Cremis Dimos มังกรพันธุ์ป่วน

ตอนที่ 19 : [CD] บทที่ 8 ก็คนมันขี้ห่วง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    8 ก.ย. 57

บทที่ 8 ก็คนมันขี้ห่วง

 

            “ออกไปจากชีวิตผมสักที!”

            ถ้อยคำนี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัวยากจะลบออกภายในเสี้ยววินาที เครมิสปล่อยสำลีในมือร่วงหล่นลงสู่พื้นด้วยความตกใจ ไม่เคยมีใครใช้คำรุนแรงเช่นนั้นกับเขามานานแล้ว

            นาน...จนลืมเสียสนิท

            เมื่อก่อนฟ่องฟ่องมักจะแสดงท่าทีไม่พอใจเสมอเวลาอยู่กับเขา ไล่เขาบ้าง ขู่บ้าง แต่หากใช้ประโยคเดียวกันนี้ สีหน้าก็ไม่จริงจังและเย็นชาเหมือนกับเด็กชายตรงหน้า

            เพราะน้ำตา...ช่วยยืนยันความรู้สึก

            เรา...

            ไม่ทันจะได้เอ่ยถามที่มาที่ไปให้ชัดเจนก็โดนตัดบทเสียก่อน ออกไปให้พ้น!”

            สุดท้ายเมื่อไม่สามารถสื่อสารกันได้รู้เรื่องเครมิสจึงเลือกที่จะถอย อารมณ์แบบนี้ทั้งเขาทั้งฮอฟฟ์ยังไงก็คงคุยกันไป ทะเลาะกันไป ตัวเขาน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ร่างกายของเด็กชายต้องได้รับการพักผ่อนโดยด่วน หากให้เจ้าตัวฝืนมากไปกว่านี้ก็ไม่อาจคาดเดาได้ว่าอาการจะทรุดหนักลงแค่ไหน

            เพราะแค่ได้กลิ่นเลือดที่คละคลุ้งขนาดนี้เครมิสก็รู้แล้วว่าร่างเล็กบาดเจ็บหนักชนิดแค่ยืนก็ยากเต็มทน

            ขนาดตอนที่ตบใบหน้าของเครมิสยังเผยสีหน้าเจ็บปวดเสียเอง นั่นเพราะข้อมือที่ถูกมัดด้วยโซ่ตรวนบอบช้ำอย่างหนัก แค่สัมผัสเพียงเล็กน้อยก็ปวดจนไม่รู้จะพูดยังไง แล้วนี่ใช้ฝ่ามือฟาดเข้าไปเต็มๆ

            แค่คิด...ก็เจ็บแทนจะแย่แล้ว

            มังกรหนุ่มดีดตัวขึ้นสูงก่อนจะร่อนไปยังฐานลับชั่วคราวที่ลิวอิสสรรหามุมอับของเมืองตั้งขึ้นมาจนได้ เครมิสตั้งใจจะลองปรึกษาคนมากประสบการณ์เพื่อหาทางแก้ไขปัญหาที่เจ้าตัวยังไม่ทราบว่าคืออะไรนี้ หวังจะเห็นรอยยิ้มของเด็กน้อยอีกครั้ง

            โดยไม่รู้เลยว่า...ตัวเองเป็นต้นเหตุ

            แต่แทนที่จะได้เปลี่ยนสภาพตัวเองเป็นนักเรียนให้ท่านอาจารย์ลิวอิสอบรม เมื่อไปถึงที่หมายก็พบว่าบรรดาเด็กๆ กรูเข้ามาหา ทำหน้าวิตกกังวลจนบรรยากาศพลอยอึดอัดขึ้นเป็นเท่าตัว

            กับคนเข้าใจอะไรยากอย่างเครมิสยิ่งแล้วใหญ่

            เครมิสรีบตรงดิ่งไปหาลิวอิสก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังนั่งทรุดหอบหายใจถี่โดยมีเด็กๆ ช่วยพยุงไว้ไม่ให้ล้ม ใบหน้าซีดขาวจนแทบจะไร้เม็ดสีเหมือนคนขาดเลือด เขี้ยวคมเผยให้เห็นชัดเจนเพราะเจ้าตัวกำลังคืนสู่ร่างที่แท้จริง

            ไอปีศาจแผดพุ่งออกจากร่างอย่างปิดไม่มิดเพราะเจ้าของไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป เครมิสรีบเข้าไปประคองแล้วบอกให้ทุกคนในที่นั้นถอยห่าง หลายคนไม่ใช่เผ่าพันธุ์ที่ทนพลังด้านมืดแบบนี้ได้ หากปล่อยให้ยืนอยู่ใกล้ๆ อาจเป็นอันตรายถึงชีวิต

            สัมผัสแบบนี้เขากลับคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด...

            ทั้งที่ไม่น่าจะมีโอกาสพบเจอเพราะวันๆ อยู่แต่ในหมู่บ้าน

            ปีกสีดำสนิทปรากฏขึ้นพร้อมๆ กับนัยน์ตาสีส้มที่แปรเปลี่ยนเข้มขึ้นจนกลายเป็นสีแดงเลือด เรือนผมสีทองยาวเรืองแสงนิดๆ ก่อนสายลมเย็นพัดผ่านปกคลุมพื้นที่นั้นจนชวนขนหัวลุก บรรยากาศกดดันลักษณะนี้จะมาจากเผ่าพันธุ์ปีศาจชนิดใดไม่ได้นอกจาก...

