CARPE DIEM #อินไทม์มอน Monsta x

ตอนที่ 2 : Chapter 1: อดีตที่ไม่อาจลืม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    13 พ.ย. 62

    ถ้าอดีตมันกลับไปแก้ไขได้ผมก็อยากจะทำอย่างนั้น ผมคิดถึงเธอ ทุกอย่างมันเกิดขึ้นก็เพราะผม ถ้าวันนั้นผมไปทันคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนั้น
.
.
.
.
.
ปี203X

ผม อี โฮซอก หรือที่ทุกคนรู้จักผมในชื่อ วอนโฮ ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าห้องของเพื่อนผมคนนึง ผมมาเพื่อเยี่ยมมันแหละครับ เพื่อนผมก็เป็นอีกคนนึงแหละครับที่สูญเสียจากเหตุการณ์ในอดีต

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

แกร๊ก

ผมเข้าไปในห้องเมื่อคนข้างในเปิดประตูออกมา พอเข้าไปก็พบกับชายร่างสูงโปร่งสองคน 


"เป็นไงบ้างมึง อาการดีขึ้นมาไหม" ผมถามฮยองวอน พลางมองไปที่ชยอนูที่ดูอาการค่อนข้างโคม่า

''ก็ดีขึ้นจากแต่ก่อนแหละว่ะ มันคงเสียใจมากจริงๆแหละ'' ฮยองวอนพูดพลางกระซิบตอบผมเพราะไม่อยากให้ชยอนูได้ยิน

''ว่าแต่มึงอ่ะ ทำใจได้ยัง" 

''จะว่าทำใจได้ไหมก็ยังว่ะ แต่ในเมื่อเหตุการณ์มันผ่านมานานแล้ว กูก็ต้องมูฟออนว่ะ" มันพูดติดตลกแต่แววตาของมันกลับเศร้าอย่างปิดไม่มิด

''หึ แต่สายตาไม่เป็นอย่างที่มึงพูดเลยนะไอ้เสือ'' ผมพูดหยอกแล้วตบบ่ามัน แล้วเดินไปหาชยอนูที่นั่งหน้าเศร้าตาละห้อยเป็นหมาเศร้าไป 

''ว่าไงมึง ออกไปเที่ยวที่ไหนหน่อยไหมมึง อยู่แต่ห้องมันน่าเบื่อจะตาย''ผมพยายามพูดจูงใจให้มันออกไปทำอย่างอื่นบ้าง 


ซน ฮยอนอูหรือชยอนูหรือไอ้นู ของพวกผมเนี่ยมันเป็นประธานใหญ่ของบริกษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งนั้นมันก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง กิจวัตรของมันแทบจะไม่มีอะไรเลยนอกจาก ไปบริษัท กลับห้อง ไปบริษัท กลับห้อง วันนึงของมันมีแค่นี้แหละ นานๆทีนะที่มันจะออกไปที่อื่น ก็อาจจะมีบ้างที่มันออกไปดื่มกับพวกผม แต่ทุกครั้งที่มันดื่มก็จะจบที่มันเมา แล้วร้องไห้เหมือนคนจะขาดใจ


''กูไม่อยากออกไปไหนว่ะ ออกไปไหนก็นึกถึงเขา'' มันพูดทั้งๆที่ตาของมันเริ่มแดงก่ำแล้วคลอไปด้วยน้ำตา

''.....'' ผมเงียบแล้วหันไปมองหน้าฮยองวอน
''โถ่ ไอ้ควายทึกเพื่อนรัก มึงต้องออกไปสูดบรรยากาศข้างนอกบ้างดิวะ มันจะช่วยให้มึงรู้สึกดีนะเชื่อกูดิ'' ฮยองวอนพยายามพูดจูงใจ


ฮยองวอนมันเก่งเรื่องจูงใจอยู่แล้วล่ะครับ ไม่งั้นมันคงมาเป็นจิตแพทย์ไม่ได้หรอก นอกจากคนไข้ที่มันต้องรักษาคนไข้ของมันแล้ว มันยังต้องรักษาตัวเองแล้วก็พวกผมอีก เห็นเบื้องหน้าของมันถึงจะเป็นจิตแพทย์ที่หน้าตาดี แต่เบื้องหลังมันก็ยังเป็นดีเจที่ผับแห่งหนึ่งครับ มันทำงานนี้มาตั้งแต่ช่วงมหาลัยแล้วล่ะครับ มันคือสิ่งที่มันรักพอๆกับน้องชายของมันเลย มันค่อนข้างเป็นตลกๆฮาๆบ้าๆบอๆนิดนึงแหละครับ มันต่างจากพ่อของมันที่เป็นนักวิทยาศาสตร์มากๆ


''มึงสนใจไปผับเปิดใหม่ไหม เขาว่าบรรยากาศนั่งชิลแบบที่มึงชอบเลยนะเว....."

