คัดลอกลิงก์เเล้ว
{OS} - MISS KIBUM X ZELO | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำเปิดเพลงไปด้วยนะคะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ก.ค. 60 / 15:48


KIM KIBUM X CHOI JUNHONG

MISS

 


“Sometimes, happy memories hurt the most.”

 

            ถ้าการที่ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในทุกๆวัน พร้อมกับการใช้ชีวิตให้หมดไปสำหรับหลายคนก็คงเป็นชีวิตปกติธรรมดา ไม่ได้มีปัญหาอะไร เช่นเดียวกับผม ตื่นมา ไปทำงาน ตอนเย็นก็ไปสังสรรค์กับเพื่อนฝูง ให้แอลกอฮอล์ได้ทำหน้าที่เป็นยานอนหลับชั้นดี แล้วก็จบวันไป

 

            แต่ในบางครั้งความทรงจำก็เป็นเรื่องยากที่จะทำให้มันลบเลือนไปจนหมด เช่นเดียวกับความรู้สึกที่เราเรียกมันว่า ความคิดถึงที่อยู่ๆก็โผล่มาโดยที่เราไม่ต้องการ

 


            วันนี้ก็เป็นเหมือนทุกวัน ลืมตามาเจอกับเพดานขาวสะอาด ตัวเลขดิจิตอลที่หน้าปัดนาฬิกาข้างหัวเตียง และเขาที่นอนอยู่คนเดียวในห้องนี้

            ลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กับความทรงจำของบางคนที่ฉายเป็นภาพซ้ำอยู่ในหัว

รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ น้ำเสียง กลิ่น ทุกภาพการกระทำ ที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้ เขายังจำมันได้ดี ถึงแม้ในวันนี้จะมีแค่เขาคนเดียวที่เก็บความทรงจำนี้ไว้

 


            กลิ่นกาแฟหอมกรุ่น และรสชาติของมันทำให้เขารู้สึกดีมากขึ้น เสียงดนตรีจากห้องข้างๆที่มักเปิดเสียงดังเผื่อแผ่เพื่อนบ้านก็ยังคงดังต่อไปสมกับเป็นเช้าวันอาทิตย์เสียจริง

เขาหย่อนก้นนั่งที่เก้าอี้ตัวโปรดในห้องครัว จิบกาแฟรสขมปร่าเข้าไปอีกอึก ให้เสียงเพลงช้าๆซึมเข้าสู่โสตประสาท

            อากาศไม่เย็นจนเกินไป และไม่ร้อนจนเกินไปเช่นเดียวกัน ลมพัดเข้ามาจากทางหน้าต่างบานใหญ่เบาๆพอให้รู้สึกได้

            บรรยากาศช่างเหมาะแก่การคิดถึงใครบางคนเสียจริง และใช่ เขากำลังเป็นคนหนึ่งที่คิดถึงใครอีกคน...

 

            นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่ได้ติดต่อกันเลย เสียงที่คุ้นเคยกลับกลายเป็นเสียงที่จำได้เพียงลางๆ รอยยิ้มที่สดใสที่ถูกส่งมาให้อยู่เสมอ กลายเป็นรอยยิ้มแสนเศร้าในวันสุดท้าย เสียงหัวเราะของอีกคนในความทรงจำ กลับถูกแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นของเขาเองในยามดึก

 

 

            บรรยากาศแห่งความเหงาที่ตัวเขาเองคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี แต่จะใช้เวลานานแค่ไหน เขาก็ยังไม่สามารถทำใจให้ชินได้

มือเรียวหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างตัวมาเปิดดูอัลบั้มภาพถ่าย

ปรากฏใบหน้าของอีกคนตอนหลับที่แสนจะน่ารัก ไหนจะภาพตอนเผลอ และตอนที่เราสองคนอยู่ด้วยกัน

ภาพที่ถ่ายคู่กัน ในวันนั้นสำหรับเขา มันยังอยู่ในมือถือเครื่องนี้ และความรู้สึกที่เหมือนทุกอย่างเกิดขึ้นเมื่อวานก็คงจะดำเนินต่อไป

