[นิยายแปล] คู่หมั้นของข้าไม่ธรรมดา (Yaoi)

ตอนที่ 11 : บทที่ 9 หัวใจของสุนัขจิ้งจอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,631
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    4 ส.ค. 63

เหวินจินหลับไปหลังจากทานอาหารเสร็จเรียบร้อย ...พูดให้ถูกคือเดวิดคิดว่าเขาหลับ สัตว์วิเศษเช่นเขาไม่จำเป็นต้องนอน ส่วนใหญ่แล้วเหวินจินจะนอนก็ต่อเมื่อมีเวลาว่างมากเกินไป จึงนอนเพื่อฆ่าเวลา

ในตอนยังเด็ก เขาแทบจะเล่นตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืนโดยไม่หยุดพัก โดยที่ไม่รู้สึกเหนื่อยสักนิด 


แต่ว่าหลังจากที่เดวิดออกจากห้องไป เหวินจินก็ผล็อยหลับไปจริงๆ การนอนครั้งนี้ถือเป็นการพักผ่อนครั้งแรกหลังจากที่เขาต้องใช้เรี่ยวแรงแทบทั้งหมดในการซ่อมแซมจินตันที่เกิดรอยร้าว อย่างที่บอกไปพลังวิญญาณที่นี่เบาบางมาก มีเพียงในห้องนี้เท่านั้นที่มีมากเป็นพิเศษ เหวินจินยังไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมเท่าไร ทำให้ต้องใช้เรี่ยวแรงมากกว่าปกติเพื่อดูดซึมพลังงาน 

หางนุ่มเริ่มขยับเล็กน้อยใต้ผ้าห่มหลังจากหยุดพักการซ่อมแซมจินตาน เหวินจินรู้สึกได้ถึงบางอย่างกำลังมาทางนี้ เขาลืมตาขึ้น มีบางคนกำลังมาทางนี้ เป็นคนที่เขาไม่เคยได้กลิ่นมาก่อนและดูเหมือนจะไม่ได้มาดีเป็นแน่

เขาไม่ได้ตื่นตระหนกหรือหวาดกลัว อย่างไรก็ตามเขาต้องแจ้งให้เดวิดทราบ แต่เมื่อหันไปก็ชะงักเล็กน้อยเพราะเดวิดกำลังมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว



ตั้งแต่ที่เหวินจินมาอยู่ที่นี่ ส่วนใหญ่เขาจะอยู่เงียบๆ(?)ไม่ทำตัวเป็นที่สนใจ(?) เขารู้ว่าชายคนนี้ดีต่อเขาจากใจจริง แต่เผ่าพันธุ์ปีศาจเช่นเขาไม่เป็นที่ยอมรับจากมนุษย์บางกลุ่ม บางทีหากเดวิดรู้ว่าเขาสามารถทำอะไรได้บ้างอาจเป็นเรื่องที่เลวร้าย ชายผู้นั้นอาจจะผลักไสและฆ่าเขาก็เป็นได้

ก็จริงอยู่ที่หลังจากทำสัญญา ชายผู้นี้จะไม่สามารถทำอันตรายเขาได้ แต่อย่างไรก็ตาม เขาก็ต้องดูแลชีวิตของตนเองอยู่เสมอ พวกมนุษย์น่ะฉลาด เดวิดอาจจะหาวิธีฆ่าเขาจนเจอก็ได้ ไม่มีใครล่วงรู้อนาคตหรอก! แล้วยิ่งตอนนี้ร่างกายภายในของเหวินจินกำลังบาดเจ็บ ในอนาคตหากเขาซ่อมแซมจินตานจนแข็งแรงดีเมื่อไร เขาจะชิงทำลายพันธะสัญญาแล้วหนีไปก่อนที่ชายผู้นั้นจะฆ่าเขา! ฮ่าฮ่า ทำไมเขาถึงได้ฉลาดเช่นนี้ เหวินจินคิดพลางยกยิ้มด้วยความสะใจ

ตอนนี้เขากำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้ถึงสายตาที่จ้องมองตนเอง อดคิดไม่ได้ว่าเมื่อซักครู่ได้ทำอะไรแปลกไปหรือไม่ ทำไมเดวิดถึงมองเขาด้วยสายตาเช่นนี้กัน?




