แ ค่ ที่ แ ก ง (end.)

ตอนที่ 8 : 08 - รักเอย รักที่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 42,972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,986 ครั้ง
    5 ม.ค. 62

           

08

"วามรักเอยงดงามอย่างนี้

จนชั่วชีวี"



.
.


                 “บ้าเหรอ กูไม่ไป”

            “ไม่ได้อีแกง เขารีเควสต์มา บอสกูก็เออออ งงฉิบหาย มึงเกี่ยวอะไร”

            “ไม่ว่างๆ กูต้องไปขายข้าวแกง”

            “อย่ามาสะตอ มึงเก็บร้านตอนบ่ายๆเหอะ ถึงบ้านก็ทันพอดี อาบน้ำแต่งตัว” ผมส่ายหัวหวือ ว่าแล้วลมอะไรหอบเนตรมาถึงบ้านผมในวันอาทิตย์ แล้วนี่อะไรกัน จะชวนไปออกงานแต่บอกล่วงหน้าวันเดียว

            ไม่ไปเด็ดขาด

 

            “ไปสิแกง เอ็งออกไปเจอคนใหม่ๆบ้าง”

 

            ผมหันไปมองแม่ที่น่าจะฟังอยู่นานแล้วอย่างปลงๆ .. เนตรมันคงคิดมาแล้วว่าถ้าแม่รู้คงบอกให้ผมไป ผมไม่ใช่คนชอบเข้าสังคมแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธสังคมอะไรขนาดนั้นหรอก ขี้เกียจนี่หว่า วางตัวก็ไม่ถูก แถมไปจะรู้เรื่องอะไรวะ ทำงานอยู่สองอย่างคือขายข้าวแกงกับแปลซับหนังเนี่ย!

 

            “เสื้อผ้าพร้อม รถพร้อม”

            “เนตร .. กูไม่อยากไป”

            “ไปเหอะ ถือว่าช่วยเพื่อนทำงาน นะ กูไหว้” ผมรีบปัดมือเพื่อนลงเพราะไม่เห็นต้องมาไหว้กันขนาดนี้ สุดท้ายผมก็พยักหน้าเนือยๆ เห็นแก่งานมันหรอก อยากให้มันได้รับคำชมหรืออะไรดีๆจากบอสมันบ้าง

 

            “เยส!!”

            “เฮ้อ”

            “มึง คุณโชนเขาชอบมึงปะวะ กูงงจริงๆนะว่าเขามารีเควสต์มึงจากบริษัทกูทำไม คือมึงไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรเลย”

            “เขาเห็นว่าเราสนิทกันมั้งแล้วก็น่าจะดูออกว่ากูขี้เกรงใจ”

            “แหมมม มันร้ายนะคะหัวหน้า” เนตรพูดไปเบะปากไป อะไรของมันวะ เดือนก่อนๆยังอยากเป็นน้องน้ำอยู่เลย .. ว่าแต่ไอ้คุณโชนอะไรนี่ก็เกินไปรึเปล่า

            หรือมันเกลียดอะไรผมรึเปล่าวะ

 

            “เนตรอยู่กินข้าวก่อนสิลูก แม่จะทำเขียวหวานปลากรายกับไข่ทอดชะอม มีน้ำพริกกะปิด้วยนะ”

            “ฮื่อ ฝากท้องด้วยนะคะคุณแม่”

            “ลูกแม่ทั้งคน เอางี้ๆ เรากับเจ้าแกงไปซื้อของหวานหน้าปากซอยไว้กินหลังของคาว ออกไปกันเลย เดี๋ยวแม่เข้าครัวเอง” ผมมองแผ่นหลังของแม่ที่หายไปในครัวพร้อมกับการฮึมฮัมเพลง ความสุขเขาล่ะ ได้ทำกับข้าวน่ะ .. แถมช่วงนี้อาการป่วยของแม่ก็ดีขึ้นมาก

            แฮปปี้แ

 

            “ว่าแต่กับน้องหมูเป็นไงวะๆๆๆ”

            “ใจเย็นๆ”

 

            ผมปรามมันที่พอแม่ไปก็เขย่าตัวผมรัวๆ เนตรทำหน้าดี๊ด๊าลากผมออกไปนอกบ้าน หลังจากวันนั้นที่บอกมันไปตามตรงว่าเด็กที่มันกรี๊ดนักหนาตามจีบผมมาพักใหญ่แล้ว มันถึงกับกรีดร้องกลางชิดลม ชักดิ้นชักงออยู่แบบนั้นบอกว่าทั้งรักทั้งเกลียดผม

