คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Mikkelsen brothers[Mads Mikkelsen x Hugh Dancy] Mikkelsen brothers[Mads Mikkelsen x Hugh Dancy] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Mads Mikkelsen

Lars Mikkelsen


Hugh Dancy



เนื้อเรื่อง อัปเดต 19 พ.ค. 59 / 07:56


London, UK

Mad's POV
"ฮิวจ์ จะกินอะไรก็สั่งนะ" ผมมองไปทางแฟนแบบไม่เป็นทางการของผม ทำไมถึงไม่เป็นทางการหรอเพราะต้องออกมาแถลงข่าวต่อหน้าสื่อมวลชนที่ชอบเผือกเรื่องชาวบ้านก่อนไง ช่างเถอะอย่าไปให้ความสนใจเรื่องไร้สาระเลย เรื่องมีอยู่ว่าวันพรุ่งนี้ผมและฮิวจ ์(ฮิวจ์ แดนซี่ ไงให้ตายเถอะ รู้จักมั้ยเนี่ย?? ไม่เคยดูซีรีย์Hannibalหรือ ถามจริ๊ง!?!) เอาเป็นว่าวันพรุ่งนี้ผมกับฮิวจ์จะไปที่บ้านผม(ไม่ๆ เราน่ะอยู่บ้านหลังเดียวกันอยู่แล้ว ผมหมายถึงไปเดนมาร์กต่างหากล่ะ) ผมอยากจะพาพ่อหนุ่มอังกฤษคนนี้ไปเยี่ยมครอบครัวสักหน่อย รอบนี้ไอ้พี่ชายตัวกวนแซวผมตายเลย(พี่ชายผมก็คนที่เล่นซีรีย์ Sherlock ไง..) กลับเข้าเรื่องดีกว่า..ตอนนี้ผมกำลังบอกให้คนตรงหน้าสั่งอาหารที่ตัวเองอยากทานอยู่

"ขี้เกียจกินน่ะ แมดส์ ไม่เอาได้ไหม" 

"เฮ้ย กินหน่อยซี่ เอางี้มั้ย อาหารหนึ่งจานแลกกับการใช้ให้ทำอะไรก็ได้" ผมแลกเปลี่ยนข้อเสนอกับพ่อคนเอาใจยาก

"ถ้าเป็นของหวานล่ะ ต่อรองไงดี?" เอาอีกแล้วของหวาน นี่ถ้าเป็นโรคเบาหวานขึ้นมาจะไม่แปลกใจเลย
"แล้วทำไมคุณหมอฮันนิบาล เลคเตอร์ ไม่ยอมเข้าครัวทำอาหารมื้อนี้กันเล่า" ฮิวจ์เบะปากใส่ แล้วมองเมนูต่อ

"ช่วงนี้กินเจทุกวันพระ งดฆ่าคนน่ะ" ผมเล่นมุกกับพ่อวิลจิตหลอน เขาชอบให้ผมทำอาหารเหมือนในหนังมากกว่า แต่ย้ำว่าอย่าเอาเนื้อคนมาปรุงอาหาร(ก็ใช่สิไอ้ตัวฮันนิบาลนี่แหละที่จิตสุดๆ..)
"แล้วอีกอย่างวันนี้ก็เก็บของจนเหนื่อยด้วย" ผมพูดเสริม ไม่นานพนักงานเสิร์ฟก็เดินมาที่โต๊ะของพวกผม เธอถือสมุดจดและปากกามาพร้อม..

"รับอะไรดีคะ?" เธอมองที่ผมสลับกับฮิวจ์ แล้วทำหน้าสงสัยอะไรบางอย่าง

"บราวนี่สองที่ให้คนนี้ ของผมเอาเบียร์แก้วเดียวพอ" ผมยื่นเมนูให้แล้วนั่งประจันหน้าคุยกับฮิวจ์ต่อ อ่อ ฮิวจ์ชอบกินบราวนี่มากๆแต่เขายังยืนกรานว่าที่ผมทำน่ะ อร่อยที่สุดแล้ว

"แมดส์ บอกกี่ครั้งแล้วว่าเรื่องเหล้า เบียร์ พวกบุหรี่ให้เพลาๆลงบ้าง อายุห้าสิบแล้วนะ พ่อคนชรา" ผมทำหน้าตานิ่งๆเพื่อหมายถึงว่าผมเมินสิ่งที่เขากำลังพูด