 

ความคิดถึงของเขาในตอนนี้ก็คงเหมือนควันของกาแฟ ที่ลอยขึ้นมาและหายไปกลับอากาศ ส่งไม่ถึงอีกคนที่แสนไกล เขาคนนั้นคงไม่รับรู้

 

เสียงสายน้ำที่หยดจากฝักบัวตกกระทบพื้น น้ำจะช่วยบรรเทาความคิดถึงไหมนะ อาจจะช่วยให้ภาพของเขาชัดเจนมากขึ้นผ่านความรู้สึกเหมือนสายน้ำที่ไหลผ่านตัวกำลังกอดผมอยู่

 

ทำไมผมถึงคิดถึงคุณ

  

คำถามที่เขาถามตัวเองมาตลอดระยะเวลาที่เลิกกัน  คำตอบที่บิดเบี้ยวจากความคิดถึงกลายเป็นความรัก

 

          ก็คงใช่ที่ผมรักคุณ เหมือนตกหลุมรักคุณซ้ำๆอยู่ทุกวัน แม้เราเลิกกันไปแล้ว

 

ถ้าคุณจะเรียกว่าตกหลุมรักความคิดถึง และความเสียใจที่เกิดจากคุณก็อาจจะได้ ไม่สิ เสพติดคงเป็นคำที่ใกล้เคียงกว่า

 

อาจจะเป็นหนังโรแมนติกสักเรื่องที่ช่วยดึงผมออกจากการคิดถึงคุณ หรือหนังสือที่ผมพึ่งซื้อมาเมื่อวานนี้จากร้านที่เราเคยไปด้วยกัน มันก็คงช่วยคลายความเหงาในยามบ่ายได้บ้าง


     แขนเรียวกอดหมอนอิงบนโซฟา เผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้ หนังสือก็ถูกกางค้างอยู่ในหน้าที่อ่านถึง

หนังสือเล่มนั้น เปิดค้างไว้ในหน้าที่เขียนถึงความคิดถึง ผมไม่อยากอ่านต่อ เพราะจะไปกระตุ้นทำให้ผมคิดถึงคุณมากขึ้น เลยเลือกที่จะหลับตาหนีไป

 

เสียงเพลงจากห้องข้างๆเงียบลงไปแล้ว และน้ำเย็นจากแก้วที่ไหลผ่านคอทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย

ตัวเลขที่นาฬิกาบอกเวลาที่พระอาทิตย์ใกล้ตกดินเปลี่ยนกลางวันเป็นกลางคืน

เสียงข้อความจากโทรศัพท์ดังขึ้น เตือนเจ้าของ

เจ้าเพื่อนตัวดีส่งข้อความมาตามให้ออกไปสังสรรค์ด้วยกันเหมือนอย่างทุกวัน ผมตอบตกลงไปโดยไม่ต้องคิดให้มากความ

 

นั่งเหงาอยู่ในห้องคนเดียวมาทั้งวันแล้ว การได้เจอผู้คนคงจะช่วยบรรเทาความคิดถึงได้บ้างและหน้าที่ดีเจมันเป็นของแน่นอนสำหรับเขาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะมีปาร์ตี้ที่ไหน

 

ใช้เวลาไม่นานในการเตรียมตัวออกจากบ้าน ร่างสูงก็พร้อมอยู่ที่หน้ารถเก๋งยี่ห้อราคาแพงของตนเอง

งานปาร์ตี้ถูกจัดที่บ้านเพื่อนคนสนิทของเขา มีทั้งคนที่เขารู้จักและไม่รู้จัก

การได้ทำความรู้จักกับคนใหม่ๆก็ดีเหมือนกันนะ และก็เป็นอีกเหตุผลที่เขาชอบงานปาร์ตี้

 

