คัดลอกลิงก์เเล้ว

Accident (Severus Snape x Hermione Granger)

โดย N. Wong

"เฮอร์ไมโอนี่" แฮร์รี่เขย่าแขนเธอ "แหกปากให้ตายก็ไม่ช่วยอะไรหรอกพอตเตอร์" ชายผมดำทำท่าหงุดหงิด

ยอดวิวรวม

2,235

ยอดวิวเดือนนี้

22

ยอดวิวรวม


2,235

ความคิดเห็น


10

คนติดตาม


74
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 ก.ค. 60 / 23:13 น.
Accident (Severus Snape x Hermione Granger) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Writer's talk

    จัดว่าคู่นี้เป็นคู่ระดับตำนานที่เป็นจุดเริ่มต้นของสายลุงทั้งหลายแหล่ก็ได้นะคะ กับคู่ Snape x Hermione ที่ผิดศีลธรรมของครูและนักเรียน(นั่นแหละของชอบ) ไรต์เตอร์เคยพยายามแต่งฟิคคู่นี้เป็นเรื่องแรกของชีวิตนะคะแต่เหมือนจะล่มไป ด้วยความที่ยังศรัทธาแม้จะผ่านไปหลายปี ก็ได้แต่งฟิคOne-shotจนได้

เชิญอ่านให้สนุกนะคะ.

Twitter:@NathanWong1998

เนื้อเรื่อง อัปเดต 10 ก.ค. 60 / 23:13




"ฉันต้องการให้พวกเธอกลับไปที่ห้องโถงกลางถายในสิบนาทีนี้ ใครไปช้าที่สุด ฉันจะหักคะแนนบ้านของคนนั้นซะ" ศาสตราจารย์นัยน์ตาสีดำสนิทมองมาทางนักเรียนที่ยืนกันเป็นกลุ่ม นักเรียนปีเจ็ดกำลังคุยกันอย่างออกรสโดยเฉพาะกลุ่มของเดรโก มัลฟอย นักเรียนบ้านสลิธรีน ขณะนี้พวกเขากำลังอยู่ในห้องเรียนปรุงยาที่เหม็นอับ ช่างเป็นห้องเรียนที่แย่เสียจริง

"พนันกับฉันไหมว่ายัยเลือดสีโคลนต้องขี่ไม้กวาดเพื่อที่จะไล่ตามให้ทันศาสตราจารย์สเนปแน่นอน เพราะยัยนั่นน่ะสนใจเรียนจะตาย" ไอ้ผมซีดตัวปัญหามองมาทางกลุ่มของแฮร์รี่ที่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง 

"การให้เกียรติผู้หญิงถือว่าเป็นสิ่งที่สุภาพบุรุษควรประพฤติว่าไหมคุณมัลฟอย?" ศาสตราจารย์คนเดิมมองเด็กหนุ่มตาขวาง และยิ้มแบบเหยียดหยาม
"หากฉันได้ยินคำพูดที่ถือว่าเป็นการเหยียดสายเลือดออกมาจากปากเธอ เตรียมพาพ่อของเธอมาคุยกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ได้เลย"

     เดรโกทำท่าไม่พอใจแล้วเดินออกจากห้องไป พ่อของเขา ลูเซียส ไม่เคยอบรมเขาเรื่องการวางตัวอย่างไรเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ส่วนแม่ของเขาก็ยิ่งตามใจไปกันใหญ่

     นักเรียนกริฟฟินดอร์รีบวิ่งไปทันที ตามด้วยบ้านสลิธีรีน แฮร์รี่ รอน เชมัส และดีน สี่หนุ่มแห่งบ้านกริฟฟินดอร์วิ่งอย่างสนุกสนานไม่สนใจคนอื่น ทิ้งให้เพื่อนผู้หญิงคนเดียวของพวกเขา เฮอร์ไมโอนี่ วิ่งรั้งท้ายเพราะมัวแต่แบกกระเป๋าที่หนักอึ้งไปด้วยตำรา

     แค่เลี้ยวซ้ายตรงทางแยกข้างหน้าทั้งสี่หนุ่มก็จะถึงห้องโถงกลางตามนัดหมายของศาสตราจารย์สเนป ส่วนเดรโก แครบบ์ กอล์ย วิ่งตามมาติดๆเพราะสู้กลุ่มหน้าที่รูปร่างผอมเพรียวกว่าไม่ได้ 

"เร็วซี่ เจ้าพวกอ้วน" เด็กหนุ่มตระกูลผู้ดีตะโกนกลับไปหาเพื่อนร่างยักษ์ทั้งสองที่กำลังหายใจหอบทางด้านหลัง คำพูดของเขาไม่ได้ทำให้ทั้งคู่รู้สึกรู้สาอะไร สองคนนั้นเปลี่ยนจากวิ่งเหยาะๆเป็นการเดิน เพื่อให้สามารถหายใจได้ทัน

