เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 6 : EP6:Daniel Craig

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 944
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    11 ม.ค. 60



'เบื่อ เบื่อ เบื่อ!' เสียงในหัวของคุณกำลังบ่นเป็นยายแก่อายุแปดสิบที่ต้องการกินโกโกครันช์แทนคอนเฟล็กที่ลูกหลานเตรียมไว้ให้

   การอยู่บ้านคนเดียวนั้นก็ดีหลายอย่าง สามารถเปิดเวทีรายการ The Voice ในห้องนั่งเล่น หรือสามารถดูหนังโป๊โดยที่ไม่ต้องกังวลใจว่าใครจะเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาในห้องนอนส่วนตัว

   สถานที่แห่งนี้คือพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ของบ้าน มีโปสเตอร์นักร้อง Shawn Mendes ที่ติดไว้หน้าประตูห้องนอน เปรียบเสมือนผ้ายันต์คอยป้องกันพวกผู้ใหญ่ไว้ไม่ให้เข้ามาในนี้ได้ และมีเสียงสวดมนต์โดย Elli Goulding , Taylor Swift และอดีตสมาชิกวงบอยแบนด์ One Direction อย่าง Zayn Malik ที่จะคอยปิดกั้นเสียงของโลกภายนอกเอาไว้ และหน้าต่างที่เป็นทางหนีทีไล่ออกจากพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์ สามารถเปิดเพื่อปืนเข้าหรือออกได้ในกรณีที่คุณอยากจะไปเยี่ยมเยียนสถานที่ศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ หรือเที่ยวผับแล้วไม่ต้องการใช้ประตูบ้าน เพื่อไม่ให้คนในบ้านสัมผัสถึงเวลาที่คุณออกไปเที่ยวโดยพลการ สรุปก็คือห้องนอนของคุณแห่งนี้คือสถานที่ประกอบพิธีกรรมของวัยรุ่นทางด้านดนตรีนั่นเอง

   รอบๆห้องมีสไตล์การจัดการสิ่งต่างๆที่บ่งบอกถึงความเป็นตัวคุณได้มากมายเช่นเก้าอี้ทำงานที่เต็มไปด้วยชุดนักเรียนและเสื้อผ้าอื่นที่ใส่แล้วทั้งสัปดาห์ หนังสือนิยายที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นทำให้ต้องเดินเหมือนนักบัลเล่ต์ ถังขยะข้างโต๊ะทำงานเกือบล้นเพราะซองขนมกรุบกรอบ ช็อกโกแลต และถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหลากหลายยี่ห้อ เตียงคิงส์ไซส์ที่ครึ่งนึงเป็นที่นอนส่วนอีกครึ่งก็มีสมุด หนังสือ การบ้าน วางแผ่อยู่บนเตียงอย่างสบายใจ และคุณมักจะบอกกับแม่ถึงสาเหตุที่ไม่เก็บของบนเตียงว่า 'เป็นการฝึกฝนให้รู้จักการแบ่งปันพื้นที่ของตัวเองให้ผู้อื่น เช่น อุปกรณ์การเรียนเหล่านี้ เป็นต้น'

   วันนี้วันเสาร์ ไม่ต้องไปโรงเรียนคุณกำลังหาอะไรอย่างอื่นทำนอกจากดูซีรี่ย์จนตาแฉะข้ามวันข้ามคืน ลืมเรื่องทำงานบ้านและเก็บกวาดห้องไปได้เลยมันไม่เคยอยู่ในสิ่งที่จะทำในวันเสาร์แน่ๆ คุณหยิบแว่นตาขึ้นมาสวมและเดินไปที่ห้องครัวทันที ส่วนเรื่องความสะอาดของช่องปากและสุขลักษณะที่ต้องแปรงฟันก่อนกินอาหารเช้ากลายเป็นเรื่องไร้สาระในทันทีเมื่อคุณลุกจากที่นอนด้วยความหิวโหยเพราะเป็นเวลาสิบโมงเช้า

   โชคดีที่อย่างน้อยคุณอยู่บ้านชั้นเดียว จึงไม่ต้องกังวลเรื่องกลิ้งตกบันไดคอหักเพราะความซุ่มซ่ามของตัวเอง 