 

            โอ๊ย แกง มึงอย่าเล่นตัวดิ”

            “ไม่ได้เล่นตัว แต่ความรู้สึกมันต้องให้ชัดเจนกันก่อนรึเปล่าวะ”

            “พูดแบบนี้ปันใจให้เขาไปแล้วอะดิ”

 

            ผมไม่ตอบ มองนกมองฟ้าและเป็นมันเองที่ทุบๆผมไม่หยุดเพราะน่าจะคิดไปเองไปไกลแล้ว .. เออ น่าจะไกลมากๆเลยด้วยเพราะยังทุบกันไม่หยุดเลย

 

            “น้องเขาจีบมึงยังไงบ้างวะ แต่แบบห่างกันเก้าปี เป็นกูกูก็มีจังหวะที่คิดเยอะแหละ”

            “ก็กวนตีนทั่วไป”

            “โอ๊ยยย น่ารัก”

            “มึงคิดว่ามันน่ารักเพราะมึงโฟกัสที่หน้ามันไง แต่กูไม่”

 

            อะไรวะ ผมโดนทุบอีกแล้ว

 

            “นี่มึงจะบอกว่ามึงหวั่นไหวกับน้องเพราะนิสัยมันเหรอ กรี๊ดดดดดด น่ารักมากอีแก๊ง”

            “อ่าว ถ้ามึงชอบใครซักคน มันก็ควรมีอะไรแบบนี้เป็นเหตุผลรึเปล่าวะ”

            “กรี๊ด!! มึงชอบน้องมันแล้วเหรอ!”

            “กูก็คนปะวะ”

 

            เออ และกว่าจะรู้ความรู้สึกที่ตัวเองมีแบบนี้ ทั้งที่กลั้นยิ้ม คิดถึงบ่อยๆ งี่เง่าใส่ ต่างๆนานาทั้งหมดนั้นคือความรู้สึกชอบ เสิร์ชกูเกิ้ลไปไม่รู้ตั้งกี่เว็บ ดูหนังรักวัยกระเตาะไปไม่รู้กี่เรื่อง

            จะให้ปรึกษาเพื่อนก็กลัวมันแซวแล้วถามมาอีก วุ่นวายจะตายชัก

           

            “ชอบมั้ย ขอชัดๆ”

            “ก็ .. ชอบ

            “มึ้ง ร้อยวันพันปี! มึงไม่เคยใช้คำว่าชอบกับใครเลยนะ โอ๊ยๆๆ”

 

            จริงของมัน .. ผมไม่เคยพูดคำนี้ออกมาเลย ไอ้คำว่าชอบแล้วหมายความว่าชอบคนคนนี้จริงๆแบบที่รู้สึกกับหมูน่ะ มันเหมือนเป็นคำต้องห้ามของผมไปแล้ว

            ผมไม่ค่อยกล้าปล่อยให้ตัวเองรู้สึก

 

            “แล้วจะเอายังไงต่อ”

            “ก็คงดูไปเรื่อยๆก่อน น้องมันต้องเจอคนอีกเยอะ เพิ่งจะมอหกเอง”

            “จริงของมึง เข้ามหา’ลัยอีกอะไรอีก แล้วก็ขอพูดตรงๆ ผู้ชายกับผู้ชายมันก็ยาก .. มึงไม่รู้เลยว่าเขาจะเปลี่ยนไปชอบใครตอนไหน ครอบครัว สังคม นั่นนี่อีก”

            “อือ กูก็คิดมาตลอดว่ามันยาก”

            “แต่ถ้ารักก็ต้องรักปะวะแกง ยากไม่ยากไม่รู้แล้ว เกิดมาทั้งที รักให้สุดไปเลย”

            “ได้เหรอวะ ถ้าสุดท้ายมันไม่สมหวังล่ะ”

            “มันก็เป็นอีกบทเรียนที่มึงต้องเผชิญรึเปล่าวะ ทุกคนต้องเคยอกหักอะ เอาไว้ตอนนั้นมึงก็จะยังมีกู มีแม่ไก่ มีหลายๆคนเลย”

