Cremis Dimos มังกรพันธุ์ป่วน

ตอนที่ 33 : [CD] บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 718
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 ก.ย. 57

ตอนพิเศษท้ายเล่ม ความลำบากของการเป็นสตอล์กเกอร์

 

            ข้าทนไม่ไหวแล้วจริงๆ กับคนงี่เง่าไม่มีใครเกินบางคนที่ข้ารู้จัก ทุกวันมีแต่สร้างปัญหาไม่รู้จักจบจักสิ้นมาให้จนปวดหัวแทบเป็นลมให้มันรู้แล้วรู้รอด กี่ครั้งกันที่ข้าจะได้พักผ่อนอยู่บ้านสบายๆ โดยไม่ต้องคอยพะวักพะวงเป็นห่วงหมอนั่น

            ไม่ได้เป็นห่วงว่าจะบาดเจ็บกลับมาหรอกนะ กลัวแต่จะทำให้คนอื่นเดือดร้อนต่างหาก!

            เมื่อเร็วๆ นี้จู่ๆ ก็ดันทำเรื่องบ้าบิ่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จนเมื่อใครต่อใครได้ข่าวยังพากันตกใจ เป็นห่วงลูกชายคนสำคัญของผู้คุมเรื่องปากท้องของคนแทบทั้งหมู่บ้าน กลัวเหลือเกินว่าเธอจะอาละวาดข้อหาปล่อยให้ใครบางคนหนีไป

            เปล่าเลย...เธอแค่ถอนหายใจนิดหน่อยก่อนจะกลับไปทำครัวตามปกติ

            แค่เวลาเธอทำกับข้าวก็จะพึมพำอะไรไม่รู้เหมือนคำสาปแช่งของชนเผ่าโบราณไม่รู้ตั้งกี่บท อย่างกับไปแค้นใครตั้งแต่ชาติปางก่อน แค่นั้นเอง!

            ก็นะ...ถือเป็นการแสดงออกว่าเธอก็ห่วงลูกคนนี้ไม่แพ้กัน

            แต่ที่น่าหนักใจไม่ใช่อะไร...ข้าดันต้องรับหน้าที่มาคอยเกาะติดเจ้าบ้านี่เหมือนเป็นเงาตามตัว!

            แน่นอนว่าด้วยความสามารถทางการดมกลิ่นทำให้ข้าสามารถหามังกรงี่เง่าที่ชอบทำตัวน่ารำคาญหลังอาหารสามมื้อเจอได้อย่างรวดเร็ว เห็นสภาพครบถ้วนสามสิบสองดีแบบนี้ก็เบาใจไปเรื่องหนึ่ง หากใครทำให้เจ้าแม่เออร์เนสต์โมโหก็เตรียมลงโลงได้เลย

            ส่วนข้าที่รับหน้าที่นี้มา...ก็คงไม่พ้นโดนลงโทษหากบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของนางเป็นอะไรไป

            เห็นหมอนั่นมีความตั้งใจกับอะไรบางอย่างมันก็น่าดีใจหรอกนะ ถึงความคิดนั้นจะค่อนข้างงี่เง่าสมกับอายุสมองที่ไม่เคยพัฒนาก็ตาม

            เพราะงั้นข้าจะยอมตามต่อไปสักพัก เกิดเรื่องมากๆ เข้าค่อยตีหัวพากลับบ้านแล้วกัน

            แต่บางที...ข้าคงคิดผิด

 

            ข้าแอบลักลอบขึ้นเรือที่มาจากเงินเก็บของใครบางคนแล้วก็ต้องเป็นกังวลยิ่งกว่าเดิม ด้วยเดิมทีไม่ค่อยถูกชะตากับน้ำเท่าไหร่นัก ให้ต้องมาอยู่กลางทะเลหลายๆ วันหรืออาจถึงปีคงไม่ใช่ความคิดที่ดี แต่ในเมื่อหันหลังกลับไม่ได้แล้วก็ต้องทำใจยอมรับ

            ข้อดีคือมีของกินไม่ต้องลำบากไปหาเอง นี่ก็อาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เสบียงหมดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น ข้าไม่ได้กินเยอะอะไรถ้าเทียบกับใครบางคน แต่ก็ถือว่ามีส่วนผิดก็แล้วกัน

            สิ่งที่น่าหงุดหงิดและน่าเบื่อที่สุดคือการที่จะต้องคอยมาหลบซ่อนไม่ให้โดนจับได้ วันๆ ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากคอยเฝ้าไม่ให้จอมแสบนอกลู่นอกทางจนเกินควร