'แม่ต้องลืมทำอาหารเช้าก่อนออกไปข้างนอกกับพ่อแน่ๆ' คุณส่ายหน้ากับตัวเองช้าๆหลังจากเปิดตู้เย็นแล้วพบว่าไม่มีอาหารอะไรสักอย่างนอกจากไข่ไก่ที่เรียงกันเป็นแถวเรียบร้อย จะมีอะไรแย่ไปกว่าสุดสัปดาห์ที่ต้องอดอยากแบบนี้อีกแล้ว 

'นั่น! นั่น! แม่วางเงินไว้บนโต๊ะสองร้อยบาท! เยี่ยม อย่างน้อยแม่ก็ยังวางเงินไว้ให้' คุณไม่รอช้ารีบวิ่งกลับไปที่ห้องนอนคว้าผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำทันที ต้องรีบอาบน้ำแล้วไปเซเว่นหน้าปากซอยให้ไวที่สุด 




   ไม่ถึงสิบห้านาทีที่คุณกึ่งวิ่งกึ่งเดินมาตลอดทางก็มาถึงที่หมาย ร้านสะดวกซื้อที่ขายของกินตั้งแต่สากกระเบือยันเรือรบ ตั้งแต่น้ำพริกแมงดาจนถึงสปาเก็ตตี้คาโบนาร่า คุณเดินเข้าไปในร้านแล้วภาวนาในใจขอให้เจออะไรที่อยากกินเร็วๆ จะได้รีบกลับบ้าน

   ชาเย็นคือสิ่งแรกที่คุณจะนึกถึง ทั้งๆที่รู้ว่าการกดน้ำแล้วก็ดื่ม เดินไปเดินมาจนหมดแล้วมากดใหม่ก็เป็นอะไรที่ไม่ค่อยน่าแปลกใจนัก  ยังไงก็ไม่ควรทำจนน่าเกลียดเกินไปนะ ยิ่งคุณดื่มมันมากเท่าไหร่ก็ยิ่งลดความกระหายจากการเดินได้เป็นปลิดทิ้ง ความเย็นของแอร์ช่วยคลายร้อนจากอากาศข้างนอกได้บ้าง และการใส่เสื้อยืดกางเกงเจเจ ก็เหมาะกับวันสุดสัปดาห์ที่ขี้เกียจแบบนี้อยู่แล้ว แต่ก็ยังไม่ลืมว่าต้องรีบกลับบ้าน

   มือกำธนบัตรสองใบและกุญแจบ้านอีกหนึ่งดอกไว้แน่นราวกับจะหายไปเสียดื้อๆ แต่อย่างน้อยก็ควรเอาโทรศัพท์มาด้วยเผื่อจะได้เก็บไว้ด้านหลังเคสได้ คุณโทษตัวเองเรื่องขี้ลืมเป็นประจำ หิวตาลายจนมัวแต่สนใจแต่เรื่องกิน จังหวะที่กำลังเดินเลือกข้าวกล่องอยู่นั้นพนักงานก็เข็นตะกร้าของที จากแก้วที่เคยถือในมือก็ตีลังกากลางอากาศ หกลงบนกางเกงและเสื้อ โชคร้ายยังไม่หยุดเท่านั้น เลนส์แว่นตาดันหลุดออกจากกรอบเพราะไปอยู่ใต้แขนที่ต้องรองรับน้ำหนักตัวจากการกระแทกเมื่อกี้อีก

'งือออ~ ไม่มีอะไรจะซวยไปกว่านี้แล้วสินะ'

"พี่ขอโทษจริงๆนะคะน้อง" พนักงานหญิงคนนั้นลุกลี้ลุกลนและดูเหมือนจะเป็นแค่เด็กฝึกงานด้วยซ้ำ ส่วนพนักงานที่เหลือเกือบทั้งร้านวิ่งกรูกันมาที่จุดเกิดเหตุหน้าตู้อาหารกล่อง ช่วยกันเก็บกวาดโดยเร็วที่สุด