“ผมสีนี้เข้ากับนายดีนะ” เสียงเอ่ยทักจากเพื่อนที่ไม่ได้เจอกันมาสักพักคนหนึ่งพูดขึ้น

 

“ขอบคุณ ฉันก็ชอบมันเหมือนกัน” เขาตอบกลับ ว่าแต่ใครคนนั้นจะชอบมันไหมนะ

 

“ดีเจคนเก่งมาแล้ว เอาไวน์มาแก้วนึง ต้อนรับดีเจคิบอมสักหน่อย” เจ้าภาพพูดขึ้นพร้อมยื่นไวน์มาให้เขาแก้วหนึ่ง

 

“ขอบคุณ” เขารับมา ยกขึ้นเพื่อน้อมรับคำเชิญให้ดื่ม แล้วจิบไปเล็กน้อย

 

“อย่าดื่มเยอะนะ” เสียงที่คุ้นเคยเหมือนคอยเตือน เขาหันไปมองรอบตัวหาเจ้าของเสียงที่คาดว่าจะอยู่ที่นี้ด้วย

คงคิดไปเองสินะ คนคนนั้นจะมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หมอนั่นงานยุ่งจะตาย เขายิ้มให้กับการพูดคุยตรงหน้า แต่ไม่ได้รู้สึกสนุกไปด้วยสักเท่าไหร่

วันนี้พิษความคิดถึงเล่นงานเขาหนักเกินไปแล้ว คืนนี้คงไม่พ้นต้องใช้แอลกอฮอล์เป็นยานอนหลับอีกเป็นแน่

 

 

ร่างสูงประจำอยู่ที่ส่วนของดีเจเรียบร้อย บรรยากาศในงานร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆตามเวลาที่เพิ่มขึ้น ปาร์ตี้ยังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน แอลกอฮอล์ในกระแสเลือดช่วยให้เขาสนุกกับงานมากขึ้น และลืมสิ่งต่างๆไปได้ครู่หนึ่ง

มีผู้คนมากหน้าหลายตา แวะเวียนมาทักทายและชวนเขาดื่มอยู่ไม่ขาด ซึ่งเขาก็ไม่ปฏิเสธเลย

ยิ้มรับ และพูดคุย เป็นไปอย่างธรรมชาติ

 

 

คิบอม มานี่เดี๋ยวนึงสิ มีคนอยากคุยด้วยเมื่อเจ้าของของงานพูดแบบนั้น เขาเลยละมือจากการทำหน้าที่ดีเจ โดยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแผ่นเสียงและเครื่องอ่านแผ่นทำหน้าที่ของมันไปด้วยตัวเอง

 

 

“ไม่เจอกันนานนะฮยอง” เสียงที่คุ้นเคย และใบหน้าที่เขาคิดถึง คนคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขาเวลานี้ และพูดกับเขา


ควรจะพูดตอบไปอย่างไรดีนะ

...ในสถานการณ์แบบนี้

 

“อืม สบายดีนะ งานยุ่งหรือเปล่า” สุดท้ายก็ใช้คำพูดที่แสดงถึงความเป็นห่วงอยู่ดี

 

“ครับ ช่วงนี้ก็บินไปต่างประเทศบ่อย ฮยองก็รู้หนิว่าผมมันคิวทองแค่ไหน” อีกคนตอบมาตามสไตล์ที่ไม่ได้คิดมากอะไรนัก

 

“อย่าทำให้ตัวเองป่วยหละ รู้ตัวหรือยังว่าตัวเองไม่ชอบกินยา แล้วมันจะหายช้า” ความเป็นห่วงที่เคยชินยังคงแสดงออกมาผ่านทางคำพูดไม่หยุด


“ผมโตแล้วนะฮยอง ฮยองเป็นไงบ้างครับ เพราะงานยุ่งผมเลยไม่ได้ติดต่อฮยองเลย” อีกคนพูดตอบกลับ เขาชินกับคำแก้ตัวว่างานยุ่งแล้ว แต่จะทำไงได้ก็เลิกกันไปแล้วนี่หน่า

