คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (Rewrite)James on Wedding Day[Maroon 5][Adam*James] (Rewrite)James on Wedding Day[Maroon 5][Adam*James] | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
[James Valentine * Adam Levine]


James Valentine(มือกีตาร์ Maroon5)





Adam Levine (อันนี้รู้ๆกันอยู่555)






คู่นี้คือมันมุ้งมิ้ง แล้วก็มีฮาด้วยนะ(มีรูปประกอบ-----)














และสุดท้ายยยยยยย



เนื้อเรื่อง อัปเดต 30 ก.ย. 59 / 07:49




18 July 2014
2 p.m.
หนึ่งวันก่อนวันแต่งงาน

     สวัสดีทุกคน ผม เจมส์ วาเลนไทน์ มือกีตาร์ผมยาวสุดหล่อจากวงดนตรีที่มีชื่อเสียงระดับโลก 'Maroon 5' และตอนนี้ผมกำลังนอนอยู่ที่สตูดิโอส่วนตัว รายรอบด้วยกีตาร์เพื่อนซี้ 

     ผมอยู่ที่นี่คนเดียวมาสักพัก หลังจากเพื่อนสนิท 'อดัม' ย้ายออกจากที่นี่เพื่อไปใช้ชีวิตอยู่กับภรรยาของเขา ตอนที่สองคนนั้นคบกันผมรู้อยู่แล้วว่าผมจะต้องสูญเสียเขาไปสักวัน จนถึงวันที่อดัมประกาศแต่งงาน..ใช่ รู้สึกแย่สุดๆ

     แม้ว่าในวันนั้นผมกับอดัมยังนั่งอยู่ในสตูดิโอ แต่งเพลง เล่นกีตาร์ และดูวิดีโอเพลงของเพื่อนๆศิลปินในยูทูป กินอาหารกล่องจากนั้นก็ซดวอดก้าอีกคนละครึ่งขวดแล้วเริ่มวันใหม่ บางทีก็ดูหนังรอบสื่อด้วยกัน มันกลายเป็นอดีตไปแล้ว..กลายเป็นความทรงจำที่ดีไปเสียดื้อๆ

      ผมไม่สามารถย้อนเวลากลับไป ได้แต่นั่งร้องไห้แบบไม่อายใคร จากห้องที่สะอาดตา กลายเป็นกองขยะ ขวดเหล้าและกระป๋องเบียร์เกลื่อนพื้น น่าจะจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาด

     สภาพตัวผมเองเหมือนไม่ได้อาบน้ำมาสักสัปดาห์ และพรุ่งนี้คือวันที่อดัมจะเข้าพิธีแต่งงาน ผมต้องไปแสดงความยินดี จะว่ามันน่าขำก็ได้เพราะพรุ่งนี้อาจจะเป็นวันที่เหมาะแก่การอาบน้ำเสียที

     ผมรู้ว่าไม่ว่าจะเสียใจขนาดไหนก็ตาม ต้องแสดงให้เห็นว่าไม่ได้เป็นอะไร ทั้งที่จริงกลับใจสลาย ตอนนี้ได้เวลาบ่ายกว่าๆแล้ว คงต้องไปหาอะไรกินเพื่อให้สามารถมีขีวิตอยู่ได้ น้ำหนักลงมาสี่ถึงห้ากิโลในช่วงหลังๆ ผมคว้าแจ็กเก็ตหนึ่งตัวพาดบ่าเพื่อออกไปข้างนอก ข้างๆคือเสื้อที่แขวนอยู่ของอดัม คงต้องเอาคืนเขาถ้าไม่อยากมีอาการที่ย่ำแย่กว่านี้เวลามองสิ่งที่เป็นของเขา..เขาคงลืมไปแล้วว่าลืมเสื้อไว้ที่นี่

    ผมล็อคห้องแล้วเดินลงบันไดแทนการเดินลงลิฟท์  เดินไปร้านอาหารจีนใกล้บ้านแล้วสั่งกลับบ้าน เหลือบเห็นอดัมกำลังซื้ออาหารจีนสองกล่อง และกำลังจ่ายเงินให้พนักงาน จังหวะที่เขาหันกลับมาเขาก็เห็นผมเหมือนกัน จะว่าไปตอนนี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนไม่ใช่เล่น

"ไง เจมส์ ฉันกำลังจะไปหานายพอดี"เขาชิงพูดขึ้นก่อน แถมด้วยรอยยิ้มโชว์ให้เห็นฟันเขี้ยวทั้งสองข้าง

"งั้น ฉันก็อยู่นี่ไง" ผมตบบ่าอดัม 

"พรุ่งนี้ฉันอยากให้นายมาทันเวลานะ เพราะนายต้องกล่าวอวยพร"เขาเอาอาหารจีนกล่องนึงยื่นให้ผม
"นี่สำหรับนาย ฉันคงไม่ต้องไปห้องนายแล้วล่ะเพราะนายอยู่นี่แล้ว อย่าสายนะ"  ผมรับมาแล้วตอบตกลง

"กี่โมงนะอดัม?"

" สิบโมงไงเจมส์"

"ได้ ไม่มีปัญหา"

     เขาเดินออกจากร้านไปที่รถแล้วขับออกไป ผมก็ออกจากร้านแล้วตรงไปที่ห้องเหมือนกัน อาหารจีนคนละกล่องตอนบ่ายๆ กับความรู้สึกที่ต่างออกไป ผมเดินเข้าห้องถอดแจ็คเก็ตไว้ที่พื้นห้อง นั่งมองกล่องอาหารสักพักก็โยนใส่ถังขยะ ผมกำลังหัวเสียและไม่อยากพูดอะไรไปมากกว่านี้แล้ว...