"ถ้าเขามาเห็นเราโดนด่าแน่ๆ" ผู้ชายที่กำลังกวาดน้ำแข็งมือสั่นไปหมดด้วยความตื่นกลัว คนอื่นๆก็ไม่ต่างกัน ทุกคนพยายามเก็บกวาดให้เรียบร้อยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

   คุณสาบานได้ว่าได้ยินคำว่า 'ฉิบหาย' หลุดออกมาจากปากใครสักคนแบบเบาๆ 'เขา'ที่ว่านั่นจะต้องเป็นคนที่กำลังเดินมาทางคุณแน่ๆ พนักงานร้านทุกคนแหวกทางเป็นสองฝั่ง ก้มหน้าก้มตามองเท้าตัวเอง

'ฝรั่ง?'

   ตาสีฟ้าสดของคนที่เพิ่งเดินเข้ามามองกวาดซ้ายขวา เขาคงต้องไม่พอใจที่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นแน่ๆ แต่เขาคงมีเหตุผลและมารยาทมากพอที่จะไม่ดุด่าลูกน้องต่อหน้าคุณ

   ชายวัยกลางคนคนนั้นเลียริมฝีปากด้านบน มันบางเฉียบเมื่อเทียบกับปรกติ กางเกงขาสั้นสีอ่อนกับเสื้อผ้าฝ้ายสีดำทำให้รู้สึกว่าเขาเพิ่งออกไปทำธุระข้างนอก ตอนที่เขามองเลนส์แว่นที่หลุดออกมาจากกรอบ คิ้วก็ขมวดเป็นปมก่อนจะพูดอะไรออกมา

"ผมขอโทษที่เกิดเรื่องแบบนี้จริงๆ ผมจะอบรมพนักงานทีหลัง" 

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่อุบัติเหตุ" 

   ใช่ เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ และคุณรู้ว่าแม่จะต้องไม่พอใจแน่ๆถ้าหากรู้ว่าแว่นตาพัง

"ผมหมายถึงขอโทษจริงๆ ไม่ได้พูดตามมารยาท คุณรออยู่ตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวผมมา" 

   เขาวิ่งออกไปนอกร้าน คนผิวขาวที่ไม่ได้สูงไปกว่าคนทั่วไป แค่ประมาณ 180 เซนติเมตรแต่ผมสีบลอนด์ทำให้สามารถแยกแยะเขากับคนทั่วไปที่เป็นคนเอเชียได้ง่ายแม้ในเวลาที่ไม่ได้ใส่แว่น พนักงานทุกคนรีบเก็บกวาดน้ำที่หกต่อทันทีหลังจากผู้ชายคนนั้นออกไป ทิ้งให้คุณยืนอยู่คนเดียวตามคำสั่งของเจ้านาย

'แย่จัง คิดว่าจะรีบกลับบ้านไปนอนตากแอร์สบายๆ แต่ต้องมาติดอยู่ที่เซเว่นในสภาพชาเย็นราดตัวแบบนี้ หนาวสุดๆ' 

"เอ่อถ้าคุณจะอาบน้ำ ผมไปซื้อผ้าขนหนูมาให้ ใส่เสื้อนี้ก่อนก็ได้ ส่วนกางเกงชั้นในเดี๋ยวผมหยิบให้ที่เชล์ฟ แต่บรา..คงต้องใส่เสื้อคลุมไปก่อน"

   เขายื่นผ้าขนหนูหนาๆสีขาว กับกางเกงบ็อกเซอร์ให้ แล้วเดินตามคุณตอนที่ไปหยิบเสื้อผ้า คนๆนี้มีความเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะยืนกอดอกแล้วหันหลังตอนที่คุณพิจารณาเลือกระหว่างกางเกงชั้นในสีขาวกับสีชมพู คุณหน้าแดงนิดๆเมื่อจะบอกเขาว่าคุณตัดสินใจจะใส่กางเกงชั้นในสีชมพูในตอนนี้ เลยเปลี่ยนวิธีจากการเรียกเป็นการสะกิดเขาที่บ่าแทน

"น้าคะ ห้องน้ำอยู่ทางไหนคะ?"

