Cremis Dimos มังกรพันธุ์ป่วน

ตอนที่ 54 : ตอนพิเศษ 'ออกทะเล หลุดเส้นทาง' [ที่อยู่ในรวมเล่มงาน Carnival Fantasy]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    1 ธ.ค. 56

ตอนพิเศษ ออกทะเล หลุดเส้นทาง

โดย DarkPhoenix

 

            “มีใครว่างบ้างไหม ผมอยากให้ช่วยอะไรหน่อย

            เป็นเสียงที่ทุกคนบนเรือต่างคุ้นเคยเป็นอย่างดี และ คำขอที่บางครั้งชวนให้ต้องยกมือขึ้นก่ายหน้าผากทำให้ต่างคนต่างพยายามเลี่ยง ผมยังคงจำสีหน้าของท่านรองกัปตันเวลาได้ยินคำขอแปลกๆ จากคนคนนั้นได้ดี ทั้งที่ยามปกติท่านรองมักจะมีสีหน้าเรียบนิ่ง สงบเยือกเย็น แต่ความเยือกเย็นที่ว่าก็ถูกทลายลงอยู่หลายครั้งด้วยฝีมือของคนบางคน

            คนคนนั้นที่ทุกคนบนเรือเรียกว่า...กัปตัน

            ส่วนผมน่ะเหรอ?

            โอ้ ลูกเรือตรงนั้นน่ะ คุณว่างอยู่ใช่ไหม มาช่วยผมหน่อยสิกัปตันเจ้าของเรือนผมสีแดงกระเซอะกระเซิงเหมือนเพิ่งตื่นนอนส่งยิ้มร่าเริงมาให้ ผมหันซ้ายหันขวาอยู่พักหนึ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขากำลังเรียกผมอยู่จริงๆ

            ผม...ที่เป็นแค่ ลูกเรือคนหนึ่งเท่านั้น

           

            ผมฟัง คำขอของกัปตันแล้วก็ต้องฝืนยิ้มตอบตกลง ไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวด้วยการไปขัดใจใครบางคน คำขอนั้นไม่ได้ยากอะไร ก็แค่ช่วย คุมเรือแทนระหว่างที่เจ้าตัวไปทำธุระก็แค่นั้น

            แค่นั้นเอง คุณช่วยผมได้ใช่ไหม

            นั่นคือคำพูดที่ท่านกัปตันเรือแห่งจินตนาการลำนี้กล่าวไว้ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็วไม่ทันให้หาเหตุผลอะไรมาปฏิเสธ

            แค่นั้น...ซะที่ไหนล่ะ!

            ให้ผมที่เป็นเพียงลูกเรือหน้าใหม่ ไม่มีประสบการณ์บังคับเรือเนี่ยนะ? ผมรู้ว่าปกติกัปตันไม่จำเป็นต้องมาคุมตลอดเวลา อาจเป็นท่านรองหรือใครก็ตามที่กัปตันมอบหมาย

            แต่คนคนนั้นไม่น่าจะใช่ผม!

            ผมจับพังงาเรืออย่างเกร็งๆ มองดูแผนที่ซึ่งกางอยู่ใกล้ๆ แล้วถึงกับเหงื่อตก แม้จะพออ่านแผนที่เป็นก็เทียบอะไรไม่ได้กับการลงมือบังคับเรือจริงๆ

            ถ้าหลุดออกนอกเส้นทางจะทำยังไง?

            ถึงแม้ผมจะกังวลแค่ไหน...พอหันไปรอบๆ ก็ไม่มีลูกเรือคนไหนอยากสบตา

            ไม่ว่าใครก็ไม่อยากซวยไปด้วยทั้งนั้น

 

            เชื่อไหมว่าสุดท้ายเราก็หลุดออกนอกเส้นทางจริงๆ

            ผมไม่ได้พูดเล่นหรือพูดขู่เกินจริง แต่จากที่คุณต้นหนถึงกับเดินตรงรี่มาหาผมด้วยสีหน้าแปลกกว่าทุกที ทั้งๆ ที่ปกติเขาจะดูล่องลอย ไม่ค่อยสนใจสิ่งรอบตัว ทว่าตอนนี้เขายืนอยู่ตรงหน้าผม จ้องจนตาแทบไม่กะพริบ สร้างความกดดันยิ่งกว่าท่านรองที่ว่าดุแสนดุเสียอีก

            นายมาทำอะไรตรงนี้คุณต้นหนถามด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขาหันซ้ายหันขวาเพื่อหาคนที่ผมพอจะเดาได้ว่าใคร หมอนั่นหายไปไหน

            หมอนั่น?

