คัดลอกลิงก์เเล้ว

Down to Earth[Loki Fanfiction 2]

โดย N. Wong

ฟิคต่อจาก Son of cold[Loki Fanfiction] โลกิกลับมาที่โลกอีกครั้ง เขามาทำอะไร??

ยอดวิวรวม

687

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


687

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


18
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  11 มี.ค. 59 / 22:23 น.
นิยาย Down to Earth[Loki Fanfiction 2] Down to Earth[Loki Fanfiction 2] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ฟิคโลกิ ต่อจากเรื่องSon of Cold โลกิมาทำอะไรที่โลกกัน..??

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 มี.ค. 59 / 22:23


"หวังว่าเราคงไม่ได้มาจากแอสการ์ดเพื่อให้ท่านนั่งเล่นโทรศัพท์ใช่มั้ย ธอร์" ข้าหันไปถามพี่ชายร่างถึกที่นั่งข้างๆจนทำให้ม้านั่งดูเล็กเกินไป แล้วตอนนี้ข้าก็นั่งมาสามชั่วโมงแล้ว

"ก็ที่แอสการ์ดไม่มีสัญญาณโทรศัพท์นิ นี่นิวยอร์คนะน้องชาย สวยจะตายดูรอบๆนี่สิ" ธอร์ในชุดสูทของพวกมิดการ์ดหันมาหาข้า

"แล้วเรามาทำอะไรในเซนทรัลปาร์ค" ข้าถามต่อ ธอร์ทำหน้าตาไม่แยแสสักนิด
"เจนสินะ" คำพูดนี้ทำให้ธอร์อมยิ้มขึ้นมา

"เจ้าก็รู้นี่" อ่อใช่นี่หลบท่านพ่อเพื่อมาหาสาวแถวนี้สินะ (ฉลาดเสียไม่มีเจ้าคนทึ่ม พ่อเดาได้ตั้งแต่เจ้ากับข้าหายไปพร้อมกันแล้ว)
"คงไม่คิดบอกท่านพ่อใช่มั้ย?"

ข้าเดินหนีจากตรงนั้นแล้วหันไปเจอเจนพอดี

"โลกิ?" เจน ฟอสเตอร์ แม่สาวผมน้ำตาลเอ่ยขึ้น ข้าหยุดแล้วคำนับให้นางหนึ่งครั้งแล้วเดินออกไป



(ธอร์:เจ้าจะไปไหน?)

พี่ชายส่งข้อความมาหาข้า แต่ไม่มีการตอบกลับใดๆ




ตามทางเดินที่เต็มไปด้วยผู้คน ร้านค้า ร้านกาแฟ รถไฟใต้ดินและอื่นๆ นี่เจ้าพวกนี้ชอบความวุ่นวายนั้นหรือ หรือเพียงแต่ชิงดีชิงเด่นกันทั้งชีวิต บางคนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ส่วนบางคนก็รีบวิ่งไป การยืนอยู่ท่ามกลางคนเหล่านั้นไม่ใช่เรื่องง่าย คนที่สนใจแต่ตัวเอง แล้วก็เกิดผลพวงที่ตามมา

"ไง หลงทางหรอ?" ข้าพาตัวเด็กน้อยเพศหญิงชาวมิดการ์ดออกมาจากฝูงชน เด็กหญิงผมแดงคนนั้นพยักหน้า

"เจ้าหยุดร้องไห้ได้แล้ว ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก" ข้าเสกผ้าเช็ดหน้าแล้วเช็ดๆเบาที่แก้มของเด็กหญิง นางน่าจะอายุไม่ถึงห้าปีด้วยซ้ำ

"มายา" ข้าเงยหน้าขึ้นมอง ในที่สุดนางก็เลิกร้องไห้

"เอาล่ะ มายา คนที่เจ้ามาด้วยตอนนี้อยู่ไหนแล้ว" ข้านั่งลงกับพื้นเพื่อให้ดูเป็นกันเองมากขึ้น

"หนูมากับพ่อ คุณจะช่วยให้หนูหาพ่อใช่มั้ยคะ?" มายายิ้มให้ข้า 

"ยื่นมือเจ้ามาสิ" นางยื่นมือมา จากนั้นข้าก็อุ้มนางเดินไปที่สถานีหรือสถานที่ไหนสักอย่างที่พอจะช่วยได้บ้าง ข้าเดินผ่านคนเป็นร้อยที่กำลังต่อแถวซื้ออาหารหรือแม้แต่นักเลงที่เดินมาเป็นกลุ่ม ไม่มีใครสนใจคนด้อยกว่าเลย เพราะข้าคงจะไม่เจอเด็กคนนี้ถ้าคนส่วนใหญ่สนใจสิ่งรอบข้าง



"ตรงนี้น่าจะใช่นะ" ข้าพามายาไปหาสถานีตำรวจที่ใกล้ที่สุด มันอยู่ที่ตรงมุมตึกถัดไปแค่สองบล็อกเท่านั้น

ตื้ด ตื้ด

"สาวน้อย เจ้าพอจะช่วยข้าหยิบมือถือตรงกระเป๋าเสื้อได้ไหม" เด็กน้อยที่ข้าอุ้มอยู่พยายามใช้มือหยิบของแล้วยื่นให้ข้า
"ขอบคุณ" ข้ารับโทรศัพท์แล้วกดรับสาย

(ทำไมไม่รับสายข้า โลกิ) คนปลายสายดูท่าจะอารมณ์ร้อนไม่น้อย

"ใจเย็นเดี๋ยวข้าก็กลับไปแล้ว" ข้าพูดก็วางสายไปแล้วเก็บมือถือไว้ที่กระเป๋าเหมือนเดิม

