เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 8 : EP8:Viggo Mortensen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 611
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    5 เม.ย. 60


    การรออะไรสักอย่างมักเป็นเวลาที่ยาวนานเสมอ การยืนรอเข้าห้องน้ำสาธารณะ รอประกาศผลสอบหน้าจอคอมพิวเตอร์ รอคนรักกลับมาหา รอคนที่ไม่มีวันกลับมา หรือแม้กระทั่งนั่งรอเครื่องบินออก


    เหมือนในหนังเรื่อง Love Actually เคยกล่าวไว้ว่า 'ประตูผู้โดยสารขาเข้ามักมีความน่าประทับใจอยู่เสมอ' ความรักระหว่างหนุ่มสาว ครอบครัว เพื่อนสนิท ปฏิเสธได้ยากว่าคุณก็รู้สึกอบอุ่นเช่นเดียวกับคนเหล่านั้น


    กลุ่มคนต่อแถวยาวเหยียดตามแผงกั้นเพื่อเช็คอินกับสายการบิน ไหล่ขวาที่สะพายกระเป๋าออกอาการปวดเมื่อย ไม่ใช่เพราะน้ำหนักของสิ่งที่อยู่ภายใน แต่เป็นเพราะมันถูกสะพายไว้นานพอสมควร


    ประโยคที่จับใจความไม่ได้ของ 'เพื่อนร่วมทาง'หลายร้อยคนส่งเสียงเซ็งแซ่ คล้ายกับกำลังแข่งขันว่ากลุ่มไหนจะเสียงดังที่สุด ทำเอาคนที่เดินทางอย่างโดดเดี่ยวอย่างคุณเป็นใบ้ตั้งแต่หัววัน


    ผู้โดยสารคนล่าสุดเดินออกจากเคาน์เตอร์ไปแล้ว คุณยื่นบัตรประชาชนและข้อมูลเกี่ยวกับเที่ยวบินให้พนักงานด้วยความมั่นใจ 



'ทริปนี้จะต้องไม่มีอะไรผิดพลาด!' 


    คำปฏิญาณแน่วแน่ของวันนี้ที่จะต้องทำสำเร็จให้ได้ มันไม่เหมือนกับประโยค 'ฉันจะลดความอ้วน' ที่คุณเคยพูดทุกครั้งหลังกลับจากร้านบุฟเฟ่ต์ มันต่างกัน การเดินทางไกลด้วยนกเหล็กคนเดียวเป็นสิ่งที่ง่ายกว่าลดน้ำหนักเยอะ


    เจ้าหน้าที่หญิงยิ้มหวานให้คุณ เธอบริการอย่างสุภาพแม้ว่าสภาพคุณจะเหมือนมนุษย์ถ้ำที่ไม่เคยหวีผมมาก่อนในชีวิตก็ตาม เธอชวนคุยเล็กน้อยเพราะรู้ว่าผู้โดยสารรู้สึกประหม่า...บัตรประชาชนเต็มไปด้วยเหงื่อจากฝ่ามือของคุณเอง 


"ผู้โดยสาร กระเป๋าที่โหลดไม่มีแบตเตอรี่ใช่ไหมคะ?" 

"ไม่มีค่ะ" น้ำเสียงชัดเจน มั่นใจว่าตังเองนั้นไม่ได้พกอะไรในกระเป๋าเดินทางนอกจากเสื้อผ้าและแปรงสีฟัน


    บอร์ดดิ้งพาสใบยาวสีขาวระบุเที่ยวบิน เลขที่นั่ง เลขที่ประตูของผู้โดยสารขาออก มีรอยปากกาน้ำเงินวงกลมล้อมรอบส่วนสำคัญ เช่น เวลาเครื่องออก 


   เที่ยวบินคงจะเป็นไปอย่างราบรื่น ความคิดในแง่บวกผุดขึ้นเมื่อรับเอกสารทั้งสองอย่างคืน วันนี้ความมั่นใจพกมาเต็มร้อย ผู้โดยสารยืนต่อแถวเช็คอินทยอยเดินเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย จอLED ขนาดใหญ่กำลังแสดงภาพกระเป๋าที่กำลังจะโหลดขึ้นเครื่อง มีคุณป้าสองสามคนกำลังจับกลุ่มคุยกันอยู่ไม่ไกล


    กระเป๋าเดินทางถูกลำเลียงทางสายพานเป็นระเบียบ ใบแล้วใบเล่าผ่านไป ไม่มีสิ่งผิดปรกติหรือผิดมาตรการของการบินทั้งสิ้น แต่มีกระเป๋าใบหนึ่งถูกคัดออกอีกทาง...กระเป๋าสะพายข้างสีเขียวขี้ม้า

