คัดลอกลิงก์เเล้ว

ยอดวิวรวม

284

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


284

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


9
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  13 ส.ค. 59 / 02:17 น.
นิยาย (Rewrite)Khaleesi [Jorah Momont x Daenerys Targaryen] (Rewrite)Khaleesi [Jorah Momont x Daenerys Targaryen] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
ไรเตอร์

ใครไม่ค่อยชอบแนวโอจิค่อน ก็ปิดซะ ไม่ค่อยหวือหวาเท่าไหร่แต่ก็นะ..ตอนนี้เค้นสมองได้เท่านี้แหละ~~

เนื้อเรื่อง อัปเดต 13 ส.ค. 59 / 02:17


ในค่ำคืนที่เงียบสงัดยามดึกไม่มีเสียงของสิ่งมีชีวิตนอกจากบุคคลที่ยืนอยู่บนสิ่งก่อสร้างศูนย์กลางของเมืองมีรีน เซอร์จอราห์ มอมอนต์ คือชายแก่ทึ่กำลังยืนอยู่ตรงนั้น บรรยากาศของประชาชนชาวมีรีนช่างเงียบสงบอาจเป็นเพราะได้เวลานอนหลับแล้ว เขาคิดอยู่หลายเรื่องทั้งที่พ่อของเขา ท่านผู้บัญชาการ จิออร์ มอมอนต์ที่อยู่ที่กำแพงกับพวกไนท์วอชท์ เรื่องปัญหาปากท้องของประชาชนที่เมืองมีรีน และเรื่องที่มังกรยักษ์ของคาลิสซี 'โดรกอน' ที่หายไป

เขาอยู่ในชุดที่เตรียมพร้อมสำหรับนอนขัดแย้งกับจิตใจที่ว้าวุ่นจนไม่สามารถข่มตาลงได้ เสื้อที่ทำจากฝ้ายตัวบางๆสีเหลืองกับกางเกงสีเข้ม เขามีดาบแต่คงไม่จะเป็นที่จะต้องพกติดตัวอยู่ตลอดเวลา แต่ใช่ว่ามันจะอยู่ไกลหรือห่างมือของเขาแต่อย่างใด มันถูกวางไว้บนโต๊ะที่ห่างไปไม่ถึงสิบก้าว สายลมอ่อนๆที่พัดเข้าปะทะกับใบหน้า ยิ่งทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งขึ้น ทุกอย่างเหมือนจงใจแกล้งเขาให้รู้สึกแบบนั้นรวมถึงดวงจันทร์เสี้ยวบนท้องฟ้านั่นด้วย

เขาใช้มือลูบไล้ไปตามใบหน้า หนวดเคราเริ่มขึ้นเยอะช่วยปกคลุมใบหน้าส่วนที่เป็นริ้วรอยตามวัย เว้นแต่บริเวณหน้าผากที่เริ่มขยายใหญ่ขึ้นเพราะเส้นผมที่หลุดร่วง ดวงตาของชายชราเริ่มมีรอยตีนกาอย่างเห็นได้ชัด มันดูอ่อนแรง ไม่มีความสดใสเหมือนเมื่อครั้งยังเป็นหนุ่มอีกแล้ว ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะมาจากตระกูลที่ดีได้เลย เพราะสภาพเขาตอนนี้ไม่ต่างจากชาวนาแก่ๆสักคนที่ยังมีแรงพอจะแกว่งดาบสู้กับคนอื่นได้ ไม่ใช่นักรบจากเกาะหมีที่สืบเชื้อสายมาจากสายเลือดตระกูลของผู้ครองดินแดน

เขาเดินกลับเข้าไปหยิบเหยือกไวน์และแก้วจากนั้นก็กลับมายืนที่เดิม รสชาติมันถือว่าเยี่ยมถ้าเทียบกับที่เคยลิ้มรสมา ไม่แปลกใจเลยที่ทีเรียน เลนนิสเตอร์สมาชิกคนใหม่เพิ่งมาถึงได้ชอบดื่มนักหนา เพราะเจ้าตัวสามารถดื่มได้ตลอดเวลาทั้งวัน ดื่มได้ทุกวัน เขาเมาเกือบตลอดแต่ก็ยังมีคำพูดที่ชวนให้คิดตามหรือคำแนะนำที่ค่อนข้างจะไว้ใจได้ แถมยังมีข้อมูลที่เป็นประโยชน์อีก