"เราเหนื่อยมาก ข..ขอ..พักก่อน" แครบบ์ตอบกลับไม่ค่อยเป็นประโยค

"ตามใจ" เดรโก วิ่งสุดฝีเท้าตามพวกของแฮร์รี่ที่คงจะถึงห้องโถงแล้วในตอนนี้ 



"ดูซิพวก ใครเพิ่งมาถึง" รอนแซว พาเพื่อนๆในกลุ่มหัวเราะกันคิกคัก

     ศาสตราจารย์สเนปเดินมาจากประตูด้านหลังของเก้าอี้ที่พวกศาสตราจารย์นั่งทานอาหาร และเป็นเวลาเดียวกันกับนักเรียนที่เหลือมาถึงห้องโถงใหญ่พอดี เสื้อคลุมของเขาที่ยาวเกือบลากกับพื้นห้อง มันสะบัดไปตามจังหวะที่เขาเดินอย่างเร่งรีบเป็นเอกลักษณ์ ผมสีดำขลับสะบัดตามศีรษะที่ส่ายไปมาเวลามองนักเรียนของเขา มันดูน่าขนลุกโดยไม่ต้องใช้คำพูดใดๆ

"สมาชิกยังไม่ครบ ขาดไปหนึ่ง" 

เสียงซุบซิบของนักเรียนทั้งสองบ้านดังขึ้นก่อนที่จะเงียบลงเพราะรังสีอำมหิตของคนร่างสูงตรงหน้า

"หักคะแนนบ้านของกริฟฟินดอร์ยี่สิบคะแนน" สิ้นประโยคฝั่งของนักเรียนบ้านสลิธีรีนหัวเราะชอบใจ แต่ไม่ใช่กับเพื่อนร่วมชั้นต่างบ้านที่เหลือ พวกเขาหันไปมองกันรอบๆเพื่อสำรวจว่าใครหายไปบ้าง

"เฮอร์ไมโอนี่!" แฮร์รี่ร้องลั่น

"ทุกคนอยู่กับที่ พอตเตอร์ตามฉันมา เดี๋ยวนี้!" ศาสตราจารย์รีบเดิน ทำให้หนุ่มแว่นรอยแผลเป็นขาแทบจะพันกัน คนข้างหน้าใช้มือสะบัดผ้าคลุมที่เกะกะเป็นระยะ ทั้งศาสตราจารย์และนักเรียนคนดังเดินกลับไปทางเดิมที่ผ่านมาจนมาเจอเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่ตรงบันไดวนไม่ไกลจากห้องเรียนวิชาปรุงยา แฮร์รี่รีบวิ่งทันทีเมื่อเห็นเพื่อนของเขานั่งอยู่ตรงบันไดนั้นไม่ขยับไปไหน แต่ก็ไม่ทันศาสตราจารย์สเนปที่ชิงเข้าถึงตัวเธอก่อน

"เฮอร์ไมโอนี่" แฮร์รี่เขย่าแขนเธอ

"แหกปากให้ตายก็ไม่ช่วยอะไรหรอกพอตเตอร์" ชายผมดำทำท่าหงุดหงิด

"ขอโทษครับศาสตราจารย์"

"ฉันแค่ขาแพลงน่ะ แฮร์รี่" เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มแหยๆ ยังไม่ขยับร่างกายอีกเช่นเคย

"พอตเตอร์ กลับไปที่ห้องโถงใหญ่ บอกเพื่อนว่าวันนี้ฉันสั่งเลิกชั้นเรียน" ดวงตาคู่นั้นจริงจัง ไม่มีความเกลียดชังแม้แต่น้อย

"ครับ ศาสตราจารย์" เด็กหนุ่มรีบวิ่งจนแว่นเกือบจะร่วงไปกองที่พื้น ทิ้งศาสตราจารย์กับเพื่อนสาวไว้ข้างหลัง

"ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูตามงานเอาทีหลังก็ได้" หญิงสาวที่เคยอวดฉลาดและดูทนงตนสำหรับชายนัยน์ตาดำสนิทคนนี้ไม่มีอีกแล้ว 

"ฉันรู้ว่าเธอกลัวจะเรียนไม่ทันเพื่อน ฉันเลยยกเลิกการสอนวันนี้ซะ"

"ไม่เห็นต้องลำบากขนาดนั้นเลยค่ะ" เธอทำหน้าเศร้า ศาสตราจารย์หน้าโหดลูบศีรษะเธอเบาๆ