   เหมือนเขาจะหลุดขำออกมานิดหน่อย จากนั้นก็ใช้ฝ่ามือลูบหน้าดูตัวเองในเงาสะท้อนจากตู้กระจกแถวๆนั้น ที่จริงแล้วเขาเป็นคนที่ดูมีอายุอยู่พอสมควร แต่ด้วยเรื่องหน้าตาต้องยอมรับเลยว่าถ้าเทียบกับคนไทยที่อายุเท่ากันแล้ว เขาดูหนุ่มกว่าเยอะ

"ขอบคุณนะที่ไม่เรียกว่าลุง แต่ถ้าเรียกพี่จะดีกว่า ฮ่าๆๆ ตามพี่มาพี่จะพาเราไปห้องน้ำ"

   เขาพาเดินขึ้นบันไดที่อยู่หลังประตูร้าน มีห้องน้ำอยู่ใต้บันไดแต่เขาไม่ได้มองแม้แต่น้อย

'นั่นห้องน้ำไม่ใช่เหรอ? เรากำลังเดินเลยห้องน้ำไปนะ' คนข้างหน้ายังเดินขึ้นบันไดต่อไปอีกชั้น จนมาถึงชั้นที่สาม ประตูดูหรูกว่าบานอื่นๆที่เดินผ่านมา ทันทีที่พี่คนนั้นผลักประตูเข้าไป ห้องนี้เป็นห้องที่ดีกว่าทุกๆชั้นที่เดินผ่านมาจริงๆ 

'ห้องส่วนตัว? ถ้าเขาคิดจะข่มขืน เราต้องไม่มีทางหนีพ้นแน่ๆ'

"จะรออยู่ข้างนอกห้องนะ ไม่ไปไหนไกล แค่เฝ้าหน้าประตู" คำพูดนี้ทำให้ความคิดด้านลบก่อนหน้านี้ถูกกำจัดออกไปจากสมองทันที 

"ขอบคุณค่ะ" 

"ถ้าไม่สบายใจหรือว่ากลัวพี่จะทำอะไร อยากจะล็อคประตูห้องก็ตามใจนะ พี่ไม่ว่าหรอก"

   คุณทำตามทันทีรีบวิ่งไปล็อคประตูตอนที่เขาออกจากห้อง แล้วเดินไปทางห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล มองแชมพูและครีมอาบน้ำที่วางอยู่เป็นระเบียบที่ชั้น มีดโกนกับครีมโกนหนวดที่อยู่ที่อ่างล้างหน้า กลิ่นลอยเข้าจมูกทำให้สามารถบอกได้ว่าเขาเพิ่งจะโกนหนวดมาหมาดๆเมื่อเช้านี้

'เราควรจะรีบอาบน้ำ' คุณบอกกับตัวเองที่เดินอ้อยอิ่งอยู่ในห้องน้ำ จากนั้นก็เปลี่ยนไปเป็นการอาบน้ำด้วยความกระฉับกระเฉง ครีมอาบน้ำของผู้ชายเปลี่ยนกลิ่นตัวของคุณให้เป็นกลิ่นเย็นๆของใบมินต์ คุณไม่กล้าแม้แต่จะใช้โฟมล้างหน้าที่วางข้างๆเลย เพราะถ้าสิวขึ้นในกรณีที่ผิวหน้าบอบบางเกินไปก็คงไม่คุ้มกัน


   เสื้อผ้าที่เปื้อนถูกพับไว้เป็นระเบียบ โดยใส่ถุงพลาสติกที่อยู่แถวนั้น ส่วนคุณก็เดินออกจากห้องโดยใส่เสื้อยืดกางเกงบ็อกเซอร์แล้วใส่เสื้อเชิร์ตทับอีกชั้นนึงเพราะไม่ได้ใส่บรา ณ ตอนนี้ ถ้ามองจริงๆก็เหมือนกับฉากในหนังที่นางเอกตื่นนอนขึ้นมาหลังจากเซ็กซ์ที่เร่าร้อนเมื่อคืน จากนั้นก็คว้าเสื้อเชิร์ตของพระเอกมาใส่ก่อน 


