เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 17 : EP16:Hugh Grant

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 642
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    17 ก.ย. 60



เสียงนกยามเช้าปลุกคุณให้ตื่นขึ้นจากการที่นอนหกฟุต  ไม่ไกลจากนั้นมีร่างของเด็กชายอายุไม่เกินห้าปีขดตัวภายใต้ผ้าห่มหนา จมูกเล็กๆทำเสียงฟึดฟัด หายใจไม่สะดวก ริมฝีปากน้อยรูปกระจับเผยอขึ้น เห็นฟันขาวเรียงตัวหลายซี่ภายใน และแก้มนุ่มน่าบีบด้วยความหมั่นเขี้ยวเมื่อสัมผัสกับที่นอนมันดันขึ้นจนเกือบปิดเปลือกตา


ไม่อยากปลุกเด็กคนนี้เลยแม้แต่น้อย เขาเป็นเหมือนแสงอาทิตย์ที่คุณอยากตื่นขึ้นมาชื่นชมในทุกเช้า มอบความอบอุ่นและพลังชีวิตที่ตัวเองสามารถชื่นชมมันตลอดวัน และรอคอยในทุกค่ำคืนเพื่อเห็นความสดใสอีกครั้ง คุณนึกไม่ออกสักนิดเลยว่าเจ้าหนูคนนี้คือใคร รู้แค่เพียงว่าเขาน่ารัก น่าทะนุถนอม แน่ใจได้เลยว่าถ้าสบตากับนัยน์ตาคู่ตรงหน้า คุณต้องตกอยู่ในภวังค์อย่างแน่นอน


ห้องนอนที่คุณอยู่ดูผ่อนคลาย สีของปูนเปลือยช่วยลดอาการปวดตาจากการรับแสงสว่างมากจนเกินไป คงแปลกที่จะไม่ตั้งข้อสังเกตว่าห้องนี้ดูคุ้นตาพิลึก คุณจำโต๊ะที่มุมห้องได้ รวมถึงกรอบรูปที่วางอยู่ สีของพื้นห้อง ความสูงของเตียงและลวดลายของผ้าห่ม ไม่ใช่เพราะห้องนี้หลุดมาจากนิยายสักเรื่องแต่เพราะคุณเคยเห็นภาพของห้องนี้มาก่อนต่างหาก แม้ว่าจะยังไม่แน่ใจว่าจากที่ใด แต่รายละเอียดปลีกย่อยที่ตรงกันขนาดนี้คงไม่ผิดแน่


จากตรงที่นอนมุมเดียวกันกับที่นั่งดูเด็กผู้ชายกำลังนอนอยู่บนเตียง มีเฉลียงอยู่ภายนอกหลังจากประตูกระจกบานเลื่อน สีเขียวของหญ้าที่เพิ่งเติบโตหลังจากตัดไประยะหนึ่งมีนกกระจอกกำลังอยู่บริเวณนั้น ทำท่าทางเหมือนกระโดดหยอกล้อกันไปมา ถ้าคนที่กำลังนอนอยู่ตื่นขึ้นมาเห็นสิ่งเดียวกัน เขาอาจจะชอบใจแน่


มือขนาดเล็กพยุงตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อปรับเปลี่ยนท่าทางการนอน เส้นผมที่น่าจะเคยจัดทรงเมื่อยามตื่น ตอนนี้กลับยุ่งเหยิงจับทิศทางไม่ได้  เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนคงเด่นไม่น้อยหากอยู่ภายใต้ท้องฟ้าที่ปลอดโปร่งดังเช่นเวลานี้ เสียงอู้อี้ฟังไม่ได้ศัพท์เริ่มดังขึ้น คงใกล้หมดเวลานอนหลับของเจ้าหนูตัวน้อยเต็มที เขาอาจจะตื่นขึ้นมาวิ่งเล่นไล่จับกับคุณรอบเตียงนอนสักรอบก่อนเริ่มกิจกรรมแรกด้วยการอาบน้ำ-แปรงฟัน


