เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 7 : EP7:Tom Cruise

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    1 เม.ย. 60


‘ฉันอยากมีเงินสักล้าน จะเหมาหนังสือพวกนี้ไปให้หมดเลยคอยดู!’


   คุณบ่นกับตัวเอง มือกางกระเป๋าตังค์ให้กว้างออกเพื่อที่จะคิดคำนวณเงินที่สามารถใช้ได้ในวันนี้ อันที่จริงแล้วสิ่งที่วาดฝันไว้คือแบงก์พันสักสามใบและแบงก์ร้อยอีกนับไม่ถ้วนเรียงอย่างเป็นระเบียบ กระดาษเหล่านั้นควรจะหนาพอสมควร จนไม่สามารถพับเก็บใส่กระเป๋ากางเกงได้ง่ายๆ แต่เมื่อตัดภาพกลับมาในความเป็นจริงที่มีเงินทั้งหมดสี่ร้อยยี่สิบบาท ถ้าจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพง่ายๆก็คือคุณสามารถโยนกระเป๋าตังค์กลางอากาศ และด้วยน้ำหนักที่เบาดุจขนนก มันจะลอยไปกับสายลมได้ตามหลักการวิทยาศาสตร์อย่างไม่ต้องสงสัย




   เงินที่มีอยู่แค่นี้จะซื้อหนังสือเล่มไหนได้? อุตส่าห์เก็บเล็กผสมน้อยมาทั้งสัปดาห์มันไปไหนเสียล่ะ?


วันจันทร์ไปกินบิงซูกับเพื่อน 


วันอังคารไปกินพิซซ่า 


วันพุธไปกิน-


   นั่นพอจะอธิบายได้คร่าวๆแล้วว่าเงินหายไปไหนหมด ถูกหลอมละลายด้วยความหิวโหยพร้อมกับผองเพื่อนนั่นเอง ตอนนี้ควรจะแปลกใจว่าทำไมเงินยังเหลือถึงวันเสาร์มากกว่า




   ร้านหนังสือที่คุณกำลังยืนอยู่ขณะนี้มีขนาดใหญ่มาก หนังสือวางเรียงกันอย่างน่าหลงไหลสำหรับหนอนหนังสือตัวน้อยๆ และด้วยความน่าหลงไหลนี้เองทำเอาคุณต้องแหงนมองไปกับความสูงของชั้นวางที่ต่อสูงขึ้นไปหลายเมตร จนเริ่มกังวลว่าถ้าคุณต้องการหนังสือเล่มไหนสักเล่มในชั้นบนสุด จะทำอย่างไร?


   ใช้เครื่องมือที่ปืนตึกจากเรื่อง Mission Impossible ฉากที่พระเอกไต่ตึกสูงด้วยอุปกรณ์ทันสมัยที่ให้ความรู้สึกเหมือนเท้าตุ๊กแก


หยอดเหรียญแล้วเลือกหนังสือที่ต้องการเหมือนกับตู้ขายน้ำอัดลมอัตโนมัติ




'ตลกมาก! หนังสือที่ฉันอยากได้ไม่ได้อยู่ชั้นบนสุด แต่ฉันก็หยิบไม่ถึงอยู่ดี'


   เรื่องตลกที่สุดของวันอยู่ที่นี่เอง คุณพยายามเขย่งปลายเท้าเพื่อให้ตัวเองสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้แต่ไม่มีประโยชน์ มันห่างไปหลายคืบ คราวนี้สิคือตลกร้ายของจริง คุณอายุขนาดนี้คงไม่ลงไปนั่งชักดิ้นชักงอเหมือนเด็กน้อยแน่ๆ มันต้องมีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้สิ!


"ให้ผมช่วยไหมครับ?" เสียงคุ้นหูดังมาจากด้านหลังของคุณ ทำให้โล่งใจขึ้นบ้างว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนมีน้ำใจอยู่ในสังคม 


"มิสเตอร์ครูซ?" เหมือนที่เดาไว้ไม่มีผิด ผมสีน้ำตาลเข้มและนัยน์ตาสีเขียวอมเทาที่สามารถสะกดทุกคนไว้ได้ เขายืนยิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยแต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ดึงดูดใจอย่างบอกไม่ถูก...คุณหลงรักรอยตีนกาเวลาที่เขายิ้มหรือหัวเราะ และมิสเตอร์ครูซคนนี้มักจะอารมณ์ดีตลอดเวลาเสียด้วย 


   กี่ครั้งต่อกี่ครั้งที่คุณพยายามเดาอายุของพี่?...น้า?...ลุง?...ผู้ชายคนนี้ มันมักจะเป็นเรื่องยากเสมอ คำพูดที่ใช้เหมือนกับผ่านมาแล้วหลายยุคสมัย เช่นคำว่า 'จ๊าบ' เวลาใครแต่งตัวดูดี ขัดแย้งกับหน้าตาที่บ่งบอกว่าผู้ชายคนนี้อายุสามสิบต้นๆ