    คุณเดินผ่านไปโดยไม่ได้สังเกตความผิดปรกติว่ากระเป๋าของตัวเองถูกคัดออกไปอีกทาง ยังคงสาวเท้าเรื่อยๆจนเกือบถึงด่านตรวจบอร์ดดิ้งพาส





"เฮ้ คุณครับ.." ผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาสะกิดที่ไหล่ขวาจนต้องหันกลับมามอง

"คะ?" ชายตรงหน้าตัวสูงสักร้อยแปดสิบยืนค้ำคุณอยู่ หน้าตานิ่งไม่ยิ้มแย้ม เขาชี้ไปทางเคาน์เตอร์เช็คอินสายการบินที่คุณเพิ่งเดินผ่านมาเมื่อครู่ พร้อมกับทำท่าถือกระเป๋าเป็นสัญลักษณ์

"กระเป๋าคุณมีปัญหานะ" เสียงของเขาเล็กนิดหน่อยสำหรับผู้ชายปรกติ รอยย่นบนหน้าผากหลายรอยเหมือนเกลียวคลื่น ถ้าพูดถึงคาง มันเหลี่ยมและบุ๋มลึกลงไป จนดูขนานกับริมฝีปาก




    คุณหลังหันเดินกลับไปทันทีโดยมีผู้ชายคนนั้นเดินตามหลัง จะบอกว่ารู้สึกไม่ปลอดภัยก็ไม่เชิง เพราะเขาอาจเดินตามด้วยสาเหตุอื่นก็ได้


    เสื้อยืดสีกรมท่าและกางเกงขายาวสีน้ำตาลอ่อนทำให้ชายคนนั้นดูอายุเด็กลงกว่าที่ควรจะเป็น ท่าทางสบายๆมองแล้วเหมือนจะเป็นคนที่ไม่ควรมีเรื่องด้วยเพราะรอยสักและสีหน้าไม่รับแขกตลอดเวลาชวนให้จนหัวลุก...แม้จะชายตามองเพียงชั่วขณะหนึ่ง


    พนักงานชายคนหนึ่งยืนชะเง้อมองคุณตั้งแต่เดินกลับมา กระเป๋าเดินทางก็วางอยู่ตรงนั้นเช่นเดียวกัน ให้ความรู้สึกเหมือนปู่โสมเฝ้าทรัพย์ที่คอยรักษากระเป๋าเดินทางที่ทำผิดมาตรการของสายการบินไว้


"คุณลูกค้าครับห้ามนำแบตเตอรี่โหลดใต้ท้องเครื่องนะครับ" เสียงพนักงานนิ่มนวลไม่ถือสาคุณเพราะอายุยังน้อย และเดินทางคนเดียว

"หนูไม่มีแบตเตอรี่นะคะพี่" คุณปฏิเสธทันควัน เพราะแน่ใจว่าในกระเป๋าใบนั้นไม่มีสิ่งของอื่นๆนอกจากเสื้อผ้าและแปรงสีฟันแค่ด้ามเดียว

"เครื่องสแกนบอกว่าน้องมีนะครับ" คนตรงหน้ายืนยันคำเดิม และดูเหมือนว่าคุณได้ทำผิดจริงๆ



    ผู้ชายที่เดินไปตามคุณให้กลับมายืนกอดอกอยู่ทางด้านหลัง ทำไมเขาต้องมารอด้วย? เขาควรจะเดินผ่านด่านตรวจบอร์ดดิ้งพาสตั้งแต่ห้านาทีที่แล้ว คงถึงด่านตรวจวัตถุก่อนขึ้นเครื่อง ไม่ก็นั่งดื่มกาแฟที่แบล็คแคนยอน


    ด้วยความไม่แน่ใจจึงต้องค้นทั้งกระเป๋าเพื่อที่จะหาแบตเตอรี่นั้นให้ได้ มันจะต้องอยู่ที่ไหรสักแห่ง พนักงานชายก็จ้องในกระเป๋าอย่างเอาเป็นเอาตาย ชุดชั้นในสีหวานที่ถูกยัดอย่างไร้ระเบียบ 


    มันคือแบตเตอรี่สำรองสำหรับโทรศัพท์ พนักงานผู้ชายคนนั้นพูดถูกมันอยู่ในกระเป๋าจริงๆคุณรีบขอโทษทันทีหลังจากรู้ความจริง เพราะโดยปรกติแล้วคุณมักจะไม่พกของแบบนี้ไปไหนมาไหนด้วย เว้นแต่จะสำคัญ