"เสร็จแล้วค่ะ" คนที่อยู่หน้าห้องหันกลับมาหามองคุณด้วยความเอ็นดู

"เสื้อเชิร์ตหลวมไปหน่อย พับแขนเอาแล้วกัน"

"ไปเถอะค่ะ หนูหิวแล้วยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า" 

   คุณบอกเขาขณะที่เดินลงบันไดตามไป ขายาวของคนข้างหน้าก้าวลงอย่างสบายๆ จนมาถึงชั้นล่างแล้วเปิดประตูเพื่อเข้าไปเลือกของกิน

"จะกินอะไรก็หยิบไปสิ ถือว่าขอโทษก็แล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะ" 

   คุณหยิบข้าวสวย ไข่ตุ๋นและชิคฟิงเกอร์สด้วยความเกรงใจ ก็ในเมื่อเจ้าของร้านเป็นคนพูดเอง แสดงว่าเขาคงจะคิดทบทวนดีแล้วที่ให้คนแปลกหน้าหยิบของได้ฟรีๆ

"พี่คะ หนูขอโทษจริงๆ หนูจะระวังไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีกแล้ว" พนักงานหญิงคนเดิม เดินเข้ามาหาคุณทั้งคู่ที่กำลังเลือกน้ำดื่มอยู่

"ขอโทษลูกค้าดีกว่านะ" เขายิ้มจนริ้วรอยตรงแก้มเด่นชัดขึ้นมา ส่วนรอยตีนกาที่ตาทั้งสองข้างก็ไม่ยอมน้อยหน้า จนสามารถนับได้เลยว่ามีมากเท่าไหร่ แต่ก็ดีกว่าทำหน้าตาเครียดเหมือนเมื่อกี้ ตอนที่เจอกันครั้งแรกเยอะ ดูมีอารมณ์ขันและขี้เล่นมากกว่า บางทีอาจจะเป็นเสือซ่อนเล็บก็ได้

"พี่ขอโทษจริงๆนะคะ" เธอทำหน้าสำนึกผิดสักพักก็ต้องเดินกลับไปทำงานต่อ เพราะคนที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้านายยกมือขึ้นปรามไว้ให้พอเท่านี้ ส่วนคุณก็มองเศษซากของแว่นที่อยู่ในถุงเสื้อผ้าด้วยความเสียดาย

"พี่จะไปส่งเราที่บ้าน" 

"อะไรนะ?" คุณหน้าตาตื่น

"ก็จะไปส่งไง" อีกฝ่ายตอบได้หน้านิ่งมาก จนทำให้สงสัยว่าเขารู้ได้อย่างไรที่คุณไม่ได้ขี่จักรยานหรือขับรถมาเอง

"แล้วรู้ได้ยังไงคะว่าหนูเดินมา"

"ก็ในมือมีแค่แบงค์ร้อยกับกุญแจบ้าน ไม่มีกุญแจรถ ไม่มีจักรยานจอดหน้าร้านสักคัน เสื้อยืดกับกางเกงเจเจบอกว่าเป็นคนแถวนี้ แล้วบ้านก็อยู่ไม่ไกล"

"ทำแบบนี้กับทุกคนเลยเหรอคะ?"

"หมายถึงคนที่โดนน้ำหกใส่ หรือคนที่กดชาเย็นกินโดยที่ยังไม่ได้จ่ายตังค์ล่ะ?" 

เขาเลิกคิ้วแล้วยิ้มกวนๆมาทางคุณ ตาสีฟ้าคู่นั้นสบตากับของคุณพอดี

"แย่จัง"

"พี่ไม่เอาเรื่องกับคนที่ทำแบบนี้สักหน่อยน่า ถ้าว่างเมื่อไหร่ก็มาหาที่เซเว่นนี้นะ จะได้พาไปตัดแว่นแทนแว่นเดิม"

   เขาช่วยหยิบของจากมือคุณไปคิดเงินที่เคาน์เตอร์หน้าร้านจากนั้นก็หิ้วถุง พาคุณเดินไปที่รถหนึ่งในสามคันที่จอดอยูหน้าร้าน จากการแต่งตัวและรสนิยมในการตกแต่งห้องแล้วคุณเดาว่าจะต้องเป็นคันกลางแน่ๆ 