            หวังว่าจะมีอะไรดีๆ มาเป็นสิ่งแลกเปลี่ยน

            แต่คนดวงดีอย่างข้า...อย่าหวังเลยดีกว่า

            หมอนั่นยังคงสร้างเรื่องเหมือนเมื่อสมัยก่อนไม่มีผิด ไปพาตัวเด็กที่ไหนมาก็ไม่รู้จนต้องลำบากโดยใช่เหตุ รับมือกับแวมไพร์ที่คลุ้มคลั่งขึ้นมาเฉยๆ ข้าจับสังเกตได้ว่ามีใครคนอื่นคอยจับตามองพวกเขาไม่ต่างจากที่ข้าทำ พอจะลองตามไปสืบดูอีกฝ่ายก็รู้ทันเสียก่อน

            ยังไม่แน่นอนว่าฝ่ายนั้นเล็งเจ้างี่เง่าของข้า เพราะงั้น...ช่างมัน

            พอคิดว่าเรื่องจะจบง่ายๆ หลังได้ตัวเพื่อนร่วมเดินทางมาอีกคน จู่ๆ ก็โดนฉุดลงไปใต้น้ำลึกอีก ข้าในตอนนั้นแทบจะพุ่งตัวลงไปช่วยหากไม่ติดที่ว่าลงไปมีแต่จะเป็นภาระ ทั้งยังต้องเปิดเผยตัวตน

            อย่างกับว่าข้าว่ายน้ำเก่งพอช่วยใครอะนะ

            โชคยังดีที่เรื่องจบลงในไม่ช้า เพื่อนร่วมเดินทางของเขาค่อนข้างจะไว้ใจได้ นั่นทำให้ข้าสบายใจขึ้นอีกมาก ถึงจะแอบรู้สึกไม่พอใจหน่อยๆ เวลามองหน้าอีกฝ่าย

            ก็เขาทำเหมือน...จะมาแทนที่ข้า

            พอมาถึงหมู่บ้านของพวกวิหคก็ทำเป็นตื่นเต้นดีใจกับสถานที่ใหม่ๆ จนออกนอกหน้า แต่ผ่านไปได้สักพักกลับมานั่งหงอยเหงาคนเดียวที่ริมทะเลสาบ คิดถึงเรื่องเก่าๆ สมัยยังอยู่บ้านตัวเอง

            เริ่มคิดถึงบ้านแล้วล่ะสิ ข้าควรจะออกไปตอนนี้ไหมนะ...ปล่อยไว้สักพักแล้วกัน

            และดูเหมือนข้าจะคิดผิดอีกครั้ง

 

            วันหนึ่งเขาทะเลาะกับเพื่อนร่วมเดินทางที่เป็นแวมไพร์อะไรนั่นแล้วหนีเข้าป่าไป เดือดร้อนให้ข้าต้องแอบตามไปเฝ้าห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง ใครจะไปรู้ว่าคนเลือดร้อนอย่างหมอนั่นเวลาโกรธแล้วจะทำอะไรลงไปบ้าง

            ข้าไม่ได้เป็นห่วงความปลอดภัยหมอนั่นสักนิด!

            แต่แล้วก็ต้องคอยถอยห่างอยู่หลายครั้งเมื่อเจ้าตัวความรู้สึกไวเกินคาด จับสัมผัสถึงตัวตนของข้าได้อย่างรวดเร็วตามนิสัย เล่นเอาหนีแทบไม่ทัน

            และที่แย่ที่สุด...ข้าดันพลาดหล่นลงบ่อโคลนจนตัวเปื้อนมอมแมมไปหมด

            เจ้าซื่อบื้อนั่นหลังจากโดนพิษเล่นงานเพราะความโง่เขลาของตัวเองจนหล่นกระแทกพื้นดังสนั่น พอมีคนทำดีเข้าหน่อยก็ยิ้มร่าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ไอ้นิสัยแบบนี้ข้าล่ะเกลียดที่สุด แปบๆ ก็ลืมเรื่องก่อนหน้านั้นเสียหมดเปลือก

            ความจำสั้นเหมือนปลาทองถูกแบะสมองเลยให้ตาย!

            ได้ของฟรีมาปุ๊บก็กลับหมู่บ้านทันทีเชียวนะ ได้นอนสบายๆ พร้อมอาหารการกินสมบูรณ์ไม่ต้องลำบากหาเอง ผิดกับข้าที่สภาพอย่างกับสัตว์สี่ขาที่เลี้ยงไว้เชือดกินเช่นพวกหมู เปื้อนไปทั้งตัวขนาดนี้ไม่เหมือนข้ายามปกติเลยสักนิด

            กลับไปข้าจะแก้แค้นให้สาสม แล้วเราจะได้เห็นดีกันแน่ที่ทำให้ข้าต้องอยู่ในสภาพนี้!