ก็อก! ก็อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉับพลันดวงตาของเดวิดฉายแววแข็งกร้าวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เขาอารมณ์ไม่ดีมากๆอย่างนั้นหรือ? เดวิดไม่ได้เอ่ยสิ่งใดออกมา เขาลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตู

เมื่อเดวิดหันหลังเหวินจินก็มองไล่หลังและชะเง้อคอเพื่อดูว่าผู้มาใหม่เป็นใคร แต่ว่าจิ้งจอกตัวน้อยก็ไม่เห็นอะไรอยู่ดี เพราะชายผู้นั้นตัวใหญ่ บังทัศนวิสัยเขาจนมิดไปหมด

ผู้มาเยือนคงเป็นศัตรูหรือไม่ก็คงมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนแน่ๆ เพราะเดวิดใช้เวลาพอสมควรในการยืนอยู่นิ่งๆเพื่อเตรียมใจก่อนจะเปิดประตู

ไม่ใช่ คนที่เข้ามาเป็นหญิง แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมชั้นดีเช่นชนชั้นสูง แต่งหน้าอย่างประณีต แม้จะดูมีอายุแต่ไม่อาจกลบความงดงามของใบหน้าได้ ใบหน้าของเธอคล้ายกับชายผู้นั้นสามในสี่ส่วน หญิงผู้นี้คงเป็นสายเลือดเดียวกับเดวิด อาจเป็นมารดาของเขา? แม้ก่อนหน้านี้เดวิดจะดูไม่อยากต้อนรับมารดาของตน แต่การดึงเก้าอี้เพื่อให้เธอนั่งถือเป็นการให้เกียรติอย่างสุดซึ้ง ซึ่งนั่นทำให้เหวินจินประทับใจเป็นอย่างมาก


ที่ฮวงหวางเคร่งเรื่องความกตัญญูและการตอบแทนมาก ตัวเหวินจินเองก็เคร่งเรื่องนี้ ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่เขาคิดเสมอว่าที่นี่ช่างแตกต่างกับฮวงหวาง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาเขาได้เห็นสิ่งที่ไม่เคยเห็นมาก่อนมากมาย ดังนั้นเขาจึงไม่เคยคาดหวังว่าจะได้เห็นสิ่งที่คุ้นเคยและปฏิบัติมานานเลยสักนิด …แต่ดูเหมือนทั้งสองเป็นสิ่งสำคัญในการใช้ชีวิตไม่ว่าจะที่ใดเลยก็ว่าได้


เหวินจินมองหญิงผู้นั้น เธอดูใช้เงินฟุ่มเฟือยในการแต่งตัว แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสวยมาก หากเธอหน้าอ่อนกว่านี้สักสองสามปี เขาคงเดาว่าเป็นน้องสาวของเดวิด แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ว่าเธอจะเป็นน้องสาวหรือแม่ของเดวิด ก็เห็นได้ชัดว่าทั้งคู่คงจะมีอุปนิสัยที่ต่างกันสุดๆ

เมื่อเดินเข้ามาในห้อง เธอเลยผ่านเก้าอี้ที่เดวิดจัดให้อย่างไม่แยแส กวาดสายตามองรอบห้องด้วยความดูถูกดูแคลน เดินดูรอบๆจนมาหยุดที่ข้างเตียงของจิ้งจอกขนฟูสีขาว เหวินจินลุกขึ้นนั่งบนเตียง เธอจ้องมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม เขาก็จ้องเธอกลับโดยไม่หลบสายตา จนหญิงผู้นั้นเรื่อมรู้สึกขุ่นเคืองใจกับการจ้องมองของสุนัขจิ้งจอก เธอพูดด้วยน้ำเสียงกระชากและรุนแรงว่า "ตาของแกเล็กจิ๋ว น่าเกลียด!"

เหวินจินที่นั่งเฉยๆอยู่บนเตียง be like "…!!!?"

เขาเป็นจิ้งจอกหนึ่งในสายพันธ์ุเลือดบริสุทธิ์ที่มีมาแต่อดีตกาล เขาสามารถกลายร่างเป็นมนุษย์ได้ เขาสามารถดึงดูดทุกอย่างได้ด้วยความงดงาม แต่หญิงผู้นี้! หญิงผู้นี้บอกว่าตาของเขาน่าเกลียดงั้นหรือ!!!