            “จริงๆห่วงน้องมันด้วย กูก็เป็นแค่กูเนี่ย อยากให้มันได้เลือกเยอะๆ ไม่อยากให้มองแค่กู”

            “มันห้ามกันไม่ได้หรอกมึง ถ้ามึงชอบใคร .. เขาก็เป็นโลกทั้งใบของมึงแล้วรึเปล่าวะ” ผมเหลือบตามองเนตรที่เดินเตะก้อนหินไปเรื่อยๆ มันก็แค่พูดออกมาตามที่คิด

            แต่คำพูดของมันกระทบใจผมอย่างจัง

            เป็นโลกทั้งใบ

 

            “แกง โทรศัพท์มึงอะ”

 

            ฟังดูยิ่งใหญ่ชะมัด

 

            “ … ”

 

            ผมก้มลงมองโทรศัพท์ตัวเองที่เพิ่งหยิบออกมาจากกระเป๋า ชื่อของคนที่เมมเอาไว้ด้วยอีโมจิตัวเดียวอย่างรูปหมูปรากฏอยู่บนนั้น ผมเผลอยิ้มจนเพื่อนหันมาแซว สุดท้ายก็กดรับแล้วกรอกเสียงนิ่งๆลงไปราวกับว่าไม่ดีใจที่อีกฝ่ายโทรมา

            แต่ไม่ใช่หรอก

            ผมดีใจ

 

            [เมื่อกี้นึกว่าจะไม่รับแล้วอะ เค้าเกือบตัดใจ]

            “แค่นี้จะตัดใจเลยเหรอ”

            “กรี๊ดดดดดดดดด!”

            [เฮ้ย เสียงใครอะพี่]

            “เพื่อน .. ที่ไปขอถ่ายรูปกับมึงวันนั้น จำได้มั้ย?”

            [จำได้ครับ พี่คนสวย]

            “เนตร มันเรียกมึงว่าพี่คนสวย”

            “น้องหมู้! พี่ให้น้องได้แม้กระทั่งชีวิต!” ผมหัวเราะออกมาเบาๆเพราะเนตรเอาหูมาแนบโทรศัพท์แล้วพูดเสียงหลง มันกรี๊ดกร๊าดอยู่คนเดียวพักใหญ่ก่อนจะบอกให้ผมยืนคุยใต้ต้นไม้รอเพราะมันจะเป็นคนไปซื้อของหวานเอง

 

            [พี่อยู่ไหนเนี่ย แอบหนีไปเที่ยวไม่ชวนเหรอ]

            “อยู่บ้านแต่เพื่อนมาหา”

            [แล้วเมื่อไหร่ผมจะได้ไปหาบ้างอะ]

            “รอเป็นมั้ย”

            [ให้รอถึงชาติหน้าก็ได้แหละกับคุณอะ]

 

            ผมยิ้มอีกแล้ว

            ให้ตาย

 

            “แล้วโทรมามีอะไร .. ไม่ได้จะดุนะ อย่างอแง”

            [น่ารักว่ะ มีดักกันเค้าเสียใจดั้ว]

            “กูคงพูดดีๆกับมึงได้ไม่กี่ประโยคหรอก เพราะมึงมันชอบกวนตีน”

            [คิดถึงเฉยๆนี่นับเป็นธุระปะครับ?]

            “เฮ้อ”

            [ธุรกรรมทางใจอะไรแบบนี้]

            “เลี่ยน”

            [รู้นะว่ายิ้ม~]

 

            ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมเพราะน้ำเสียงแซวๆแบบนั้นของมัน รู้ตัวอีกทีก็ยืนเตะใบไม้ เตะก้อนหิน .. ทำตัวเหมือนคนเพิ่งมีความรักไปได้ แต่แม่งเอ๊ย จริงๆนั่นแหละ

              เพิ่งเคยมีอะไรแบบนี้จริงๆนั่นแหละ

 

            [อะ เข้าธุระของจริงละ]

            “โห มีธุระของจริงด้วยว่ะ”

            [พี่แกงฟังเพลงที่ผมให้ไปรึยัง]

 

            ไอ้ลูกหมาเอ๊ย

            ธุระตรงไหนวะเนี่ย

 

            “เออ .. ฟังแล้ว”

            [ผมไม่ได้ร้องห้ ไม่ได้ขี้เกียจนะ แต่ไม่มีเวลาเลย]