 

            ดูเหมือนเรื่องที่หมอนั่นชักพาให้เกิดขึ้นจะร้ายแรงกว่าที่คิด ทำเอาข้าพูดไม่ออกไปหลายนาทีเหมือนกัน แม้ไอ้เรื่องบาดเจ็บจากการต่อสู้จะไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะข้ารู้ดีถึงความหนังเหนียวฟันไม่เข้าของใครบางคน แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปมาก

            โดนพิษที่เป็นจุดอ่อนซ้ำหลายครั้งขนาดนั้น...จะไหวไหมนะ

            ข้าคอยช่วยต่อสู้กับพวกปลาซิวปลาสร้อยบ้างเป็นบางครั้งแต่ก็อดเป็นห่วงมังกรต๊องๆ บางตัวไม่ได้ ไม่เคยเห็นสีหน้าเจ็บปวดแบบนั้นมานานมากแล้ว

            นานจนข้าเอง...ก็ลืมสนิท

            การหนีเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดในเวลานั้น ข้าที่ตามอยู่ห่างๆ คอยช่วยสอยศัตรูไปไม่มากก็น้อย ไม่เช่นนั้นขืนปล่อยให้คนสภาพไม่เต็มร้อยอย่างเจ้านั่นรับมือคนเดียวก็เหมือนยืนมองความตายที่คืบคลานเข้าหา

            ข้ายังไม่ใจร้ายถึงขนาดจะปล่อยใครให้ตายต่อหน้าต่อตา

            โดยเฉพาะ...คนคนนั้นคือไอ้มังกรงี่เง่าที่ชอบหาเรื่องวุ่นให้ข้าตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา

            ระหว่างที่หมอนั่นล้มลงข้าก็ช่วยสกัดศัตรูไม่ให้เข้าใกล้อยู่ห่างๆ รอจนพวกเดียวกันตามมาช่วยไว้ถึงได้ละจากการต่อสู้มาเป็นผู้ติดตามดังเดิม

            ข้าไม่สนเรื่องสงครามอะไรของเผ่าพันธุ์พวกนั้นสักนิด อยากฆ่ากันให้ตายก็เชิญ มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรอยู่แล้วนี่ พอเจ้าบ้านั่นปลอดภัยข้าก็ไม่จำเป็นต้องสู้ต่อ

            ล้างแค้นคืนแทนนิดๆ หน่อยๆ พอเป็นพิธีก็จบ

            การนั่งดูพวกวิหคฝึกฝนเหมือนดูหนังตลกแก้เครียด ท่าจับปืนเก้ๆ กังๆ แบบนั้นจะไปสู้ใครได้ ขนาดคนในหมู่บ้านมังกรยังตามทันต่อยุคสมัยมากกว่าตั้งเยอะ แต่แล้วก็ต้องหุบยิ้มทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนอยากตายซะให้ได้ของคนบางคน ฝืนยิ้มซะขนาดนั้นคิดว่าใครต่อใครเขาไม่รู้หรือไง ไอ้โรคชอบเก็บความเศร้าไว้คนเดียวนี่เลิกสักทีจะได้ไหม

            ข้าเห็นบ่อยเข้า...ก็เจ็บแทนเหมือนกันนะ

            ในตอนที่หมอนั่นกำลังเผลอข้าก็แอบอ่านสมุดบันทึกที่ถูกทิ้งไว้บนเตียง เผื่อจะทำให้เข้าใจความคิดของเขาได้มากขึ้น เดี๋ยวก็ร่าเริง เดี๋ยวก็ซึมเศร้า ถึงจะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เด็กจนเดาใจอีกฝ่ายได้เหมือนอ่านใจ

            แต่หลังจากหมอนั่นหนีออกจากบ้านมาผจญภัย...ดูเหมือนจะต้องพบเจอกับความโศกเศร้ามากขึ้นเยอะ

            ยิ่งพออ่านบันทึกนั่นแล้วก็ทำให้ข้ารู้สึกผิดที่ปล่อยให้เรื่องราวเป็นแบบนี้ ถ้าขวางเสียตั้งแต่ตอนแรกที่ตามไปเจอก็คงไม่ต้องทนเห็นเขาต้องเจ็บปวดทุกข์ทรมาน