"เอ้อร์ฉีให้ลูกทำพันธะสัญญากับมันงั้นหรือ?" มาดามมาร์กาเร็ตมองเหวินจินด้วยหางตาเล็กน้อยขณะพูด

"ใช่ครับแม่" คำพูดของเขาทำให้เหวินจินแน่ใจว่าหญิงคนนี้คือมารดาของเดวิดจริงๆ

"หึ ส่งสิ่งไร้ค่าเช่นนี้มาช่วยลูก?" เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก "อย่าไว้ใจเอ้อร์ฉีให้มาก บางทีที่เขาส่งมันมาเพราะคิดว่าลูกจะได้ตายไปซะ"

สิ้นเสียงของนางมาร์กาเร็ตทั้งห้องก็เงียบลง เธอเรียกเขาว่ามันงั้นหรือ!? เธอบอกว่าเขาไร้ประโยชน์อย่างนั้นหรือ!!? คำพูดของเธอทำให้กรงเล็บอันอ่อนโยนของเขาคัน เขามาอยู่ที่นี่ก็พยายามเรียนรู้และค่อยๆปรับตัว เขารู้ว่าตนเองต้องมีความเป็นสุภาพบุรุษ ต้องปฏิบัติตัวอย่างให้เกียรติหญิงสาว แต่คำพูดของเธอทำให้เขาแทบจะไม่สามารถยับยั้งกรงเล็บได้ วาจาร้ายกาจ!

 มารดาของเดวิดต่างจากแม่ที่แสนดีของเขา แม่ของเขาเป็นสุนัขจิ้งจอกที่ใจดี ชีวิตวัยเด็กของเขามีความสุขมาก เขายังจำความรู้สึกนั้นได้แม้จะผ่านมานานนับพันปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยเห็นแม่ที่ต้องการให้ลูกของตนเองตาย เหวินจินไงหน้าและมองเข้าไปในตาของเดวิด เขานิ่งมากราวกับคุ้นเคยกับคำพูดเช่นนี้ดี

"อีกสองวันเราจะกลับแอสซีเรีย" เดวิดเอ่ยขึ้น "ผลตรวจร่างกายบอกว่าพิษแทบไม่เหลือแล้ว"

มาดามมาร์กาเร็ตสายตาวูบไหว มือกำชายกระโปรงแน่น แต่เพียงพริบตาก็กลับมาก้าวร้าวดังเดิม "แล้วอย่างไร จะยอมแพ้เพราะไม่อยากถูกพิษอีกครั้งงั้นหรือ?"

เดวิดตอบด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ไม่"

บทสนทนาของทั้งคู่จบลง มาดามมาร์กาเร็ตหันหลังเดินออกไปโดยไม่ลืมที่จะปิดประตูเสียงดังราวกับฟ้าผ่า

เหวินจินหันไปมองบานประตูที่ว่างเปล่าอีกครา เขาไม่เคยปิดประตูเสียงดังเลย เพราะกลัวว่ามันจะพัง แตาการปิดประตูเสียงดังคงเป็นการระบายอารมณือย่างหนึ่ง เขาคงต้องศึกษาเพิ่มเติมแล้วกระมัง

เมื่อมารดาเดินออกไป เดวิดก็นิ่งไปครู่หนึ่งและนั่งลงบนเตียง เขาอุ้มเหวินจินขึ้นมากอดแนบอกเพราะคิดว่ามันคงจะตกใจ

เหวินจินไม่ได้โกรธหรือรังเกียจเดวิด กลับกันเขาพอใจและเต็มใจที่จะซุกหาความอบอุ่น อีกอย่างเขาได้ยินเสียงของความรู้สึกที่ตีขึ้นมา มันโศกเศร้าและโดดเดี่ยวเหลือเกิน เขาอยากให้เดวิดพูดมันออกมา แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อชายผู้นั้นยังไม่อยากพูดมันออกมา เขาก็จะไม่บังคับ

เดวิดลูบหัวจิ้งจอกน้อยในอ้อมกอดเบาๆ และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่บอกไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไรอยู่ "พ่อต่อสู้กับพวกมันนานกว่าห้าปี เป็นหรือตายมีค่าเท่ากัน เขาต่อสู้จนถึงที่สุดเพราะคิดว่าสามารถชนะพวกมันได้ จนสุดท้ายเขาก็ถูกพิษ ใช่ พิษเดียวกับที่ทำฉันเกือบตายนั่นแหละ ท่านรู้ว่าไม่มีทางรักษาให้หายได้ ยิ่งอยู่ไปก็อาจเกิดการแพร่กระจายของเชื้อ จึงขอให้เผาตัวเองซะ แม่ของฉันรีบออกจากแอสซีเรียเพื่อมาดูหน้าพ่อเป็นครั้งสุดท้าย เธอร้องไห้ปานจะขาดใจ พร่ำบอกว่าเขาไม่น่าเข้าไปทำงานในกองทัพ ตอนที่ฉันเรียนต่อสู้เพื่อสอบเข้าโรงเรียนทหาร เธอคัดค้านอย่างถึงที่สุด เธอไม่เคยสนับสนุนการตัดสินใจของฉันในการเข้าร่วมกองทัพหรืออะไรก็ตามที่เกี่ยวกับพวกเซิร์ก ความสัมพันธ์ครอบครัวพังพินาศไปหมด นั่นเป็นเพราะตัวฉันเอง ใช่ เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นก็เพราะฉันเอง แต่ถึงอย่างไรหากย้อนเวลากลับไปได้ฉันก็จะเข้ากองทัพอยู่ดี เพราะไม่งั้นฉันก็จะไม่เจอเธอน่ะสิ จิ้งจอกน้อย"