"เฮ้..เธอก็สี่สิบแล้วนะ เพลาๆเรื่องบุหรี่เถอะ" ผมแตะมือเขาเบาๆ

"ถ้าไปบ้านคุณสัญญานะว่าจะทำอาหารให้กินทุกมื้อ" ฮิวจ์หันมายิ้มให้

"ขอตัวช่วยหน่อยได้ไหม" ผมเสนอ

"ห้ามให้แม่คุณช่วยนะ แมดส์ แบบนั้นมันโกงชัดๆ"

"หมายถึงพี่ชายต่างหากล่ะ" ผมยิ้มแล้วใช้มือขวาขยี้ผมพ่อหนุ่มแดนผู้ดีคนนี้เล่น

"พี่ชาย?" เขาทำเสียงประหลาดใจ

"ก็ใช่น่ะสิ" 

"ผมนึกหน้าเขาไม่ออกเลย" แล้วเขาก็มือถือขึ้นมา ก่อนที่ผมจะถามอะไรเขา ฮิวจ์หันหน้าจอมาให้ผมเห็นได้เต็มที่ เขาเปิดวิกิพีเดียหาข้อมูลพี่ชายผมเอง(ผมว่าลาร์สควรจะเล่นหนังฝั่งมะกันให้มากกว่านี้นะ)

"ไว้จะเล่าเรื่องนี้ให้เขาฟังนะ" ผมหลุดขำออกมาขณะที่เรากำลังคุยกันอย่างสนุกสนาน สาวเสิร์ฟคนเดิมก็เอาบราวนี่กับเบียร์ที่สั่งไว้มาเสิร์ฟ 

"สั่งอาหารเพิ่มตรงพนักงานที่เคาท์เตอร์นะคะ" เธอยิ้มหวานให้ผม แล้วเดินกลับไปที่ครัว

"เดี๋ยวนะ คุณสูง183เซนต์ แต่ลาร์สสูงตั้ง192เซนต์เลย เขามันยีราฟชัดๆ"

"ใช่ แถมสกิลแซวน้องชายตัวเองนี่ก็โคตรสูงเลย" ผมเสริม

"ชักอยากจะเจอเขาแล้วสิ" ฮิวจ์ใช้ส้อมจิ้มบราวนี่เขาปาก (โอ้ยย นี่จะเคี้ยวยั่วอารมณ์เปลี่ยวกันเหรอพวก(ขอบอกเลยว่ามันโคตรจะได้ผลเลยยยยย!!)
"อะไรเนี่ย เราจะได้เห็นแมดส ์มิคเคลเซ่นอารมณ์ขึ้นในที่สาธารณะหรอเนี่ย" เขาดูสนุกมากกับการที่ได้แหย่ผม

"รอให้ถึงบ้านก่อนเถอะ ไอ้คุณสุภาพบุรุษอังกฤษ!!@*#^&$&$*"

. . . . . . . . . . . . . . . . .

Copenhagen ,Denmark

Lars's POV
*ตัวอักษรที่เป็นตัวเอียงหมายถึงเป็นภาษาเดนนิช

"นี่นายลงทุนบินมาเพื่อพาแฟนใหม่มาเยี่ยมแม่กับพ่อเลยหรอ" ผมถามไอ้น้องชายตัวแสบ พี่น้่งอยู่เบาะหลัง หลังจากไปรับมันจากสนามบิน

"ก็กลับมาเยี่ยมแม่ด้วย"

"แค่นั้นหรอ" ผมถาม

"ก็มาหาพี่ด้วย แล้วเราจะคุยอังกฤษกันได้ไหม ฮิวจ์ฟังไม่เดนนิชไม่รู้เรื่องหรอกนะพี่"

"ขอคุยกับนายก่อนสิ" ผมหยอกเขา

"จริงไหมฮิวจ์?" จากเท่าที่มองกระจกหลังหนุ่มอังกฤษดูท่าจะงงไม่น้อย เขาทำหน้าเหรอหราแล้วถามแมดส์ว่าผมพูดอะไรไป

"อย่าแกล้งเด็กสิพี่"

"ได้กันหรือยัง" ผมถามแมดส์ไปตรงๆ แล้วหวังว่าน้องคงไม่โกหกผม

"ก็..ใช่" ผมไม่แปลกใจกับคำตอบนี้เลย

"เยี่ยมเลย นายกลายเป็นนักขุดทองประจำตระกูลมิคเคลเซ่น" ผมหัวเราะพลางตบพวงมาลัยรถขณะที่ขับด้วยความเร็วไม่มากนัก