'วันนี้แม่งแย่ว่ะ'

ผมสบถอยู่คนเดียว













19 July 2014
6 a.m. 
วันแต่งงานของอดัม

     เสียงนาฬิกาดังบ่งบอกว่าต้องตื่นขึ้นมาอยู่กับความจริง ผมรีบอาบน้ำแล้วรีดเสื้อเชิร์ต ใส่สูทที่สั่งตัดเมื่อวันก่อน หยิบเนคไท กระเป๋าตังค์ และมือถือ เดินออกจากห้องตรงไปที่ลานจอดรถ บรรยากาศดูเหมือนไม่มีสิ่งมีชิวิตอะไรอยู่เลย ผมออกรถแล้วขับไปตามถนนด้วยความเร็ว และด้วยความเร็วขนาดนี้สามารถเกิดอุบัติเหตุได้ง่ายๆ ผมไม่สนอะไรอีกแล้ว


9.45 a.m.

    ผมมาช่วงกินเลี้ยง ทันเวลาอีกสิบถึงสิบห้านาทีจะเป็นการอวยพรพอดี เดินเข้ามาในโรงแรมแห่งหนึ่งที่อยู่ระดับต้นๆของสหรัฐ ขึ้นลิฟ์และตรงไปตามห้องที่บัตรเชิญระบุไว้ เปิดประตูเข้าไป ทุกคนกำลังฉลองกับคู่บ่าวสาว 

เจ้าบ่าวเดินทักทายแขก ที่ส่วนใหญ่เป็นคนในวงการเพลง ทุกคนหันมามองผมที่เข้างานมาทีหลังแล้วอดัมก็ปลีกตัวออกมา

"เกือบได้เวลาพอดี เดี๋ยวนายเดินเล่นก่อน แล้วฉันจะเรียกนายอีกที"

เขาเดินมาบอกผมแล้วกลับไปทักทายแขกต่อ วันนี้คงจะเป็นวันที่วุ่นวายน่าดู

ผมเดินรอบงาน คนในวงการทั้งสนิทและไม่ค่อยสนิท บางคนไม่ค่อยถูกกันด้วยซ้ำ แต่ก็นั่นแหละนี่คืออาชีพ การแสดงก็เป็นส่วนหนึ่งหมือนกัน

     อดัมเดินมาเรียกผมเพื่อที่จะขึ้นเวทีกล่าวอวยพร ซึ่งจะพูดอวยพรหลังจากพ่อของอดัม เสียงกล่าวอวยพรของเขาเรียบๆกล่าวถึงว่าเขาดีใจมากเพียงใดที่เห็นลูกชายในวันนี้แล้วก็จบไป จากนั้นก็ถึงคราวของผมที่จะต้องกล่าวอวยพรบ้าง ทุกคนมองมาที่ผม แต่ผมรู้สึกจุกจนแทบจะพูดไม่ออก

"สวัสดี ผม เจมส์ วาเลนไทน์" ผมกวาดสายตามอง 

"ก่อนที่เขาจะมีวันนี้ ตอนที่เขายังอยู่ที่ห้องผม เราเล่นดนตรีกัน ดูหนังที่เช่ามา สั่งพิซซ่า ดื่มวอดก้าแทนน้ำเปล่า กินอาหารจีนใกล้บ้าน หัวเราะด้วยกัน  เราเป็นทั้งนักดนตรีและขี้เมาในเวลาเดียวกัน" เสียงหัวเราะของผู้ฟังดังขึ้นเล็กน้อย

"จากนั้นเขาพบคนที่เขาจะฝากชีวิตไว้ได้ เธอคือคู่ชีวิตของเขา เขาตัดสินใจย้ายออก ผมรู้สึกว่าเขาโตขึ้นมาก การที่ผมอยู่เพียงคนเดียวทำให้รู้ว่าผมต้องการเขามากเพียงใด ไม่มีใครได้ยินเสียงหัวเราะในห้องนั้นอีกเลย ตอนที่ผมได้รับเชิญให้กล่าวอวยพร" ผมหยุดเพื่อดูปฏิกิริยาของทุกคน 

"นั่นแสดงให้เห็นว่าผมมีความสำคัญต่อเขา ขอบคุณ อดัมเพื่อนรัก ตอนนี้ขอให้ทุกคนชูแก้วของตัวเองขึ้น" ผมมองไปทางอดัม 

"แด่ ความรัก" ทุกคนชูแก้วแล้วพูดว่า'แด่ความรัก'ตามผม ที่ผมยังยืนอยู่ตรงนั้น มองหน้าเขา 

พูดประโยคสุดท้ายก่อนเดินลงจากเวทีเป็นทั้งคำที่แสดงความรู้สึกและยอมรับว่าเราจะไม่มีวันได้คู่กันอีกต่อไป     


"อดัม ฉันรักนาย.."












------จาก ไรเตอร์---

มีการปรับเปลี่ยนแข้ไขนิดหน่อยจ้า

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ N. Wong จากทั้งหมด 33 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 23:17
    เป็นคู่ที่เหนือความคาดหมายมากไม่ธรรมดา-.,-
    #1
    0