            แวมไพร์

            ไม่รู้ทำไมลิวอิสถึงคืนร่างของตน ทั้งยังควบคุมพลังไว้ไม่อยู่จนแสดงออกผ่านทางสายลมที่อุณหภูมิลดต่ำลงเรื่อยๆ เครมิสไม่รอช้า รีบไล่ให้ทุกคนกลับบ้านช่องไปเพื่อจะได้ไม่ต้องคอยพะวักพะวง อาสารับมือกับเหตุการณ์นี้ด้วยตัวคนเดียวเพราะร่างกายที่ทนต่อความหนาวเย็นย่อมไม่ได้รับอันตรายมากนัก

            ส่วนเรื่องไอปีศาจ เขาว่ากันว่ามังกรก็ใกล้เคียงกับ ปีศาจในแง่ของ...พลัง

            มังกรหนุ่มสังเกตว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมองมาที่พวกเขาแต่ก็ไม่อาจปล่อยลิวอิสในสภาพนี้เพื่อตามจับคนแปลกหน้าที่ว่าได้ ถึงจะเจ็บใจเพราะอีกฝ่ายอาจเป็นต้นตอของเรื่องเหล่านี้ก็ตาม

            ก็นะ...เวลานี้ชีวิตของลิวอิสและตัวเขาเองสำคัญกว่า

            เพราะหากแวมไพร์อย่างลิวอิสควบคุมตัวเองไม่ได้ขึ้นมาก็อาจเกิดการนองเลือด เครมิสยังไม่อยากเห็นเพื่อนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงเดือนต้องลำบากหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่า

            หนึ่งในสัญญาสงบศึกระหว่างเผ่าพันธุ์มีข้อนึงกล่าวไว้ว่า

            หากผู้ใดสูญเสียการควบคุมจนลงมือเข่นฆ่าชาวเมืองเผ่าพันธุ์อื่นๆ ในเมืองที่ลงนามเป็นกลางแล้วล่ะก็ คนผู้นั้นจำต้องถูกลงโทษอย่างสาสมตามการกระทำของเขาโดยไม่มีข้อยกเว้น

            นั่นหมายความว่า...ถึงคุณจะเป็นกษัตริย์มาจากไหน ถ้าอาละวาดหนักเกินการควบคุมในถิ่นที่เป็นเมืองศูนย์กลาง เปิดรับทุกเผ่าโดยไม่ใช่เมืองของเผ่าใดเผ่าหนึ่ง คนทั้งเมืองหรือใครก็ตามมีสิทธิ์ลงโทษเขาได้ตามแต่สมควร

            และถ้ากรณีฆ่าคนจำนวนมาก...ก็มักจบลงด้วยการโดนโทษประหารชีวิต

            เครมิสคืนร่างบางส่วนของตัวเองเช่นปีกและกรงเล็บเพื่อแน่ใจว่าหากต้องปะทะกันขึ้นมาจะสามารถต้านอีกฝ่ายเอาไว้ได้ ไม่ใช่เขาสู้ลิวอิสไม่ได้ แต่ที่ต้องคิดหนักเพื่อจะรับมือโดยไม่ทำให้เพื่อนของเขาต้องบาดเจ็บ

            นั่นต่างหาก...ที่เป็นเรื่องยาก

            ถึงแม้เครมิสจะงี่เง่าแค่ไหนก็ไม่อยากเห็นคนที่เขานับเป็นเพื่อนต้องเจ็บปวดหรอก เพราะงั้นน้ำตาของฮอฟฟ์...จึงทำให้เขาช็อกไม่ใช่น้อย

            วันนี้มีแต่เรื่องแปลกๆ ทั้งนั้นเลย

            เขาคิดด้วยความสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่ที่ตัดสินใจไปหาฮอฟฟ์ เพราะถ้าเขายังอยู่ที่นี่ก็คงช่วยป้องกันไม่ให้ลิวอิสถูกวางยา

            ใช่แล้ว...อาการแบบนี้มีแต่เพราะโดนยาพิษเท่านั้นแหละ!

            คนอย่างลิวอิส โคเวเลนต์ย่อมสามารถควบคุมตัวเองได้เก่งกว่าเครมิสเป็นไหนๆ ไอ้เรื่องจะมาคืนร่างเดิมซี้ซั้วให้คนเห็นนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ แปลได้อย่างเดียวคือต้องมีใครสักคนวางยาในช่วงที่เขากำลังวุ่นกับการแจกจ่ายของที่ขโมยมา

            เพราะใครจะไปคิดว่าที่ซ่อนของตนจะโดนศัตรูพบเจอได้โดยง่ายกันเล่า

            เพื่อตัดปัญหาที่จะตามมาอีกในอนาคตอันใกล้ ดูจากสภาพแล้วการจะทำให้ลิวอิสสงบเป็นเรื่องยากพอๆ กับบำบัดโรคซื่อบื้อของเครมิส ดังนั้นแม้ไม่อยากก็จำต้องทำ เครมิสจับไหล่ของแวมไพร์หนุ่มจากด้านหลังเพื่อยึดไว้ไม่ให้หนีไปไหน ก่อนจะใช้มืออีกข้างด้านที่ถนัดสับลงไปที่ท้ายทอยซึ่งเป็นศูนย์รวมประสาทอัตโนวัติ ส่งผลให้หัวใจหยุดเต้นชั่วขณะ

            หรือผลสุดท้ายที่คนทั่วไปทราบกันดีก็คือ...หมดสติ

           

            หาว...ร่างหนึ่งยันตัวลุกขึ้นนั่งพลางขยี้ตาด้วยความงัวเงีย เขารู้สึกเหมือนตนเองใช้พลังไปมากพอสมควรโดยไม่รู้สักนิดว่าเอาไปทำอะไร

            แน่ล่ะ...ตอนนั้นรู้สึกตัวที่ไหน

            ลิวอิสฟื้นคืนสติขึ้นมาด้วยความมึนๆ งงๆ จับต้นชนปลายไม่ค่อยถูก เขาจำได้แค่เพียงว่าตัวเองปวดหัวอย่างรุนแรง ส่วนหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง...นึกไม่ออกสักนิด

            พอจะหาคนถามก็พบเครมิสที่นั่งเฝ้าด้วยสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น เหม่อลอยไปไกลถึงดวงจันทร์ เห็นแบบนั้นทำให้อารมณ์อย่างเตะเปรี้ยงกำเริบอย่างหาสาเหตุไม่ถูก ลิวอิสกระแอมทีหนึ่งเป็นการปลุกใครบางคนเพื่อจะได้อธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ตนฟัง

            ฉันเป็นอะไรไป?”

            แต่ตามปกติแล้วแน่นอนว่าคำตอบคือ...

