this is the evidence proving that the boy called shinta has a heart. (end)

ตอนที่ 23 : epilogue - 命が繰り返すならば 何度も君のもとへ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,278
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6,116 ครั้ง
    23 ส.ค. 62





"i've got no control, i'm just living for the moment
i lost all control and i didn't even know it
i'm thinking you're the only one
who can take me back home."



.
.





            “คุณหมอเอย สวัสดีตอนเย็นค่ะ”

            “คุณหมอ ทานข้าวเย็นรึยังครับเนี่ย”

 

            คุณหมอเอยของใครๆยิ้มกว้าง ยกมือไหว้กลับบ้าทำหน้าครุ่นคิดเพื่อตอบบ้างว่าทานข้าวเย็นรึยัง เขาทำงานจนหัวหมุน วันๆเรียบเรียงอะไรได้ไม่ค่อยดีนัก แต่ถ้าถามเรื่องการรักษา คนไข้เตียงนั้นเป็นยังไง บอกเลยว่าตอบได้คล่องปรื๋อเพราะในหัวคิดแต่เรื่องงาน

            เนี่ย ทำงานจนโดนงอนไปแล้ว

 

            “ยังเลยครับคุณลุง แต่มีนัดแล้วครับ”

 

            เอยยิ้มกว้างตอนโดนคุณลุงที่เป็นญาติผู้ป่วยเตียงแปดแซว เขาค้อมหัวขอตัวรีบขับรถไปรับบางคนที่สนามบิน จริงๆหนึ่งสัปดาห์หรือเจ็ดวันน่ะมันไม่ได้นานขนาดนั้นสักหน่อย .. แต่พอบวกความคิดถึงใครสักคนมากๆแล้วคูณด้วยความรักที่มีให้ ก็กลับรู้สึกว่ามันยาวนานขึ้นอย่างน่าประหลาด

            เอยบังคับพวงมาลัยรถไปตามทางยืดยาว เคลียร์งานทั้งสัปดาห์แถมยังแลกเวรไว้รอบางคนที่โทรมาหาเกือบจะทุกๆชั่วโมงทั้งๆที่ตัวเองก็ทำงาน เขาเองก็ไม่ค่อยจะได้รับสาย ดุให้ตายสุดท้ายก็โทรมาจริงๆทุกชั่วโมง ให้ตายเถอะ ซาซาคิ ชินตะคนนั้นน่ะ

            แล้วที่ชั่วโมงนี้ไม่โทรมาก็เพราะอยู่บนเครื่องบินน่ะสิ

 

            ‘ไหนบอกรักษาได้ทุกอย่างไง .. คิดถึงจะตายแล้วไม่หายสักที’

 

            ประโยคที่บางคนพูดเมื่อคืนในเฟไทม์ทำเขาใจเต้นตึกตัก ชินตะทำให้เขารู้สึกว่าการตกหลุมรักมันง่าย รู้ตัวอีกทีก็ร่วงลงไปแล้ว เอยรักทุกวันที่ได้ตื่นมาเพื่อคิดถึงบางคนเพราะเมื่อสิ้นสุดวัน เขาก็จะพบว่าอีกไม่นานเราก็จะได้เจอกันใหม่

            พอโตแล้วก็คงต้องแยกย้ายกันไปรับผิดชอบชีวิต เอาบางส่วนมาเกี่ยวโยงกัน เป็นรักแบบคนโตๆที่ก็งอแงอยู่ไม่น้อย คิดได้แบบนั้นก็ยิ้มกับตัวเอง บังคับพวงมาลัยให้รถสีขาวเคลื่อนไปบนถนนยืดยาวและเฝ้ามองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินด้วยหัวใจปิติ

            ชีวิตเหมือนกับเพลงนั้น เพลงที่ร้องว่า ‘หากไม่รู้จักเจ็บปวด ก็คงไม่ซึ้งถึงความสุขใจ’ เพราะถ้าวันนั้นไม่เจ็บขนาดนั้น เอยก็ไม่รู้ว่าวันนี้จะสุขขนาดนี้มั้ย

 

            “เฮ้ย ว่าไงหมอจ๊าบ คลินิกคนไม่เยอะเหรอ”

            [น้องเอย ฟังพ่อ]

            [เอยยยยย แกได้ยินเราเปล่า?]

