยอร์(เพื่อนสนิทที่มีแขนเหล็ก)
แบล็ควิโดว์(สาวที่เปโตรชอบและดูมีความสามารถ)
สกาเล็ต วิท์ช(เพิ่อนสาวพลังจิต)
เซพเพอร์(ฉันเอง)
โลกิ(ใครก็ไม่รู้อีกคน)


   ฉันเขียนลิสรายชื่อนักเรียนจากบอร์ดที่ตั้งอยู่ตรงทางเดิน มีสองคนที่ฉันไม่รู้จักคือธอร์และโลกิ หลังจากที่เมื่อวานเปโตรแนะนำคนที่ฉันควรรู้จัก ฉันคิดว่าทั้งสองห้องแบ่งฝ่ายกันอย่างเห็นได้ชัด ยกเว้นเปโตรที่มักจะอยู่กับห้องบีหรือห้องของฉันมากกว่าอยู่กับกลุ่มของตัวเอง ฉันชวนแวนด้าไปกินอาหารกลางวันด้วยกันที่โรงอาหาร 

"นอนสบายมั้ย"

     แวนด้าโบกมือไปในอากาศ

"ก็ดี"
     ฉันตอบห้วน ๆ


ที่จริงแล้วฉันแทบจะไม่ได้นอนด้วยซ้ำ ฉันคิดถึงแม่มากเกินกว่าจะข่มตาหลับ


"เธอทำอะไรได้เหรอ"
     แวนด้ายังคงโบกมือไม้ของเธอ แล้วหันหน้ามามองฉัน


ในที่สุดก็มีใครสักคนถามฉันเสียที


"แยกร่าง ฉันแยกร่างได้"
     ฉันตอบให้สั้นที่สุด เธอกลับดูตื่นเต้นกับการรู้สิ่งนี้มาก

"เจ๋ง"
     แวนด้าดีใจจนเกือบจะเดินชนก๊อกน้ำ

"นั่นเสียงอะไรน่ะ"
     เสียงดังมาจากทางโรงอาหาร ทำให้ฉันรีบวิ่งเข้าไปดู แวนด้าวิ่งด้วยท่าทางเหนื่อยอ่อนเธอใช้เวลานานกว่าจะตามฉันทัน เราหยุดอยู่ที่ประตูทางเข้า 
ตอนที่เราไปถึงสภาพของโรงอาหารดูวุ่นวาย เป็นการปะทะของนักเรียนทั้งสองห้องที่มีสตีฟและบัคกี้เป็นแกนนำห้องบี ส่วนโทนี่กับโรดดี้เป็นแกนนำห้องเอ

   แวนด้ากระซิบบอกฉันท่ามกลางสงครามที่ไม่เล็กในโรงอาหารว่าเราควรดูอยู่ห่างๆ ถ้าเราไปยุ่งเราจะคอยโดนไปด้วย แต่ถึงเราไม่ยุ่งเราก็จะโดนเรียกไปคุยกับผอ.ฟิวรี่เรื่องที่ไม่ช่วยกันดูแลสมาชิกในห้องอยู่ดี 

   กลุ่มนั้นยกพวกของตัวเองทั้งหมดออกไปข้างนอกที่สนามหญ้า แต่ฉันและแวนด้าได้แต่ยืนรออยู่ที่โรงอาหาร คอยจนกว่าพวกเขาจะหยุดเรื่องนี้

   สตีฟกระชากคอเสื้อของโทนี่ ไม่มีใครขยับตัวหรือพูดอะไร จนกระทั่งโทนี่กดนาฬิกาข้อมือ เกราะเหล็กของเขาบินมาหาและสวมใส่อัตโนมัติจนเสร็จสมบูรณ์ โทนี่บินขึ้นฟ้าเพื่อที่จะยิงสตีฟแต่สตีฟไหวตัวทันที่หยิบโล่ห์ขึ้นมาแล้วเขวี้ยงเพื่อโจมตีก่อน บัคกี้กับโรดี้กำลังยืนตั้งท่ารอจังหวะที่จะโจมตีอีกฝ่ายคนที่เหลือยืนอยู่ไม่ไกลนักเพื่อรอจังหวะสมทบ

   จู่ ๆ ท้องฟ้าที่มีแดดจัดของหน้าร้อนก็เปลี่ยนไป บรรยากาศถูกแทนที่ด้วยเมฆครื้มราวกับจะเกิดพายุ มีฟ้าแลบหลายครั้งก่อนที่จะผ่าลงมาตรงกลางระหว่างกลุ่มที่ปะทะกัน ฟ้าผ่าเสียงกัมปนาทก้องไปทั่วบริเวณ แสงสว่างจ้าทำให้ไม่สามารถมองเห็นไปชั่วขณะ ก่อนที่ทุกคนจะถอยกลับไปเข้ากลุ่มของตัวเอง