   BMW Series 7 สีขาว เหมือนที่เดาไว้ไม่มีผิด เขาเปิดประตูให้คุณนั่ง แล้วค่อยเดินอ้อมมาฝั่งคนขับ คุณทั้งคู่คาดเข็มขัดนิรภัยก่อนที่จะเริ่มบทสนทนาถัดไป

"แดเนียล ดาเนียล แดน"

"คะ?" ไม่รู้ว่าเขาหมายถึงอะไรแต่คุณก็พยายามตอบโต้บทสนทนานั้น

"อยากเรียกว่าอะไรก็ตามใจ"

"ขอบคุณที่ไปส่งนะคะ พี่แดน"



THE END




Writer's talk
   อยากจะบอกว่าตอนที่หกนี้เป็นตอนที่ยาวที่สุดตั้งแต่แต่งมาแล้วจ้า5555 ถือว่าเป็นการไถ่โทษท่านผู้อ่านทุกท่านที่หายหน้าหายตาไปนานแล้วกันนะคะ งือออออ~~~ อยากจะลองเปลี่ยนแปลงบรรยากาศของฟิคให้มันดูใกล้ตัวขึ้นบ้าง ให้เห็นภาพกันง่ายๆหน่อย //ไม่ได้หมายความว่าไปยืนเกะกะขวางทางพนักงานในเซเว่นใกล้บ้านนะว้อยยยยยย -*- //ดีใจค่ะที่มีไฟกลับมาแต่งฟิคเรื่องนี้อีกครั้ง ทั้งๆที่รู้ว่าก็มีคนรอเยอะแล้วก็เริ่มด่าในใจแล้ว ถ้าเพิ่งเข้ามาอ่าน ถ้าชอบก็กดเฟบไว้นะคะ หรือใครที่ติดตามมานานแล้วก็ฝากส่งต่อให้ญาติสนิทมิตรสหายด้วยนะ อ่านให้มโนกันไปทั้งซอยเลยค่ะ ทวงฟิคหรือคุยล่นได้ที่ทวิตเตอร์นะคะ @NathanWong1998