 

“สบายดี” โกหกออกไปคำโต

คิดถึงนายทุกวัน อยู่คนเดียวเหงามากเก็บความจริงไว้ในใจ พูดได้แค่กับตัวเองเท่านั้นแหละ

 

 

“ผมเห็นฮยองบอกว่าสบายดีผมจะเชื่อก็แล้วกัน”

 

คนตรงหน้าหยิบโทรศัพท์ เปิดดูข้อความที่ถูกส่งมา

ทุกการกระทำของคนตรงหน้าไม่ได้หลุดรอดสายตาของเขาไปเลยแม้แต่น้อย รวมถึงรอยยิ้มตอนอ่านข้อความที่ถูกส่งมา

 

“ดูแลตัวเองด้วยนะครับฮยอง ผมขอตัวก่อน” ร่างสูงของเด็กหนุ่มเดินจากไปแล้ว ที่ตรงนี้แหลือแต่เขา กับความคิดถึงที่เข้ามาจู่โจมทันที

 

‘I should have hugged you more warmly that time.’

 

‘I should have saved times I spent with you more.’

 

‘I should have looked at you more.’

 

‘We should have done the things more that we could do’

 

Finally,I have to stay without you.

 

ความเสียใจที่ไม่สามารถย้อนกลับมาได้ น้ำตาที่ไหล พร้อมกับรอยยิ้มแบบฝืนๆ เพราะรู้สึกสมเพชตัวเอง ดูจะไม่เข้ากันนะ แต่มันเป็นสิ่งที่เหมาะสมกับเขาแล้วหละ

 

ชเวจุนฮง ขอบคุณที่เข้ามาเป็นความทรงจำที่ดีที่สุด

 

เวลานี้ คนมากมายรายล้อมรอบตัว เขากลับรู้สึกเหมือนยืนอยู่ลำพัง กับความรู้สึกที่มากมาย

บอกกับตัวเองว่าไม่เป็นไร ความรู้สึกนี้มันจะหายไป ในสักวันหนึ่ง

.

.

.

.

.

.

.

.

 

“โรม” ร่างสูงโผเข้ากอดคนที่มารับ

 

“สบายใจหรือยัง” ชายหนุ่มกอดตอบแล้วพูดกับคนในอ้อมแขน

 

“ไม่รู้ ขอกอดหน่อย ขอกอดนานๆเลย”

 

“ได้อยู่แล้ว จะอยู่ให้กอดไปจนกว่าจะเบื่อเลยหละ”

 

 

 

 

 

 

                    “This is the story from me who lost everything to you who have been loved by everyone.”




 

...END...

                                                         

                                                                           Cr.IG:Kibumee 

 

 

 

            สวัสดีค่ะ มาคุยกันน เรื่องนี้เกิดจากความคิดถึงคู่นี้ล้วนๆค่ะ ไม่มีโมเม้นต์อะไรทั้งนั้น แอบเหมือนภาคต่อของ story; among us หน่อยๆ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นภาคต่อนะคะ คู่นี้โมเม้นต์ห่างหาย เราเลยแต่งฟีลคิดถึงค่ะ ถึงแม้เรือจะเกยหาด เราก็จะพายมันบนหาดนั่นแหละค่ะ 5555555 ช่วงนี้มีโมเม้นต์เจลโล่กับพี่โรมบ่อยอยู่นะ ล่าสุดก็พี่โรมไปคอมเม้นต์ไอจีจุนฮงแหละค่ะ ชอบทุกคู่ที่เป็นเรือผีค่ะ 5555555 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะคะ

คิดเห็นยังไงเม้นต์มาบอกกันหน่อยน้า หรือมาคุยกันในทวิตเตอร์ @xT_rek ก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะ เราอ่านคอมเม้นต์แล้วดีใจมากๆเลย เจอกันเรื่องหน้า เมื่อมีโมเม้นค่ะ J

   
  CR.SQW
 

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ pearlyth จากทั้งหมด 15 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น