แสงอาทิตย์ยังส่องเข้ามาไม่ถึงห้อง แต่ความร้อนที่ค่อยๆแผ่เข้ามาเรื่อยๆ ฝั่งตรงข้ามของที่นอนมีรอยยับของคนที่เคยอยู่ก่อนหน้า ผ้าห่มที่เลิกขึ้นอย่างรีบร้อน ปริศนาของคนแปลกหน้าคนที่สองได้เริ่มขึ้นแล้ว มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ช่วยคลายความสงสัยนี้ได้แต่คงต้องเริ่มจากที่ไหนสักแห่งของห้อง มีบางอย่างวางไว้บนหัวเตียงมันคือแหวนมีอัญมณีสีขาวประดับอยู่รอบวงใหญ่เกินขนาดของผู้หญิง สลักอักษรไว้ด้านใน

‘Mr’



เมื่อวางเครื่องประดับนั้นไว้ตรงที่ควรอยู่ ความประหลาดใจก็เกิดขึ้นอีกครั้ง นิ้วของคุณก็มีแหวนแบบนั้นเช่นเดียวกัน แต่ขนาดเล็กกว่ามาก มันจะเหมือนที่คิดไว้ในใจจริงหรือ? ถ้าแหวนสองวงที่มีลักษณะเดียวกัน วงหนึ่งสลักอักษร ‘Mr’ อีกวงต้องป็น..

‘Mrs’



                คุณเดินสำรวจทั่วห้อง ตั้งใจให้เสียงเบาเท่าที่สามารถทำได้ รูปที่ตั้งอยู่บนโต๊ะมุมห้องคือภาพของทารกแรกเกิด เพศชายที่ถูกถ่ายไว้เมื่อสี่ปีที่แล้ว ตามวันและเวลาที่ระบุ ณ มุมขวาล่างของภาพ ส่วนภาพถ่ายที่ถูกใส่กรอบอีกภาพคือภาพของคุณเองในอิริยาบถยิ้มอย่างเป็นธรรมชาติให้กับใครก็ตามที่อยู่หลังเลนส์นั้น และคนนั้นอาจจะเป็นเจ้าของแหวนวงใหญ่บนหัวเตียงก็ได้


                เมื่อหันกลับไปที่เตียงนอนบางอย่างก็เฉลย ห้องนี้คือห้องนอนที่คุณเคยออกแบบส่งอาจารย์เมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย รายละเอียดทุดอย่างที่ตรงกับงานและความคิดในตอนนั้น  เส้นขอบฟ้า จุดรวมสายตา หรือแม้แต่เฉลียงและสนามหญ้านอกห้องนอน


                เสียงหาวดังขึ้นจากทางด้านหลัง มีคนตื่นขึ้นแล้วด้วยสัญชาติญาณนอกเหนือจากการควบคุมคุณเดินเข้าไปลูบศีรษะนั้นด้วยความเบามือ เขายังคงตาปรืออยู่ มีคราบน้ำลายติดที่แก้มและท่อนแขน เส้นผมชี้กระโดกกระเดก ขาเล็กๆเหยีดอ้า เป็นรูปตัว ‘V’  พร้อมจะทิ้งตัวลงบนที่นอนอีกครั้งหลังจากรู้สึกตัวไม่นาน นอกจากเสียงหาวหวอดเมื่อครู่ คุณยังไม่เคยได้ยินเสียงพูดจากคนแปลกหน้าตัวน้อยนี้แม้แต่คำเดียว แถมเจ้าหนูนี่ยังกางแขนให้คุณเสียอีก