    ไอ้ก้อนแบตเตอรี่ตัวปัญหาถูกใส่ในกระเป๋าเสื้อยีนส์ไว้อย่างดี จนไม่สามารถหล่นได้แม้จะก้ม กระโดด ตีลังกา หรือหกสูงแค่ไหนก็ตาม คุณลุงคนเดิมยังเดินตามคุณ เขาอาจจะอยากพูดอะไรสักอย่าง




"คุณเดินไปกับผมก็ได้นะ"

    สีผมของเขากระทบกับแสงจากหลอดไฟทำให้ดูสว่างมากขึ้น มันดูมีขลังและอ่อนโยน...แต่เขาควรจะยิ้มสักเล็กน้อย

"ไม่เป็นไรค่ะ" เราไม่ควรไว้ใจใครที่ไม่รู้จัก บางทีคนเหล่านี้อาจจะเข้ามาตีสนิทเพื่อโยนความผิดร้ายแรงอะไรสักอย่างให้ก็ได้ อาชญากรและมิจฉาชีพมันมีทั่วทุกหนแห่ง

"ไม่ต้องเขินผมหรอกน่า อายุขนาดนี้แล้ว แค่เห็นชุดชั้นในยี่ห้อซาบีน่าคอลเลคชั่นสีหวานแหววจะเป็นอะไรไป" เขาพูดติดตลกแล้วดันหลุกขำก๊ากออกมาเอง 

'แค่ไม่รับฝากของจากคนแปลกหน้าก็พอแล้ว'

"คุณ...ลุง จะไปไฟล์ทไหนหรอคะ?" 

    เขาชูบอร์ดดิ้งพาสของตัวเองให้คุณดูได้อย่างเต็มตา เพื่อสร้างความไว้ใจ ก่อนที่จะเริ่มเดินทางไปด้วย มันคือเที่ยวบินที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน และบังเอิญที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

"ผมไม่ทำอะไรหรอกน่า ผมแก่แล้ว อย่างน้อยน่าจะดีกว่าเดินทางคนเดียว" นั่นคือรอยยิ้มที่ได้เห็นเป็นครั้งแรก ไม่ค่อยชัดเจนเพราะเขาก้มหน้า ณ ขณะนั้น แต่สาบานได้ว่าเขายิ้มจริงๆ รอยตีนกาที่หางตาและริ้วรอบบริเวณแก้มคือสิ่งที่สื่อออกมาว่ากล้ามเนื้อบนใบหน้ามีการขยับเขยื้อน

"ก็ได้ค่ะ แต่ไม่รับฝากของนะคะพอดีว่า-"

"โหลดกระเป๋าหมดแล้วครับ ไม่ต้องห่วงผมไม่ใช่โจรแน่ๆ ถึงตำรวจมาผมก็วิ่งไม่ทัน" เขารีบปฏิเสธเพราะรู้ว่าสิ่งที่กำลังจะพูดหมายถึงอะไร มันอาจจะไม่น่าไว้ใจแต่อย่างน้อยก็ยังมีคนคอยเดินไปเป็นเพื่อน

"15F หรอคะ? ถ้างั้นก็ได้นั่งด้วยกันสิ" คุณถามเขาเพื่อความแน่ใจเพราะต้องนั่งด้วยกันไปตลอดทางตั้งแต่ตอนนี้

'มีคนคุยด้วยก็ดีเหมือนกัน'

    คนที่เดินข้างๆหยิบตั๋วเครื่องบินขึ้นมาดูอีกครั้ง เขาอาจจะไม่ได้จำที่นั่งของตัวเองหรือตรวจสอบเพื่อความแน่ใจก็ได้...หรือเขาอาจจะลืม


    เขายืนแขนออกไปจนสุดและเพ่งตัวหนังสือในมือระหว่างที่ก้าวขาไปข้างหน้าเรื่อยๆ ยิ่งอายุมากประสิทธิภาพในการมองเห็นก็ยิ่งแย่ลง หลังจากนั้นไม่กี่วินาทีก็ได้คำตอบ


"ครับ ที่นั่ง15F"


    ครั้งนี้คุณได้เห็น'เสือยิ้มยาก' ยิ้มเต็มๆสองตาริมฝีปากบนยิ่งบางขึ้นไปอีก ฟันเกือบทุกซี่ดูแหลมและห่างกัน รอยย่นบริเวณแก้มและหางตาชัดเจน ทุกอย่างดูดีขึ้นด้วยผมหงอกที่แซมทั่วทั้งศีรษะ


