Cremis Dimos มังกรพันธุ์ป่วน

ตอนที่ 7 : กลอนถวายพ่อหลวง ๘๕ พรรษา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 ธ.ค. 55

ในหลวงของเรา ศิษย์เก่ามาแตร์

 

                                    จากผืนดินว่างเปล่ากลางนคร                  จากกรวดก้อนดินทรายสังกะสี

                        จากเรือนไม้ใหญ่เล็กเท่าที่มี                                จากแรงนี้ก่อเกิดเป็นโรงเรียน

                                    ก่อนเคยเงียบสงบด้วยคนน้อย                 ก่อนเคยร้อยมาลัยคู่อ่านเขียน

                        ก่อนเคยเป็นอย่างไรไม่แปรเปลี่ยน                       ก่อนเคยเรียนรับใช้ทำต่อไป

                                    วันหนึ่งที่พระองค์เข้าศึกษา                     ช่วงเวลาวัยเด็กแสนสดใส

                        ความทรงจำจะเก็บไว้ข้างใน                                แสนภูมิใจครั้งหนึ่งท่านเคยมา

                                    วันเวลาผ่านพ้นไปตามกาล                     ท่านทรงงานทุกวันเหนื่อยนักหนา

                        แต่ที่ทำก็เพื่อชาวประชา                                      ช่วยเยียวยาดวงใจของทุกคน

                                    ทรงช่วยเราขจัดความโศกเศร้า                 ทรงช่วยเราขับไล่ความสับสน

                        ทรงช่วยเราปัดเป่าความยากจน                           ทรงช่วยเราบันดาลทุกสิ่งอัน

                                    เรานั้นเคยช่วยท่านอะไรบ้าง                    เรานั้นช่างขี้เกียจจนน่าขัน

                        เรานั้นชอบเที่ยวเล่นตลอดวัน                              เรานั้นมันอยู่สบายจนเคยชิน

                                    พระองค์ทรงรักเรามากเหลือแสน             แม้ข้นแค้นลำบากไร้ทรัพย์สิน

                        ตามแก้ไขปัญหาเป็นอาจิณ                                 ไม่เคยสิ้นความหวังและศรัทธา

                                    ต่อไปลูกจะเดินตามรอยพ่อ                     ไม่ย่อท้อและจะคอยรักษา

                        ให้แนวทางที่พ่อเคยสอนมา                                ดั่งดาราคู่ฟ้านิจนิรันดร์

                                    สายธาราผ่านทั่วผืนดินนี้                        สานความดีของเราร่วมสร้างสรรค์

                        ขอพี่น้องร่วมด้วยช่วยเหลือกัน                             เป็นของขวัญแด่พ่อหลวงปวงประชา

 

เด็กน้อยชาวมาแตร์รุ่น ๘๔

๕/๑๒/๒๐๑๒

 

 

            พอดีปีนี้คุณครูมีให้แต่งกลอนในหัวข้อ ในหลวงของเราศิษย์เก่ามาแตร์ ความจริงคุณครูก็กำหนดความยาวกลอนที่ห้าบท แต่ไม่รู้ทำไมถึงเขียนยาวไปเรื่อยชนิดจบไม่ลง เป็นครั้งแรกที่เขียนกลอนยาวขนาดนี้เพราะไม่ใช่คนที่ถนัดการแต่งกลอนเลยสักนิด มักใช้คำง่ายๆ ไม่ได้เลิศหรูอะไร แต่แน่นอนว่าทำด้วยใจไม่ใช่แค่ส่งงาน

            ตอนแรกจะลงเวลา 19.19 แต่ที่หมู่บ้านมีร่วมถวายพระพรที่หน้าหมู่บ้าน เป็นอะไรที่ประทับใจมาก เพิ่งมาอยู่หมู่บ้านได้สองสามปี ปีที่แล้วมีน้ำท่วมจึงไม่มีงานอย่างนี้ ทุกคนไปรวมตัวหน้าหมู่บ้าน ร่วมร้องเพลง จุดเทียน กล่าวเป็นคำเดียวกันว่า

            ทรงพระเจริญ!!

            เป็นงานวันพ่อที่จะไม่ลืมอีกนาน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,373 ความคิดเห็น

  1. #1201 dinn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 12:38
    เพราะมากครับ ^ ^
    #1,201
    0
  2. #1090 Lily of valley (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 17:31
    ดีจังคะ ชื่นชมๆ
    #1,090
    0
  3. #843 little-red-cap (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:40
    เก่งกว่าเราเยอะ(มากกกกก)
    #843
    0
  4. #699 +_Nakasa:::Kana_+ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2555 / 17:25
    เป็นคำง่ายๆนะคะ แต่ไพเราะยิ่งนักก ~

    สาบานว่าแต่งไม่เก่ง !!!?
    #699
    0
  5. #632 Em.S.End (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 20:22
    ไพเราะยิ่ง
    #632
    0
  6. #630 worm-book (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2555 / 20:14
    ไรเตอร์ไม่ถนัดแต่งกลอนจริงน่ะ? เราว่าที่แต่งมาเนี่ยเพราะมากเลยจริงๆนะคะ ^^
    #630
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(