เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว

ตอนที่ 16 : EP15:Alan Rickman

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 908
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    26 ส.ค. 60


'หนาว'


    คำเดียวที่สามารถอธิบายทุกสิ่งทุกอย่างได้ในตอนนี้ ฝนกำลังเทลงมาไม่ขาดสาย แค่ละอองน้ำก็ทำให้เสื้อคลุมของโรงเรียนเปียกอย่างไม่น่าให้อภัย ไหนจะกลิ่นดินอีก ต้นไม้ใหญ่พอจะช่วยบดบังเม็ดฝนที่ตกลงมาได้บ้าง แต่ระยะทางยังไม่ใกล้พอที่จะวิ่งเข้าโรงเรียนอยู่ดี



    เมื่อทบทวนดูอีกครั้งคุณไม่ควรออกมาคนเดียวเลย ถึงจะเรียนที่โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์ศาสตร์ฮอกวอตส์ก็ตาม ด้วยอายุของคุณที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ จึงไม่สามารถใช้เวทมนตร์นอกสถานศึกษาได้ ตามกฏหมายของกระทรวง


'นี่ไงล่ะ ฉันถึงต้องหลบฝนใต้ต้นไม้'


    มือข้างถนัดหิ้วถุงพลาสติกไว้แนบกาย สินค้าจากร้านฮันนี่ดุกส์ ร้านขนมที่ครองใจนักเรียนฮอกวอตส์มานาน ของขวัญวันก่อนปิดภาคเรียนที่คุณตั้งใจจะเซอร์ไพรซเพื่อนร่วมบ้าน อาจจะต้องเลื่อนไปอย่างไม่มีกำหนด ณ ขณะนี้


    ในโชคร้ายก็ยังพอมีความโชคดีอยู่บ้างที่ไม่มีลมพัดแรงเช่นวันก่อน ไม่เช่นนั้นการยืนหลบสายฝนอาจจะไม่มีผลอะไรเลย ท้องฟ้าปิด ไร้แสงสว่างจากแหล่งพลังงานธรรมชาติ จะสามารถแน่ใจได้อย่างไรว่าความมืด ณ เวลานี้เกิดจากสภาพอากาศหรือเป็นการเปลี่ยนแปลงเพื่อเข้าสู่เวลากลางคืน


    เสื้อคลุมตัวยาวของคุณเปียกโชก กำลังซึมเข้าเสื้อเชิร์ตสีขาวด้านในอย่างไร้ความปราณี ไม่สนใจว่าคุณจะหนาวจนปากสั่นและขนลุก ทุกอย่างเกือบจะแช่แข็งคุณทั้งเป็น จนคุณพร้อมจะกระโจนเข้าหาความอบอุ่นได้ทุกเมื่อ


    คงต้องอยู่ตรงนี้จนกว่าสภาพอากาศจะดีขึ้น อยากกลับไปล้อมวงที่ห้องนั่งเล่น คุยกันตามประสาผู้หญิงกับเพื่อนใกล้เตาผิง คงจะสนุกน่าดูถ้าระหว่างพูดคุยมีลูกกวาด และขนมหวานอื่นๆ ประกอบการเล่าเรื่องในแต่ละบุคคล 


    การพูดคุยเห็นจะไม่พ้นเรื่องการเรียนในชั้นปีที่เน้นทางด้านอาชีพ หลังจากสอบ พบรส. วิชาที่เคยคิดว่าอยากกลับไม่เป็นเช่นเดิม โดยเฉพาะวิชาสุดโหดที่ขึ้นชื่อของนักเรียนที่นี่มาพร้อมกับศาสตราจารย์ที่ไม่เคยปรานีใครหน้าไหนทั้งนั้น อาจพูดคุยต่อด้วยเรื่องซุบซิบของนักเรียนต่างบ้าน ใครคบกับใคร เลิกกับใคร แต่ส่วนที่ทุกคนตื่นเต้นมากที่สุดคือช่วงแข่งขันควิดดิชของโรงเรียน นักกีฬาจากทุกบ้านทำการแข่งขันอย่างเต็มที่ ขณะที่นักเรียนบางส่วนลุ้นตัวโก่งกับเงินพนันของตัวเอง