            “จะโทรมาแก้ตัวเหรอ”

            [บ้าาาา]

            “กวนตีนว่ะ”

            [พี่ชอบมั้ย]

 

            ผมชั่งใจอยู่พักหนึ่งเมื่อนึกถึงเพลงที่มันให้มาล่าสุด ผมชอบบอดี้แสลมนะ พี่ตูนคือตำนานของเด็กยุคผมเลยและยังเป็นมาจนถึงตอนนี้ แถมไอ้เพลงที่มันเลือกมาให้น่ะ ผมโคตรชอบเลยด้วย

 

            ชอบ”

            [เขินๆนะเนี่ย]

 

            โดยเฉพาะท่อนที่ร้องว่าไม่อยากจะเหลียวมอง ฉันคอยบอกตัวเอง แต่ยังทำไม่ได้ .. ไม่อยากจะสนใจ ก็รู้ว่าไม่มีทางแต่ก็ไม่รู้ต้องทำอย่างไร’

 

            “เขินเหมือนกัน”

            [พี่ อันนี้ไม่ไหว จะล้ม]

            “ตลกมึง”

            [อย่าน่ารักไปกว่านี้เลยถ้าไม่อยากให้มีพาดหัวข่าวเด็กมอหกที่หล่อที่สุดในประเทศไทยตายเพราะหัวใจแบกรับความน่ารักของคนที่ชอบไม่ไหวน่ะ]

            “พาดหัวข่าวยาวสัด”      

            [แหม กวนจังเลยนะคนนี้อะ]

            “เหงาเหรอมึงอะ ถึงกับต้องโทรมา”

            [ก็บอกว่าคิดถึง ไม่ตั้งใจฟังเลย]

            “เออ ขอโทษ” ผมหัวเราะ

            [พี่แกงงงง รอให้ถึงวันจันทร์ไม่ไหวแล้วอะ กว่าจะได้เแฟลชไดร์ฟคืน]

            “แล้วใครบอกมึงว่ากูจะให้คืนวันจันทร์”

            [คนรอมันท้อนะเตง]

            “เออ แล้วมันทำไม”

            [ขอเพลงวันนี้ตอนนี้เลยได้มั้ย นะ นะ นะ อยากมีกำลังใจอ่านหนังสือ]

 

            ผมล่ะอยากฟาดมันจริงๆ อะไรก็เอาการอ่านหนังสือมาอ้าง แล้วผมที่อยากให้มันประสบความสำเร็จในทุกทางก็ต้องยอมทุกทีไปเพราะมันดูเหมือนจะไม่ยอมทำอะไรถ้าไม่ได้กำลังใจจากผมจริงๆแบบที่งอแงมา

            แล้วใครจะไปใจแข็งไหววะ ชอบทำเสียงอ้อนกันฉิบหายเลย

 

            “เพื่อชีวิตนะ”

            [ตลอดแหละเราอะ]

            “ก็กูโตมากับอะไรแบบนี้ ตอนเด็กๆก่อนนอนแม่ชอบเปิดวิทยุแล้วฟังเพลงเพื่อชีวิต”

            [เค้าบ่นไปงั้นแหละ เตงให้ไรมาก็ชอบหมดเลย]

            “เข้าแอปยัง”

            [เรียบร้อยครับ แอปเปิ้ลมิวสิค!]

 

            ผมมองฟ้า พระอาทิตย์ตกดินแล้วและเนตรยังคงยืนเม้าท์กับแม่ค้าไม่หยุด ดูท่าจะคุยกันถูกคอแกถึงให้ถุงขนมหวานมันมาเยอะแยะแบบนั้น

 

              ตลอดเวลา”

            [ของพงษ์สิทธิ์ คำภีร์อีกละ]

            “ก็แม่กูชอบ”

            [จะจำไว้เลย ไม่มีลืมอะ ถ้าแม่ยายเราชอบ เราก็ต้องชอบ]

            “นี่เปิดในคอมเหรอ” ผมถามมันเพราะได้ยินเสียงเพลงดังขึ้น มันตอบรับในลำคอเพราะน่าจะกำลังตั้งใจฟังเพลงอยู่ เด็กสมัยนี้คงไม่มีใครเขาฟังเพื่อชีวิตกันหรอก

            แต่ผมชอบเนื้อเพลง

            โคตรชอบเลย

 