'แต่รอยตีนกามันฟ้อง'


   ดูอย่างทอม ฮิดเดิลสตันไง อายุสามสิบกลางๆแต่หน้าผากกว้างจนสามารถปลูกข้าวเลี้ยงประชากรได้ทั้งอังกฤษ ที่สำคัญเขาก็มีรอยตีนกาเหมือนมิสเตอร์ครูซด้วย


   คุณกำลังสงสัยว่านี่คือพล็อตเรื่องของนิยายหรือแฟนฟิคชั่นน้ำเน่า นางเอกอยู่ที่ห้องสมุดหรือร้านหนังสือ พยายามหยิบหนังสือที่ตัวเองเอื้อมไม่ถึง จากนั้นกล้องก็ตัดภาพมาที่มือปริศนา หยิบหนังสือเล่มนั้นด้วยความง่ายดาย และตอนนี้ก็จะเป็นฉากเปิดตัวของพระเอกในเรื่อง สบตากันหวานซึ้ง...และเริ่มทำความรู้จักกันทีละเล็กทีละน้อยตั้งแต่นั้น


   แต่นี่คือโลกแห่งความจริงมิสเตอร์ครูซสุดหล่อกำลังเขย่งสุดปลายเท้าจนหน้าดำหน้าแดง ไม่เห็นเหมือนในภาพยนตร์แม้แต่น้อย มันดูตลกพิลึก...คุณน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยน้ำใจกับส่วนสูงที่ไม่เอื้ออำนวย


   เขายอมแพ้กับตัวเองแล้วหันมายิ้มกลบเกลื่อนให้คุณ แม้ว่าฟันเขาจะสวยขนาดไหนก็ไม่สามารถลบภาพชายคนหนึ่งที่พยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อหยิบหนังสือให้กับผู้หญิงคนหนึ่งออกไปได้


"เอาล่ะ ผมยอมแพ้" มิสเตอร์ครูซชูฝ่ามือทั้งสองข้างสูงๆระดับใบหน้า


"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวฉันจะไป-"


"ผมจะไปหาเก้าอี้" 


'ยังจะมีอารมณ์ขันอีก พ่อคุ๊ณณณณณ!!'


   ว่าแล้วเจ้าตัวก็วิ่งไปหยิบบันไดแบบสองขั้นที่อยู่บริเวณนั้นมาจนได้ โชคเข้าข้างที่ไม่มีคนกำลังใช้อยู่


   มิสเตอร์ครูซยืนบนบันไดขั้นที่สองและหยิบหนังสืออย่างง่ายดาย เขาพลิกหน้าปกอ่านคร่าวๆ หยุดอยู่ที่ตำแหน่งหนึ่งของหน้าปกสักพัก แล้วส่งให้คุณกับมือ 


"ฟิฟตี้ เฉดส์ ออฟ เกรย์...นวนิยายรัก...เหมาะสำหรับผู้อ่านอายุยี่สิบเอ็ดปีขึ้นไป" เขาล้วงกระเป๋ากางเกงพลางชะโงกหน้ามองหนังสือในมือคุณให้แน่ใจว่าไม่ได้อะไรผิดพลาด 

"ว่าแต่เราน่ะ อายุถึงแล้วเหรอ?"


   คำถามนี้เหมือนเป็นการทดสอบเรื่องคุณธรรมทางอ้อม คุณรู้ตัวเองว่าอายุไม่ถึงเกณฑ์จริงๆ แต่ก็จะไม่มีทางโกหกคนตรงหน้าเช่นเดียวกัน การตอบคำถามแบบหลีกเลี่ยงก็น่าจะช่วยได้


"แค่ไม่เหมาะกับวัย ไม่ได้หมายความว่าหนูจะอ่านไม่ได้นี่นา" คุณขยิบตาให้ ถึงมิสเตอร์ครูซจะแอบติคุณในใจ มันไม่มีผลต่อการตัดสินใจครั้งนี้ คุณจะซื้อมันให้ได้แม้ว่าเลือกเช่นนั้นแล้วจะทำให้มีเงินเหลือติดกระเป๋าแค่ยี่สิบห้าบาทก็ตาม


"ส่งมาให้ผมดีกว่า คุณไปจ่ายเองไม่เหมาะหรอกนะ" 


   คุณตามใจเขาด้วยการยืนหนังสือคืนให้ จังหวะที่จะหยิบเงินออกจากกระเป๋าตังค์เขายกมือขึ้นปรามไว้ ทำเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องเล็กน้อย 'เดี๋ยวผมจ่ายให้ แค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก' แล้วจะตอบแทนชายคนนี้อย่างไรกัน เขาออกเงินค่าหนังสือให้คุณฟรีๆ คุณคงไม่ตอบแทนด้วยการซื้อภาคต่ออีกสองเล่มให้เขาแน่ๆ...หรือที่จริงแล้วเขามีจุดมุ่งหมายอื่นในใจ?