10 ม.ค. 2560


*แก้ไขคำผิด* 11 ม.ค. 2560

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #82 Casia27 (@ferrari27) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 07:08
    พอเรียกพี่แดนนี่มีความไทยสูงมากค่ะ55555 ฮือ เจ้าของเซเว่นจะน่ากระชากใจแบบนี้ทุกคนมั้ยคะ5555
    #82
    1
    • #82-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      16 พฤษภาคม 2560 / 07:47
      เค้าคงชินกับการที่มีคนไปกดชาเย็นกินแบบนั้นแช้วมั้งคะ?555 แต่ถ้าเจอเจ้าของเซเว่นแบบนี้ไรต์เตอร์ก็ยอมค่ะ Orz
      #82-1
  2. #49 jack forch (@laxus123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2560 / 21:41
    อยากโดนชาเย็นหกใส่บ้างจัง
    #49
    1
    • #49-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      18 มกราคม 2560 / 15:17
      เจ้าของเซเว่นไม่ได้หล่อทุกคนมั้ง?5555
      #49-1
  3. #47 .second. (@forever_cara) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 มกราคม 2560 / 21:39
    โอ้ยคนอะไรน่ารักเบอร์นี้เนี่ยเขินแล้วนะ!555555
    #47
    1
    • #47-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      17 มกราคม 2560 / 08:59
      เนอะๆ ไรต์เตอร์ก็ว่างั้นล่ะ555
      #47-1
  4. #44 MrsHolmes (@MrsHolmes) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 02:59
    เบเนดิกท์ด้วยมั้ยคะ ????????????
    #44
    1
    • #44-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      14 มกราคม 2560 / 07:33
      อาจจะไม่มีอ่ะค่ะ อายุยังไม่ถึงเกณฑ์5555 ต้องอยู่ที่ประมาณเลข5อ่ะค่ะ555555
      #44-1
  5. #43 MrsHolmes (@MrsHolmes) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 02:58
    น่ารักก
    #43
    1
    • #43-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      14 มกราคม 2560 / 07:31
      เพลง'เรียกพี่ได้ไหม' ลอยเข้ามาในหัวเลยค่ะ5555
      #43-1
  6. #38 lee miso (@smile2538) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 01:01
    งื้อ พี่แดน เขินเลย อยากมีแบบนี้มั้งจัง แต่เราคงต้องนอนแล้วฟัน ไรเตอร์ แต่งหนุก ถึงแม้จะเป็นแค่ตอนสั้น แต่ก็ทำเราอินทั้งหมดเลย
    #38
    1
    • #38-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      14 มกราคม 2560 / 07:26
      ไปกดชาเย็นกินเลยจ้า เซ่เว่นทุกสาขาใกล้บ้านคุณ55555
      #38-1
  7. #37 Irenal (@ayeota) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มกราคม 2560 / 23:18
    ง่าาาา น่าย๊ากกกกก ลุงอ่อยแรงมากกก//รอนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #37
    1
    • #37-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      14 มกราคม 2560 / 07:25
      เดินไปเซเว่นกับไรต์เตอร์ไหมล่ะ5555
      #37-1
  8. #34 Leila-Liora (@sorn160744) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 19:45
    ฟินมากเลยค่ะ ชีวิตจริงถ้าเราไปยืนเกะกะพนักงานจนชนเกรงว่าเราจะถูกประจานลงโซเชียล555. ไรต์หายไปนานเลย('3')/
    #34
    1
    • #34-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      11 มกราคม 2560 / 20:05
      แต่ไรต์ก็กลับมาแล้วนะ//กอดผู้อ่านด้วยความอ่อนโยน//ในชีวิตจริงนี่คงแบบถ้าไปเกะกะแบบนี้โดนประจานจริงๆ5555
      #34-1
  9. วันที่ 11 มกราคม 2560 / 11:56
    เย้ๆ ไรท์กลับมาแล้ว พี่แดนน่ารักมากๆค่ะ 555
    #32
    1
    • #32-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      11 มกราคม 2560 / 16:36
      ดีใจกันเป็นแถวเลยสินะ55555
      #32-1
  10. #31 xxibvvip (@xxxibvvip1997) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 01:25
    โอ้ยย ไรท์กลับมาแล้ว ดีใจ เรารอทุกวัน อ่านตอนเก่าวนไปมา 5555// เรื่องนี้นางเอกแลดูเป็นผู้หญิงสกปรก 5555 (ซึ่งเราเป็น)ลุงแดนกร้าวเบาๆ ห๊ะ อะไรนะต้องเรียกพี่แดนเหรอ ได้ๆ 555
    #31
    1
    • #31-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      11 มกราคม 2560 / 07:27
      โอ๋ๆ ไม่ร้องนะ ไรเตอร์กลับมาแล้วววววว//เรียกพี่ได้ไหม~~
      #31-1
  11. #30 SHKMHB (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:48
    ที่จริงเราอ่านรูมเมตเชอร์ล๊อคอยู่

    เพิ่งมาตามอ่านรวดเดียวจบ555555 กรี๊ดดดมาก ฟินมาก โดยเฉพาะตอนคุณลุงโคลิน//โดนตบ// เราเรียนสายนี้มาแบบบาร์ดี้ผสมเครื่องดื่ม แล้วยิ่งจะไปฝึกงานแล้วด้วย มโนไปไกลมากกกก5555



    สนุกทุกตอนเลยจ้าาา ติดตามๆสู้ๆจ้า
    #30
    1
    • #30-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      11 มกราคม 2560 / 00:05
      ขอบคุณค่าาาา งืออออ จะตั้งใจแต่งต่อนะคะ55555
      #30-1
  12. #29 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 22:39
    ให้อารมณ์ความรู้สึกคล้ายๆพี่ชาย น้องสาว มากเลย
    #29
    1
    • #29-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 6)
      10 มกราคม 2560 / 23:44
      รอยกาของพี่ชรัยยยยยยยย
      #29-1