เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 2 : EP2:Mads Mikkelsen

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,301
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 44 ครั้ง
    9 ส.ค. 59

ตอนนี้คุณกำลังอยู่บนรถประจำทางในวันเสาร์ ใช่.. ใครๆก็ชอบวันเสาร์ คุณก็ด้วยแต่ไม่ใช่วันนี้เพราะจิตแพทย์นัดคุณมาพูดคุยหลังจากที่คุณย่าที่เลี้ยงคุณมาเพิ่งจะเสียไปเมื่อเดือนก่อน พ่อกับแม่ทนไม่ไหวที่จะต้องเห็นคุณนั่งมองจานอาหารโดยที่ไม่แตะต้องมันในทุกๆเย็น จนต้องแก้ไขปัญหานี้ด้วยการให้คุณไปพูดคุยกับใครสักคนที่น่าจะพอให้คำแนะนำได้ก่อนที่คุณจะชิงผูกคอที่ห้องนอน หรือกรีดเส้นเลือดตามคุณย่าไป

ก็ไม่แย่เท่าไหร่ถ้าไม่นับเรื่องที่รอตไวเลอร์ที่ข้างบ้านพยายามกระโดดข้ามรั้วจะมาทำร้ายตอนที่กำลังเดินอีกฟากนึงของถนน ฝนตกโปรยปรายเล็กน้อย ดันลืมหยิบร่มมาเสียได้ เพราะไม่เคยเชื่อพยากรณ์อากาศเลยสักครั้งสุดท้ายต้องรีบวิ่งไปที่ป้ายรถประจำทางเพราะคุณรู้สึกกลัวเสียงฟ้าร้องกับฟ้าที่แลบเป็นรูปสายฟ้าอยู่ไกลลิบๆ เสียงดังน่ากลัว ถึงจะดูหนังและการ์ตูนมาจนโต แต่คุณก็ภาวนาว่า ธอร์ จะไม่ลงมาจากฟ้าทุบค้อนลงกับพื้นแน่ๆ

คุณยืนรอรถประจำทาง ทั้งนั่ง ทั้งยืน แทบจะลงไปนอนอยู่แล้วยังไม่มีวี่แววของยานพาหนะอะไรผ่านมาเลย คุณแก้เบื่อด้วยการหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์2048 มันก็แค่ตัวเลยโง่ๆ เลื่อนซ้าย ขวา ขึ้น ลง ถึงแม้ว่ามันจะทำให้คุณอารมณ์เสียก็ไม่สามารถเลิกพยายามที่จะเอาชนะมันได้ จริงอยู่ที่มันดูเหมือนง่าย แต่เอาเข้าจริงไม่ใช่เลย คุณเล่นใหม่อยู่หลายรอบดังนั้นมันถึงไม่จบไม่สิ้นเสียที

รถประจำทางมานั่นแล้ว เยี่ยม!! ดีที่ไม่ต้องเดินถึงเจ็ดกิโลเมตรไปหาจิตแพทย์ใช่มั้ย? คงงั้น รถจอดช้าๆประตูค่อยเปิด แค่ผู้โดยสารสองสามคน รวมคุณด้วยก็เป็นสี่ คุณเลือกที่นั่งหลังสุดริมหน้าต่างฝั่งซ้ายถ้าไม่ติดว่าพ่อกับแม่ไปซื้อเครื่องซักผ้าใหม่ตั้งแต่เที่ยงก็คงไม่ต้องนั่งอยู่ตรงนี่หรอก เหมือนโชคจะไม่เข้าข้างคุณรีบวิ่งไปกดออดแล้วขอโทษขอโพยคนขับทันที ทำไมถึงต้องทำแบบนั้นน่ะหรือก็เพราะว่ากระเป๋าตังค์จะหายน่ะสิ เยี่ยม แล้วทีนี้จะเข้าเมืองได้ยังไงเนี่ย 

คุณเดินลงจากรถด้วยหน้าตาละห้อยและไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป โชคดีที่รถเก๋งคนสีดำที่ขับตามรถประจำมาจอดที่คุณพอดี คนขับเปิดประตูแล้วลงมาจากรถ 

ผู้ชายใส่สูทตัดเย็บอย่างดี และคุณคิดว่าต้องแพงหูฉี่แน่ๆ รูปร่างผอมสูง อายุน่าจะอ่อนกว่าพ่อของคุณหรือประมาณเดียวกัน ใครที่เห็นก็ต้องอ่อนไหวกับควาทสุภาพนี้ทั้งนั้น เขาเดินเข้ามาหาคุณ

"ผมจะเข้าเมือง คุณอยากไปกับผมมั้ย" 

คุณแทบจะพยักหน้าในทันที เขาคงจะเห็นที่คุณขึ้นแล้วก็เดินลงจากรถประจำทางโดยที่ยังไม่ได้เคลื่อนที่ไปไหน
"ขอบคุณค่ะ" 

รถขับออกไปได้สักระยะแล้วเขาก็เริ่มถามคุณก่อน
"ผมเห็นคุณขึ้นแล้วก็ลงมาจากรถ"