"ไม่อยากให้เธอลำบากต่างหาก" 

เขาพยายามพยุงเธอให้ลุกขึ้น แต่อีกฝ่ายดูจะไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับตัว

"หนูลุกไม่ไหวหรอกค่ะ ศาสตราจารย์" เธอส่ายหน้าเบาๆ

"งั้นก็ได้" สเนปจัดการถอดผ้าคลุมที่ยาวรุงรังออกเหลือแต่เสื้อคอจีนสีดำกับกางเกงที่ใส่อยู่ พร้อมกับนั่งคุกเข่าลงเพื่อให้เด็กสาวขยับมาใกล้
"ขึ้นมาสิ" 

เฮอร์ไมโอนี่ทำตามคำสั่งเพราะไม่มีทางเลือกอื่น เธอคุกเข่าแล้วใช้มือทั้งสองข้างคล้องคอศาสตราจารย์หลวมๆ 

     สเนปยืนขึ้น ขยับตัวให้เข้าที่ ใช้มือใหญ่ประคองตรงขาของเด็กสาวอย่างทะนุถนอมแล้วพาเธอขี่หลังเดินไปที่ห้องของมาดามพอมฟรีย์ ผ่านสายตาของนักเรียนหลายคน

"อย่าให้ผ้าคลุมฉันร่วงล่ะ" เขายิ้มน้อยให้กับเฮอร์ไมโอนี่ที่ขี่หลังอยู่แม้ว่าอีกฝ่ายจะมองไม่เห็นก็ตาม

     ศาสตราจารย์สเนปไม่ได้โง่พอที่จะไม่สังเกตว่ามีคนแอบดูอยู่เป็นแถวข้างหลังเขา เหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจ แต่คงจะกลับไปคิดบัญชีกันทีหลัง

"ทนหน่อยนะ" เขาพูดเสียงแผ่ว

"ถ้าศาสตราจารย์เหนื่อย หนูจะ-"

"อย่าเลยนี่ก็ถึงหน้าห้องแล้ว"

     มาดามพอมฟรีย์ที่กำลังเพลิดเพลินกับนิตยสารแฟชั่นพ่อมดแม่มดหันมาเจอกับแขกผู้มาเยือนสองคน หนึ่งในนั้นคือเพื่อนร่วมงานของเธอเอง 'เซเวอรัส สเนป' กับนักเรียนดีเด่นจากกริฟฟินดอร์ 'เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์' 

"เธอขาแพลง" สเนปย่อตัวลงที่เตียงรอให้คนที่ขี่หลังมานั่งลงให้เรียบร้อยแล้วยืนมือไปหาเธอเพื่อขอผ้าคลุมคืน
"ขอบคุณ"

"ขอบคุณค่ะ ศาสตราจารย์สเนป" เฮอร์ไมโอนี่ยืนผ้าคลุมของเขาให้

"วันหลังเดินระวังหน่อย ฉันไม่ได้ว่างให้เธอขี่หลังทุกครั้งหรอก" สเนปยิ้ม

"คุณไม่มีสอนหรอคะ สเนป?" มาดามพอมฟรีย์เดินมาหาเด็กสาวที่เตียง

"ไม่มีครับ แต่ผมไปดีกว่า" เขาเอาผ้าคลุมนั่นพาดที่บริเวณข้อพับแล้วเดินออกจากห้องไป

"เธอขาแพลงที่ไหนหรอจ๊ะ คุณเกรนเจอร์?" 

"บันไดที่ห้องปรุงยาค่ะ"

"แปลกนะที่จริงเขาน่าจะเดินกลับไปเอายามาให้เธอกินจะง่ายกว่าแบกเธอร่อนไปมาเสียอีก"

"ช่างเถอะค่ะ มาดาม" เฮอร์ไมโอนี่ตอบสั้นๆ



เสียงข้างนอกดังมาจนถึงในห้องพยาบาลที่เธอกำลังนั่งอยู่ หนึ่งในนั้นมีเสียงแฮร์รี่อยู่ด้วย
"โถ่ ศาสตราจารย์ เธอเป็นเพื่อนของผมนะครับ" หนุ่มแว่นเพื่อนสนิทของเธอเอง

"แต่พวกเธอไม่ได้สนใจเลย"

"ขอร้องเถอะครับ ให้เราเข้าไปเถอะ" รอน เพื่อนผมแดงพูดบ้าง พวกเขาอยากเข้าไปใจจะขาดถ้าไม่ติดว่าศาสตราจารย์สเนปยืนเป็นยักษ์เฝ้าอยู่หน้าประตู