            อาจเพราะเห็นสีหน้าแปลกใจของผมเขาจึงพูดต่อ กัปตันน่ะ

            “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันผมตอบไปตามจริง กัปตันจู่ๆ ก็ให้ผมมาบังคับเรือแล้วหายไปเลย

            “ยังไงนี่มันก็หลุดเส้นทางมาเยอะแล้ว...คุณต้นหนเหม่อมองไปยังท้องทะเล เปลือกตาค่อยๆ ลดลงต่ำเหมือนคนเตรียมเข้านอน ผมล่ะสงสัยว่าปกติแล้วเขานอนวันละกี่ชั่วโมงกันแน่ เพราะบ่อยครั้งที่จะเห็นเจ้าตัวนั่งเหม่อลอยเหมือนคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง

            “แล้ว...จะทำยังไงต่อดีครับ

            หลังจากนึกได้ว่าตัวเองยังพูดไม่จบเขาจึงหันกลับมาสบตาผมแล้วเอามือตบหัวผมทีหนึ่งเบาๆ คล้ายให้กำลังใจ สู้ๆ บังคับเรือต่อไปนั่นแหละ

            เมื่อกี้ว่าไงนะ

            แล้วคุณ...ผมกำลังจะพูดต่อทำนองว่าปกติต้นหนมีหน้าที่ดูเรื่องแผนการเดินเรืออะไรพวกนี้ไม่ใช่เหรอ เขาควรจะเป็นคนมายืนอยู่ตรงนี้แล้วบังคับเรือแทนผมต่างหาก

            แต่ก็โดนขัดเสียก่อนด้วยเหตุผลที่ฟังแล้วต้องนิ่ง

            เพราะตอนนี้ฉันง่วงนอน นายคงไม่อยากให้คนที่กึ่งหลับกึ่งตื่นอย่างฉันไปคุมเรือหรอกนะเขาพูดออกมาโดยที่สีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด ง่วงๆ มึนๆ ยังไงก็ยังเป็นอย่างนั้น ถ้าเข้าใจแล้วก็บังคับเรือต่อไปเถอะ

            “แต่...

            “อีกอย่าง หมอนั่นใช้นาย ไม่ใช่ฉันสักหน่อย ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ

            แต่...

            ไอ้คุณท่านต้นหนทำหน้ามึนๆ อึนๆ เหมือนไม่สนใจสิ่งที่ผมกำลังจะพูดสักนิด ใช้ไม้ตายจ้องตานิ่งๆ ทำหน้าเหมือนเด็กไร้เดียงสาคล้ายสื่อกลายๆ ว่าถึงพูดอะไรไปเขาก็ไม่ฟังหรอก จบนะ?

            แล้วเขาก็เดินจากไปทิ้งผมให้ทรุดอยู่ตรงนั้นพร้อมคำถามในใจ

            ไม่จบได้ไหมครับ!

 

            ผมพยายามเช็คเข็มทิศเพื่อเทียบในแผนที่ว่าทำพลาดอะไรไป ทำไมมันถึงหลุดเส้นทางไปได้มากขนาดนั้นก็ไม่รู้ แต่ในเมื่อต้นหนเขาบอกเองว่าหลุดก็คือหลุด ผมที่เป็นแค่น้องใหม่ในวงการคงได้แต่ทำใจยอมรับความผิดพลาด และคงจะดีกว่านี้มากหากมีใครสักคนมารับช่วงต่อก่อนที่ผมจะเป็นบ้าตายกับแผนที่ในมือจนเผลอฉีกมันทิ้ง!

            นั่นคุณกำลังทำอะไร?