"ผมเกลียดพี่ ไปไกลๆเลย" แมดส์พึมพำแล้วไปมองนอกหน้าต่าง

"พี่ล้อเล่น น้องชาย" ผมพูดเสียงเศร้า

"ผมอยากให้พี่ช่วยผมทำอาหารให้ฮิวจ์กิน" 

"สบายมาก" ผมตอบรับแล้วหันไปถามพ่อหนุ่มอังกฤษที่นั่งคู่กับน้องชายที่เบาะหลัง
"กินอะไรได้บ้าง หรือมีอะไรที่ไม่ชอบกินเป็นพิเศษมั้ย ฮิวจ์"

"ทานได้หมดครับ" ผมชอบตอนหมอนี่ยิ้มนะมันดูน่ารักดี..

"แมดส์ เดี๋ยวพี่จะพาแกแวะซื้อของทำอาหารที่ห้างนะ" ผมตีไฟเลี้ยวเข้าอาคารศูนย์การค้าตรงหน้า

"อยากเป็นข่าวหรือไง" แมดส์ถามผมแบบยียวน

"แกจะกินข้าวไหม คุณหมอเลคเตอร์" ผมแซวเขา มันเป็นบทที่น้องชายผมเล่นเองนั่นแหละ ในเรื่องผมว่าเขาหล่อดีนะ

"ถามหน่อยฮิวจ์ นายไปขุดน้องชายฉันมาจากหลุมไหนเนี่ย" ผมเดินคู่กับเขาเพื่อที่จะคุยกับเขามากขึ้น

"เราเล่นซีรีย์ด้วยกันครับ" เขายิ้ม

"ได้ข่าวว่าต้องเข้าวิกิพีเดียหาชื่อฉันเลยหรอ" ผมหัวเราะ รู้ได้ไงหรอ? ไอ้น้องชายตัวดีโทรมาเล่าเมื่อคืนเอง

"ผมรู้แค่แมดส์มีพี่ชาย แต่ไม่ได้บอกว่าเป็นใคร"

"นี่แกไม่รักฉันแล้วหรอ ฉันน้อยใจนะ" ผมหันไปหาอีกคน

"เพราะพี่กวนตีนแบบนี้ไง" 

"ว้าว เดี๋ยวนี้มีคำหยาบด้วยหรอ อย่าพูดให้แม่ได้ยินเชียว" ผมตบบ่าแมดส์ แล้วหันไปคุยกับฮิวจ์ต่อ ผมชักจะชอบแฟนคนนี้ของแมดส์แล้วสิ เขาน่ารักจะตาย แล้วผมก็เล่าเรื่องในกองถ่ายSherlockให้ทั้งคู่ฟัง

"นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันมีเมียแล้ว มาร์ติน ฟรีแมน คงกลายเป็นเมียฉันไปแล้วล่ะ" ผมเล่าให้ทั้งคู่ฟังขณะที่เราเดินเข้าไปในห้าง

"ดีนะ ไม่งั้นผมคงนึกว่าพี่เอาฮอบบิทมาเป็นเมีย" แมดส์ขำ และฮิวจ์ก็อมยิ้มเล็กๆด้วย

"อ้อ แมดส์ ฮิวจ์ เวลามีอะไรกันช่วยเสียงเบาๆกันหน่อยนะ เพราะลูกฉันเล่นเกมอยู่ข้างล่าง ไม่ก็บางทีแม่ชอบดูทีวีกลางดึก" ผมแนะนำน้อง

"คงต้องเปลี่ยนที่เป็นในโรงจอดรถแล้วสิ" แมดส์แหย่แฟนตัวเอง

ไม่รู้ทำไม แต่ผมอยากให้สองคนนี้คบกันไปนานๆเลย



ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ N. Wong จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 18 พฤษภาคม 2559 / 20:22
    รอคู่นี้มานานในที่สุดก็มี>\\\<
    #1
    3
    • 20 มกราคม 2560 / 20:13
      อยากให้ทีอีกอ่ะ TT
      #1-2
    • 21 มกราคม 2560 / 08:43
      สักพักเลยจ้า ไรต์เตอร์ก็อยากเขียนเหมือนกัน&#9825;&#9825;
      #1-3