            ไม่รู้

            เครมิสตอบเสียงดังฟังชัด ไม่ทันให้ได้ทำใจถึงความจริงข้อที่ว่า ความโง่ฝังรากลึกตลอดกาลบนหัวเครมิสจนลิวอิสถึงกับยิ้มกระตุก อยากเขกหัวเจ้าบ้าตรงหน้าสักหน่อย แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายมีท่าทีแปลกไปก็ทำไม่ลงเสียอย่างนั้น

            เกิดเรื่องร้ายแรงอะไรหรือเปล่า?”

            มังกรหนุ่มส่ายหน้าเป็นเชิงปฏิเสธ ลิวทัสกี้แค่คืนร่างเดิมแล้วควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้เท่านั้นเอง แต่ที่เรากลุ้มอยู่...

            เขาเว้นช่วงไปนานพอสมควรเหมือนนึกภาพแววตาแสนเย็นชาที่นองไปด้วยน้ำตา ความรู้สึกเจ็บปวดแฝงไว้ในน้ำเสียงทุกคำพูดที่เอื้อนเอ่ย เครมิสยังจำได้ดีเหมือนเรื่องเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่นี้เอง ทั้งที่ตอนนี้ก็เย็นมากแล้ว

            อยากไปหาเด็กน้อยแล้วคุยให้รู้เรื่อง...แต่ลิวอิสก็ไม่ฟื้นเสียที

            ที่คฤหาสน์เกิดเรื่องอะไรขึ้นจริงๆ สินะ

            ลิวอิสเดาจากท่าทางที่แสดงเด่นชัดยิ่งกว่าคำพูด เครมิสเป็นห่วงเรื่องทางนั้นจนไม่รู้จะทำยังไงดี แต่ก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าตัวเองทำอะไรผิด รวมทั้งควรแก้ปัญหาแบบไหนถึงจะแฮ้ปปี้ทั้งสองฝ่าย

            การปล้นของพวกเขาทำให้เด็กชายลำบาก แต่ถ้าเขาไม่ทำก็จะมีคนอีกมากที่ลำบากเช่นกัน...รวมถึงตัวพวกเขาเอง

            สุดท้ายเครมิสก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดตั้งแต่แรกเริ่มให้ลิวอิสฟังตามลำดับขั้น หวังจะให้คนหัวดีกว่าตนเองหลายเท่าช่วยชี้แนวทางที่ถูกต้องให้

            ทว่าเรื่องละเอียดอ่อนแบบนี้...บางครั้งเจ้าตัวก็ควรเป็นผู้สะสางเอง

 

            คืนนั้นเครมิสนอนไม่หลับอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขากังวลถึงบาดแผลที่รุนแรงเกินกว่าเด็กปกติธรรมดาจะรับไหว แม้เนื้อหนังจะไม่ได้แหว่งเหวอะเหมือนเวลาต่อสู้กับสัตว์ร้ายแล้วพลาดท่าโดนกัด แต่นึกสภาพว่าอีกฝ่ายอายุแค่สิบเอ็ดปีเศษ

            โดนทรมานเสียขนาดนั้น มีชีวิตอยู่ได้ก็นับว่าปาฏิหาริย์แล้ว!

            สุดท้ายเมื่อคิดอะไรไม่ออก ทั้งยังสงบใจข่มตาลงนอนต่อไม่ได้จึงหยิบสมุดขึ้นมาจด ถ่ายทอดความรู้สึกของตัวเองออกไปผ่านปลายดินสอ           

 

บันทึกไม่ประจำวัน

 

            เราเป็นห่วงฮอฟฟิลสกี้จริงๆ เลย ไม่รู้ว่าป่านนี้แผลจะเริ่มสมานตัวหรือยัง เผ่าพันธุ์มังกรอย่างเราค่อนข้างแข็งแรงเลยไม่รู้นักว่าปกติเวลามีแผล พวกมนุษย์หรือเผ่าอื่นๆ ที่ร่างกายอ่อนแอกว่าจะต้องใช้เวลาเท่าไหร่ถึงจะหาย

            แต่รอยแดงๆ แบบนั้นก็เห็นมาหลายทีแล้ว แถมทุกครั้งที่ต้องไปหาคนที่เขาเรียกว่า พ่อตอนดึกๆ ก็มักจะกลับมาพร้อมสีหน้าเจ็บปวด

            เราอยากถามมาตลอด แต่คิดว่าวันนี้คงไม่ต้องถามแล้ว...

            แม้ยังไม่รู้ว่าทำไมพ่อของฮอฟฟูช่าจะต้องลงไม้ลงมือกับลูกของตัวเองแต่นั่นก็ไม่ถูกอยู่ดี จะดุแค่ไหนก็คงไม่ทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัสขนาดนี้

            ท่านแม่เราแรงเยอะจะตายยังคอยออมมือให้เลย!

            พรุ่งนี้เราจะต้องไปถามความจริงมาให้ได้ และถ้าใครแกล้งฮอฟฟอคเย่เราจะอัดให้กระเด็นเลย!

 

เครมิส ดิมอส

 

            เครมิสปิดสมุดบันทึกแล้วล้มตัวลงนอนโดยไม่รู้เลยว่า...คนแปลกหน้าที่ซุ่มจับตามองพวกเขาอยู่นั้นกำลังวางแผนอะไรต่ออีก

 

            เจ็บ...เด็กชายหลุดร้องเบาๆ ด้วยความเจ็บปวดเมื่อสองมือกำลังพยายามจับสิ่งที่เรียกว่า ไม้กวาดเพื่อทำความสะอาดบ้าน ข้อมือที่ยังคงระบม เขียวช้ำเป็นจ้ำๆ ทำให้การทำงานของเขาเป็นไปอย่างยากลำบากกว่าปกติหลายเท่า

            การลงโทษของเขาไม่จบเพียงแค่ในห้องทรมาน แต่มันเจ็บจี๊ดเวลาต้องทำความสะอาดบ้านด้วยสภาพแบบนี้!