   เขายืนอย่างภาคภูมิใจ เหมือนพวกอายุยี่สิบเอ็ดแล้วได้เข้าผับอย่างถูกกฏหมายเป็นครั้งแรก


"ทอม นี่น้องเข้าร้านหนังสือกับเขาด้วยหรอ?" คุณหันหลังก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งถือถุงกระดาษที่มือขวา ส่วนอีกข้างเป็นผักสดสำหรับการทำอาหารได้สักสอง-สามมื้อ


'พี่สาวของมิสเตอร์ครูซหรอ?' คุณประหลาดใจเล็กน้อยเพราะมิสเตอร์ครูซอยู่หมู่บ้านเดียวกันกับคุณ แต่ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน


"นี่ซื้อหนังสือด้วยเหรอ?" เธอสนใจสิ่งที่อยู่ในมือเขามาก เหมือนว่ามันไม่ใช่อะไรที่จะพบเจอกันได้ง่ายๆ


"ลี...เอ่อ...คือ...ผมซื้อให้...แฟนผม" คำตอบนี้ทำเอาสตั้นกันรอบวง จู่ๆคนที่คุณรู้จักแถวบ้านดันไปบอกพี่สาวว่าคุณเป็นแฟนเขา มิสเตอร์ครูซกับคุณยังไม่รู้จักชื่อจริงกันเลยด้วยซ้ำ จะให้บอกว่าไม่ใช่ก็กลัวเขาจะเสียหน้า งานนี้ต้องมีเล่นละครกันบ้าง...เล่นละครแบบพอดีพองาม


"ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ" คุณคำนับเล็กน้อยเป็นมารยาทให้กับหญิงแปลกหน้าที่เพิ่งรู้จัก 


"อาทอมมม!!" มีเด็กรุ่นราวคราวเดียวกันเดินเข้ามาสมทบกับ'ลี' พี่สาวของมิสเตอร์ครูซ ซึ่งเธอสองคนนี้น่าจะเป็นแม่ลูกกัน อาและหลานกอดกันแน่นเป็นการทักทาย และเมื่อคุณสบตากับคนที่เพิ่งมาถึงทุกอย่างก็เหมือนถูกสะกดไว้


มันไม่ใช่ความรัก...ไม่ใช่แรงดึงดูดใดๆ 




เธอคือเพื่อนต่างห้องของคุณเอง


'เวรล่ะ'


   คำเดียวที่สามารถนึกออกได้ในตอนนี้ สถานการณ์พีคยิ่งกว่าจะจินตนาการได้ มิสเตอร์ครูซแนะนำให้รู้จักกับพี่สาวยังไม่พอ แถมหลานสาวเขาก็รู้จักกับคุณอีก มันต้องมีอะไรสักอย่างที่จะพาคุณหายตัวออกจากความน่าอับอายนี้ ถ้าโลกมันมีแรงโน้มถ่วงเหวี่ยงให้คนสี่คนนี้มารู้จักกันอย่างบังเอิญจริงๆ ก็น่าจะเหวี่ยงออกให้หลุดวงโคจรของกันและกันได้บ้าง


   ตอนที่เพื่อนต่างห้องได้ฟังจากปากแม่ของเธอว่าคุณคือแฟนสาวของน้าทอมรูปหล่อคนนี้ เธอยิ้มมุมปาก ไม่ใช่การดูถูกเหยียดหยาม แต่การสื่อสารผ่านทางจิตและท่าทางการยืนแล้วเธอกำลังบอกคุณว่า 'เรื่องนี้จะต้องป่าวประกาศให้ทั่วโรงเรียน'


   สองแม่ลูกขอตัวกลับก่อน ทิ้งคุณและมิสเตอร์ครูซให้อยู่ตามลำพังเหมือนตอนแรก เขาขอโทษขอโพยยกใหญ่ที่ต้องให้คุณเล่นละครเป็นแฟนสาวแบบไม่ได้ตั้งใจ 'ผมคงจะไม่บอกพี่สาวหรอกว่าผมซื้อของให้คนที่ยังไม่ค่อยรู้จักกันดี' มันคงจะแย่ต่อทั้งสองฝ่าย 


   คุณสารภาพกับเขาว่าคุณรู้จักกับหลานสาวของเขา เรื่องนี้จะต้องบานปลายแน่ๆ และคราวนี้ต้องมานั่งแก้ปัญหากันยกใหญ่...หรือไม่ต้อง


   เพราะที่จริงแล้วนี่คือความรักที่เลียนแบบจากแฟนฟิคชั่นน้ำเน่า สุดท้ายพระเอกและนางเอกเริ่มทำความรู้จันทีละเล็กทีละน้อย...




