คืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด
คุณแน่ใจว่าต้องการคืนค่าการตั้งค่าทั้งหมด ?
ลำดับตอนที่ #4 : chapter4
ตอนที่4
เอี๊ยดดด!!
“ O///O “ ตึกตักๆๆ เสียงหัวใจฉันดังไม่เป็นจังหวะ เมื่อกี้…พี่มาร์คหอมแก้มฉัน O///O ( เป็นเพราะแรงเลี้ยวรถน่ะค่ะ )
“ เห้ยยๆ ขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ “ พี่มาร์คก็อึ้งไม่แพ้ฉันแถมยังหันไปด่าพี่อามอีกด้วย “ ไอ้อาม แกขับรถดีๆได้มั้ยว่ะ “ ฉันสังเกตที่หน้าของพี่มาร์คพี่เขาก็หน้าแดงเหมือนกัน โอ้ยย พึ่งรู้จักกันเอง ไอ้วันซวยเอ้ยยย
“ ไม่ ไม่เป็นไรค่ะ มันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ -///- “ ฉันพูดไปก้มหน้าไปก็เป็นงี้แล้วใครจะกล้ามองหน้าว่ะ อยากจะกี๊ดให้โลกรู้ว่า…หงุดหงิดเว้ยยย
“ แน่น่ะ ถ้าไม่โกรธแล้วทำไมไม่เหงยหน้าขึ้นพูดกับฉันดีๆล่ะ “ พี่มาร์คทำหน้างอยนิดๆ ( แอบมองพี่มาร์คผ่านกระจกหลัง )
“ ก็ฉัน… “ ก็คนมันเขินนี่หว่า
“ โอเค แล้วแต่เธอแล้วกัน “ พูดหน้าตาเฉยๆมากน่ะค่ะพี่มาร์ค ใช่สิ พี่เป็นผู้ชายไม่เสียหายอยู่แล้วแต่ฉันเนี้ยสิ
::: MARK PART :::
ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ ทั้งที่ผมก็เคยมีแฟนมาหลายคนเคยหอมแก้มแฟนผมมาทุกคนแต่ทำไมเมื่อกี้ผมถึงรู้สึกแปลกๆไม่เหมือนทุกที … ผมเป็นอะไรไปน่ะ ผมหันไปมองน้องแบมหลายทีแต่ทุกครั้งที่หันไปผมก็เห็นแต่น้องเขาก้มหน้า 555 ทำไมจะไม่รู้ว่าน้องเขากำลังเขินอยู่
แล้วไอ้อามก็จอดรถที่ลานจอดรถของห้าง ทุกคนลงหมดแล้วเหลือแต่ผมกับน้องแบม
“ คือ น้องแบม “
“ ค่ะๆ O///o “ ผมอยากจะหัวเราะกับความน่ารักของเด็กคนนี้จริงๆ
“ ถึงแล้วน่ะครับไม่ลงหรอ “ ผมถาม
“ อ่าวว ถึงแล้วหรอค่ะ “ น้องเขาเหมือนจะไม่รู้เรื่องน่ะ ผมเลยลงก่อนแล้วน้องเขาถึงลงจากรถตามผม พอลงเสร็จแค่นั้นแหละน้องเขารีบวิ่งไปหาน้องเอมเลย
“ ไอ่มาร์ค แกไปทำอะไรน้องเขาว่ะ น้องเขาถึงได้หน้าแดงขนาดนั้น “ ไอ่อามวิ่งตามผมมาแล้วถามยาว
“ ก็มันคงไม่เป็นแบบนี้ถ้าเกิดว่าพ่อคนเก่งของเราไม่ขับรถเร็วจนฉันเอียงไปหอมแก้มน้องเขาแบบนั้น “
“ เห้ยๆ จริงหรอว่ะ ทำไมฉันไม่เห็นว่ะ “ ก็มันจะไปเห็นได้ไงว่ะ ก็น้องเขารีบพลักออกเร็วขนาดนั้น
“ ก็ ฉันพลักน้องเขาออก “ ยอมรับว่าโกหก แต่ผมก็พยายามจะปรับเสียงให้ปกติ
“ ไม่จริง ฉันรู้จักแกดี “ โอเค ผมยังไม่เนียนพอ แต่ตรงไหนว่ะ
“ จริงๆ ฉันจะโกหกแกทำไมล่ะ “ ผมพูดไปพลางเกาท้ายทอยไป
“ ก้ถ้าเกิดว่าแกโกหกแกจะเกาท้ายทอย “ ไอ่อามพูดเหมือนจับผิด จริงหรอเวลาผมโกหกผมเกาท้ายทอยหรอ ไม่จริงมั้งงงง
“ โอ้ยย ไอ่นี่ จับผิดฉันอยู่ได้ นู้นน้องเอมแกเดินไปนู้นแล้วตามไปสิ “ ผมพูดแล้วก็ผลักไอ่อามแล้ววิ่งตามน้องแบมกับน้องเอม
“ น้องแบม อยากกินอะไร “ ผมพูดกับน้องแบมหลังจากวิ่งมาถึงน้องเขา
“ แล้วแต่พี่มาร์คเลยค่ะ แบมกินได้หมด “
“ งั้นไปกินร้านนี้กัน พี่กับอามไปบ่อย “ ผมพูดกับน้องแบมที่ตอนนี้ดูเหมือนจะหายเขินแล้ว แล้วน้องเขาก็ยิ้มให้ผมพร้อมกับพยักหน้าสักสองสามทีเหมือนจะบอกว่า ‘ตกลง’ ผมหันหลังไปดูว่าไอ่อามหายไปไหน ผมถึงกับอึ้งที่ไอ่อามกับน้องเอมเข้ากันได้ดีขนาดนี้ ยืนดูของไปทั่ว ผ่านร้านไหนก็ดูแม่งมันทุกร้าน
ตอนนี้สั้นไปหน่อยเดี๋ยวตอนเย็นถ้าไรต์ว่างไรต์จะลงให่ต่อน่ะ เป็นไงหวานมั้ย อาจจะไม่หวานก็เถอะแต่มันแค่เป็นจุดเริ่มต้นของสองคนนี้น่ะค่ะ ตอนที่ไรต์นั่งพิมพ์ไรต์ก็เขินเองอ่ะ ต้องเข้าใจไรต์ค่อนข้างบ้า ( เยอะเลย ) ฝากติดตามกันต่อไปด้วย
ความคิดเห็น