    ยิ่งนึกถึงกิจกรรมต่างๆยิ่งนึกถึงกิจกรรมวาเลนไทน์ ถึงแม้ว่าคุณจะไม่เคยได้ช็อกโกแลตบ้างก็ตาม ครั้งก่อนโอลิเวอร์ วู้ด กัปตันทีมควิดดิชของกริฟฟินดอร์แข่งขันกับเซดดริก ดิกอรี่ จากฮัฟเฟิลพัฟ แต่ตัวเต็งของปีนี้เห็นจะเป็นศาสตราจารย์ลูปินมากกว่า สาวๆค่อนโรงเรียนเข้าเรียนวิชาของเขาอย่างสม่ำเสมอไม่เคยขาดเรียน



    เสียง 'เจาะ แจะ' ของฝีเท้ายามกระทบกับน้ำขัง ทำลายบรรยากาศความสุขที่เพิ่งสร้างขึ้นเสียหมดสิ้น 



'มีคนกำลังเดินมา' 



    เขาจะเข้ามาหลบฝนใต้ต้นไม้อีกคนหรอ? คงจะดีกว่าถ้ามีเพื่อนคุย จะได้ไม่ต้องยืนอยู่คนเดียว


    คุณรู้ว่าเขาจะต้องเป็นผู้ใหญ่อย่างแน่นอน ส่วนสูง การแต่งกาย ท่าทางการเดิน ชายคนนั้นเดินมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่เป็นเอกลักษณ์ ไม่ใช่นักเรียนทุกบ้านที่จะได้รู้จักความหอมเฉพาะตัวของบุคคลนี้ 



"ศาสตราจารย์!" 



    เสียงตะโกนคงจะดังกว่าเสียงอื่นๆ จนสามารถดึงความสนใจจากชายคนนั้นได้ เขาเดินตรงมาหาคุณที่เป็นต้นเสียง มือขวาถือไม้กายสิทธ์ตั้งตรง ขนานกับลำตัว ทำหน้าที่เป็นร่ม


'เซเวอรัส สเนป' มองอย่างพิจารณา สีเขียวกับสัญลักษณ์ประจำบ้านคงเป็นสาเหตุที่มุมปากข้างหนึ่งยกขึ้นตามธรรมชาติ แม้ว่าจะไม่เคยพูดคุยเป็นการส่วนตัว แต่ด้วยหน้าที่ของศาสตราจารย์ประจำบ้าน เขาจึงปฏิบัติตัวกับคุณดีกว่าที่สมควรได้รับ



"ถอดเสื้อคลุมออกสิ" โทนเสียงยามเมื่อเขาเปล่ง ยังวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุ้มและนุ่มอยู่ในโสตประสาท...อยากฟังอีกครั้ง


    สายลมปะทะเข้าผิวกายคุณอย่างจัง หลังจากถอดเสื้อตามคำสั่งนั้น มือใหญ่นั้นส่งไม้กายสิทธ์ให้ถือระยะเวลาสั้นๆ ศาสตราจารย์สเนปยื่นเสื้อคลุมตัวเองให้คลุมแทน ความยาวของเสื้อและส่วนสูงที่ไม่สัมพันธ์ของคุณยาวจนลากพื้นดิน แม้ว่าเขาจะยืนยันให้สวมก็ตาม ความรู้สึกกล้าๆกลัวๆก็ไม่หายไป


    เวทมนตร์นั้นคงเปล่งขึ้นในใจ ทำให้รัศมีของร่มขยายขึ้น เพียงพอต่อคนสองคนให้เดินเว้นระยะกันจนกว่าจะถึงปราสาทฮอกวอตส์