            เสียงนิ่งแต่แฝงไปด้วยความดุทำให้รู้ได้ทันทีว่าไม่ใช่คุณต้นหนหน้ามึนเมื่อครู่ แต่เป็นอะไรที่ผมเกรงกลัวยิ่ง

            รองกัปตัน

            “กัปตันใช้ผมให้คุมเรือ...แล้วก็หายไปไหนไม่รู้ครับผมพูดไปตามความจริง ไม่ได้ใส่สีตีไข่ใดๆ หวังว่าท่านรองจะไม่เอาผมตายหรือหักเงินเดือนที่ไม่ค่อยจะมีของผม ทำไมวันนี้ผมถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนแบบนี้นะ ให้ทำงานเช็ดถูเรือยังง่ายกว่าเยอะ

            แล้วคุณก็พาพวกเราหลง?

            ฉึก!

            สมกับเป็นรองกัปตัน...พูดน้อยแต่ชวนให้เจ็บจี๊ดจริงๆ

            ขอโทษครับ

            “ผมไม่ได้อยากได้คำขอโทษท่านรองตอบกลับมาแทบจะทันทีแล้วมอบภารกิจใหม่ให้ผมทำชนิดที่ไม่อาจปฏิเสธ ไปตามกัปตันมา คนที่ต้องขอโทษคือเขา

            ผมดีใจนะที่ไม่ต้องคุมเรือต่อ...แต่จะให้ไปหากัปตันจากไหนล่ะครับในเมื่อคุณเองก็เพิ่งไปหาเขามาเหมือนกันถ้าผมเดาไม่ผิด!

           

            ผมวิ่งไปทั่วเรือ ลงไปห้องเครื่องจนเสื้อผ้ามอมแมมยับเยินไม่เหลือราศีใดๆ ก็แล้ว อืม แต่ถ้าเอาตามตรง ผมที่เป็นแค่ลูกเรือธรรมดาๆ จะไปเทียบอะไรกับทั้งสามท่านผู้เป็นระดับต้นๆ ของเรือลำนี้ได้

            หลังจากทรุดลงนั่งพักสักครู่ก็มีเพื่อนร่วมงานใจดียื่นขนมปังมาให้แล้วถามด้วยความเป็นห่วง คุณไม่เป็นอะไรนะ หิวไหม กินนี่ก่อนสิ

            ผมรับมาอย่างว่าง่ายก่อนจะรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างแปลกๆ

            หนึ่ง...นี่ยังไม่ใช่เวลากินข้าว ไม่มีทางที่พ่อครัวจะให้ใครกินก่อนคนอื่นหากไม่จำเป็นจริงๆ

            สอง...คนที่ใช้คำเรียกคนอื่นว่า คุณบนเรือมีไม่กี่คน โดยเฉพาะมาใช้กับผมที่เป็นแค่ลูกเรือยิ่งน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย

            สาม...เสียงเมื่อกี้มันคุ้นๆ พิกล

            ตอนนั้นเองที่ผมรีบเงยหน้ามองหลังไวๆ ของคนผู้นั้น เรือนผมสีแดงเพลิงพร้อมผ้าคาดหัวสีเหลืองทำให้ผมรู้ได้ในทันทีว่า เพื่อนร่วมงานใจดีที่ว่าเป็นใคร

            ฮึ่ย...อย่าคิดว่าผมจะยอมปล่อยคุณง่ายๆ หลังจากที่ทำให้ผมต้องมาซวยทั้งวันหรอกนะ!

            ผมรีบวิ่งตามคนตรงหน้า และเมื่ออีกฝ่ายเห็นว่ามีใครตามมาก็ยิ่งเร่งความเร็วเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่ง สุดท้ายจึงเกิดการวิ่งไล่จับกันอย่างสนุกสนาน

            ...ซะเมื่อไหร่ ใครมันจะไปสนุกด้วยฮะ!

            “แน่จริงก็จับให้ได้สิ ฮ่าๆๆกัปตันหัวเราะแล้วหันมาแลบลิ้นใส่ทำให้ผมพาลอยากจะอัดเขาสักตั้งจริงๆ แต่เหมือนจะได้ ผู้ช่วยฝีมือดีมาช่วยไว้ในวินาทีสุดท้ายทำให้ฝ่ายที่ชนะกลายเป็นผม

            ปึก! โครม!