    ตอนที่เขายิ้มหลุบตาเล่นเอาคุณใจละลาย แทบจะไปนอนกองอยู่กับพื้นของสนามบิน ไม่รู้มาก่อนเลยว่าฟันที่ไม่ได้สวยเหมือนคนทั่วไปจะดึงดูด และดีต่อใจขนาดนี้


'ดูดีกว่าเพื่อนร่วมห้อง และแฟนเก่าทุกคนรวมกันเสียอีก'


    คุณทั้งคู่ยังคงสาวเท้าไปเรื่อยๆจนถึงหน้าร้านกาแฟต่างๆ กลิ่นหอมยั่วยวนพอใช้ได้ แต่ราคาไม่เป็นมิตรเลย ถึงขั้นขูดเลือดขูดเนื้อด้วยซ้ำ


"เราแลกที่นั่งกันก็ได้นะ ถ้าคุณอยากนั่งติดหน้าต่าง" ข้อเสนอนี้เป็นอะไรที่ดีมาก นั่งดูก้อนเมฆสีขาวตลอดทาง 

"ห..หื้อ"

"ใครๆก็อยากได้ที่นั่งติดหน้าต่างทั้งนั้น ผมหมายถึง...ถ้าคุณอยากนั่งนะ"


    ทางเดินที่มีแต่คนพลุกพล่านจู่ก็รู้สึกโลกสดใสขึ้นมาทันที รอยยิ้มของคนแปลกหน้าคนหนึ่ง ท่ามกลางแสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องเข้ามาผ่านผนังกระจกใสจองสนามบิน เหมือนอยู่บนเวทีที่มีสปอร์ตไลต์ฉายเจาะจงที่บุคคลเพียงคนเดียว คุณไม่เห็นใครคนไหนบริเวณนั้นจะกลบความมีเสน่ห์ของคุณลุงที่เพิ่งรู้จักคนนี้ได้


"ขอบคุณค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ"

"เช่นกันครับ...วิกโก มอร์เตนเซน ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน" มือสองข้างยังล้วงกระเป๋าระหว่างเดิน ตั้งแต่ตอนนั้นเขาไม่ได้หยุดยิ้มอีกเลย และมันยิ่งน่าหลงใหลเข้าไปทุกที




THE END



*แถมรูปค่ะ*





Writer's talk
.   เป็นยังไงบ้างคะ ดาเมจของคุณลุงทั้งหลายมันช่างรุนแรงและมีผลต่อใจพวกเราจริงๆ ฮรือออ สำหรับวิกโก มอร์เตนเซนนั้ไรต์เตอร์ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะว่าอ่านว่า 'วีโก้' หรือ 'วิกโก' แต่ไหนๆก็อัพแล้วถ้าผิดพลาดประการใดก็คอมเมนต์บอกด้วยนะคะ ไม่อยากให้ทุกคนรอนาน จึงอัพให้ต่อเนื่องเพราะ 'ด้อมลุง' ของเราแข็งแกร่งมากค่ะ//ฟิคนี้เคยติดท็อป20 ของแฟนฟิคฝรั่งด้วยนะ ต้องขอบคุณจริงๆ

5 เม.ย. 2560




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #229 adelheid2 (@adelheid) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 09:45

    ตตอนนี้กำลังมโนว่า ข้าพเจ้าหลับจนหัวเอนไปซบไหล่ลุงวิกโก้ล่ะและลุงแกก้อนั่งอมยิ้มนิดๆ ขอนอนมโนต่อแปป ฟินโว้ยยยยย