RRRR เสียงโทรศัพท์ของฮยองวอนดังขึ้น

ติ๊ด

'ฮัลโหลครับพ่อ มีอะไรหรอครับ'

'.......'

'อ๋อ สำเร็จแล้วหรอครับ!!'

'........'

'ได้ครับได้เลยครับ!! เดี๋ยวผมรีบไปเลยครับ'


ฮยองวอนวางสายจากคนที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นพ่อของมัน แล้วมันก็มองมาที่พวกผมด้วยแววตาตื่นเต้นขั้นสุด

"มีอะไรวะมึง"ผมถามมัน

"พ่อกูให้ไปหาว่ะ เขาบอกว่าเขาคิดค้นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ได้ แล้วก็สำเร็จแล้ว เขาชวนพวกมึงไปด้วย จะไปไหม"
มันถามผมพลางมองไปที่ชยอนูที่นั่งฟังพวกผมอยู่

"เออ เอาดิ ไปเหอะไอ้นู เปิดหูเปิดตาบ้าง ดีกว่ามาหมกตัวอยู่อย่าง ไป้!! เตรียมตัว"ผมตอบฮยองวอนแล้วหันไปบอกชยอนูให้มันเตรียมตัว
.
.
.
.
.
.

ตอนนี้ผมกับชยอนูกำลังนั่งรถฮยองวอนไปที่บริษัทพ่อของมัน ระหว่างทางไอ้นูก็ยังเอาแต่เหม่อตลอดทาง ผมก็อดที่จะสงสารมันไม่ได้หรอก อดีตของมันร้ายแรงไม่ต่างจากผมหรอกครับ....


"เอ้ามึง! ถึงแล้วครับ ลงสักทีหรือต้องรอให้พ่อผมมาตัดริบบิ้นครับ"ฮยองวอนหันมาบอกพวกผม


ตอนนี้พวกผมลงจากรถของฮยองวอนและกำลังเดินเข้าบริษัทพ่อของมัน บริษัทพ่อของฮยองวอนค่อนข้างไฮเทคเพราะพ่อมันเป็นทั้งนักวิทยาศาสตร์แล้วก็ค่อนข้างมีฐานะพอตัวเลยแหละครับ


ตอนนี้ผมหยุดอยู่หน้าห้องประตูกระจก ผมคิดว่าอาจจะเป็นห้องของพ่อฮยองวอนก็เป็นได้ หน้าประตูยังชื่อกำกับอีกว่า 'ท่านประธาน เควิล' พวกผมเข้าไปในห้องนั้นโดยไม่ต้องขออนุญาตหรอกครับ แค่เลขาเห็นหน้าฮยองวอนก็ไม่ต้องพูดอะไรแล้วล่ะครับ ผมเข้าไปก็พบกับร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งคิดะไรสักอย่างอยู่ที่โต๊ะทำงานของเขาอยู่


"พ่อครับ ผมมาแล้ว ส่วนพวกนี้คือ ชยอนู วอนโฮ เพื่อนของผมครับ" ฮยองวอนเรียกลุงเควิลที่ก้มหน้าก้มตาอยู่

"สวัสดีครับ/สวัสดีครับ"ผมกับชยอนูโค้งเคารพลุงเควิล

"สวัสดี เชิญนั่งก่อนสิ ทำตัวตามสบายเลยนะ ที่พ่อเรียกลูกกับเพื่อนๆมาวันนี้คือพ่อคิดค้นสิ่งประดิษฐ์ใหม่ขึ้นมาได้ พ่อเลยอยากขอบคุณพวกลูก เพราะพ่อได้แรงบันดาลใจมากจากลูกๆนั้นแหละ"ลุงเควิลเรียกพวกผมมานั่งที่โซฟากลางห้องก่อนที่จะพูดคุย


"จากพวกผมหรอครับ ยังไงครับ"พวกผมคิ้วขมวดด้วยความสงสัยเมื่อได้ยินสิ่งที่ลุงเควิลพูด