            “อ้าว จัสมิน” เอยหัวเราะเบาๆทำตาโต สงสัยไปหาจ๊าบที่คลินิกล่ะมั้ง คิดถึงตงจื้อด้วยแต่น่าจะทำงานอยู่ ได้ข่าวว่าช่วงนี้ออกกองเยอะแยะไปหมด เมื่อวันก่อนจัสมินก็ส่งรูปตัวเองร้องไห้มาให้เขาแล้วบอกว่าให้เขาไปแกล้งๆบอกตงทีว่าจัสมินงอแงมากๆ

            นี่แหละน้า สารพัดลูกอ้อนของคนที่แฟนยุ่งจนไม่ตอบไลน์ล่ะ

 

            [สบายดีมั้ยคุณหมอ กิ๋นข้าวแลงแล้วก่า]

            “เนี่ย พูดเหนือได้เฉยเลยอะ มีกิ๊กชัวร์”

            [อย่าพูดได้เปล่า ช่วงนี้ตงขี้หึงมากเลยๆๆ แต่ชอบมากกกก ร้องไห้ได้มั้ย น่ารักมากเลยอะ]

            [โอ๊ย ไอ้ควายจัส อวดแฟนอยู่ได้ รำคาญ]

            “ใจเย็นๆ จ๊าบก็รีบหาแฟนนะ เราเป็นกำลังใจให้”

            [น้องเอยอยากมีแม่เหรอ พ่อจะพยายามนะ]

            [ไอ้จ๊าบโคตรขี้เกียจเลยอะเอย คลินิกก็ไม่ค่อยเปิด นี่มันจองตั๋วไปเที่ยวไอร์แลนด์ไม่บอกใครเลย]

            [อย่าฟ้องลูกกูได้มั้ย แค่นี้น้องก็บ่นกูจนกูไม่รู้จะสู้ยังไงแล้ว]

 

            คนตัวเล็กหัวเราะ แค่ได้ยินเสียงเพื่อนก็มีความสุข .. เหมือนกันกับชินตะนั่นแหละ แค่เขาได้ยินเสียงอีกคนก็ยิ้มกว้างออกมาแล้ว จริงๆเอยอยากให้ชินตะอยู่กับเพื่อนเยอะๆเพราะก่อนจะมีเขา เจ้าตัวก็ติดเพื่อนพอสมควรเลย ไหนจะมีน้องชายที่แอบห่วงแต่ไม่พูดอยู่นู่นอีกต่างหาก

            เฮ้อ เขาก็ลำบากใจเหมือนกัน

 

            “นี่ จัสมิน จ๊าบ”

            [ว่าไงเอย/น้องเอยพูดมาเลย พ่อทำเพื่อน้องได้ทุกอย่าง]

            “คืองี้ .. เราเบนไปเป็นหมอเด็กเต็มตัวดีมั้ย แบบเปิดคลินิกเล็กๆที่กรุงเทพ

            [เนี่ย เราเนี่ยน้า]

            [ก็บอกแล้วว่าโรง’บาลรัฐอะหนักไปสำหรับเอย อยากให้ออกมาทำเอกชนหรือไม่ก็คลินิิกตั้งนานแล้ว เงินเนี่ยจะเก็บไปทำไมนักหนา]

            [กูคิดเห็นแบบไอ้จัสทุกอย่าง พ่อบอกน้องกี่ครั้งแล้วว่าลาออก ลาออก ดูซิ มีผู้ชายกี่คนพร้อมจะเลี้ยงดูน้อง]

            “ก็เราเกรงใจนี่นา อีกอย่างเราชอบทำงานด้วย แม่ก็บอกให้เราไปอยู่กรุงเทพเพราะเราจะเหงา แม่อยู่กับญาติๆ มีความสุขและลงตัวแล้ว เหลือแค่เราที่แม่ห่วง”

 

            เอยพรูลมหายใจ แม่บอกเขาทุกครั้งที่คุยโทรศัพท์ด้วยกัน ชินตะเองก็พูดอยู่บ่อยไปแต่พักหลังไม่วอแวแล้วเพราะเขาจะชอบคิดมากทุกที .. แต่พอลองๆมองอนาคตแล้ว ยังไงก็เห็นแต่ทุกๆวันที่เคลื่อนไปด้วยการมีนายตัวร้ายคนนั้นกับเพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกัน

 

            [รอสิ้นปีก็ได้น้องเอย ประสการณ์เรามีอยู่แล้ว]

            [อีกอย่างเอยชอบเด็กด้วย เวิร์คแหละ]

            “ฮือ ขอบคุณนะทุกคน”

            [แล้วนี่ขับรถไปไหน ขับรถใช่มั้ย?]