"นั่นใครหรอคะ?" มายาหันหน้ามาถาม

"พี่ชายข้าเอง" 

"หนูก็มีพี่ชาย เหมือนคุณเลย" นางยิ้ม ผมสั้นๆสีแดงส่องสว่างท่ามกลางแสงแดด

"เขาดีกับหนูมั้ย" ข้ายังถามนางไปเรื่อย จนกว่าจะถึงสถานีตำรวจ

"แมตต์เป็นพี่ชายที่ดีที่สุดในโลกค่ะ" นางกางมือทั้งสองเพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอมีพี่ชายที่ดีมากๆ แต่นางคงเด็กเกินไปที่จะรู้ว่าโลกที่นางอยู่นั้นเป็นแค่เสี้ยวนึงของจักรวาล

"แล้วแม่เจ้าล่ะ" ข้าถามต่อ พลางแวะร้านขายขนมซื้อลูกกวาดให้เด็กหญิงตัวน้อย

"พ่อบอกว่าแม่หนูเสียไปตอนหนูอายุหนึ่งขวบ" นางพูดแบบไร้เดียงสาที่สุด นางคงไม่รู้หรอกว่านางจะไม่มีวันได้เจอแม่อีก ตลอดกาล

"ข้าว่าชีวิตเจ้ากับข้าเหมือนกันเลย" ข้าเอ่ยและลูบหัวมายาเบาๆเพื่อปลอบใจ

"คุณไม่เหมือนหนูหรอกค่ะ" นางพยายามแกะห่อพลาสติกที่หุ้มลูกกวาดเอาไว้ จนข้าต้องวางนางลงและแกะให้ จากนั้นก็อุ้มนางเพื่อเดินไปสถานีตำรวจต่อ

"ทำไมข้าถึงไม่เหมือนเจ้าล่ะ เด็กน้อย" ข้าถามด้วยความสงสัย

"เพราะคุณเป็นผู้ชาย ที่ตัวสูง แต่หนูเป็นผู้หญิง และตัวก็เล็กมากๆ" คำตอบของนางทำให้ข้าหลุดหัวเราะ ที่นางบอกว่าไม่เหมือนกันคือสิ่งนี้นี่เอง

"ข้าว่าต้องรออีกสักสิบหรือยี่สิบปีเลยกว่าเจ้าจะสูงเหมือนข้า มายา" นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนของเด็กหญิงมองมาที่ข้า ขณะที่ยังเดินต่อไปเรื่อยๆ ที่ไม่กี่เมตรจะถึงที่หมาย แค่เลี้ยวซ้ายตรงมุมถนนแค่นั้นเอง

"ทำไมคุณถึงช่วยหนูล่ะคะ?" มายาถาม

"ไม่รู้สิ"

"ขอบคุณที่ช่วยหนูนะคะ" ข้าน้อมรับคำขอบคุณนั้นไว้

"เอาล่ะ เรามาถึงแล้ว" ข้าวางนางตรงบันไดทางขึ้นสถานีตำรวจ จัดเสื้อผ้าของเด็กน้อยให้เรียบร้อยรวมทั้งผมสั้นสีแดงของเธอด้วย
"เจ้าคงต้องเดินไปคนเดียวแล้วล่ะ มายา"

"เราจะไม่เข้าไปในนั้นหรอคะ" นางเบะปากเล็กๆนั่น ทำให้ข้าเกือบใจอ่อน

"ไม่หรอก เจ้าต้องไปคนเดียว สาวน้อย" ข้าตอบปฏิเสธ

"คุณชื่ออะไรหรอคะ" 

"ข้าชื่อโลกิ" ข้ายิ้มให้นางจนนางเดินเข้าไปในสถานี หลังจากนั้นข้าก็หยิบมือถือขึ้นมาดูการแจ้งเตือน



(สายที่ไม่ได้รับ(5): ธอร์)

(คุณได้รับข้อความจาก: ธอร์)


รอนิดรอหน่อยไม่ได้หรือไง เป็นห่วงข้ามากขนาดนั้นเลยหรอ พี่ชาย ????

(กรุณาเลือกผู้รับ)

ธอร์

(คุณต้องการส่งข้อความถึง ธอร์ กรุณายืนยัน)

ใช่


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ N. Wong จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 Kronos-Hades (@Kronos-Hades) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:39
    อ๊ายยยย น่ารักกกกก
    #5
    1
    • #5-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      19 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:26
      >_< ไร้พล็อตเรื่องมากค่ะ แค่อยากให้เห็นความน่ารักของโลกิค่ะ
      #5-1
  2. #4 am1977 (@am1977) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2559 / 15:10
    ห้วนๆงี้เลยเหรอคะ มาคาๆอ่ะ
    #4
    1
    • #4-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      3 มิถุนายน 2559 / 15:59
      จบคาไว้ เผื่อว่าขี้เกียจแต่งต่อค่ะ5555 #เลวมาก5555
      #4-1
  3. วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 20:38
    ชอบ ขอ เป็น ติ่ง*0*
    #3
    1
    • #3-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      17 มีนาคม 2559 / 21:18
      เราจะติ่งไปด้วยกันนน ><
      #3-1
  4. #2 pim'yifan (@arayafann) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 13:59
    อ๊ากกก มีต่อเถอะนะไรท์เราจะรออออTT
    #2
    1
    • #2-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      13 มีนาคม 2559 / 14:32
      อีกสักพักเลยยยจ้าาาา
      #2-1
  5. #1 Blood colored gems (@black-gems) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 01:55
    มีต่อมั้ย
    #1
    1
    • #1-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      12 มีนาคม 2559 / 07:04
      ใจเย็นๆค่ะ ให่เวลาไรต์เตหน่อยเนอะ:)
      #1-1