            มือก็ใช้การไม่ค่อยได้ แผลตามตัวก็เยอะจนขยับทีปวดแสบปวดร้อนไปหมด แล้วอย่างนี้จะมีกำลังใจทำงานบ้านตามคำสั่งได้ยังไงกัน จู่ๆ ก็บอกว่ามีแขกพิเศษมาจากต่างเมือง แถมเจ้าเมืองวันนี้ก็มาอีก เล่นเอาเขาต้องลากสังขารออกมาจากห้อง

            ตอนแรกบอกอนุญาตให้พักได้จนกว่าข้อมือจะพอใช้การได้ เพราะถ้าจับต้องอะไรแล้วพลาดทำตกแตกขึ้นมามันไม่คุ้มกับจำนวนเงินที่ต้องเสียไป

            แต่ไปๆ มาๆ ดันเรียกใช้งานด่วนชนิดปฏิเสธไม่ได้อีก

            แบบนี้มันจะใช้งานเยี่ยงทาสกันเกินไปแล้วนะ ถึงผมจะเป็นทาสจริงๆ ก็เหอะ!

            คิดถึงจุดนี้ก็ทำได้แค่สมน้ำหน้าตัวเองที่ต้องมาตกระกำลำบากอยู่ตรงนี้ ดันถูกจับในสงครามทำให้ต้องแบกรับชะตาของคำว่า ทาสไปตลอดชีวิต

         เกลียดนักเชียว เจ้าพวกมัจฉางี่เง่า!

            “อันนี้ให้วางตรงนั้นหรือเปล่าคะเสียงพนักงานรับจ้างรายวันที่จ้างมาเอ่ยถามด้วยความเกร็งๆ แม้ตอนเช้าจะรับสั่งไว้แล้วว่าให้ทำตามเด็กตรงหน้าแต่ว่า...

            การให้มาฟังคำสั่งคนตัวเตี้ยกว่าทั้งยังอายุดูไม่น่าจะมากมายอะไรนัก ไม่ว่าใครก็รู้สึกแปลก

            ครับฮอฟฟ์พยักหน้า พลันสวมบทหัวหน้าพ่อบ้านผู้ควบคุมทุกๆ อย่างในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยความชำนาญ เขาต้องจัดเตรียมต้อนรับแขกบ่อยๆ ไอ้การต้องมาจ้างพนักงานรายวันที่ไม่ค่อยอยากจะก้มหัวรับฟังคำสั่งจากคนอายุน้อยกว่าเจอมามากแล้วหลังจากจัดส่วนนี้เสร็จให้เตรียมเก้าอี้สำหรับแปดที่ ดอกไม้จากสวนต้องเลือกสีที่ออกส้มๆ เพื่อตัดกับเมนูอาหารวันนี้ซึ่งมีผักใบเขียวเสียเยอะ

            ไม่รู้นึกประหลาดอะไรถึงอยากทานอาหารกึ่งมังสวิรัติ

            สำหรับเผ่าวิหคอย่างเขาการทานผลไม้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว แต่กับเผ่ามัจฉาที่ทานเนื้อเป็นหลักเพราะวิวัฒนาการมาจากปลาจำพวกฉลามซึ่งเป็นสัตว์ดุร้ายนับเป็นเรื่องแปลก

            การฝืนธรรมชาติมาทานแต่เมนูผักๆ อาจทำให้หลายคนหงุดหงิดจนสุดท้ายก็ทนไม่ไหวสั่งให้เขาทำเมนูอื่นเพิ่มเติมให้

            คงต้องเตรียมแผนสำรองไว้บ้างอีกตามเคย

            ทำไงได้...คฤหาสน์หลังนี้ไม่เคยให้เขาได้ทำงานสบายๆ เลยสักวัน

 

            การเตรียมการทุกอย่างเป็นไปอย่างเรียบร้อย มีแต่คนชมไม่ขาดปากจนเจ้าของบ้านยิ้มแล้วยิ้มอีก รู้สึกว่าตนโชคดีที่ไปซื้อทาสฝีมือดีเรียนรู้ไวเช่นนี้มาด้วยราคาที่ไม่แพงอะไรนัก นับว่าถูกเลยทีเดียวสำหรับความสามารถระดับนี้

            เพราะแขกทุกคนต่างเชื่อสนิทใจว่าเขารับเด็กนี่มาเป็นบุตรบุญธรรม บ้างเชื่อว่าเป็นลูกแท้ๆ ด้วยซ้ำไป แม้ว่าเบื้องหลัง...จะห่างจากคำนั้นอยู่โข

            ตู้ม!

            เสียงระเบิดดังมาจากบริเวณประตูใหญ่ทางเข้าบ้าน เป็นสัญญาณบ่งบอกชัดเจนถึงผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ แต่กล้าเสี่ยงเข้ามาถึงที่นี่แปลว่าต้องเตรียมใจรับผลตอบแทนของการมาแหย่หนวดเสือไว้เรียบร้อย

            ในเมื่อพวกเขา...มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ!

            การทำระเบิดเฉพาะกิจนี้ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเครมิส ดิมอส มังกรหนุ่มธาตุไฟที่พร้อมแผดเผาความเลวของคนชั่วๆ ที่บังอาจทำให้เพื่อนของเขาต้องเดือดร้อนใจ ถ้าหวงทรัพย์สมบัติมากจนต้องลงไม้ลงมือโหดร้ายไร้มนุษยธรรมขนาดนั้นล่ะก็

            เขาจะทำลายมันทิ้งซะให้เรียบ!

            เราจะไม่ปล่อยให้ใครแกล้งฮอฟฟีสซู่เด็ดขาด!” เครมิสก้าวออกมาเป็นคนแรกจากควันของแรงระเบิดที่ฟุ้งไปทั่วจนมองอะไรไม่ค่อยเห็น

            ลิวอิสได้แต่ปิดหน้ารับไม่ได้กับเครมิสที่ออกตัวชัดเจนเกินไปสักหน่อยว่าทำเรื่องทั้งหมดนี้เพื่อใคร เพราะนั่นจะเป็นการจุดชนวนบางอย่าง...

            อย่าขยับนะ ไม่งั้นข้าจะจัดการเด็กนี่ซะ!”