            กัปตันสะดุด อะไรบางอย่างจนล้มกลิ้งตีลังกาม้วนหน้าชนกับปืนใหญ่ประจำเรือจนแทบสลบคาที่ ผมว่าตอนนี้เขาคงเห็นดาววิ่งวนนับสิบดวง ไม่รู้เพราะหัวมีแต่หิน เอ๊ย หัวแข็งหรืออย่างไรไม่ทราบทำให้ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นกัปตันได้สติแล้วหันไปมอง อะไรบางอย่างที่กล้าประทุษร้ายเขา

            ผมได้แต่คิดในใจว่า...สมน้ำหน้า

            ใครใช้ให้คุณมานอนอยู่ตรงนี้!” กัปตันลุกขึ้นนั่งแล้วทำเสียงฮึดฮัดเหมือนเด็กๆ ผมสะดุดล้มเลยเห็นไหม

            “ไม่เห็น

            ผมแอบขำพรืดเมื่อคุณต้นหนหน้ามึนตอบกลับได้อย่างเจ็บแสบ แต่เขาก็พูดจริงนะที่บอกว่าไม่เห็น เนื่องจากเขายังคงนอนอยู่กับพื้น ฟุบหน้าไปกับแขนของตนเอง

            ไม่อยากยอมรับ แต่ตอนนี้ผมขอบอกเลยว่าความมึนของคุณต้นหนถูกใจผมสุดๆ

            อ่า...ตราบใดที่ไม่ได้ใช้กับผมล่ะก็นะ

            ฮึ่ย! ผมงอนแล้วนะ ลุกขึ้นมาคุยกันให้รู้เรื่องเลยกัปตันแสนเอาแต่ใจลุกขึ้นยืนแล้วตรงเข้าไปจิ้มๆ เอวของลูกน้องตนที่ยังคงนิ่งไม่สนใจพร้อมทำเสียง ฟรี้เป็นสัญญาณว่าเจ้าตัวหลับไปแล้ว ผมโกรธแล้วนะ ไม่ได้ยินเหรอ เฮ้!”

            และในทันใดนั้นเอง ก่อนที่กัปตันเรือผู้สูงศักดิ์(?) จะได้ก่อกวนการนอนของต้นหนขี้เซาไปมากกว่านี้ก็มีเงาหนึ่งทอดผ่านพร้อมเสียงน้ำเย็นชาที่ถึงจะเอ่ยอย่างแผ่วเบาแต่ก็ดังมากพอสำหรับทุกคน

            โดยเฉพาะกับใครบางคน

            เล่นสนุกพอหรือยัง?

            กัปตันถึงกับหน้าซีดแล้วหันไปสู้หน้าคนที่เขาให้นิยามว่า ดุยิ่งกว่าแม่แล้วพูดเสียงอ่อย พอแล้ว...ครับ

            “เอ้านี่ท่านรองโยนเชือกให้ เมื่อเห็นสายตางงๆ ของกัปตันเข้าก็เพียงขมวดคิ้วเหมือนกำลังคิดในใจว่า แค่นี้ทำไมไม่เข้าใจหรืออะไรทำนองนั้น มัดตัวเองซะ

            “ฮะ?

            กัปตันผู้(เคย)มีเกียรติทำหน้างงๆ แต่แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกหนาวเหน็บไปทั้งแผ่นหลังเมื่อเห็นสีหน้าของท่านรองที่เริ่มจะแผ่รังสีอำมหิตออกมา เขารีบมัดตัวเองตามพระบัญชาของท่านแม่(?) ในทันใด ไม่ต้องรอให้อีกฝ่ายพูดย้ำซ้ำสอง

            และแล้วเกมวิ่งไล่จับก็จบลงพร้อมกัปตันที่ถูกมัดเป็นหนอนลากไปลงโทษในห้องพัก เทศนายาวเหยียดจนลูกเรือคนอื่นๆ ถึงกับตั้งใจทำงานผิดปกติเพราะไม่อยากโดนหางเลขไปด้วย

            อ่า...ผมปลอดภัยแล้วใช่ไหมนะ

            ผมกะพริบตาปริบๆ แล้วกลับไปทำงานของตนเองต่อ ว่าแต่ก่อนโดนใช้ให้ไปคุมเรือ ผมทำอะไรอยู่กันนะ?

 

            ตอนเย็นผมก็มารู้เอาทีหลังว่าแผนที่ที่กัปตันเหลือทิ้งไว้ให้ผมนั้น...มันไม่ควรเรียกว่า แผนที่ซะด้วยซ้ำ

            เพราะอะไรน่ะเหรอ?