            “ใช่ๆ เรากำลังจะไปรับโปรด”

            [เอ้อ วันก่อนเราเจอที่สตูตอนไปหาพี่ตี้กับพี่ฟาร์ คือชินตะมาถ่ายคอลเลกชันล่าสุดให้แบรนด์พี่ตี้]

 

            เอยพยักหน้าหงึกหงัก ไปถ่ายคอลเลกชันล่าสุดให้แฟนพี่ชายจัสมิน! อื้มมมม .. งานรัดตัวน่าดู เขาเองก็ไม่ได้ถามเจาะจงว่าวันนี้ถ่ายอะไรแบบไหน

 

            [ขอฟ้องเลยว่าให้ผู้หญิงนั่งตัก]

            “ … ”

            [เอาล่ะ ไอ้จัส มึงทำบ้านเขาแตกแล้ว]

            [แต่เป็นนางแบบนะ]

            “ก็ .. เป็นงานอะเนอะ”

 

            คนตัวเล็กบอกแบบนั้นแต่คิดในหัวเรียบร้อยแล้วว่าจะหยิกหูอีกคนให้รู้เรื่องไปเลย เขาเนี่ยนะแค่ยิ้มให้คนอื่นก็โดนหึงแล้ว ทีนายคนนั้นล่ะ ต่อให้เป็นงานก็เหอะ เขาจะลองงี่เง่าใส่บ้างเผื่อจะจำ!

           

            [ฟ้องเฉยๆ อย่าไปบอกมันนะว่าจัสบอกอะ เดี๋ยวโดนต่อย]

            [มึงนี่ไม่สู้คนเลย เอาอย่างพี่ฟาร์บ้างดิวะ]

            [พี่ฟาร์เก่งแค่ไหนก็แพ้พี่ตี้อะ พี่ตี้ยกนิ้วชี้ใส่บอกให้เงียบก็คือนั่งตัวตรง]

            [พวกกลัวเมียไอ้สัด ขี้กาก]

 

            เอยส่ายหัวยิ้มขำๆ อยากให้จ๊าบมีแฟนบ้าง คุยกันไปคุยกันมาเรื่องชีวิตเรื่อยเปื่อยก็ต้องวางสายเพราะเอยถึงที่หมายแล้วและหนุ่มๆจะออกไปกินข้าว คุณหมอเช็หน้าผมตัวเองในกระจก ยังประหม่าทุกครั้งเวลาต้องสบตาดุๆนั่นนานๆ อยู่กับแฟนก็อยากดูดีบ้างรึเปล่า

            แต่สภาพเขาเหมือนซอมบี้เลยให้ตาย เมื่อคืนไม่ได้นอน ผมยุ่ง ตาโหลและดื่มกาแฟไปสองแก้วเข้มๆ เนี่ย โดนดุแหงเลย

 

            “ … ”

 

            ความเย็นจากแอร์ในสนามบินทำให้เอยต้องลูบแขนตัวเอง ตาเขามองหาเกที่ชินตะบอกว่าจะออกมาแล้วก็มองซ้ายทีขวาที ยังไงก็น่าจะเห็นได้ง่าย แหงล่ะ เพราะหล่อแล้วก็ตัวสูงซะขนาดนั้น

            ตากลมมองตารางที่บอกว่าเครื่องบินจะแลนด์ตอนไหนและดีเลย์มั้ย รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าน่ารักเมื่อพบว่าไฟลต์ของชินตะแลนด์ดิ้งแล้ว .. เอยบีบมือชื้นเหงื่อของตัวเอง ไม่รู้ว่าตื่นเต้นอะไร แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ห่างกันนานๆตั้งแต่กลับมาแล้วได้คบกันจริงจัง