    
    ที่ว่างแค่สองนิ้วทำให้คุณใจสั่น เลือดสูบฉีดแปลกๆ พนันร้อยเกลเลี่ยนได้เลยว่าต้องไม่มีใครเคยเดินคู่กันหรือเห็นศาสตราจารย์สเนปในลุคนี้อย่างแน่นอน เขาคงรู้สึกหนาว สวมเสื้อปกปิดร่างกายแค่ตัวเดียว แต่ในจินตนาการของเด็กสาวอย่างคุณ...ไม่เหลืออะไรเลย



"ปรกติเดินไม่มองทางหรือไง?"


    นัยน์ตาสีเข้มหันมองคนเดินเคียงข้าง ตามสัญชาตญาณหลังจากรู้สึกได้ว่าถูกจ้องมองตลอดเวลา นักเรียนคนนี้กำลังคิดอะไรที่ไม่ควรคิด รู้สึกกับคนอย่างเขาแบบที่ไม่ควรรู้สึก


    ประโยคนั้นทำเอาคุณก้มหน้าแทบไม่ทัน เขายิ้มเหมือนอ่านใจออกว่าภายในหัวใจนั้นรู้สึกเช่นไร ช่วงเวลาที่ใจตกลงอยู่ที่ตาตุ่มก็คือเขาลดช่องว่างระหว่างกันให้น้อยลง จนหลังมือสัมผัสกัน



"เปล่าค่ะ แค่มองท้องฟ้าเฉยๆ" 



"มีแต่เม็ดฝน มองท้องฟ้าหรือมองหน้าครูกันแน่"



     คำพูดนี้ทำคุณชะงัก ใจหนึ่งคุณอยากวิ่งหนีให้ห่างจากตรงนีัมากที่สุด แต่อีกใจหนึ่งอยากให้เขาหุบปากซะ เพราะแต่ละคำที่พูดออกมามันตรงจนแทงใจกันไปข้างหนึ่ง อาจจะต้องเริ่มอย่างแรกด้วยการใช้กำปั้นทุบหน้าอกของร่างสูงสักที จะได้หลาบจำว่าไม่ควรแซ็วผู้หญิงเกี่ยวกับความรู้สึก


    ละอองที่เกาะบริเวณผิวหน้าของศาสตราจารย์สเนปไหลลงจากตีนผม สันจมูก ไล่มาเรื่อยจนปลายจมูกใหญ่และงุ้ม เขาใช้หลังมือปาดออกเฉยๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้ว่ากำลังถูกจ้องมอง


    ปราสาทฮอกวอตส์อยู่ไม่ไกล แสงไฟสว่างมาก สนามหญ้าคงเต็มไปด้วยโคลน ต้องเดินเข้าทางหอนาฬิกาแทน




    ทุกครั้งที่หลังมือสัมผัสกัน ร่างกายร้อนวูบวาบไปทั้งตัวแบบที่ไม่ควรจะเป็น คุณจะรู้สึกดีกับใครก็ได้แต่นี่คือ 'ศาสตราจารย์สเนป' คนที่ไม่ควรเอาความรู้สึกเช่นนี้ไปเกี่ยวข้องสักนิด รังแต่จะผิดหวังเสียเปล่า ต้องตั้งสติและข่มใจอีกกี่ครั้ง ทุกอย่างจึงจะกลับมาเหมือนเดิม?