            ก็ด้วยฝีมือของกัปตันที่จู่ๆ นึกอยากจะเป็นนักวาดหรืออะไรไม่ทราบ ไปหยิบเอาแผนที่ในคลังมาลองวาดตาม ปรับเปลี่ยนเส้นทางจนมั่วไปหมด ไม่แปลกเลยที่ผมจะพาหลุดเส้นทางในเมื่อ...แผนที่บ้านั่นมันไม่ได้ให้เส้นทางอะไรกับผมเลยสักนิด!

            เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าหากไม่มีแผนที่ที่ดี(และไม่ใช่ของปลอม) จะพาให้ฉิบหายวายวอดกันหมด

            คุณเองก็คงไม่อยากหลุดออกจากเส้นทางที่วางเอาไว้หรอกจริงไหม เพราะเมื่อหลุดไปไกลก็ย่อมหาทางกลับไม่เจอ และสุดท้าย...ก็อาจจะยอมแพ้

            ผมน่ะเหรอ?

            ขอกลับไปถูเรือดีกว่าครับ ไม่เอาแล้วกับการคุมเรือ!

 


           

 

จากใจนักเขียน

            โอส! ทักทายนักอ่านทั้งหลาย เขียนกัปตันแล้วแอบนึกถึงเครมิส มังกรสุดป่วนในนิยายออริของตัวเองชอบกล ผมแดง ตาเหลือง นิสัยต๊องๆ ติดจะเด็กๆ นี่ใช่เล้ย!

            ตั้งใจจะสื่อถึงการ ออกทะเลในงานเขียน อุตส่าห์เขียนเด่นๆ ไว้ตั้งแต่ชื่อเรื่องท่าทางจะไม่มีใครเกทนัก กระซิก T^T

            การจะเขียนเรื่องไม่ให้ ออกทะเลก็ต้องมี แผนที่ที่ดี คือการวางพลอตนั่นแหละ สำหรับลูกเรือน้อยที่โดนกลั่นแกล้งมาทั้งเรื่อง อย่าถามว่าเขาชื่ออะไรเพราะไม่ได้ตั้ง//โดนนักอ่านตบผัวะ

            อ่า...ไม่เล่นแล้วก็ได้//ทำหน้าแบบกัปตันตอนโดนดุ

            ‘ลูกเรือเป็นตัวแทนของ ตัวละครที่แอบปวดหัว แอบน้อยใจ อยากบ่น อยากด่า อยากจับกด(ว้อท?!) เวลาที่นักเขียนพานอกเรื่อง ในเมื่อพวกเราเป็น กัปตันก็จงเป็นกัปตันที่ดีพาลูกเรือไปถึงฝั่ง

            เราอาจไม่ได้เป็นนักเขียนชื่อดังแบบพี่ๆ แต่ก็อยากเชิญชวนให้เพื่อนๆ มาร่วมสร้างสรรค์เรื่องราวผ่านตัวอักษรกันต่อไป >w<

DarkPhoenix 

   

 

 

--------------------------------------------------------------------------------

23/11/2013

            ข้างบนทั้งหมดนั้นคือที่อยู่ในรวมเล่มตอนพิเศษอันนี้นะคะ ตัวละครไม่ใช่เครมิส (แต่คล้ายอยู่) เป็นตัวละครแมสคอตของเพจ มีกัปตัน ท่านรอง และต้นหน (ส่วนตัวดำเนินเรื่องอันนี้เราเมคเอา) จะไม่เหมือนพี่นักเขียนอีก 5 คนที่จะมีใส่ตัวละครออริตัวเองลงไป คือที่เราได้ไปเขียนนี่อารมณ์เขียนเสริมๆ ไม่ใช่ตัวหลักอะนะ (เรามันของแถม...) มีแจกในงาน Carnival Fantasy ครั้งที่ 1 ที่ผ่านมานี้ และมีแจกตามกิจกรรมในเพจกับของนักเขียนท่านอื่นๆ รวมถึงเราเองอีกนิดหน่อย ใครอยากได้ก็ไปดูในเพจนี้ https://www.facebook.com/CaravanThaiFantasia หรือถ้าของที่เราแจกก็ร่วมกิจกรรมที่นี่จ้า  คลิก
 

 

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,373 ความคิดเห็น