"หักสี่สิบแต้มจากกริฟฟินดอร์ และสลิธีรีน เพราะไม่ช่วยกันดูแลสมาชิกในชั้นเรียน"

"ไม่ยุติธรรม!" เดรโกพูดบ้าง

"เมื่อกี้แอบดูฉันแบกเพื่อนของพวกเธอ ยังจะมีหน้ามาเถียงอีกหรอ ใครไม่พอใจฉันจะหักแนนบ้านเพิ่ม" เสียงสเนปถือเป็นเด็ดขาด ทุกคนข้างนอกเงียบกันในทันที

"บางทีเขาก็ดูนะรักดีนะ คนแบบเซเวอรัสน่ะ" มาดามพอมฟรีย์หันมากระซิบกับเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่บนเตียง

"คะ?"

"ตอนที่เขายอมให้เธอขี่หลังมาไง" คำตอบนี้ทำเอาเด็กสาวเขินจนทำอะไรต่อไม่ถูก

"ก็น่ารักดีนะคะ แต่ไม่ใช่ตอนอยู่ต่อหน้าคนเยอะๆ" เธอขำเล็กน้อย

"คุยอะไรกัน มาดาม คุณเกรนเจอร์ ฉันได้ยินนะ!" เสียงศาสตราจารย์สเนปตะโกนมาจากนอกห้อง ทั้งมาดามที่กำลังหยิบยาที่ตู้และเฮอร์ไมโอนี่ที่นั่งอยู่อมยิ้มพร้อมๆกันเพราะมุมน่ารักๆของศาสตราจารย์ปรุงยาหน้าโหดคนนี้


จบ



ขออนุญาตแนบแฟนอาร์ตของตัวเองประกอบฟิคเรื่องนี้ค่ะ









ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ N. Wong จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

10 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 03:24

    ชอบมากค่ะะ คิ้วทึ

    #10
    0
  2. #9 ลักยิ้ม
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 22:07
    น่ารักจริงศาสตราจารย์สเนป>///<
    #9
    0
  3. #8 สาวแววมไพร์ (@nattaya201148) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2560 / 13:09
    มารอออ
    #8
    0
  4. วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 22:26
    น่ารักกกกดีค่ะ ชอบคู่นี้ๆๆๆๆค่ะ
    #7
    1
    • 18 กรกฎาคม 2560 / 08:15
      ขอบคุณค่ะ ดีใจจังที่ชอบ~
      #7-1
  5. วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 23:04
    งื้อออ น่ารักอ่ะทำไมเพิ่งเจอ 555
    ถ้าคนแต่งไม่แปะให้นี่อีกนานกว่าจะได้อ่าน ปาหัวใจ
    //ไม่สั้นน๊า ยาวอยู่ 
    #6
    1
    • 10 กรกฎาคม 2560 / 23:38
      มันไม่ค่อยดังหรอกค่ะ ส่วนใหญ่โดนกระแส Fantastic Beastกับคู่ชิปอื่นกลบหมด ตอนนี้ไม่เหลือที่ยืนแล้วค่ะ5555
      #6-1
  6. #5 Oily Taksaorn (@hikarikagaminegi) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 08:26
    คิคุอาโนเนะ ????
    #5
    1
    • #5-1 Nathan Wong (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      25 มิถุนายน 2560 / 10:44
      รู้สึกว่าเรื่องนี้จะแต่งเพื่อสนองความต้องการของตัวเองค่ะ5555
      #5-1
  7. วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:23
    งื้อออ~ แพ้ลุง
    #4
    1
    • 31 มีนาคม 2560 / 22:23
      ภูมิต้านทานเราต่ำพอๆกันเลยค่ะ5555
      #4-1
  8. วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 08:04
    งื้ออออ ละมุนมาก น่ารักมาก อ่านแล้วอบอุ่น ฟินไปอีกกก 
    #3
    1
    • 2 สิงหาคม 2559 / 23:25
      ไรต์เตอร์ดีใจจังที่มีคนชอบ5555
      #3-1
  9. #2 JACKAPPLE (@kimrosaryrose) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2559 / 00:23
    มีแบบโกรธกลบเกลื่อนด้วยอ่ะ ป๋าน่ารักมาก 5555 ชอบๆ
    #2
    1
    • #2-1 Nathan White (@peaw-kp) (จากตอนที่ 1)
      15 มิถุนายน 2559 / 01:27
      ขอบคุณค่ะ~
      #2-1
  10. #1 Stamp
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 11:54
    โธ่ป๋าาาอย่าเขินสิ้~
    #1
    1
    • 14 มิถุนายน 2559 / 11:58
      ทำไมรู้สึกว่าสเนปเป็นตัวละครที่น่ารัก~~
      #1-1