            พักสายตาเถอะนะคนดี

            หลับลงตรงนี้ .. ที่ๆมีแต่เราสองคน

 

            “ … ”

 

            ความรักเอย งดงามอย่างนี้

            จนชั่วชีวี

            โหยหาความรักไม่เคยพอ

 

            [โห เนื้อเพลง]

            “อือ .. โคตรดี”

 

            ใจผมเต้นแรง เพราะกำลังคิดว่าถ้าท่อนต่อไปจบ ผมจะบอกอะไรมันไปซักอย่าง .. ก็นะ ได้ยินมาหลายทีแล้วว่าคนรอมันท้อ ก็ไม่อยากให้ท้อนี่หว่า

            ไม่อยากเลย

 

            อยากให้เธอเคียงข้างอย่างนี้

            บอกรักอีกที .. อยู่ใกล้กัน ตลอดเวลา

           

            “แม่กูชอบเพลงนี้มากๆ บอกว่าฟังแล้วคิดถึงพ่อกู”

 

            พักกาย พักใจ หลับตา ฝันดี

            รักเอย รักที่

 

              ส่วนกูก็คิดถึงมึง”

 

            .. เข้าใจ ถึงกัน

 

 


 

 




 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 /

;




         แกงขยับตัวอย่างเงอะงะ ไม่ใช่ชุดที่เพื่อนหามาให้ใส่ไม่สบาย แต่เขาอึดอัดกับสายตาและการวางตัวของผู้รากมากดีในงาน เขาเองก็แค่ลูกแม่ค้า .. โคตรเกร็งเลย นี่กูถือแก้วไวน์ถูกมั้ยวะเนี่ย

 

            “เนตร .. กูอึดอัด”

            “งั้นเราไปอยู่นอกเรือดีกว่า”

            “กูกลัวตกน้ำ”

            “อีบ้า มึงก็ไม่ได้จะกระโดดลงไปรึเปล่าวะ” เนตรแหว ลากแขนเพื่อนออกไปนอกงานที่จัดบนเรือสำราญ ล่องไปตามแม่น้ำเจ้าพระยายามค่ำคืน ฟังดูหรูหราหมาเห่า แต่บอกเลยว่าความจริงกับความฝัน มันต่างกันเยอะ

 

            “โอ๊ย เหนียวตัวไปหมด”

            “ก็ประเทศไทย ร้อนจะตาย”

            “หรือกูจะเปลี่ยนงาน”

            “ใจเย็นดิ” คนตัวบางปรามเพื่อนก่อนจะช่วยจัดเผ้าผมให้ เนตรเป็นผู้หญิงตัวสูง จะเรียกว่าหุ่นนางแบบคนหนึ่งเลยก็ได้ ตัวมันสูงไล่เลี่ยกับเขานั่นแหละทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้เตี้ยมาก ยังไม่ทันจะได้อ้าปากพูดว่าขนตามันติดแก้ม แกงก็ต้องหมุนตัวกลับไปเพราะเสียงทักทายนุ่มๆ

 

            “คุณแกง สวัสดีครับ :)”

 

             คุณโชนอยู่ในชุดสูทเข้ารูปสีดำ ข้างในสวมเชิ้ตสีเข้มปลดกระดุมโชว์แผ่นอก แกงย้ายสายตาไปไว้ที่อื่นแม้ว่าอยากจะใส่ความสนใจกับสร้อยที่อีกฝ่ายใส่อยู่แต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นเจ้าของสร้อยคิดว่าเขาแอบมองนมอีกฝ่าย

            เออ สมัยนี้คนมันขี้มโน

            ดูได้จากไอ้หมูเป็นตัวอย่าง

 

            “สวัสดีครับ”

            “อากาศดีนะครับ”

            “ … ”

 

            แกงกับเนตรเลิ่กลั่กเพราะไม่รู้จริงๆว่าคำว่าดีตอนนี้มันอยู่ที่ไหน เนตรยิ้มแกนๆให้คุณโชนที่ไม่ทักทายเธอบ้างเล้ย ไม่ค่อยออกหน้าออกตาเท่าไหร่ แล้วจะบอกให้ว่าแกงมันไม่สนใจหรอก จะรวยจะจนจะหล่อจะดียังไง ฝืนไปมันก็จะรำคาญเอาซะเปล่าๆ

 

            “ชอบมั้ยครับ?”