"ฉันลืมพกกระเป๋าเงินมา" 

เขาพยักหน้ารับรู้ แล้วค่อยๆจับพวงมาลัยด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาเอื้อมมือไปหยิบแว่นกันแดดที่อยู่ตรงหน้าคุณ สวมมันแล้วบังคับพวงมาลัยด้วยสองมือตามเดิม

"เมื่อกี้น่าหวาดเสียวมาก"

"ต้องบอกไว้ก่อนว่าคราวก่อนที่รถคว่ำคนที่นั่งมาด้วยยังมีชีวิตอยู่ในไอซียูอยู่เลย ฮ่าๆ"

"คุณนี่มีอารมณ์ขันมากเลยนะ" คุณและเขายิ้มพร้อมกัน

"ผมจะไปส่งคุณก่อนแล้วค่อยไปทำงานก็แล้วกัน"

"ขอบคุณค่ะ"

ขับรถแค่ไม่ถึงสิบนาทีก็จะเข้าเขตในเมืองแล้ว

ต้นไม้ข้างทางเริ่มน้อยลง ตึกรามบ้านช่องเพิ่มมากขึ้นคงใกล้ถึงที่หมายถ้าจำไม่ผิดน่าจะอีกสี่บล็อกข้างหน้า นั่นร้านขายของมือสอง คุณคิดว่าถ้าหลังจากพบจิตแพทย์แล้วควรจะนัดเจอพ่อกับแม่ที่นี่ เผื่อจะได้กระเป๋าสักใบหรือรองเท้าผ้าใบสักคู่

"จอดตรงนี้ก็ได้ค่ะ" คุณบอกเขา แล้วรถเก๋งคันสีดำก็ชะลอความเร็วลง เขาลดกระจกเพื่อคุยกับคุณ

"แล้วคุณมีเงินทานอาหารกลางวันหรือเปล่า?"

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวพ่อกับแม่ฉันก็มารับ"

"คุณแน่ใจนะ?"

"ไม่เป็นไรค่ะ" คุณยิ้ม

"งั้นก็โชคดีนะครับ"

"เช่นกันค่ะ"

เขาขับรถไปแล้วเหลือแค่คุณที่ยืนอยู่ตรงทางเท้าฝั่งตรงข้ามไม่ไกลนั้นป้ายไม่เล็กจนเกินไป 'เอ็ม. จิตแพทย์' คุณเดินเข้าไปในนั้น เงียบมาก มีคนต้อนรับเพียงคนเดียว

"คือฉันนัดจิตแพทย์ไว้น่ะค่ะ ชื่อ(ชื่อคุณ)"

ผู้หญิงผิวสีรูปร่างท้วมเปิดแฟ้มและไล่ตารางรายชื่อผู้ป่วย
"ตอนนี้คุณxังไม่มา รอสักครู่นะคะ"

คุณพยักหน้าแล้วหาที่นั่งเพื่อไปเล่นเกมส์โทรศัพท์ต่อจากเมื่อเช้า บ้าจริงเธอคนนั้นเรียกคุณอีกแล้ว

"คุณหมอแมดส์วันนี้มาสายนะคะ คนไข้เขามารอนู่นแล้ว" 

"ขอโทษนะ ผมเจอผู้หญิงคนนึงที่ลืมกระเป๋าเงินไว้โชคดีที่ผมเจอเธอก็เลยรับเธอมาส่งในเมืองด้วย เหตุสุดวิสัยว่ามั้ย?"

ชายคนที่เหมือนจะเป็นหมอหันมาหาคุณเหมือนจะพูดขอโทษว่า'ขอโทษที่ทำให้เสียเวลานะครับ' แต่กลับพูดว่า 'คุณเองเหรอเนี่ย?' เพราะเขาคือผู้ชายใส่สูทที่คุณติดรถเข้ามาเมื่อสักครู่

"คุณเป็นจิตแพทย์?"

"แล้ว (ชื่อคุณ)ในตารางนัดนี่ก็คือคุณสินะ"

"ใช่ค่ะ"

"ผมขอเบอร์คุณหน่อยได้ไหม? ผมจะขึ้นไปเก็บห้องข้างบนก่อน เสร็จแล้วผมจะโทรเรียก" คุณรับโทรศัพท์เขามาแล้วกดเบอร์มือถือตัวเอง ถึงจะงงนิดหน่อย จากนั้นเขาก็ก้าวขายาวๆขึ้นบันไดไป

"มุกเก่าๆน่ะ ขอเบอร์แบบนี้สมัยชั้นก็ทำกันเยอะแยะ มุกนี้น่ะใช้จีบสาวสมัยนี้ก็ยังได้อยู่สินะ" ผู้หญิงผิวสีคนนั้นพูด

"แล้วเขาเป็นคนยังไงหรือคะ?" คุณหันไปถามเธอ

"แมดส์น่ะเหรอเขาเป็นคนดี ดีมากกว่าผู้ชายทุกคนที่เทย์เลอร์ สวิฟต์เคยควงรวมกันเสียอีก"