    ขนาดของเม็ดฝนเริ่มเล็กลงเรื่อยๆเมื่อเดินถึงจุดหมาย ไม้กายสิทธิ์ไม่ต้องทำหน้าที่ร่มอีกต่อไป คบเพลิงถูกจุดตามทางเดินเพื่อให้แสงสว่าง มีรอยเท้าของคนที่เพิ่งเปียกฝนก่อนหน้าหยดเป็นทางยาว คุณเดินตามเสียงพูดคุยของนักเรียนมาเรื่อยๆจนมาหยุดที่หน้าห้องโถงใหญ่ หลังประตูบานนี้ก็จะพบกับเพื่อนร่วมบ้านแล้ว แต่อยากยืนอยู่ก่อน ศาสตราจารย์ที่ใครๆก็ไม่ชอบขี้หน้าเอื้อมมือผลักประตูให้กว้างพอสำหรับสองคนที่จะเดินผ่านเข้าไปด้านใน



    นักเรียนและศาสตราจารย์ทุกคนมองกันเป็นตาเดียว ห้องโถงใหญ่เงียบไปสองถึงสามวินาทีเห็นจะได้ บรรยากาศกลับมาคึกคักเหมือนเดิมอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เสียงพูดคุย กลับเป็นเสียงกระซิบสักร้อยคนจากหลายกลุ่มในทุกๆบ้าน 



"ครูต้องไปนั่งกินตรงโต๊ะของศาสตราจารย์  ถึงหอนอนให้รีบอาบน้ำ สระผม ถ้าคืนนี้รู้สึกไม่ค่อยสบายให้มาเอายาที่ครูนะ" 



    สเนปจ้องตาไม่กระพริบ แล้วเดินไปสบทบกับเพื่อนศาสตราจารย์เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขามีแค่เสื้อคอจีน ทำให้ดูแปลกตากว่าปรกติ คุณเดินไปที่โต๊ะของเพื่อนร่วมบ้านสลิธีรีน



"เมื่อกี้คือะไร?"



"เธอใช้เวทมนตร์อะไร?"



"เกิดอะไรขึ้น?"



    คำถามจากคนบริเวณนั้นกระหน่ำไม่ยั้งจากเหตุการณ์ที่ศาสตราจารย์สเนปเดินเข้าห้องใหญ่พร้อมกับนักเรียนหญิงปีห้าสลิธีรีน ทุกคนดูอยากรู้อยากเห็นรายละเอียดอย่างมาก บ้านฮัฟเฟิลพัฟที่นั่งข้างๆ รวมถึงเรเวนคลอและกริฟฟินดอร์ที่นั่งอีกฝั่งหนึ่ง พยายามเงี่ยหูฟังให้ได้มากที่สุด



   คุณถอดเสื้อคลุมสีเข้มออก กลิ่นน้ำหอมของเจ้าของยังคงติดอยู่ และคงต้องซักไปคืนในอีกไม่ช้า



'อย่างน้อย...ฉันรู้แล้วว่าวาเลนไทน์ปีนี้จะให้ดอกกุหลาบใคร'





Writer's talk
  เพื่อเป็นการเคารพ Mr.Rickman ไรต์เตอร์ขออนุญาตแนบรูปแค่รูปเดียวนะคะ และแต่งตอนนี้โดยใช้ตัวละคร เซเวอรัส สเนปเพื่อให้เกียรติแก่ตัวละครค่ะ 

    ไรต์เตอร์หายไปเพราะงานแล้วก็แอป Joy (จอยลดา)//ก็มีนิยายนั่นแหละ โดยมีตัวละครหลักคือ Mads Mikkkelsen , Kristen Stewart , Colin Firth และ Hugh Grant ชื่อเรื่องว่า #แอบชอบรุ่นพ่อ ค่ะ (สายลุงต้องตามมาค่ะ5555)

Twitter: @NathanWong1998 //รบกวนติดแท็ก #เพราะลุงๆชอบทำให้เราหวั่นไหว หรือ #แอบชอบรุ่นพ่อ ยามท่านทั้งหลายหวีดนะคะ