            เหมือนฝันเลย ให้ตาย

            และมันเป็นตอนนั้นเองที่เอยเห็นบางคนเดินออกมาจากเกโดยที่ก็กำลังมองหาเขาอยู่เหมือนกัน .. หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ เรื่อยๆและมากไปอีกตอนที่เราสบตากัน

            รู้ตัวอีกทีเอยก็พาตัวเองมาหยุดยืนตรงหน้าคนที่สวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีนส์สีดำ รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อสีเดียวกันและผมเริ่มยาวจนจะกลับมาเป็นทรงเดิมแบบตอนที่เราเจอกันครั้งแรกแล้ว เอยเขย่งตัว ไม่ลังเลที่จะกอดคนที่พูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเหมือนเบสว่า

 

            “hi.”

 

            เอยได้ยินบางคนกระซิบข้างหูว่าคิดถึงเขาเหมือนจะตายก่อนจะกอดเขากลับด้วยแรงที่ไม่น้อยเลย .. เอยรู้สึกเหมือนกลับถึงบ้านเมื่ออ้อมแขนที่อบอุ่นเหมือนผ้าห่มนั้นกอดเขาเอาไว้อีกครั้งในรอบสัปดาห์

            มันเป็นความคิดถึงที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เราสบตากัน ไม่มีใครพูดอะไรแต่นิ้วทุกนิ้วเราแนบประสาน เอยไม่รู้เลยว่าตัวเองเดินไวขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ทันทีที่ประตูรถปิดลง ริมฝีปากเราก็เคลื่อนเข้าหากันเหมือนแม่เหล็กคนละขั้ว

 

            “อื้อ .. โปรด”

            “i love you.”

 

            คำคำนั้นถูกกระซิบแนบริมฝีปากและในวินาทีต่อไปก็กดจูบหนักหน่วงลงไปใหม่ ลิ้นร้อนกวาดต้อนรสหวานของลูกอมรสโปรดที่เอยชอบกินแก้ง่วง เขาเชยคางบางคนขึ้นให้รับสัมผัสลึกซึ้ง ความคิดถึงที่คงบรรยายออกมาไม่ได้ของเขาและความรักที่ไม่เคยคิดว่าจะมอบให้ใครได้มากมายกว่านี้ มันเป็นจูบที่ทำให้เอยสุขใจ

            นิ้วแกร่งลูบแก้มคนที่หอบหายใจเพราะรสจูบ

 

            “ผอมลงอีกแล้ว”

            “รอคุณกลับมาขุนให้อ้วนเลยไง”

            “ดี .. คืนนี้จะขุนให้อ้วนเลย”

 

            เอยเลิ่กลั่กเพราะสายตาเจ้าเล่ห์กับรอยยิ้มร้ายๆบนใบหน้าของคนที่ดูดีสม่ำเสมอ เขากดจมูกลงบนแก้มอีกคนแต่โดนดึงไปจูบใหม่ จูบนี้ขี้เล่น ขี้เล่นแบบที่เอยต้องปีนไปนั่งตักบางคน ขอบคุณรถที่ฟิล์มดำสนิท ขอบคุณตัวเองที่มีความกล้า

            ไม่งั้นคงคิดถึงคนตัวโตกว่าจนอกแตกตาย

 

            “อย่าล้วง .. อ๊ะ”

 

            คุณหมอครางชิดใบหูคนที่ขบแรงๆลงบนต้นคอหอม มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเนียน ขย้ำเอวคอดแล้วก็สอดมือเข้าไปบีบบั้นท้ายงอนๆของคุณหมอ

 

            “you turn me on again.” เอยล่ะเกลียดจริงๆที่อีกคนถอนหายใจแล้วโทษว่าที่ตัวเองมีอารมณ์อีกแล้วน่ะก็เพราะเขา เอยดึงหูคนลามกไปทีก่อนจะยกเอวขึ้นเพื่อที่จะปีนกลับไปที่เบาะตัวเองแต่โดนกดสะโพกลงไปให้สัมผัสกับส่วนนั้นที่แข็งขืนจริงๆอย่างที่เจ้าตัวพูด

 

            “รับผิดชอบเลย”

            “ตะ ตรงนี้เนี่ยนะ”

            “ได้มั้ย?”