            ฮอฟฟ์ถูกพ่อแต่ในนามของเขารวบตัวโดยง่ายไม่ทันดิ้นรนหลีกหนีใดๆ เนื่องด้วยสุขภาพทางกายที่ยังคงห่างไกลจากคำว่าแข็งแรง แถมอาการดูจะทรุดหนักกว่าเก่าด้วยซ้ำ แผลบางจุดเปิดออกจนเลือดไหลออกมาให้เห็นเป็นรอยแดงบนผ้าพันแผล

            สีหน้าของแขกทั้งหลายสับสนไม่เข้าใจ จู่ๆ คนที่พวกเขาเคยคิดว่าเป็นพ่อลูกกันบัดนี้เด็กชายกลับถูกใช้เป็นตัวประกันซะอย่างนั้น

            ส่วนของที่ใช้จ่อคออยู่ก็คงหนีไม่พ้นมีดกินข้าวเพราะเป็นสิ่งที่อยู่ใกล้ตัวที่สุดในเวลานั้น

            ถึงมัน...จะดูตลกๆ แบบแปลกๆ ก็เหอะ

            ห้ามทำร้ายฮอฟเฟาเล่นะ!” เครมิสแยกเขี้ยวขู่ เขากางกรงเล็บเตรียมพร้อมรบสุดๆ ชนิดที่ว่าหากกล้าสร้างบาดแผลให้เด็กชายเพิ่มอีกแม้เพียงนิดเดียวล่ะก็ อย่าหาว่ามังกรไฟอย่างเขาใจร้าย

            งานเลี้ยงนี้...ได้วอดวายแน่!

            “หัดใจเย็นซะบ้างสิ เจ้าบ้า!” ลิวอิสตบหัวเข้าให้ทีหนึ่งเพื่อเรียกสติใครบางคน เลือดขึ้นหน้าจนทำอะไรไม่รู้จักคิด จู่ๆ บุกเข้ามาโดยไม่ทันวางแผนก็ไม่ต่างจากฆ่าตัวตายทางอ้อม

            ไม่ใช่ฆ่าตัวเองคนเดียวแต่อาจทำให้พวกเขาทุกคนต้องซวยไปด้วย!

            ทำไมฉันถึงห้ามเจ้านี่ไม่ทันฮะ ก่อเรื่องยุ่งอีกจนได้!

            คิดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ ลิวอิสกระชับปืนคู่ของตนแน่น หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันคงพอจะเอาตัวรอดหนีออกไปได้ ถึงจะไม่อยากเปลืองกระสุนในเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่ถ้าต้องโดนจับยัดตารางล่ะก็...เขายอมกราดยิงไม่เล็งให้กระสุนหมดๆ ไปซะก็ได้

            จบเรื่อง...ก็แค่ไปซื้อใหม่ด้วยเงินของเครมิส!

            แวมไพร์หนุ่มใช้หัวคิดหาวิธีชิงตัวประกันจากตาลุงโรคจิตชอบระบายอารมณ์กับเด็กอย่างระมัดระวัง หากพลาดขึ้นมาจนร่างเล็กถูกแทงเสียพรุนคงต้องคิดหนักว่าจะคุมมังกรคลั่งยังไง

            การบังคับสัตว์ร้ายที่กำลังเกรี้ยวกราดก็เหมือนเอามือเปล่าๆ จับน้ำร้อน

            ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้!”

            เจ้าของบ้านตวาดลั่นเพื่อแสดงอำนาจ ความจริงสำหรับเครมิสแล้วถึงอีกฝ่ายจะเป็นพระราชามาจากไหนก็คงไม่เกรงกลัว หากแต่เพราะเป็นห่วงเด็กชายซึ่งถูกจับล็อกคอเป็นตัวประกันจะบาดเจ็บ ไม่เช่นนั้นป่านนี้คงพุ่งเข้าแจกหมัดสักสามสี่ยก

            ปล่อยฮอฟฟานนิวไปซะ แล้วเราจะไปจากที่นี่ทันทีเครมิสพยายามเจรจา สายตายังคงจับจ้อง หากมีโอกาสเข้าถึงตัวเพื่อแย่งเพื่อนใหม่ของเขากลับมาได้ก็จะลงมือทันที แต่ด้วยมีดที่ยังคงพาดคออย่างน่าหวาดเสียวทำให้ไม่กล้าแม้จะทดลอง

            เพราะถ้าแย่งตัวมาไม่ทัน...ก็จบ

            ปล่อยให้โง่สิ!”

            ร่างท้วมรู้ทัน เขายังไม่งี่เง่าขนาดจะไม่เข้าใจว่าเป้าหมายของการบุกครั้งนี้คืออะไร แม้ฮอฟฟ์จะเป็นเด็กในบ้านของตน แต่ท่าทางผู้บุกรุกทั้งสองท่านจะเป็นห่วงเป็นใยเด็กชายมาก รวมๆ แล้วหากไม่ประมาทเสียท่าจนตัวประกันหลุดมือไป

            ยากนัก...ที่เขาจะแพ้

            จู่ๆ เครมิสก็เอ่ยเสียงเย็นเป็นเชิงเตือน สายตาจ้องเขม็งดูน่ากลัวชนิดที่หากเด็กเล็กๆ มาเห็นเข้าคงร้องไห้จ้าวิ่งไปซบอกแม่ อุณหภูมิร่างกายรวมถึงบริเวณรอบๆ เพิ่มสูงขึ้นจากอารมณ์ที่รุนแรงยากจะควบคุม เขาส่งยิ้มหวานให้เป็นครั้งสุดท้าย งั้นเรา...จะไม่อดทนแล้วนะ

            แม้จะตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบเหมือนลูกไก่ในกำมือ แต่ทุกอย่าง...ย่อมมีข้อยกเว้นเช่นกัน

            เครมิสนี่แหละที่จะเปลี่ยนร่างจากลูกไก่มาเป็นฟินิกส์พร้อมแผดเผาสันดานเลวๆ ของคนตรงหน้า!