   ฉันเอามือที่อุดหูทั้งสองข้างออก ตกใจกับภาพที่อยู่ตรงหน้า จุดที่ฟ้าผ่าแทนที่จะมีรอยไหม้ กลับเป็นคนนั่งคุกเข่าอยู่ มือขวาของเขาถืออะไรสักอย่าง ที่ดูเป็นของเก่าแก่ เขาสวมผ้าคลุมสีแดงสามารถทำให้เห็นผมสีทองของเขาได้ง่ายขึ้น ผมที่ประบ่าของเขา ยาวปิดหน้าระหว่างที่เขาก้มและคุกเข่า ชายคนนั้นค่อยๆยืนขึ้น ทำให้ฉันเห็นหน้าเขาได้ชัดเจน เขามีตาสีฟ้าที่สดมาก รูปร่างสูงใหญ่เกือบสองเมตร ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าสิ่งที่เขาถืออยู่ในมือคืออะไร ค้อนทรงสี่เหลี่ยมสลักภาษาโบราณ ทรงอำนาจคือคำที่สามารถนิยามค้อนนี้ได้ 

   แวนด้ายืนกอดอดแบบเดียวกับที่เปโตรชอบทำ เธอยืนมองเหตุการ์ณตรงหน้าแบบไม่แปลกใจ ฉันอยากให้เธออธิบายอะไรให้ฉันฟังบ้าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น พวกนี้ทะเลาะกันบ่อยแค่ไหน รุนแรงแค่ไหน คนที่อยู่ตรงกลางแทนที่จะเป็นรอยไหม้จากฟ้าผ่าคือใคร แล้วทำไมไม่มีใครกล้าตอบโต้

"กลับไปที่ห้องของตัวเองซะ เขาให้มาเรียน พวกเจ้าก็ตีกันเสียเหมือนพวกออร์ค"
     ชายผมทองถือค้อนพูดออกมาเพียงประโยคเดียว ทุกคนทำตามคำสั่งแล้ววิ่งกลับมาที่โรงอาหารตรงที่ฉันและแวนด้ายืนอย พวกเขาขนมปัง กับน้ำผลไม้แบบกล่องแล้วเดินกลับไปที่ห้องเรียน เราทำตามคนอื่นด้วยการหยิบอาหารแล้วเดินกลับห้อง

"นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย"
     ฉันไม่สามารถเก็บความสงสัยไว้ได้อีกต่อไป ฉันต้องการใครสักคนอธิบายเรื่องนี้ 

"เธอเห็นผู้ชายถือค้อนนั่นมั้ย"
     ฉันหันไปถามแวนด้าระหว่างที่เดินกลับห้อง

"เห็น"


     เร็วสิแวนด้า อธิบายเรื่องทั้งหมดมาให้ฉันฟังที


"นั่นคือ ธอร์"
     เธอตอบ



สถาบันอเวนเจอร์สอคาเดมี่
ห้องเรียนบี

"โจแอน เธอช่วยมานี่หน่อยได้ไหม"
     สตีฟเรียกฉันอย่างเป็นกันเอง หลังจากฉันเพิ่งเข้าห้องมานั่งได้ไม่นาน


     นี่ฉันเพิ่งนั่งเองนะ


"เธอจะร่วมฟังการตัดสินเย็นนี้ด้วยมั้ย"
     บัคกี้ เพื่อนสนิทสตีฟที่ยืนอยู่ข้างๆเอ่ยปากชวนฉัน

"เราถือว่าเธอเป็นสมาชิกห้องนี้นะ"
     สตีฟกล่าว


     ฉันมาที่นี่เมื่อวาน พวกนายก็ได้พรรคพวกเพิ่มแล้วสินะ


"ถ้าไม่อยากมาก็ไม่เป็นไรนะ เธออาจจะอยากอยู่แบบสงบสุข"
     บัคกี้พูดต่อ แต่ฉันกลับรู้สึกว่าฉันควรจะตอบตกลงพวกเขา

"แน่สิ ฉันอยากไป"
     ฉันพยักหน้าและพูดด้วยเสียงหนักแน่นแต่ก็อยากรู้นะว่าจะตัดสินเรื่องนี้กันยังไง

"บอกแล้วเธอต้องไป"
     บัคกี้ผลักอกสตีฟและหัวเราะอย่างมีความสุข

"นายก็รู้ว่าฉันเดาใจคนไม่เก่ง"
     สตีฟควักแบงค์หนึ่งดอลล่าห์ให้เพื่อน เขาคงพนันกันว่าฉันจะไปในเย็นนี้มั้ย

"เธอจะไปกับเราด้วย เย็นนี้!"
     บัคกี้ตะโกนลั่นห้องเพื่อบอกให้ทุกคนรู้ว่าฉันจะเข้าร่วมการตัดสิน การประชุม หรืออะไรสักอย่างช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าฉันไปด้วย ฉันเดินกลับไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงเหมือนเดิม

"เธอไปด้วยสินะ"
     แวนด้าหยิบแบงค์มาจากกระเป๋ากางเกง โบกมือเล็กน้อย มันลอยไปหาบัคกี้ที่นั่งอยู่อีกฝั่งของห้อง 'ขอบใจ แวนด้า!!' เธอทำหน้าเซ็งสุด ๆ 

"ฉันอ่านเธอไม่ขาดสินะ"
     เธอยิ้มเจื่อน


     พลังจิตของเธอคงไม่ได้ผลอะไรกับชั้นเท่าไหร่มั้ง


"แล้ววันนี้จะมีเรียนไหมเนี่ย เมื่อวานก็ยกเลิก มีเรื่องอะไรกัน"
     ฉันกระซิบกับแม่สาวพลังจิต เธอส่ายหน้าเพื่อบอกให้รู้ว่าเธอไม่ได้รู้อะไรไปมากกว่าฉัน ฉันสร้างโลกส่วนตัวของฉันในทันที โดยการเสียบหูฟัง แล้วนอนฟุบกับโต๊ะ ฉันไม่สนหรอกว่าใครจะมองยังไง แต่เมื่อคืนฉันคิดมากจนแทบไม่ได้พักผ่อน เพราะฉันมีแค่แม่คนเดียวและฉันก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้างถ้าฉันไม่ได้อยู่กับแม่ 

   ฉันนอนหลับไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่ตอนที่ลืมตาขึ้นมา ทุกคนกำลังเก็บรีบเก็บของและรีบออกจากห้อง สตีฟวิ่งมาหาฉันขณะที่ฉันยังตาปรืออยู่ 

"ตื่นได้แล้ว แม่สาวเดาใจยาก เธอคงไม่อยากไปสายหรอกนะ"
     สตีฟยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันแต่เพียงเสี้ยววินาทีลมพัดบริเวณรอบตัวฉัน เหมือนครั้งแรกที่ฉันเจอ ใช่ฉันรู้ว่านี่คืออะไร 'เปโตรมาแถวนี้' เขาเข้ามากั้นระหว่างฉันที่นอนอยู่กับสตีฟที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้พอดีทำให้เกิดอุบัติเหตุเข้าอย่างจัง สตีฟหอมแก้มเปโตร!

"นายชอบฉันเหรอ ฮ่า ๆ "
     นักวิ่งเร็วแซวสตีฟ

"นายคงจะน่ารักกว่านี้ถ้าไม่หว่านเสน่ห์ไปทั่ว"
     หนุ่มผมทองตีมือเพื่อนแล้วกอดทักทาย ทำให้รู้ว่าพวกเขาสนิทกันดี

"รีบหน่อยนะ ไม่อยากให้ทุกคนรอ"
     สตีฟตบบ่าเปโตรแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปกับบัคกี้

"พร้อมมั้ยสาว ๆ ?"
     เขายักคิ้วให้แล้วจับมือฉันกับแวนด้าวิ่งด้วยความเร็วเสียง เราอยู่หน้าห้องๆนึงยืนรอพ่อหัวโจกห้องบีทั้งสองคนที่กำลังวิ่งมา

"รีบหน่อยนะ ไม่อยากให้ทุกคนรอ"
     หนุ่มนักวิ่งล้อเลียนเพื่อนที่กำลังวิ่งอยู่ ฉัน แวนด้า และเปโตรเดินเข้าห้องไปข้างในไม่รอให้ใครบางคนที่วิ่งมาพักเหนื่อย 'นายโกง เพื่อน' สตีฟพูดไล่หลัง

   ฉันอยู่ในห้องสีเหลี่ยมที่ไม่กว้างหรือแคบมากนัก มีเก้าอี้สองฝั่ง หันหน้าชนกันโดยเว้นทางเดินไว้ตรงกลาง สุดทางเดินเก้าอี้ตัวที่แตกต่างจากคนอื่นตั้งตรงกลาง มีคนนั่งเก้าอี้บางตัวฉันกับแวนด้าน้่งคนละฝั่งกับเปโตร ใช่เป็นการน้่งที่แบ่งห้องเรียนชัดเจน สองคนสุดท้ายที่เดินเข้ามาคือสตีฟกับบัคกี้พวกเขานั่งเก้าอี้แถวหน้า ประจันหน้ากับโรดดี้และโทนี่