            “ชอบอะไรครับ”

            “งานครับ”

 

            เลี่ยน

            เลี่ยนเหมือนไม่ซับน้ำมันเลย แกงคิดในใจเมื่อมองตาอีกฝ่ายแล้วพบกับสายตาวิบวับชวนเวียนหัว มันเป็นอีกไทป์ของความเลี่ยนที่ทำให้ใจเขาอึดอัด ไม่ดีกับใจเลย

           

            “ก็ดีครับ”

            “ไม่ชอบอะไรบอกได้นะครับ คนจัดอยู่ตรงหน้าคุณแล้ว”

 

            นี่คิดว่าอยู่ในกองถ่ายละครหรือไงกันวะ คนฟังอยากกลอกตา แต่เพราะคำว่ามารยาทเลยทำได้แค่พยักหน้ายิ้มๆ เนตรที่มองดูบรรยากาศความอึดอัดของคุณโชนกับน้องน้ำที่ตัวเองเลือกแล้วก็ตัดสินใจกระแอมออกมาเบาๆ

 

            “คุณโชนคะ เนตรกับแกงขอตัวก่อนนะคะ เห็นว่าเรือใกล้เทียบท่าแล้ว”

            “ครับ .. คุณแกงแวะไปดูแหวนเงินหน่อยก็ดีนะครับ ผมคิดว่าเหมาะกับคุณ”

            “อ๋อ ครับ”

            “แล้วก็ อย่าลืมแวะไปเอาของขวัญตอนลงจากเรือด้วยนะครับ ผมจัดไว้ให้แขกทุกคนเลย”

            “ขอบคุณนะคะคุณโชน งานดีมากๆเลยค่ะ อาหารก็อร่อย การจัดการก็เป๊ะไปหมดเลย” รอยยิ้มธุรกิจถูกส่งให้คุณโชนอย่างหยาดเยิ้ม แกงเองก็พยายามยิ้ม พยักหน้าหงึกหงักตามทั้งๆที่ไม่ได้มีความคิดเห็นต่องานเปิดตัวเครื่องประดับทั้งทอง เงิน เพชรนิลจินดาสารพัดของคุณโชนแกเลย

            ตระกูลนี้ทำกิจการหลายอย่างเหลือเกิน ความรวยมันน่ากลัวจริงๆ

 

            “แล้วพบกันนะครับคุณแกง”

 

            เสียงนุ่มเอ่ยบอกตอนที่เพื่อนสาวออกแรงลากเจ้าของชื่อไปแล้ว แกงทำเพียงแค่หันหน้าไปมองคนที่ดูหล่อเหมือนหลุดออกมาจากหนังสือนิทาน การแต่งตัวเนี้ยบๆ น้ำเสียง รอยยิ้ม คำพูดหรือแม้กระทั่งการวางอยู่ของมือไม้ .. ไม่ต่างอะไรจากเจ้าชายในนิทานเลย

            แต่แต่ไหนแต่ไรแล้ว แกงไม่เคยนึกอยากเป็นเจ้าชาย

 

            “เฮ้อออ กูอึดอัดกับมาดคุณชายของคุณโชนเขาจริงๆ”

 

            เขาชอบอัศวินในเรื่องมากกว่าทุกที เท่กว่าเป็นไหนๆ

 

            “ไหนตอนแรกชมเอาชมเอา”

            “ใครจะไปรู้วะว่าเป็นคนแปลกๆ แล้วตาเป็นอะไรนัก ต้องมาวิ้งวับวับวิ้งใส่มึงอยู่ได้”

            “ตากุ้งยิงมั้ง อยากด่าอยู่เหมือนกัน”

            “นี่ก็สายง้างตลอด กูงงจริงๆว่าทำไมผู้ชายถึงชอบเข้าหามึงนัก” เนตรหัวเราะเบาๆเพราะสมัยเรียนแกงโดนจีบจากทั้งเพศเดียวกันและต่างเพศ แต่ต้องบอกว่าเป็นเป้าหมายของอย่างแรกซะมากกว่าอย่างหลัง .. อาจจะเพราะมันดูนิ่งๆแต่จริงๆคุยเก่งไม่น้อย มีมุมกวน เด็กบ้างโตบ้างสลับกันไป

            แกงยิ้มเหมือนแม่และมันเป็นรอยยิ้มตรึงใจเสมอ

 

            “กูรู้ละ”