    #229
    0
  2. #88 ไอคาลิป (@african-lily) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 10:18
    รอยยิ้มนั้นได้ทำลายโลกใบนี้และหัวใจอ่อนไหวของสาวน้อยไปพร้อมๆกัน ไถลตัวเข้าไปนั่งข้างลุงอย่างช้าๆ แม้ว่าชีวิตนนี้จะไม่เคยออกนอกประเทศสักครั้งเลยก็ตาม 555555555+ ลุงขาขอทัชเคราได้ไหมคะ โอยยยย ไม่ดีต่อใจเลยยยย
    #88
    1
    • #88-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      27 พฤษภาคม 2560 / 15:54
      ให้รีดเดอร์สัมผัสคงไม่ได้หรอกค่ะ เพราะลุงเป็นของไรต์เตอร์เท่านั้น อ่าว555
      #88-1
  3. #68 xxibvvip (@xxxibvvip1997) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:35
    เพราะแก่นี่แหละค่ะอันตรายระดับต้นๆ เพราะจะทำให้สาวน้อยหลายๆคนในนี้หัวใจวายตาย แอ็กกก //อยากนั่งข้างลุงวิกจริงจัง 555555
    #68
    1
    • #68-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      8 เมษายน 2560 / 21:51
      ตอนลุงวิกโกยิ้มนี่ดาเมจไม่แพ้ใครจริงๆค่ะ
      #68-1
  4. #67 .second. (@forever_cara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 20:27
    ละมุนสุดอะไรสุดค่ะะะ
    เมื่อไหร่ชีวิตนี้จะมีแบบนี้กับเขาบ้าง5555
    เจอคนหล่อที่ก็ได้แต่มองจากที่ไกลๆฮือออ มันเจ็บปวดยิ่งนัก
    แถมตอนนางเอกคุยกับผู้ทุกนางดูพวกชีสนใจกันหมดเลยโอ้ยย
    นี้มันโชคหล่นทับแท้ๆ555555555 รอตอนอินโทรหมดแล้วดูตอนรวมนะคะ
    มีตอนรวมใช่ไหม5555 .มั่ว แบบเป็นเนื้อเรื่องจริงๆแล้วพวกนี้เป็นแค่ทีเซอร์งี้
    #67
    1
    • #67-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      5 เมษายน 2560 / 21:47
      จะเป็นอินโทรหรือว่าเรื่องก็ต้องติดตามอีกทีนะ ขึ้นอยู่กับความขี้เกียจด้วย//อ้าว5555 จะเป็นตอนรวมไหมคงต้องดูกันอีกทีค่ะ อยากให้ครบทุกคนก่อน~~
      #67-1
  5. #66 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 19:46
    น่าร๊ากกกกกมากๆเลยค่ะ
    #66
    1
    • #66-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      5 เมษายน 2560 / 21:48
      ขอบคุณค่าาา~~
      #66-1
  6. #65 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:31
    กรี๊ด!!! บุคคลที่รีดคนนี้รอคอย อารากอน ของฉาน5555

    ตั้ลร๊ากง่ะ มีความมุ้งมิ้ง ตลกตอนป๋าแกบอกว่า "ผมแก่แล้ว -..- " งือ.... 58 นี้ไม่ถือว่าแก่เกินไปนะคะ ยังหล่อเฟี้ยวอยู่ค๊า


    มาอัพไวๆนะไรท์ รอเจได อยู่นะ อิอิ^^
    #65
    1
    • #65-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      5 เมษายน 2560 / 17:33
      เป็นบุคคลที่ยอมรับในความแก่ของตัวเองค่ะ //ตัดภาพมาที่ตอนของลุงเคร็ก5555
      #65-1
  7. #64 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:19
    ลุงเป็นคนยิ้มสวยยยย
    #64
    1
    • #64-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      5 เมษายน 2560 / 17:32
      จริงค่ะ ยิ้มทีน่ารักมาก
      #64-1
  8. #63 『Silver Star』 (@NonameXll) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 16:04
    ทำไมมันช่างบังเอิญอย่างนี้~ พึ่งลงเครื่องบินมาเลยขาเข้าด้วยนะ อารมณ์ประมาณเดียวกันเลย ตอนขึ้นเครื่องยังได้เจอเพื่อนร่วมทางเเบบนี้เลย พูดกับเราเเบบนี้เลย หล่อด้วยค่ะ55 'อยากนั่งข้างหน้าต่างไหม'(ไรท์เเอบตามเรารึเปล่าเนี่ย55)กลับถึงบ้านเห็นนิยายอัพมาเปิดอ่านเลยค่ะ อ่านไปนี่ก็นั่งหัวเราะไปคนเดียวเลยอ่ะ มันตรงไปปป
    ขอโทษที่พิมยาวมากนะคะ:3
    #63
    1
    • #63-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 8)
      5 เมษายน 2560 / 17:31
      พิมพ์ยาวไปไรต์เตอร์ไม่ว่าหรอกค่ะ ดีใจด้วยซ้ำ คือเรื่องนี้มันเรื่องจริงครึ่งหนึ่งค่ะ คือวันที่ไรต์เตอร์ได้เดินทางไปทำงานลืมไปค่ะว่าในกระเป๋ามีแบตสำรองด้วย//เรื่องแต่งก็คือเรื่องคนร่วมทางค่ะ ฮรืออออ
      #63-1