            “นี่ลานจอดรถนะโปรด เราจะตีให้เขียวเลย นี่ไง” เอยฟาดมือลงบนไหล่คนที่วุ่นวายกับตัวเขาไม่หยุด โทษตัวเองบ้างเหอะเพราะเขายังไม่ได้จับอะไรบนตัวอีกคนเลยนอกจากคล้องคอแล้วจูบน่ะ

 

            “นะคะ”

            “ไม่ต้องคะเลย”

            “ไม่ใจอ่อนเหรอคะ .. โปรดคิดถึงเอย”

 

            เอยอ้าปากพะงาบๆเหมือนปลาขาดน้ำ เขาไม่เคยทำเรื่องลามกแบบนั้นนอกสถานที่แล้วจะให้มาทำตรงนี้มันไม่ใช่เรื่องเลย รถเขาแคบจะตายแล้วก็ไม่มีถุงยางอะไรทั้งนั้น ชั่งใจแล้วให้ไม่ได้จริงๆ คิดๆกับตัวเองในหัวเลยหลับหูหลับตาเสนอไป

 

              “เดี๋ยวเรา .. ขึ้นให้ที่ห้อง ดะ ได้มั้ย?”

            “น่ารัก”

 

            ดูเหมือนว่าข้อเสนอจะถูกใจอีกคนซะจนต้องกดจมูกลงมาหอมแก้มเขาหนักๆก่อนจะปล่อยตัวให้ไปนั่งที่เบาะดีๆในที่สุด เอยถอนหายใจโล่งอก เกิดโดนอ้อนอีกนิดคงยอมนั่นแหละ

            ทำไงได้เล่า ก็แพ้นี่นา

 

            “กินอะไรดีเย็นนี้ ร้านนั้นดีมั้ยที่คุณชอบอะ พวกย่างเนย”

            “ดี โปรดโดนไดเอททั้งอาทิตย์เลย”

            “น่าสงสารจังเลยค่ะน้องโปรด” ชินตะมองคนที่ทำหน้าสงสารเขาจริงๆแถมยังเอื้อมมือมาลูบแก้มอีกต่างหาก เขาคว้ามือเล็กๆนั่นมาจูบแล้วก็กุมไว้หลวมๆบนหน้าตักตัวเอง .. เราทั้งสองคนมองไปข้างหน้าบนทางยืดยาวที่กำลังจะพาเรากลับบ้าน

            เพลงรักที่เปิดคลอเบาๆในรถทำให้ต้องยิ้มออกมาบางๆ

 

            “รักเอย”

 

            คนถูกบอกรักเขินหน้าร้อน จะฟังกี่ครั้งก็ยังไม่ชิน

            อื้อ ไม่เคยชินหรอก

 

            “รักโปรดเหมือนกัน”

 

            เอยชอบเสียงหัวเราะของคนยิ้มยากและรักรอยยิ้มที่ตามมาเวลามองเขาที่กำลังยิ้มอยู่เช่นกัน เขาได้ยินเสียงบางคนร้องคลอเพลงรักที่เราชอบที่สุดไปพร้อมๆกับการเคลื่อนไปถึงขอบฟ้าของดวงอาทิตย์ที่วันนี้ตกช้าเหมือนเป็นใจและมันดีที่สุดเลย

 

            “โปรด”

            “หืม”

 

            วันที่มีเราน่ะ

            เป็นวันที่ดีที่สุดเลย

 

            “อยู่กับเราไปจนแก่เลยนะ”

 

            คนฟังหัวเราะเบาๆ ลูบหลังมือเล็กๆนั่นด้วยนิ้วโป้ง นึกถึงเรื่องที่เพื่อนสนิทเคยพูดไว้ .. ว่าถ้าไม่มีหัวใจ ก็ให้รักไปแบบนั้น รักโดยที่ไม่รู้ รักโดยที่ไม่ต้องตั้งคำถาม รักคนที่ทำให้รู้สึกว่าช่างมัน ก็แค่รักไป

            และเขาก็รักเอยแบบนั้น

            รักเอยเรื่อยไป

 

            “เอยไม่บอก โปรดก็จะทำแบบนั้นอยู่แล้ว”

 

            รักเอยจนมีหัวใจ









.
.



and the story
goes
:)
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6.116K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