                เหมือนเป็นสิ่งที่คุณคุ้นชินกับกิจวัตรนี้เช่นเดียวกับรู้สึกคุ้นเคยกับห้องนอน คุณอุ้มเขาทั้งที่เจ้าตัวหลับตาอีกครั้งภายในไม่ถึงห้านาที แก้มยุ้ยๆเหมือนใครจงใจระบายสีชมพูอ่อน เขาน่ารัก เขาคือดวงอาทิตย์ของคุณ เสียงรถยนต์แว่วเข้ามา เสียงบีบแตรและด่าทอกันจนคุณกลัวเหลือเกินว่านั่นจะรบกวนเด็กชาย มีเสียงทุ้มของผู้ชายดังขึ้น พร้อมกับแตะที่บ่าด้วย

 

‘…’

 

คุณ

 

คุณ

 

คุณครับ

 

ตื่นเถอะ

 


เมื่อลืมตาขึ้นสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกคือภาพทิวทัศน์ที่คุ้นเคยระหว่างทางกลับบ้าน บนรถประจำทางสายเดิมที่ตอนนี้ดวงอาทิตย์กำลังจะลับเส้นขอบฟ้า และความมืดกำลังคืบคลานเข้ามาแทน แก้มซ้ายสัมผัสกับพื้นผิวแปลกๆ ผ้าสีขาว น้ำยาปรับผ้านุ่มยังคงส่งกลิ่นหอม แม้จะใกล้หมดวันเต็มที คุณยกศีรษะที่วางอยู่บนไหล่กว้างของบุคคลที่นั่งข้างๆขึ้น ช่างน่าอับอายเสียจริง ที่เหนื่อยจากการทำงานจนต้องมาซบไหล่คนแปลกหน้าบนรถประจำทางแบบนี้


“ข..ขอโทษค่ะ”


ไม่ต้องการสบตา ถึงนั่นจะเป็นสิ่งที่ควรทำเพื่อแสดงความจริงใจก็ตาม คงน่าขำถ้าชายที่นั่งข้างขยับตัวออกห่างแทนที่จะยอมให้สาวแปลกหน้ายืมไหล่เพื่อพักผ่อนระหว่างทางกลับบ้าน ประโยคนี่ฉันทำอะไรลงไป วนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่แบบนั้น  จนคนแปลกหน้าต้องพยายามปลอบใจ


“ผมคงไม่โกรธคนที่เหนื่อยเพราะทำงานหนักหรอกนะ”



สิ่งที่เขาพูดทำให้คุณกล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาสักที เสียงนั้นไม่น่าใช่คนอายุใกล้เคียงกัน อาจมากกว่าสักสิบห้า? ยี่สิบ? ยี่สิบห้า?



สามสิบปี?’



นัยน์ตาเขาเริ่มขุ่นมัว แตกต่างจากคนวัยหนุ่มสาว เค้าโครงของส่วนต่างๆบนใบหน้าเล่าเรื่องราวว่าเขาคือคนหล่อเหลา และรอยยิ้มที่มีเสน่ห์เมื่อย้อนเวลากลับไปตอนหนุ่ม ตอนนี้ขณะที่เขากำลังยิ้มก็เกือบปิดตาเกือบทั้งหมด เหลือไว้ไม่ถึงครึ่งจากปรกติเหมือนเด็กชายตัวน้อยในฝันเมื่อกี้ไม่มีผิด จนเริ่มไม่แน่ใจว่าเขากำลงยิ้มหรือ...

“ร..ร้องไห้หรอคะ?”



คำถามที่โง่เง่าที่สุดในจักรวาลดาวล้านดวง ชายตรงหน้ายกมุมปากขึ้นอย่างทนโท่กลับถามซื่อๆแบบนั้น...ถามแบบซื่อบื้อ โชคดีเท่าไหร่ที่คุณไม่โดนเขาโบกท้ายทอยให้กระแทกกับเบาะหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไป สีหน้านั้นสงบนิ่งไปสักพัก จนไม่แน่ใจว่าเขากำลังเขกศีรษะคุณในจินตนาการอยู่หรือเปล่า  หากเป็นเช่นนั้นล่ะก็คงเจ็บมากแน่ๆ



เขายิ้มให้คุณอีกแล้ว แต่ตอนนี้หัวเราะ”หึๆ”ในลำคอด้วย แย่แล้วนี่เขาโดนวิญญาณของเทวดาเข้าสิงหรือไง ถึงได้จิตใจดีและไม่อารมณ์ร้อนแบบที่ควรจะเป็น แถมยื่นกระดาษทิชชู่แพ็คเล็กให้คุณเสียด้วย หรือว่าเลือดกำเดาตัวเองกำลังไหล ถ้าไม่ใช่เลือดดกำเดาคงเป็นน้ำมูก



ยี้ น่าเกลียดที่สุด!!’