            เพียงชั่วพริบตามังกรหนุ่มก็ใช้เวทไฟหลอมละลายมีดในมือของอีกฝ่ายจนใช้เป็นอาวุธต่อไปไม่ได้อีก อาศัยจังหวะที่แต่ละคนกำลังตกตะลึงพุ่งตัวเข้าใส่เป้าหมาย ง้างหมัดแล้วเสยคางเข้าอย่างจังจนแขนที่ล็อกคอร่างเล็กจำต้องคลายออกอย่างช่วยไม่ได้

            เขาช่วยพยุงเด็กชายไม่ให้ล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน ดูเหมือนฮอฟฟ์จะตกใจไม่แพ้กัน ใครจะไปคิดว่าคนที่วันๆ เอาแต่ทำตัวไร้สาระเหมือนคนตกงานไม่มีอะไรทำจะสามารถดีดตัวไกลและรวดเร็วจนยากจะตั้งรับหรือหลบเลี่ยง

            ของแบบนี้มองแค่ภายนอกไม่ได้จริงๆ

            เมื่อมั่นใจว่าเด็กน้อยปลอดภัยดีสามารถยืนด้วยตัวเองได้เขาก็ฝากฮอฟฟ์ไว้กับลิวอิสก่อนจะกระตุกยิ้มเหี้ยมอย่างที่ไม่ค่อยเคยทำ ยิ่งคิดถึงรอยแดงๆ ตามตัวที่ยังคงหลงเหลือให้เห็น น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม แล้วยังความเจ็บปวดที่แสดงออกชัดผ่านทางสีหน้า

            ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคนที่ทำให้ฮอฟฟ์น้อยต้องทุกข์ทรมานคือไอ้คุณเจ้าของบ้านตรงหน้า!

            “ลิวคิเร่ไปสืบมาว่าลุงชอบทรมานเด็กใช่ไหม...เครมิสยังพูดต่อไปขณะที่สาวเท้าเข้าใกล้ พื้นหินอ่อนตลอดทุกจุดที่ก้าวเป็นรอยไหม้จางๆ หากแตะตัวมังกรไฟโดยพลการคงต้องรีบชักมือกลับ เพราะอุณหภูมิพุ่งปรี๊ดปรอทแตกขนาดนี้แทบจะตอกไข่มาเจียวทานเป็นมื้อเที่ยงได้เลย

            อีกฝ่ายหน้าขาวซีด พยายามถอยหนีไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายแผ่นหลังก็ชิดไปกับผนังห้อง พอหันไปขอความช่วยเหลือจากลูกๆ ก็ต้องผิดหวัง เพราะบัดนี้ไม่ว่าจะแขกผู้มีเกียรติและไม่มีเกียรติต่างพากันหนีเอาตัวรอด ไม่มีใครคิดอยากจะยื่นมือเขามายุ่งให้เดือดร้อน

            ขนาดลูกในไส้ยังต้องขอบาย...

            เครมิสเขยิบตัวเข้าใกล้ ใช้เล็บคมๆ ของตนกรีดใบหน้าของอีกฝ่ายเบาๆ แต่เพราะ เผลอรุนแรงไปเล็กน้อยจึงบาดเป็นรอยยาวจนเลือดซิบ เขาจ้องแววตาหวาดกลัวเหมือนสัตว์เล็กๆ ไร้ทางสู้แล้วก็นึกขัน เมื่อสักครู่ยังวางตัวเยี่ยงพระราชาอยู่หยกๆ

            พออะไรๆ ไม่เป็นไปตามที่คิดถึงกับตัวสั่น

            เฮอะ! เราบอกแล้วว่าให้ปล่อยตัวฮอฟฟัยยู่ดีๆ...ก็ไม่เชื่อ

            ก่อนจะได้เริ่มปฏิบัติการ เอาคืนก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ ของคนจำนวนมากดังแว่วมาแต่ไกล และเพราะไม่ได้มาตัวเปล่าเช่นแขกท่านอื่นๆ ทำให้ลิวอิสที่ยืนชมเงียบๆ ต้องเอ่ยขัดจังหวะ พวกทหารมา

            “อืม เรารู้แล้วเครมิสตอบเรียบๆ โดยยังจ้องเหยื่อของตนเองไม่วางตา เราขอตัวพา เพื่อนไปอยู่ด้วยล่ะนะ

            พูดจบก็กระโดดถอยกลับมายืนกับลิวอิสพลางยิ้มหวานใสซื่อเหมือนเด็กๆ อีกครั้ง อุณหภูมิรอบกายกลับเป็นปกติเพราะไม่อยากให้เพื่อนๆ ของเขารู้สึกไม่ดี ก่อนจะจูงมือฮอฟฟ์ที่ยังตะลึงไม่หายแล้วพาวิ่งออกทางประตูหลัง

            จะพาผมไปไหน?” ฮอฟฟ์ถามด้วยความแปลกใจ เขาแทบไม่เคยก้าวเท้าออกจากบ้านมาก่อน ครั้งสุดท้ายก็เกือบปีแล้ว ก็คงไม่ต่างจากเครมิสเมื่อก่อนเท่าไหร่ที่แทบไม่เคยเห็น โลกที่แท้จริง

            คนที่ไม่เคย...ย่อมหวาดกลัว

            ก็เราเป็นเพื่อนกัน เพื่อนก็ต้องไปไหนมาไหนกับเพื่อนสิเครมิสส่งยิ้มหวานอบอุ่นต่างจากเมื่อไม่กี่นาทีก่อนโดยสิ้นเชิง หรือ...หรือยังไม่หายโกรธเรา

            เพื่อน...งั้นเหรอ

            เมื่อเห็นเด็กชายเงียบไปเครมิสก็ยิ่งใจเสีย หันไปปรึกษาลิวอิสที่วิ่งขนาบมาข้างๆ ด้วยความกังวล หรือเขาจะไม่อยากเป็นเพื่อนกับเราจริงๆ ไม่เอาน้า!”