26 ส.ค. 2560





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

231 ความคิดเห็น

  1. #214 ตัวอ่อน (@waferpeter) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 21:54
    ชอบมากเลยค่ะ เป็นตอนที่เราบรรจงอ่านแต่ละตัวมากเหมือนไม่อยากให้จบ เพราะเราชอบตัวละครนี้มาก เรียกว่ารักเลยดีกว่าแล้วไม่เคยเจอใครนำมาแต่งโดยให้ผู้อ่านเป็นเหมือนตัวละครในนั้นเลยรู้สึกดีใจไม่ได้ค่ะ รู้สึกใจเต้นยามที่เขามองมา ใจเต้นตอนที่เขารู้ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่///เพราะเราชอบตัวละครนี้มาก❤❤❤ มันเลยสามารถจินตนาการได้ง่าย ขอบคุณนะคะสำหรับตอนนี
    ี้...RIP Alan Rickman ...
    #214
    0
  2. #171 ไอคาลิป (@african-lily) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กันยายน 2560 / 15:40
    กลับมานั่งอ่าน อ่านอย่างละเมียดละไม ละเลียดตัวอักษรอย่างช้าๆ บทนี้ทำให้นึกถึงตัวเจ้าของบทบาทจริงๆค่ะ ฮรือ เหมือนนั่งมองสายฝนบางๆในวันฟ้าสีเทาเลย
    #171
    0
  3. #170 สนิฟเวลลัส (@13112536Rk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2560 / 22:43
    ตอนนี้เป็นตอนที่เราค่อยๆอ่าน อ่านอย่างช้าๆ เพราะกลัวว่าจะอ่านจบเร็ว ฮือออ คิดถึงเขาสุดหัวใจ ทั้งฟินทั้งเศร้าในคราวเดียวกัน ขอบคุณไรท์นะคะที่ช่วยแต่งเรื่องของคุณป๋าอลันให้เราทุกคนได้อ่าน รักไรท์ที่สุดเลย 
    #170
    0
  4. #169 jessiejoke (@jessiejoke) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 21:00
    หนูชอบมากกกก โอ๊ยอ่านไปนึกหน้าป๋าเนปไป ฉีกยิ้มอยู่คนเดียว555 แบบคนเย็นชาขนาดนี้ยังทำให้เราหลงรักได้ สนุกมากไม่อยากให้จบเลยตอนนี้ ชอบมากกกกค่ะ อยากอ่านของศ.ลูปินเลย
    #169
    0
  5. #168 Alecxia Drew (Adriene) (@war-1980) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 09:46
    น้ำตาจะไหล คิดถึงเขาเนอะ????
    #168
    0
  6. #167 มิคานเอลลิซ (@pookky007) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 00:46
    เราชอบป๋าอลันมากเลย เขาแสดงเป็นศาสดาจารย์ สเนป ได้ดีมาก คิดไม่ออกเลยว่าถ้าไม่ใช่ป๋า
    แล้วใครจะเหมาะกับบทนี้ ตอนที่รู้ว่าป๋าเสียแล้วเราใจหายมาก ร้องไห้เลย😢 #ขอบคุณน่ะคะไรเตอร์ 🙏🏻
    ปล.อยากให้มีเป็นตอนยาวจังเลยคะ 😅

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 27 สิงหาคม 2560 / 00:48
    #167
    0
  7. #166 C-Chinemon (@C-Chinemon) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 18:13
    เรายังคิดถึงลุงอลัน...จนถึงทุกวันนี้;_;)
    #166
    0
  8. #165 xxibvvip (@xxxibvvip1997) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 17:51
    คิดถึงป๋าอลัน จะร้องเเล้ว ;-; ตอนนี้รู้สึกชนะที่ได้เสื้อคลุมป๋าเนป

    //คิดถึงไอริญด้วยเด้อ รู้นะว่าไปปั่นแอบชอบรุ่นพ่อ 555 :)
    #165
    1
    • #165-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 16)
      26 สิงหาคม 2560 / 18:04
      มันแน่นอนอยู่แล้วค่ะพี่555555 แต่อยากได้เสื้อ กางเกง อยากได้ทั้งตัวเลย ฮรืออออ พูดแล้วคิดถึง...
      #165-1