"เขาคงเป็นคนดีมาก" คุณสรุป

"ระวังไว้หน่อยล่ะ เขาว่ากันว่าพวกจิตแพทย์นี่แหละเป็นโรคจิตเสียเอง" เธอพูดติดตลกส่วนคุณก็ยิ้มแหยๆให้

"ขึ้นไปเถอะ ถ้าไม่อยากให้เขาโทรมาหาคุณ เพราะห้องน่ะฉันเป็นคนจัดเองทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้วเขาแค่สร้างสถานการณ์น่ะ แต่ถ้าเธออยากจะลองไปต่อกับเขา ฉันแนะนำให้นั่งรอ"

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคุณจะเลือกอะไร เพราะกว่าโทรศัพท์จะดังคุณต้องรอถึงห้านาที


THE END




Writer's talk
คอมเมนต์กันเยอะๆน้า~ ขอบคุณทุกคำติชมจร้า~~ ไรต์เตอร์จะพยายามพัฒนานะ ^^
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 44 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #224 ladykillerbt (@ladykillerbt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 17:19
    คุณหมอแมดส์กี้ดดดดดดดดด เอาเบอร์ฉันไปเรยยย
    #224
    0
  2. #223 GokuH@y@ (@gokuhaya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 07:20

    นั่งรอให้คุณหมอโทรมาค่าา จะเอาเบอร์คุณหมอออ 5555

    #223
    0
  3. #220 mon1994 (@0840822128) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 19:02
    <p>เขาชอบลุงคนนี้มากกกก ขอเรื่องซักเริ่องยาววได้ไหมอ่าาา</p>
    #220
    0
  4. #135 Ploy peep (@0898807400) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 17:16
    คือดียยยยย์มากเลยค่ะอยากได้เรื่องยาวๆแนวนี้ขึ้นมาเลยแงวววว หมอแมดส์;v;
    #135
    1
    • #135-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      4 กรกฎาคม 2560 / 19:08
      เย่ๆ กองอวยพี่แมดส์เพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแล้ว55555
      #135-1
  5. #71 ไอคาลิป (@african-lily) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 12:50


    หัวใจเต้นโดขิๆ ไม่นะ ทำไมงานดีเยี่ยงนี้ เอาเบอร์หนูมั้ยคะลุงแม้ดขรา ไม่ต้องขอเลยค่ะจะถวายทั้งเบอร์ ไลน์ เฟซ ทวิต อินสตราแกรม อ๊ะ หนูมีเมลล์ส่วนตัวด้วยนะ วี้ชชช ออกตัวแรงงง//คนเขียนตบแล้วลากไปเก็บ

    #71
    1
    • #71-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      7 พฤษภาคม 2560 / 10:59
      สำหรับไรต์เตอร์แล้ว เบอร์โทรไม่จำเป็นค่ะ ถ้าเรามีกุญแจห้อง5555
      #71-1
  6. #40 MrsHolmes (@MrsHolmes) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 02:43
    บิดเป็นเกียว ชอบแนวๆนี้ค่ะ555
    #40
    1
    • #40-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      14 มกราคม 2560 / 07:28
      ลองไปพบจิตแพทย์บ้างนะคะ5555
      #40-1
  7. #36 SecretsName (@namain) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 15:51
    โอ๊ยยยยย. ดีมากเลยค่าาา เขินตัวบิดเลย5555 มีต่ออีกมั้ยยยอ่าา อยากอ่านป๋าเยอะๆ555555
    #36
    1
    • #36-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      12 มกราคม 2560 / 22:39
      ขึ้นอยู่กับความขยันล้วนๆเลยค่ะ55555
      #36-1
  8. #35 Tal.soksompon (@tanyaporn8812) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 01:04
    รีดเดอร์คนนี้ได้ตายอย่างสงบ กรี้ดดด นึกถึงหน้าลุงแมดส์กับน้ำเสียงนุ่มๆ /ตาย
    #35
    1
    • #35-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      12 มกราคม 2560 / 06:37
      ไรเตอร์ก็ตายค่ะ แต่งเองยังเขินเลย55555
      #35-1
  9. #14 แมวดำ มุ้งมิ้ง (@46200311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2559 / 18:01
    น่ารักจัง
    #14
    1
    • #14-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      19 สิงหาคม 2559 / 18:07
      ขอบคุณจ้า~
      #14-1
  10. วันที่ 10 สิงหาคม 2559 / 07:16
    น่ารักมากๆๆค่ะ แต่ขอยาวกว่านี้หน่อยได้ไหมค่ะ กำลังจะฟินเลยจบซะแล้ว ^^
    #7
    1
    • #7-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      10 สิงหาคม 2559 / 08:39
      จะพยายามจ้า~
      #7-1
  11. #6 แค่คนที่ผ่านมา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 17:32
    โอยยยยยยย คุณหมอขาาาาาาาาาาาา55555

    การแต่งเริ่มเข้าที่แล้วค่ะ น่ารักแล้วก็สนุกมากๆเลยค่ะ
    #6
    1
    • #6-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 2)
      9 สิงหาคม 2559 / 18:29
      ขอบคุณจ้า~ //ซาบซึ้งน้ำตาไหล
      #6-1