            ฮอฟฟ์ยังคงมีท่าทีลังเล บาดแผลของการถูกหักหลังยากที่จะสมานภายในเวลาช้าๆ แม้อีกฝ่ายจะมาช่วยปลดปล่อยนกในกรงอย่างเขาให้เป็นอิสระก็ตาม

            แต่สุดท้าย...เด็กชายก็เลือกที่จะเสี่ยงอีกครั้ง

            ทำไงได้ ถึงอยากย้อนกลับก็คงมีแต่ต้องเจ็บตัว พวกทหารตามมาสมทบขนาดนี้แล้ว อดีต ท่านพ่อก็คงไม่ปล่อยเขาไว้แน่

            ผมจะไปกับพวกพี่ครับร่างเล็กยิ้มบางๆ แต่แล้วก็รีบถามคำถามคาใจมานาน ว่าแต่ตกลงพวกพี่ทำงานอะไรกันแน่ คงไม่ใช่...โจรหรอกนะครับ

            “เปล่าหรอกเครมิสตอบเสียงใส ได้ยินดังนั้นเด็กชายก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกจนกระทั่งได้ยินประโยคต่อมา เราเป็นโจรสลัดต่างหาก!”

            “...

            โจรสลัด...มันก็โจรเหมือนกันนั่นแหละครับ!

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------

20/1/2013

            อย่าแปลกใจว่าจู่ๆ ทำไมถึงลงแค่ครึ่งเดียว ขอบอกไว้เลยว่าต่อจากนี้จะลงทีละครึ่งบทเท่านั้น ไม่ใช่เพราะยังแต่งไม่เสร็จ (ก็แต่งเสร็จภาคแรกไปแล้วอะนะ จะไม่เสร็จเป็นบางบทได้ไง) แต่เพราะปีนี้ต้องเตรียมสอบเข้ามหาลัยแล้วทำให้เวลาแต่งย่อมต้องน้อยลงเป็นธรรมดา =w="

            สุดท้าย...เลยเลือกที่จะลงทีละครึ่ง ไม่งั้นจะลงจบเร็วเกินไปโดยที่ยังแต่งตอนต่อๆ ไป(ของภาคอื่นๆ) ไม่ทัน เผื่อบางอาทิตย์ไม่ว่างแต่งอะไรทำนองนั้น ยืดเวลาสักหน่อยจะได้ไม่ต้องค้างกันนานๆ ลงเรื่อยๆ แต่ลงทีละครึ่งน่าจะดีกว่าลงทั้งบทโดยเว้นช่วง ถูกไหม?

            หวังว่าทุกคนจะเข้าใจนะคะ ไว้เข้ามหาลัยได้เมื่อไหร่จะลงทีละบทเหมือนเดิมแน่นอน ^^

            และขอบคุณสำหรับทุกคอมเม้นท์ด้วย 777 เลขสวยสุดๆ เลย บางคนก็เม้นต์ทุกตอนด้วยซ้ำ ต้องขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจจริงๆ ค่ะ >w<

 

            ปล. ในที่สุดก็เผยแล้วว่าลิวอิสเป็นปีศาจชนิดไหนกันแน่ แวมไพ์นั่นเอง! สำหรับนักอ่านเก่าสมัยก่อนรีไรต์คงรู้อยู่แล้ว แต่สำหรับนักอ่านใหม่ก็นับเป็นครั้งแรกที่เผยความจริงข้อนี้ แต่ยังมีอีกหลายเรื่องถึงความ ไม่ปกติของทั้งลิวอิสและเครมิสให้รอติดตาม

 

            ปล.2 ดูซิว่าฮอฟฟ์น้อยจะเป็นอย่างไรต่อไป เครมิสจะมาช่วยได้ทันเวลาหรือไม่! ติดตามอีกครึ่งนึงด้วยนะเออ >w<



            ส่วนนี่คือตารางการลงตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไปนะคะ คลิกโลดดดด


 ------------------------------------------------------------------------------------------------

27/01/2013

            มาต่ออีกครึ่งเรียบร้อยตามตาราง ยังไงซะ Vol.1 ก็แต่งจบแล้วจึงไม่ลงเลทแน่นอนจ้า มีใครรออ่านบ้างหว่า แสดงตัว ณ บัดนาววววว 555 

            สุดท้ายก็ช่วยเหลือฮอฟฟ์น้อยได้สำเร็จ ตอนแรกกะว่าจะให้มีอุปสรรคมากกว่านี้แต่กลัวเรื่องมันจะยืด เพราะมีเนื้อหาที่ต้องแต่งอีก (เรื่องเกี่ยวกับฮอฟฟ์ซะส่วนใหญ่) ดังนั้นก็อ่านต่ออาทิตย์หน้ากันโลดว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไรต่อ

            บุกน้ำลุยไฟกันต่อ!

            ปล. เพจเปลี่ยนชื่อแล้วนะคะ เป็นนามปากกาไปเลย จะได้ใช้เพจเดียวกับทุกเรื่อง ^^ http://www.facebook.com/Dark.Phoenix.Pear.13


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,373 ความคิดเห็น

  1. #1321 dinn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 19:16
    ศูนย์รวมประสาทอัตโนวัติ ^ ^!!
    ความรู้สึกเจ็บปวแฝงไว้ในน้ำเสียงทุกคำพูดที่เอื้อยเอ่ย...

    โฮ๊ะ สนุกดีครับตอนนี้ ^ ^ เครมิสเท่ห์มากมาย ^ ^b
    #1,321
    0
  2. #1282 prewwy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:39
    หาคนมาเพิ่มเนี่ยลิวอิสไม่โมโหหรือนี่ เหอๆๆ =^=
    #1,282
    0
  3. #1247 Nendtime (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 21:10
    เครมิสน่าร้าก เท่ หล่อ มากๆๆเลยอ่ะตอนนี้
    #1,247
    0
  4. #932 ~ ClOuD OF DarknesS ~ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 23:02
    มาตามอ่านต่อ~ // ขออภัยที่ไม่ได้เม้นตอนต่อตอนนะคะ (อ่านเพลินยาวเลย 55+)
    เครมิสเท่ห์นะเนี่ยยยย ฮอฟน้อย น่ารักอ่า >v<~
    #932
    0
  5. #923 aongfong39 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 15:23
    ตอนนี้เครมิสเท่สุดๆอ่ะ
    #923
    0
  6. #853 little-red-cap (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2556 / 15:07
    ว่าแล้ว
    #853
    0
  7. #805 CharlotteTear (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มกราคม 2556 / 21:19
    หนูคนนึงรออ่านอยู่ค่ะ!//ชูสองมือแล้วกระโดดๆ (?)
    เครมิสเท่ที่สุด!