12,498 ความคิดเห็น

  1. #12445 nongning5657 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2563 / 05:56
    น่ารักมาก เขาได้รักกันฉันก็อุ่นใจ
    #12,445
    0
  2. #12417 Spices_smile (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 กันยายน 2563 / 23:48
    😭😭😭😭😭😭😭😭😭😭ดีมาก อย่างน้อยก็ได้รู้ว่าเค้าได้รักกันอะ เเส้บบบ
    #12,417
    0
  3. #12342 aderjjiaz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2563 / 21:26
    เราน่ะ ชอบแท็กเรื่องนี้มาก จนมีหัวใจ ตอนแรกก็งงว่ามันคืออะไร แต่พออ่านๆไป ประโยคนี้ค่ตทัชอ่ะ โปรดที่ไม่เคยรักใครเป็นคนไม่มีหัวใจ จนมาเจอเอยแล้วรักเขาจนตัวเองมีหัวใจที่จะรักใครจริงๆ ค่ตทัช เหอ ชอบ
    #12,342
    0
  4. #12172 somwonhyuk (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2563 / 20:44

    ดีจังเนอะ ความรัก

    #12,172
    0
  5. #12151 Punnipaluelon- (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 13:18
    งื้อออดีมากกกกก
    #12,151
    0
  6. #12127 Som O Usanee (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2562 / 20:40
    งื้อออออออออ เราเพิ่งมาตามอ่าน เดี๋ยวไปตามเก็บเล่มนะคะ
    #12,127
    2
    • #12127-1 Pem25(จากตอนที่ 23)
      28 ธันวาคม 2562 / 01:13
      ตัวเองพอทราบมั้ยคะว่าหาซื้อได้ที่ไหน
      #12127-1
    • #12127-2 Winnie Mine(จากตอนที่ 23)
      11 มกราคม 2563 / 22:12
      B2S ค้าบเธอ
      #12127-2
  7. #12093 PanTaksakorn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 22:44
    คุณนักเขียน เราอยากจะบอกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องที่เราอ่านแล้วเราอินมาก เราอินกับความเศร้าความหน่วง และก้ความสุข ความสุขที่ส่งผ่านออกมาจากตัวหมอเอย กับชินตะ นิยายเรื่องนี้เติมเต็มหัวใจเรามาก ตอนนี้เราพึ่งกลับมาอ่านหลังจากพักไว้ไป 4 เดือน เพราะอะไรหรอ เราไม่อยากอ่านจบ เราอยากให้มีความสุขของหมอเอย กับชินตะ มาฮีลเรา และเขาทั้ง2 ทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทุกครั้งที่เราฟังเพลงขวัญเอย หมอเอย กับชินตะอยู่ในเพลงนั้น เวลาเหนื่อย เราฟังเพลง เราเห็นหน้าทั้งคู่ยิ้มมีความสุขลอยออกมา

    ขอบคุณมากๆ ขอบคุณความบังเอิญที่เห็นคนรีเรื่องนี้ ขอบคุณที่เราเลือกกดมาอ่าน ดีต่อใจเรามากๆ ดีสุดๆ ขอบคุณคุณนักเขียนมากๆค่ะ รักมากเลย
    #12,093
    0
  8. #12033 jessca (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 16:21
    ฮือ รักในเรื่องนี้มาก อยากซื้อหนังสือ แต่ช่วงนี้ต้องเอาตังค์ไปหมุนอย่างอื่นก่อน ;———; อยากได้เล่มมากๆ แง
    #12,033
    0
  9. #12016 QueenOfMars (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 10:57
    สนุกมากเลยค่ะ
    #12,016
    0
  10. #12012 northwindd (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 19:24
    ตื้นตันไปหมด ไม่มีอะไรจะพูดแล้วนอกจากคำว่าขอบคุณมากๆเลยนะคะที่เขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา เราชอบทุกตัวละคร ทุกอารมณ์ความรู้สึกที่ไรท์บรรยายเลบ มันเข้าถึงใจมากๆเหมือนกลับไปอกหักเองอีกครั้งเลย แต่ถึงอย่างนั้นสุดท้ายแล้วมันก็เป็นความรักที่งดงามเสมอค่ะ :)
    #12,012
    0
  11. #12002 Mr.TaNaBaTa@_@ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2562 / 13:43
    อบอุ่นมากเลยค่ะ
    #12,002
    0
  12. #11976 เน้ยยยย (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 23:42