         อยากให้ฟ่องฟ่องน้อยอยู่ด้วยจริงๆ เมื่อก่อนเวลาเราอยากคุยกับใคร อยากถามอะไร ต้องการคำปรึกษาเมื่อไหร่ก็มีแต่ฟ่องฟ่องนี่แหละที่พึ่งได้มากที่สุด

         แล้วตอนนี้ที่เราต้องการฟ่องฟ่องมากกว่าปกติ

         ทำไม...ทำไมถึงไม่อยู่กับเรา

            คนโง่...ข้าอยู่กับเจ้าตลอดนั่นแหละ ถึงจะเฝ้ามองจากที่ไกลๆ แต่ก็ไม่มีทางปล่อยให้เจ้าต้องอยู่เพียงลำพังเด็ดขาด

            ไม่ว่าจะในอดีต ปัจจุบัน...และอนาคต

            ใครจะทอดทิ้งเจ้า ดูถูกเจ้าแค่ไหนก็ไม่ต้องไปสนใจเก็บมาคิดมากให้ทรมานตัวเอง อย่างน้อยจะมีข้าคนนี้ มีท่านเออร์เนสต์และคนอื่นๆ ในหมู่บ้านรอการกลับมาของเจ้าเสมอ

            ดังนั้น...อย่าทำหน้าเหมือนตัวเองไร้ค่าเลยนะ

 

            ภาพตรงหน้าตอนนี้คือคนที่ข้าคอยติดตามมาเป็นเดือนโดยไม่ให้เจ้าตัวจับได้ บาดแผลเต็มตัวจนข้านึกอยากซ้อมคนที่บังอาจทำให้คนของข้าต้องเจ็บปวด

            ไม่ว่าจะทางกาย...หรือจิตใจ

            จะเป็นผู้นำทัพมาจากไหนไม่ทราบ เด็กนั่นความจริงจะเป็นใครข้าไม่คิดสนใจ แต่กล้าทำให้ เพื่อนของข้าเจ็บปวดถึงเพียงนี้คงปล่อยเอาไว้ไม่ได้

            การเดินทางครั้งนี้ทำให้ข้าต้องเห็นเจ้าเจ็บตัวครั้งแล้วครั้งเล่า หรือนี่สมควรแก่เวลาที่พวกเราจะหวนกลับคืนสู่บ้านที่แท้จริงบ้าง

            หึ เอาเป็นว่า...ตอนนี้ข้าควรจะทำหน้าที่ ผู้ติดตามที่ดีด้วยการช่วยชีวิตผู้นำบางคนที่ล้มลงอย่างน่าอนาถสินะ

            แข็งใจไว้ก่อนล่ะ

            เครมิส ดิมอส

           

 

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

 

9/6/2013

            เป็นอย่างไรบ้างกับสามหน้าครึ่งของบทส่งท้ายที่แม้จะสั้นๆ แต่ก็เฉลยอะไรเล็กๆ น้อยๆ ว่าคนที่แอบมองเครมิส หรือลอบเข้าไปอ่านบันทึกของเครมิสในตอนก่อนๆ นั้นเป็นใคร ทั้งยังเป็นคนใกล้ตัวอย่าง ฟ่องฟ่องเสียด้วย

            คุณสัตว์เลี้ยงที่แสนจะจงรักภักดีต่อเจ้านาย(เหรอ...) กำลังจะเป็นพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยมังกรปีกหักที่โดนดัดหลังจนลุกไม่ขึ้น

            ใครเป็นแฟนคลับฟ่องฟ่องบอกไว้ก่อนเลยว่า...Vol.2 บทเยอะขึ้นมาก ทั้งยังมีฉากชวนฟินเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว!!

            ทั้งการต่อสู้มาดเท่ไม่แพ้เครมิส

            ทั้งความดราม่าและโหมดซึ้งของเจ้าตัว

            เรียกได้ว่าหลายคนจะหลงรักตัวละครตัวนี้ไม่แพ้เครมิสเลยทีเดียว >w<

 

            จากเท่าที่เห็นเม้น คิดว่าหลายคนคงช็อกกับเรื่องที่ ฮอฟฟ์ เป็น เฮนริคัส และงงกำลังสองว่ามันเป็นยังไงกันแน่ ทั้งหมดเป็นแค่การแสดง หรือเรื่องรอยต่อของเวลาอะไรงี้ รออ่าน Vol.2 จะเข้าใจเอง เพราะจะค่อยๆ อธิบายถึงเรื่องราวทั้งหลายแน่นอน ตอนนี้จิ้นกันให้ตายไปข้างก่อนแล้วกัน ฮ่าๆๆๆ