   ธอร์คือคนที่เดินเข้ามาหลังสุด ผมสีทองยาวประบ่า เสื้อที่เหมือนเกราะ ผ้าคลุมสีแดง และค้อนในมือขวา ร่างสูงใหญ่น่าเกรงขาม เดินเพื่อจะไปนั่งเก้าอี้ แต่ตอนนี้เขาสบตาฉัน ตาสีฟ้าแบบเย็นสบาย ไม่ใช่สีฟ้าสดแบบสตีฟหรือฟ้าเทา ๆ แบบเปโตร สายตาของธอร์มองมาที่ฉัน แล้วไม่ถึงวินาทีหลังจากนั้นก็ยิ้มและก้มหัวให้เล็กน้อยก่อนจะเดินต่อไป เขาสะบัดผ้าคลุมขณะที่หน้าตาเรียบเฉยแต่ดูจริงจัง 

"เรื่องเกิดจากอะไร"
     เสียงทรงพลังของเขาพูดขึ้นในบรรยากาศที่มีเสียงพูดคุยในห้องเล็กน้อย

"โทนี่พยายามจะเข้ามาจีบสมาชิกในห้องฉัน"
     สตีฟพูด

"ฉันก็อยากจะสานสัมพันธ์เพื่อนใหม่บ้างนี่ นายเป็นหมาหวงก้างหรือไง"
     โทนี่ยักไหล่แสดงให้ทุกคนเห็นว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย 

"เธอคือคนของฉัน ฉันไม่ได้กีดกันเธอหรอกนะ แต่ฉันไม่อยากให้เธอยุ่งกับพวกเพลย์บอยอย่างนายหรอก"
     สตีฟเบะปาก

"งั้นข้าจะถามตัวหญิงสาวผู้นั้นดีกว่า"
     ธอร์พูดเพื่อตัดบทสนทนาของคู่กัด 
"บอกนามของเจ้าให้ข้าฟังหน่อย"
     ทั้งห้องเงียบสนิทสายตาจับจ้องมาที่คนเพียงคนเดียว แม้จะรู้ว่ามันปกติที่จะเป็นจุดสนใจแต่ก็สร้างความลำบากใจอยู่ไม่น้อย

"โจแอน เรย์"
     ฉันรู้สึกแปลกที่เขาทำหน้านิ่งอยู่ที่เก้าอี้ตัวนั้น ทั้งที่ยิ้มของเขาสามารถทำให้ใจละลายได้ง่ายมาก แต่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย

"เรย์ เจ้าอยากให้สตาร์คยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเจ้าหรือไม่?"
     ชายคนถือค้อนถามฉัน คนในห้องต่างพากันนั่งเครียด

"ฉันคิดว่าไม่"

"สตีฟ เจ้าจงดูแลหญิงสาวเรย์ผู้นี้ให้ห่างจากสตาร์ค ตามความต้องการของนาง"
     ธอร์หันมาคุยกับสตีฟ พ่อหนุ่มคนนั้นพยักหน้ารับทราบ

"ถ้าข้าได้ยินเรื่องนี้อีกสตาร์ค ข้ากับเจ้าคงต้องคุยกัน"
     ทุกคนในห้องเดินออกจากห้องกลับไปที่ห้องพักของตัวเอง แวนด้านอนคนละตึกกับฉันดังนั้นแน่นอน เราไปกันคนละทาง ฉันสะพายเป้ระหว่างที่เดินที่ทางเดิน ธอร์ก็ชวนฉันเดินคุย

"เจ้าคงมาได้ไม่นาน"
     เจ้าตัวเปิดประเด็น

"เมื่อวาน"
     ฉันตอบเขา


เขาเป็นมิตรที่ดี คงจะเป็นผู้นำทุกคนได้ง่ายมาก


"ธอร์ บุครแห่งโอดิน"
     เขายืนมือทักทาย

"แต่ฉันก็ยังไม่หายสงสัยว่าคุณคือใคร"
     ฉันเลิกคิ้ว

"เทพเจ้าแห่งสายฟ้า"
     ฉันแทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง


     เทพเนี่ยนะ? ใครเชื่อ ให้ตายเถอะ!


"ขอโทษทีฉันไม่รู้ว่ามีจริง เรื่องเทพเจ้าน่ะ ฉันเป็นเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้มากกว่า ตอนนี้เชื่อแล้ว"
     ฉันพยายามอธิบาย เทพเจ้าสายฟ้า เชื่อสิก็ตอนที่เขาห้ามมวยเมื่อกลางวัน สายฟ้าฟาดแต่มีคนยืนตรงนั้น

"ถ้ามีอะไร โจแอน เจ้าบอกสตีฟได้ทุกเมื่อ"
     ธอร์ควงค้อนโดยโยนขึ้นอากาศ

"ขอบคุณค่ะ" 
     ฉันตอบสั้น ๆ คิดว่าเขาเก่งที่สามารถทำให้ทุกคนเชื่อฟังเขาได้ ถึงจะต้องดุไปหน่อยก็เถอะ


TBC
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #5 KuroShiro Ren (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2564 / 11:46

    2พี่น้องเทพเป็นใครก็ไม่รู้55555
    #5
    0