เขาใช้สองนิ้วข้างถนัดลูบที่มุมปากตัวเอง ให้คุณรู้จุดประสงค์ของกระดาษทิชชู่แพ็คนั้น มันไม่ใช่สิ่งที่คุณคิดแต่พอลองทำตามเขาด้วยการใช้หลังมือสัมผัสบริเวณมุมปากของตัวเองบ้าง น้ำลายย้อยลงจนเกือบจะถึงคางถ้าคุณไม่ปาดออกเสียก่อน



“ร้องไห้หรอ? เช็ดน้ำตาด้วยนะครับ ฮ่าๆ”



รู้แล้วว่าทำไมเขาถึงดูใจเย็น ไม่หัวร้อนเมื่อคุณกล่าวถึงริ้วรอยบนใบหน้าอย่างเสียหาย เป็นเพราะคนแปลกหน้าคนนี้กำลังตลกกับสภาพ ไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรีของงคุณนั่นเอง แถมยังขำอย่างมีความสุขเสียอีก เขาหยิบกระเป๋าสีดำคล้ายกับกระเป๋าในภาพยนตร์เรื่อง”เจมส์ บอนด์”ไว้ใกล้ตัว มีอักษรนูนขึ้นเล็กน้อยตรงมุมล่าง ตัวเล็กจนไม่สามารถอ่านได้สะดวก



“ผมลืมบอกไปว่ารถเสีย ต้องเปลี่ยนคัน”


“อ๋อค่ะ”


“ไม่งั้นผมคงปล่อยให้น้ำลายคุณย้อยจนกว่าจะสุดทางแล้วล่ะ ฝันดีอยู่สินะ”

 



พอแล้ว ไม่ต้องย้ำแล้วลุง!!’

 


ชายคนนั้นลุกขึ้นแล้วหันมาทางคุณเหมือนกับว่าลังเลใจระหว่างเดินไปกับคนแปลกหน้าหรือจากลากันตรงนี้ ริมฝีปากถูกเม้มจนบาง คิ้วขมวดเป็นปมชัดเจนคล้ายว่ากำลังตัดสินใจครั้งสำคัญบางอย่าง แล้วยื่นมือช่วยหญิงสาวที่อายุคราวลูกให้ลุกขึ้นเสียที


“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวลุกขึ้นเองก็ได้”


คุณปฏิเสธแต่กลับยื่นมือตอบรับความช่วยเหลืออย่างเต็มใจ  มือเขาสากแตกต่างกับผิวของผู้ชายคนอื่นที่เคยสัมผัสแต่มันใหญ่และแข็งแรงพอสมควร กระเป๋า”เจมส์ บอนด์”ที่อยู่ข้างตัวได้รับแสงสว่างจากแสงสุดท้ายของวัน อักษรหลายตัวเหล่านั้นแสดงชัดเจนแตกต่างจากครั้งแรกที่พยายามจ้องมอง

‘H.J.M. GRANT’


“ไม่ต้องห่วง คุณสามารถนอนต่อได้หลังจากเปลี่ยนคันแล้ว เก็บแรงไว้นอนฝันต่อดีกว่า”



ลุงงงงงงงง!!!’