    ปล.จะลงรูปลิววี่เต็มๆ เมื่อไหร่อ่าาาา QAQ
    #805
    0
  8. #804 วิลเลต (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 19:30
    เย้ อัพแล้ว มาอัพต่อไวๆนะ สนุกๆๆๆๆๆๆ
    #804
    0
  9. #803 Borich (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 10:50
    สนุกอ่า
    แต่อยากรู้แฮะ คำสาปอะไร
    สู้ สู้ ครับพี่
    #803
    0
  10. #801 ShiroHana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 20:34
    แหม...เครจังแมนจุง>< ว่าแต่..ไปอุ้มคนอื่นแบบนั้นลิวลิวหึงนะเออ!!
    #801
    0
  11. #800 worm-book (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 18:39
    บทนี้เครมิสเท่ระเบิด!
    ได้หนูฮอฟฟ์ผู้น่ารักมาร่วมแก๊งค์อีกคนแล้ววว ><
    #800
    0
  12. #799 +_Nakasa:::Kana_+ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 15:21
    กรีดโร้งงง ~ ได้หนุ่มโชตะมาในกลุ่มแล้วล่ะ ! > w <

    เป็นการบุกที่เร้าใจมากเบยย เครมมี่ย์ของเก๊าเท่ที่ซู้ดดด !!!

    คุณป๊ะป๋าฮอฟฟี่น่ะ ! จับยัดซังเตเถอะ ! ' ^ '
    #799
    0
  13. #798 Namfon13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 13:05
    555 โอ๊ยๆ ขำประโยคสุดท้าย 
    สุดยอดจริงๆหนูมิส!
    #798
    0
  14. #797 rinray (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 12:20
    ก๊ากกก 555+
    #797
    0
  15. #783 +_Nakasa:::Kana_+ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 17:32
    ฮอฟฟี่ของพี่หายเจ็บเร็วๆนะจ๊ะ.. มี๊เสียไตแทนจริงๆเบย.. ; ^ ;

    ลิววี่ไปโดนอะไรมานะ ? เป็นแวมไพร์นี่ดูยังไงๆก็เท่จริงๆอ้ะแหละ ~

    หนูเครมมี่ย์ ถ้าหนูจะรู้อะไรมากกว่านี้คงจะดีมิใช่น้อยเชียวล่ะ แต่บางทีก็เป็นผลดีต่อตัวเองนะ !

    เครมมี่ย์ที่เป็นแบบนี้แหละน่ารักที่สุดแล้ว !
    #783
    0
  16. #782 flameknight (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 มกราคม 2556 / 08:18
    เครมิส ไปลากหนูฮอฟฟ์มาเป็นพวกให้ได้นะ!! ถ้าจะให้ดีเผาคฤหาสน์หลังนั้นไปด้วยเลย (หึหึ)
    เนื้อเรื่องก่อนรีไรต์รู้สึกหนูฮอฟฟ์จะมาเป็นพวกเดียวกันได้ง่ายกว่านี้น้าาา
    รออีกครึ่งอยู่นะคะ
    #782
    0
  17. #781 ShiroHana (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 18:43
    ลิวลิว...กัดคอสิจ๊ะ กัดคออออออออออ*[]*!!!(หนูเป็นแวมก็กัดคอสิจ้ะ เอาให้จมคอขาวๆของเครจังไปเบยยยยย(เจอตบกระเด็น))
    #781
    0
  18. #779 วิลเลต (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 14:15
    คงไม่ใช่ทหารหลอกนะ 
    แล้วจะปรับความเข้าใจกันรู้เรื่องไหมเนี่ย

    มาอัพต่อไวๆนะ
    #779
    0
  19. #778 annaaa (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 14:14
    มาต่อเร็วๆน้า
    #778
    0
  20. #777 Namfon13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 09:13
    ใครหว่าาาาาา! =[]=
    #777
    0
  21. #587 +_Nakasa:::Kana_+ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 28 กันยายน 2555 / 21:59
    โธ่ๆ นึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ที่แท้ก็อยากวิ่งไล่จับ = =
    ฮาห์นนี่นี่ชอบแกล้งชาวบ้านเขาเสียจริ๊งง...
    #587
    0
  22. #515 Bow's Ansia (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2555 / 18:55
    เราก็คิดว่าจะขโมยมาเพราะเห็นว่ามันน่าสงสัย แต่ดันขโมยเพราะอยากวิ่งไล่จับ เวร =_=;;;
    #515
    0
  23. #448 Kagerou-คาเงโร่ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2555 / 14:44
    เครมิสโดนคำสาปประเภทไหนหนอ????
    ฮะๆแล้วจะเป็นยังไงต่อไปหล่ะเนี่ย!? สนุกมากเลยครับ>w<ชอบๆๆ
    #448
    0
  24. #311 Joker Mask (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 18:05
    เกิดแต่เรื่อง
    #311
    0
  25. #274 ปลาทองจำแลง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2555 / 15:33
    ทำไมเครมิสไม่บิน (ร่อน) หนีไปเลย... คงไม่อยาก... ได้อยู่ทะเลแล้วนี่
    #274
    0
  26. #228 nrn_forever (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2555 / 16:03
     คำสาปอะไรน้าาาา อยากรู้ >  <
    #228
    0
  27. #208 kapook mook (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2555 / 19:37
    คำสาปไรอ่ะ ท่าจะมีเรื่องยุ่งตามมาอีกเป็นพรวนเลย -w-
    #208
    0
  28. #159 My name is Gwow (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:21
    เป็นคำสาปอะไรน้า อยากรู้จังเลย
    #159
    0
  29. #158 worm-book (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 18:07
    ถ้าลิวอิสได้อ่านไดอารี่เครมิสรอบนี้ปรี๊ดแตกแน่ๆ
    เครมิสก็ได้เรื่องอีกแล้ว สงสารหนูฮอฟฟ์จังเล้ย = =;;
    #158
    0