ไวน์แก้วที่เจ็ดหมดลงอย่างง่ายดาย เซอร์จอราห์ รินแก้วต่อไปเพื่อหวังว่าน้ำเมาเหล่านี้จะช่วยให้เขานอนหลับสบาย รสชาติขมเล็กน้อยและหวานปลายๆช่วยให้ดื่มง่ายขึ้น มากกว่าเหล้าบางชนิดที่เคยดื่มตามเมืองต่างๆที่เคยไปมาทั้งชีวิต

เขาชำเลืองไปทางโต๊ะที่เขาวางดาบไว้ มันยังคงอยู่ที่เดิม เขาจับมีดสั้นข้างตัวเพื่อให้แน่ใจว่าเขาจะยังมีอาวุธติดตัวอยู่เสมอหากเกิดเหตุการณ์อันตราย 

เสียงฝีเท้าที่เบามาก เดินเข้ามาใกล้เขาขึ้นเรื่อยๆอย่างสม่ำเสมอ และไม่ได้กลัวเขาแต่อย่างใด คนนั้นที่เดินมาจะต้องเป็นผู้หญิงแน่นอนจากเสียงที่ลงน้ำหนักของฝีเท้า อาจเป็นมิซานเด หรือ..

"คาลิสซี" นักดาบจากเกาะหมีพูดขึ้นพร้อมกับโค้งคำนับ เดเนอริส ทาแกเรียน หญิงสาวแรกรุ่นผมขาวสว่างกับนัยน์ตาสีม่วงตามเอกลักษณ์ของตระกูล สายเลือดของผู้ขี่มังกร เดินเข้ามาช้าๆ นางใส่เสื้อตัวบางสีเทาแบบที่ใส่นอนเป็นประจำ เขาหลงรักนางซ้ำแล้วซ้ำเล่าในทุกๆวัน สง่างามไปทุกสิ่ง ทั้งการนั่ง การยืน การเดิน รวมถึงสายตาของนางที่คอยแสดงออกถึงความรู้สึกข้างใจจิตใจ ร่างกายผอมเพรียว ผิวขาวนวลยามต้องแสงจันทร์นี่คงเป็นสิ่งที่สวยกว่าเทพองค์เก่าและองค์ใหม่จะสรรค์สร้างได้

"ไม่ต้องหรอก เราไม่ได้อยู่ท่ามกลางสายตาของคนอื่นเซอร์จอราห์" นางเอามือทั้งสองประสานกันไว้ทางด้านหลัง ปล่อยให้สายลมพัดไรผมให้ขยับบริเวณช่วงไหปลาร้า และผมสีสว่างนั้นก็สยายไปทั่วแผ่นหลัง

"ท่านควรจะพักผ่อนได้แล้ว คาลิสซี" ชายแก่หันไปสบตากับราชินีของเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ไม่ใช่ข้าหรอก ท่านต่างหากที่ควรนอนพักผ่อน" เดเนอริสยิ้มแบบทุกครั้ง แสงจันทร์สะท้อนให้เห็นแววตาที่เป็นประกาย หญิงสาวแอบชำเลืองไปที่มือของนักดาบเล็กน้อย

"คือ..ข้า.." จอราห์รู้สึกกระอักกระอ่วนเพราะโดยปรกติแล้วเขาแทบจะไม่แตะไวน์ด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้มันเกือบจะหมดเหยือกแล้ว

"ท่านมีเรื่องไม่สบายใจหรือเซอร์จอราห์ มอมอนต์ ?" นางขมวดคิ้ว

"ไม่มีหรอกท่าน" เขายังคงปิดบังความจริงไว้

"ท่านจะโกหกต่อหน้าราชินีอย่างนั้นหรือ? โกหกต่อเพื่อนของท่านอย่างนั้นหรือ ?" เดเนอริสน้ำเสียงคาดคั้น