"พ่อได้ยินเรื่องของพวกเรามาจากฮยองวอนหมดแล้วล่ะ พ่อเสียใจกับอดีตของลูกๆด้วยนะ แต่เรื่องของลูกๆมันก็ทำให้พ่อสร้างสิ่งนี้ขึ้นมา" ลุงเควิลพูดพลางมองพวกผม


สิ่งที่พ่อฮยองวอนยื่นมาให้พวกผมดู มันดูคล้ายๆนาฬิกาธรรมดาๆสามเรือน พวกผมหยิบขึ้นมาดูคนละเรือน ผมมองยังไงมันก็คือนาฬิกาธรรมดา ดีไซน์ก็ธรรมดา พวกผมเลยเงยหน้ามองลุงเควิลอีกครั้ง

"ฮ่าๆๆๆ อย่าเพิ่งทำหน้าสงสัยอย่างนั้นสิ พ่อกำลังจะอธิบายว่าจริงๆแล้ว นาฬิกาสามเรือนนี้มันสามารถมาลูกๆย้อนเวลาได้" เมื่อพวกผมได้ยินถึงกับเบิกตาโพล่งกับคำพูดของลุงเคลวิน

"จริงหรอครับพ่อ!! มันทำได้จริงๆหรอ"ฮยองวอนถามลุงเคลวินด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

"จริงสิ นาฬิกานี้พ่อสร้างทั้งหมอห้าเรือน แต่พ่อใช้ทดลองไปสองเรือนเลยเหลือเท่านี้แหละ แล้วสามเรือนนี้พ่อให้ลูกๆนะ พ่อรู้ว่าลูกๆมีสิ่งที่อยากไปแก้ไข แต่มีข้อแม้ว่านาฬิกานี้ มันมีโอกาสใช้แค่เรือนละครั้งแค่ไปและกลับมา"

"เท่ากับว่าโอกาสของพวกผมก็มีแค่คนละครั้งใช่ไหมครับ"ชยอนูเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน

"ถูกต้องแล้ว โอกาสมีเพียงแค่ครั้งเดียว เพราะฉะนั้นจะทำอะไรคิดดูดีๆก่อนนะ พวกลูกสนใจแล้วกล้าเสี่ยงกับมันไหมล่ะ"ลุงเควิลยิ้มมุมปากเล็กน้อยพร้อมตอบคำถามของชยอนู

"...../....." ผมกับฮยองวอนงียบพลางคิดตาม

"ครับ ผมกล้าเสี่ยงครับ..." ผมเบิกตาโพล่งเมื่อได้ยินสิ่งที่ชยอนูพูดขึ้น

"มึงเอาจริงหรอวะ มันเสี่ยงมากเลยนะเว้ย" ฮยองวอนปรามชยอนู

"หรือมึงไม่กล้าล่ะ มึงไม่อยากไปแก้ไขเรื่องที่มึงทำไว้หรอ"ชยอนูตอบ

"....."ฮยองวอนเงียบแล้วทำหน้าหนักใจกับสิ่งที่ชยอนูบอก


โอกาสมีแค่ครั้งเดียว แต่ถ้าไม่ลองเสี่ยง มันก็อาจจะไม่มีโอกาสอีกแล้วก็ได้


"งั้นกูจะเสี่ยงกับมึงด้วย"ผมตอบชยอนู

"เอาวะเสี่ยงก็เสี่ยง พวกมึงจะทิ้งกูไว้ได้ไงวะ มึงไปกูไป" ฮยองวอนตอบแล้วเข้ามากอดไหล่พวกผม

"เอาล่ะ ถ้าพวกลูกตัดสินใจกันแล้วพรุ่งนี้ เที่ยงเจอกันที่นี่ แล้วกับไปทบทวนดีๆนะ"ลุงเควิลตอบพลางยิ้ม

"ขอบคุณครับ/ขอบคุณครับ"ผมกับชยอนูโค้งขอบคุณลุงเควิล

"ขอบคุณครับพ่อ แล้วเจอกันนะครับ"ฮยองวอนขอบคุณก่อนพวกผมที่จะเดินออกจากห้องไป


TBC.



ฝากติดตามฟิคเรื่องใหม่ของไรท์เตอร์ด้วยนะจ๊ะ
แล้วอย่าลืมติดตามไรท์ได้ที่แอค @Lallachii
หรือไปเล่นกันในแท็ก!! #อินไทม์มอน นะจ๊ะ





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น