    รักโปรดรักเอยรักทุกตัวละครในเรื่องนี้​ รักไรท์รักนิยายเรื่องนี้จริงๆ​ ขอบคุณไรท์มากๆเลยนะคะ​ ผลิตผลงานดีๆแบบนี้ต่อไปเลยนะ
    #11,976
    0
  13. #11966 prim410101 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 17:19

    อยากจะบอกว่า คุณบรรยายเนื้อหาได้ดีมากๆๆ เราชอบทุกตอนเลย อินกับมันตลอดเลยละ ตัวละครทุกตัวน่ารักหมดเลย ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #11,966
    0
  14. #11893 pinkpeach🍑 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 12:17
    ฮืออออ มันดีกับใจเหลือเกิน
    #11,893
    0
  15. #11867 pnf0923 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 23:48
    แอแงงงง น่ารักมาก
    #11,867
    0
  16. #11839 Areeya Saibut (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 14:29
    น่ารักมากและก็สาหัสบอบช้ำกันพอสมควร ดีใจที่แฮปปี้ทุกคนมีความสุข ขอบคุณนะคะ เรื่องไหนๆก็น่ารักต่อใจตลอด
    #11,839
    0
  17. #11836 _jjxxiz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 22:52
    ฮืออออ คุณนักเขียนทำนุตาบวมนะคะ ขอบคุณที่เเต่งเรื่องนี้ขึ้นมาให้อ่านนะคะ พอมาดูว่าเป็นนักเขียนเรื่องที่เคยอ่านมาแล้วมันยิ่งดีขึ้นไปใหญ่ เราชอบภาษาของคุณน้า 💕
    #11,836
    0
  18. #11828 Ploipoiz (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 03:47
    ขอบคุณ คุณไรท์สำหรับนิยายดีดีนะคะ เราตามนิยายคุณทุกเรื่องเลยค่ะ ดีใจมากเลยที่คุณไรท์เอาตัวละครเก่าๆมาเขียนให้หายคิดถึงกันด้วย โดยเฉพาะ พี่องศา แค่เห็นขื่อกัเขิลลล คุณเค้าแล้วค่ะ รอติดตามเรื่องต่อไปนะคะ
    #11,828
    0
  19. #11822 pinky16 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 16:47
    เราตามอ่านนิยายของคุณแทบทุกเรื่องเลย คิดถึงน้องหมูมากๆ ช่วงนั้นที่อ่านคือทับจัย ภาษาคุณดีมากเลย ชอบทุกเรื่องที่อ่านเลยนะคะ เขียนออกมาให้พวกเราทุกคนอ่านต่อไปนะคุณ เป็นกำลังใจให้ ซู่ๆ
    #11,822
    0
  20. #11820 poy cha nom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 16:33
    ทับใจ ภาษาดีมาก ก็ได้แต่คิดมากว่าเราจะได้เจอคนแบบนี้บ้างได้ที่ไหน ต้องไปเป็นหมอเลยมั้ยนะ 5555555
    #11,820
    0
  21. #11816 Yuyu (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 14:10

    ขอบคุณค่ะไรท์ เป็นนิยายที่ภาษาดีมาก ละเมียดละมุน มองเห็นความรักทุกแง่มุมแบบละเอียดมาก เราร้องให้ตาม ยิ้มตาม เขินตาม มีความสุขตาม รักตาม อินตามทุกความรู้สึกเลย เป็นนิยายที่ต้องค่อยๆอ่านเพื่อซึมซับทุกตัวอักษร รักเรื่องนี้มากๆ ????????????

    #11,816
    0
  22. #11789 fumio101 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 12:52

    ดีมากๆเลยค่ะ ประทับใจเรื่องนี้มากก ขอบคุณที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นนะคะ
    #11,789
    0
  23. #11765 nouyjung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 13:18
    สนุกมากกก รอหนังสือฮับ
    #11,765
    0
  24. #11764 poterdowจ้า (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 09:39
    เรื่องดีมากกกกกก ขอบคุณนะคะ แต่งดี ภาษาสวย เนื้อเรื่องเป็นเหตุเป็นผล โครตดี
    #11,764
    0
  25. #11759 nooniez (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 22:59
    อ่านแล้วมันอุ่นมากๆ ชอบมากๅเลยค่ะ
    #11,759
    0