"ท่านไม่ใช่เพื่อน คาลิสซี ท่านคือราชินี..ราชินีของข้า" ชายแก่ก้มหน้ามองต่ำ
"ข้ามีเรื่องไม่สบายใจหลายเรื่อง" เขาสารภาพ

สายลมที่พัดเข้ามาปะทะเริ่มแรงขึ้นจนไม่สามารถที่จะยืนตรงนั้นต่อไป จอราห์เดินเข้ามาด้านในโดยที่ยังถือเหยือกและแก้วไวน์อยู่ เขานั่งลงที่เก้าอี้ที่มีพนักพิงตัวยาวกลางห้อง หย่อนตัวลงตำแหน่งริมสุดฝั่งขวา รินไวน์ใส่แก้วอีกครั้ง

เดเนอริสเดินตามเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตัวเดียวกันไม่ห่างกันมากจนเกินไป นางวางมืออย่างอ่อนโยนที่หน้าตักของชายชรา รอฟังเขาระบายความทุกข์ออกมา

"ข้ารักคนที่ข้าไม่สมควรจะรัก" เขาพูดหลังจากจิบไวน์ในมือ ดวงตาเขาที่เศร้าหมองเริ่มมีน้ำตาเอ่อนองทั้งสองข้าง

"ท่านเป็นคนดี เซอร์จอราห์ นางผู้นั้นจะเห็นถึงความดีของท่าน" หญิงสาวอ่อนโยนกับเขาเสมอ

"ท่านยังไม่เข้าใจ" จอราห์ส่ายหน้าช้าๆ

"เพราะเหตุใดท่านถึงพูดว่าข้ายังไม่เข้าใจ" นางไม่พอใจอย่างมาก สายตานางบ่งบอกเช่นนั้น

"ข้ารักท่าน คาลิสซี" เหมือนมีก้อนอะไรสักอย่างจุกอยู่ที่ลำคอ ในที่สุดน้ำตาที่เอ่อนองก็ไหลลงอาบใบหน้าที่เต็มไปด้วยร่องรอยตามกาลเวลา

เดเนริสไม่พูดอะไรต่อ นางไม่รู้สึกประหลาดใจเท่าไหร่นัก เพราะเขายอมทำทุกอย่างเพื่อเธอ และยอมได้แม้กระทั่งสละชีวิตของตัวเอง ความรักที่เขามีให้มันเกินกว่าที่จะประมาณได้

"ข้านับถือท่านในฐานะอัศวินที่กล้าหาญและมากฝีมือ แต่ข้ามิอาจตอบรับความรักของท่านได้" ราชินีส่ายหน้าเบาๆ

"ข้ารู้มาโดยตลอด ข้าไม่ควรรักท่าน.." คราวนี้แก้วไวน์แก้วที่แปดก็ถูกดื่มจนหมด สัมพันธ์กับไวน์ในเหยือกที่ไม่เหลือแม้สักหยด

เดเนอริสเปลี่ยนจากที่วางบนหน้าตักของชายชราเป็นกุมมือที่หยาบกร้านแน่น ใบหน้าอ่อนหวานแต่จริงจัง

"แต่ข้าอยากให้ท่านอยู่เคียงข้างตลอดไป ทุกๆที ยามที่ข้าได้ครองทั้งเจ็ดอาณาจักร ข้าอยากให้ท่านเป็นมือขวาของกษัตรี" 

นางจุมพิตเขาที่แก้มโดยใช้มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าเขาไว้ รับรู้ได้ถึงความแข็งของหนวดเคราบนใบหน้าของชายที่อยู่ตรงหน้า

"ข้ารักท่าน พ่อหมีของข้า ข้าอาจจะรักท่าน..ในสักวัน"



THE END




จาก ไรเตอร์
-ติ่งคู่นี้เอามากๆ
-มีความโอจิค่อนมากมาย 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ N. Wong จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น