            ส่วน Vol.2 จะมาลงเมื่อไหร่นั้น...ดูการต้อนรับสักนิด เพราะรีบลงเกินไปหลายคนก็ยังไม่ทันอ่าน Vol.1 จบเลย (สังเกตจากยอดวิวในตอนล่าสุด เม้นต์และอื่นๆ) ไม่ใช่จะงอนไม่ลง คือลงแน่นอนแต่คิดอยู่ว่าจะลง 15/6 อาทิตย์หน้าเลย หรือ 22/6 (สองอาทิตย์)

            เรื่องการลงขอพิจารณาก่อนนะคะ แต่ลงอะลงแน่นอน ไม่เกินจาก 22/6 จ้า ก็รู้อยู่ว่าเราไม่ใช่พวกน้อยใจกับอะไรแบบนี้ แค่เว้นช่วงบ้างเผื่อให้นักอ่านได้ลองไปคิด ไปเดา อะไรทำนองนั้น ตื่นเต้นดีออก (โดนนักอ่านถีบกระเด็นข้อหาไม่ตื่นเต้นด้วย 555)

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,373 ความคิดเห็น

  1. #1269 Kaewpada ( นิจนิรันด์กาล ) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2556 / 13:09
    ไรท์เตอร์รู้มั้ยคะ ไรท์เตอร์ทำนักอ่านเงาคนนี้ร้องไห้น้ำตาซึมกับตอนนี้เลยนะ ///ร้องง่ายไปมั้ยเนื่ยเรา
    #1,269
    0
  2. #1075 pinkysery (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2556 / 15:26
    แอบฟินเบาๆ มั่นใจว่าเป็นเพศผู้ ใช่คำว่าเพศเพราะไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไร น่าจะเป็นสิงโตสินะ?? มีการแสดวความเป็นเจ้าของอย่างโจงแจ้ง รอติดตามต่อไป
    #1,075
    0
  3. #1052 เก้าอี้น้อย (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2556 / 11:56
    ฟ่อง ฟ่อง 
    #1,052
    0
  4. #1050 Sintear (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2556 / 10:25
    ฟ่องๆ ฟ่องๆ ฟ่องๆ //ยกป้ายเชียร์
    "เจ้างี่เง่าของข้า" ต้องบอกมั้ยว่าฟินคำนี้ขนาดไหน ฮว๊ากกกกก
    #ผิดประเด็นหรือเปล่า ฮาาาา
    #1,050
    0
  5. #1048 เงารัติกาล (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 07:58
    ฟ่องๆ นาย นายสุดยอดจริง
    #1,048
    0
  6. #1045 worm-book (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 21:56
    ฟ่องฟ่อง...นี่นาย!!!//ละไว้ในฐานที่เข้าใจ
    #1,045
    0
  7. #1042 ShiroHana (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 20:55
    โอว...สตลอกเกอร์...//จิ้นไปไกล ฟฟฟฟฟ
    #1,042
    0
  8. #1041 flameknight (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 17:51
    15/6 ค่ะ นะคะ
    #1,041
    0
  9. #1040 นีไนล์ (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 08:15
    รักฟ่องฟ่องจังเลยอ่า ^^
    #1,040
    0
  10. #1037 Em.S.End (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 17:47
    อ่านบทนี้แล้วพูดออกมาได้แค่ว่า...
    น้องฟ่องงงงงงงง
    #1,037
    0
  11. #1035 rinray (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 16:58
    นายอยู่นี้เอง
    #1,035
    0
  12. #1032 fakan (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 15:49
    ฟ่องฟ่อง ไม่เจอกันนานนะ 55 5
    #1,032
    0
  13. #1029 aongfong39 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2556 / 12:42
    ฟ่องฟ่องเป็นห่วงเครมิสมากเลยนะเนี่ย ผิดไหมที่จะแอบจิ้น//โดนตบ
    #1,029
    0
  14. #283 ปลาทองจำแลง (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 16:54
    Mr.5 เป็นตัวละครในเรื่องวันพีซค่ะพี่แพร คล้ายๆ ลูฟี่คือกินผล "บอมบอม" เข้าไป ทุกส่วนในร่างกายหรือส่วนที่หลุดออกมาเป็นระเบิดได้ทั้งหมด ไม่ว่าขี้มูก หรือลมหายใจ (ส่วนใหญ่เจ้าตัวใช้ขี้มูก) ส่วนเรื่องกินกระสุน... จำไม่ได้แล้ว...
    #283
    0