THE END




Writer's talk

ฟิคนี้มีแท็กแล้วนะคะ #เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว หายไปเกือบเดือนค่ะหลังจากที่มีช่วงหนึ่งบ้าพลัง อัพตอนใหม่ทุกอาทิตย์เลย555555 ไม่อยากทิ้งไว้เกินเดือนค่ะ กลัวคนอ่านหายหมด(หรือหายไปหมดแล้วหว่า...) แต่นั่นแค่เรื่องเล็กน้อยค่ะ ถึงจะมีคนอ่านแค่คนเดียวไรต์เตอร์ก็ยังจะแต่งต่อเพราะไรต์เตอร์หน้าด้านพอ อยากชวนทุกคนเข้าลัทธิลุงค่ะ ช่วงนี้ใกล้สอบปลายภาคแล้วด้วยคงจะต้องหายไปเคลียร์งานอาจจะกลับมาอีกครั้งช่วงปลายเดือนนะคะ เดี๋ยวจะแนบรูปปลากรอบไว้ด้วย โชคดีนะคะทุกคน บรัยส์!!

รีเควสลุง หรือ อยากรู้จักคนเขียน Twitter : NathanWong1998



ภาพปลากรอบ



#ขอโทษ ตลกไปหน่อย เอาใหม่ๆ


































#มือลั่นค่ะ ขอโทษที




















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #182 สาวแววมไพร์ (@nattaya201148) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 23:52
    ใจละลายไปแล้วววว
    #182
    0
  2. #177 LittlEAssassin (@LittlEAssassin) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กันยายน 2560 / 04:16
    *ตะไมต้องแกล้งกานนนน* คนบ้าๆๆๆ >\\\< 
    #177
    0
  3. #176 ไอคาลิป (@african-lily) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 20:40
    รักรอยยิ้มเปิดเผยจริงใจนั่นที่สุดเพราะมันขัดกับตาเจ้าเล่ห์ๆแบบคนง่วงออลเดอะไทม์ของป๋ามากค่ะ ตอนเล่นบริตเจ็ตนี่หมั่นมาก แต่ก็รักไปในคราวเดียวกัน ฝันกำลังจะเป็นจริงแล้วใช่ไหมคะ แลกแหวนแต่งงานแล้ว มีลูกแล้ว ในฝันนะ เหลือแต่รอป๋ามาสู่ขอนี่แหละ เมื่อไหร่จะมาาาา
    #176
    0
  4. #175 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 19:07
    คืออยากจะบอกว่าตอนนี้อ่านอยู่บนรถเมล์ งื้ออออ ให้ความรู้สึกฟินมากๆอ่าค๊า ป๋าฮิวแบบน่ารักโคตร อบอุ่น อยากได้เป็นคุณสาจริมๆ..... สู้ๆนะไรท์ รอต่อป่ายยยบย
    #175
    0
  5. #174 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 18:24
    ถึงลุงจะมีความอาวุโสมากขึ้น//หลบของแป้ป
    แต่ลุงก็ยังมีแฟนคลับติดตามลุงอีกตั้งเยอะ
    #174
    0
  6. #172 A. Rodriguez (@augustinz) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 16:40
    สมกับที่เป็น chapter ของคุณฮิวจ์จริงๆค่ะ คีพคาร์นังคุณฮิวจ์มากเว่อ55555555555555 โอ้ย อย่าล้อตีนกาพี่นะ เดี๋ยวพี่แกโมโหแล้วฟาดด้วยตีนกา จะหาว่าไม่เตือน555555555

    ขอบคุณสำหรับฟิคคุณลุงนะคะ ตลกดี ชอบๆ มาบ่อยๆเด้อ

    sean.
    #172
    3
    • #172-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 17)
      17 กันยายน 2560 / 17:04
      ถ้าสิงอยูในทวิตส่วนใหญ่จะไม่ค่อยมาหรอก55555//เรารู้ว่ามีคนๆนึงรอ Hugh อยู่ เลยจัดให้สักหน่อย ^-^
      #172-1
    • #172-3 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 17)
      17 กันยายน 2560 / 22:12
      เรารู้ว่านายจะรีเควสใคร เราสัมผัสได้55555
      #172-3