เหวินจินถูกจับให้นอนหงาย ดวงตาสีสวยมองเดวิดด้วยความฉงน เมื่อกี้เขาเกือบจะร้องไห้แล้วหากไม่มีประโยคสุดท้ายเข้ามา

ความรู้สึกของมนุษย์ช่างซับซ้อน ทั้งๆที่ทั้งรัก ทั้งเป็นห่วงลูกขนาดนั้น แต่ทำไมถึงสาดคำพูดร้ายๆใส่กันนะ

เดวิดและเหวินจินจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง และพูดขึ้นว่า "นายเข้าใจที่ฉันพูดหรือเปล่า?"

"..!" เหวินจินมองค้อนและแสดงอาการต่อต้านอย่างรุนแรง ชายผู้นั้นคิดว่าเขาไม่รู้ไม่เข้าใจภาษามนุษย์หรืออย่างไร

เดวิดยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เขาใช้นิ้วลูบที่แก้มใกล้ๆตาของจิ้งจอกน้อย "ตาของเธอกลมโต น่ารักมาก"

ไม่เชื่อหรอก "ฟ่อ!"

ถ้าชมแบบปกติก็คงจะดีใจอยู่หรอก น่ารักงั้นหรือ! จิ้งจอกที่หล่อเหลาเช่นเขาน่ะหรือน่ารัก!?



แถมจากนักเขียน


เหวินจิน : ฟังข้า! ดวงตาของข้ากระจ่ายใสราวกับหยดน้ำในฤดูใบไม้ร่วง


เดวิด : อืม มันน่ารักดี


เหวินจิน : ไม่ใช่!! เพียงกล่าวว่ามันดูดีก็พอแล้ว!


เดวิด : น่ารัก ไม่ว่าตา หู จมูก ปาก หรือหน้าท้องของเธอ มันน่ารัก


เหวินจิน : เจ้าไม่เคยเข้าใจสิ่งที่ข้าบอกเลย!!!


เดวิด : หึหึ


เหวินจิน : ...



------------------------------------------------------------


//ตอนนี้คุณพี่ดูพูดเยอะนะคะ


ขอโทษนะคะะะ หายไปตั้งสองเดือนจะยังมีคนอ่านอยู่มั้ยเนี่ย หาเวลาว่างยากมากๆเลย ขอโทษจริงๆนะคะะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่า

ปล.มีคนบอกว่ามันเบียวไป ขอโท๊ดดดด ทำได้แค่นี้จริงๆ555555555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

181 ความคิดเห็น

  1. #168 L-Goldfish (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 12:10

    น่าร๊ากกกกกกก
    #168
    0
  2. #165 Ahe215 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 14:47

    รอค่ะ😂😂😂

    #165
    0
  3. #160 นอนน้อยเเต่นอนนะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 21:15
    ยุ้บๆๆ
    #160
    0
  4. #159 Whatever it is (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 22:39
    ยังรออยู่จ้าาา
    #159
    0
  5. #158 Konrafah (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 16:49
    น่ารักงุ้ยๆ มากจริงๆๆๆ ใจเจ็บไม่หมดแย้วววว
    #158
    0
  6. #157 โคมวิเศษ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 16:18
    แม่ก็ห่วงแต่แสดงออกไม่น่ารักเลยค่ะ
    ไรท์คะ ตรงคำ ฮาฮา กับ ใช่ ฉันบลาๆ มันทำให้เรานึกถึงการ์ตูนจูนิเบียวมากเลยค่ะ เวลาตัวโกงออกมาบลาแผน อดีต และเป้าหมายของตัวเอง เศร้าสงอะไรไม่เหลือแล้วค่ะ ขำอย่างเดียว เบียวมากคุณ 55555555
    #157
    1
    • #157-1 peam_kanchapeam(จากตอนที่ 11)
      4 สิงหาคม 2563 / 16:56
      เบียวไปหรอคะ ขอโทษได้มั้ยยย55555555
      #157-1
  7. #156 reposes (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 15:03

    น้อนน่ารักก

    #156
    0
  8. #155 aoo1909 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 12:35

    ยังรออยู่จ้า
    #155
    0
  9. #154 emjang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 12:24
    ขอบคุณมากๆนะคะ
    #154
    0