"เราจะเริ่มทำความรู้จักตั้งแต่ชื่อนะ...โทมัส ครูซ เมโพเธอร์ที่สี่" เขายืนมือขวาออกมาเป็นการทักทาย



THE END




Writer's talk
   →→#ฟิคสูงวัยUnited←← เมื่ออัพฟิคทุกครั้งมักจะมีคอมเมนต์ว่า'ดีใจจัง ไรต์เตอร์มาอัพฟิคแล้ว' ขอชี้แจงไว้ ณ ที่นี้ว่าไรเตอร์ยังไม่ตายนะคะ พอดีติดฟิคอยู่เรื่องหนึ่งที่ต้องปั่นให้เสร็จ ส่วนฟิคลุงก็เรื่อยๆค่ะ//ดองไปเรื่อยๆ ผิดๆ//ก็จะลงไปเรื่อยๆเนอะ5555 ถ้าจบฟิคลุงแล้วก็คงจะมีฟิคNCISงอกมานี่แหละค่ะ//ไรต์เตอร์เขียนเฉพาะลุงที่ไรต์เตอร์ติ่งเท่านั้นนะคะ เพื่ออรรถรสในการอ่านและการเขียนที่ดี แต่บางคนนี่อายุไม่ถึงค่ะ ไม่ได้จริงๆ เช่น ทอม ฮิดเดิลสตันที่ไรต์เตอร์รักและเอ็นดู ไม่ก็พี่เหนียงเบน//ขอลาก่อนนะคะ สวัสดี แล้วพบกันในยามไม่คาดฝันค่ะ

ทวงฟิคหรือคุยล่นได้ที่ทวิตเตอร์นะคะ @NathanWong1998

1 เม.ย. 2560

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #61 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 07:29
    ตะมุตะมิฝุดๆ ลุงทอมคือดีต่อใจเหลือเกิ๊นนนนน ^^

    ขำลั่นในการบรรยายของไรท์เตอร์มาก เก่งมากค๊า

    มาต่อไวๆนะอยากอ่านแล้ว ^^
    #61
    1
    • #61-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      4 เมษายน 2560 / 08:37
      ไรต์เตอร์พยายามทำให้ดูเป็นความรักฟรุ้งฟริ้งอยู่นะคะ แต่มันติดตลกทุกที5555
      #61-1
  2. #59 MR_Amiss (@MR_Amiss) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 19:52
    ดีใจที่อัพฟิคจนจะปามือถือทิ้งแล้วกรี๊ดลั่นบ้านเลยค่ะ!~~~~~//จิกหมอน ทุบเตี้ยง ทึ้งผ้าห่ม
    #59
    1
    • #59-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 19:54
      ดีใจที่โคจรกลับมาพบกันอีกครั้งค่ะ
      #59-1
  3. #58 xxibvvip (@xxxibvvip1997) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 18:42
    ไรท์กลับมาพร้อมลุงครูซ ดีต่อใจ เนื้อเรื่องน่ารักสุด =////= /มีการแซะหน้าผากคุณทอมฮิ 555555 ตลก
    #58
    1
    • #58-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 18:51
      แต่ไรต์เตอร์เอ็นดูทอมฮิที่สุดแล้วค่ะ ติ่งนางมากๆ555
      #58-1
  4. #57 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:14
    ลุงแกเป็นคนน่ารักกกก//แล้วเราก็เข้าสู่ห้วงมโนต่อ
    #57
    1
    • #57-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 17:15
      ดีค่ะ ทำดีแล้ว555
      #57-1
  5. #56 『Silver Star』 (@NonameXll) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 15:54
    ลุงๆน่ารักทุกคนเลยอ่ะ*หัวเราะคิกคัก* สู้ๆค่ะไรท์ เรารู้ว่าไรท์ไม่มีทางตายง่ายๆ!
    #56
    1
    • #56-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 16:48
      ใช่ค่ะ ไรต์เตอร์อึด ถึก ทน เหมือนแรด!!5555
      #56-1
  6. #55 Leila-Liora (@sorn160744) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 08:05
    ชอบฟิคของไรต์ตรงที่อ่านแล้วไปจิ้นต่อเองได้ แถมอ่านแล้วละมุน รักลุงๆทุกคนเลย xD
    #55
    1
    • #55-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 08:42
      ดีใจที่มีผู้ร่วมอุดมการณ์นะคะ
      #55-1
  7. #54 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 07:59
    ดีต่อใจเริ่มรู้จักกันทีละนิดก็ได้//สู้ๆนะคะไรท์เตอร์ผู้น่ารัก
    #54
    1
    • #54-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 7)
      1 เมษายน 2560 / 08:41
      ขอบคุณค่าาา~~
      #54-1