            “หือ”

            “กูว่ามึงเหมือนซอสพริกศรีราชาอะ กินกับอะไรก็อร่อย” เนตรพยักหน้าหงึกหงักกับตัวเอง

            “กินกับองุ่นก็อร่อยเหรอ”

            “อีเหี้ย” แกงอ้าปากหัวเราะก่อนจะพิงหลังกับมุมหนึ่งในโถงกว้างของเรือสำราญลำหรู รอเวลาเรือจอดเทียบท่าซึ่งน่าจะอีกไม่นาน ตากลมมองคนในงานที่สวมหน้ากากเข้าหากัน ชนแก้วไวน์แล้วยิ้ม

 

            “แต่แม่เคยบอกว่ากูเหมือนแกงจืด”

            “ยังไงวะ”

            “เวลามึงกินรสจัดมากๆ มึงก็อยากจะซดแกงจืดล้างคอ”

            “อารมณ์ที่พักใจ”

            “ไม่รู้แม่ง แม่บอกงี้ กูก็ฟังมา” คนพูดยักไหล่ในขณะที่เนตรคิดต่อว่ามันคงจริง ถ้าเป็นน้ำ แกงก็เป็นน้ำเปล่า ถ้าเป็นมันฝรั่งทอดกรอบ มันก็เป็นรสออริจินอล

           

            “เรือเทียบท่าแล้ว ไปกันเหอะ”

            “ขอโทษนะมึง ต้องพามางานแบบนี้ ไม่ใช่สไตล์มึงเลย”

            “ไม่เป็นไรมึง อย่างน้อยอาหารก็อร่อยนะ”

            “เฮ้อ คุณโชนนะคุณโชน” แกงตบไหล่เพื่อนก่อนจะโดนมันควงแขนให้ออกจากโถงพร้อมกัน มันเป็นตอนนั้นเองที่แกงเห็นแหวนเงินวงที่คุณโชนบอกว่าน่าจะเหมาะกับเขา สปอตไลท์ดวงเล็กขับให้เนื้อแหวนดึงดูดสายตา ราคาที่แปะไว้หน้าตู้กระจกทำเอาเขาขนลุกชัน

            จะแพงกว่ารถมอเตอร์ไซค์แล้วมั้งน่ะ

 

            “คุณมณีเนตรกับคุณขัมน์ปกรณ์นะคะ?”

            “ใช่ค่ะ”

            “กล่องนี้ของคุณมณีเนตรค่ะ ส่วนอีกกล่องของคุณ” เธอส่งรอยยิ้มหวานแปลกๆมาให้แกงที่รับกล่องเล็กๆสีแดงเหมือนกับถุงเท้าของเขาวันที่เจอกับคุณโชนครั้งแรก

            เนตรกับแกงเดินลงจากเรือพร้อมๆกันเพื่อที่จะไปที่รถที่จอดไว้ที่ห้างใกล้ๆ ผู้คนพลุกพล่านไปหมดทั้งๆที่ดึกแล้วและเป็นเนตรเองที่หยิบกล่องของขวัญออกมาแกะก่อน

           

            “แกง มึงแกะดิ อยากรู้ว่างานแบบนี้เขาให้อะไรกันวะ”

            “เหมือนกันแหละมึง มึงแกะเลย”

            “เขาน่าจะคละนะกูว่า แกะดิๆๆ”

            “เออๆ” คนไม่เรื่องมากหยิบของขวัญออกมาแกะเหมือนกัน เสียงวี้ดว้ายของเนตรตอนมันหยิบน้ำหอมขวดเล็กๆออกมาจากกล่องแล้วโชว์ให้เขาดูบ่งบอกว่ามันพอใจ ผู้หญิงก็แบบนี้ ของสวยๆงามๆก็ชอบหมดแหละ

 

            “ … ”

            “เชี่ย”

 

            เอาไงดีวะ ใส่มาผิดรึเปล่าเนี่ย .. แกงลิกแหวนเงินในมือไปมา นี่ถ้าจำไม่ผิดไปล่ะก็ มันคือแบบเดียวกันกับที่โชว์อยู่ในตู้เมื่อกี้เลยนี่

 

            “แก๊ง!! วงนี้หกหมื่น อีบ้า!”

            “ของจริงรึเปล่าวะ”

            “อีเหี้ย มีการ์ด!”

 

            มือไวกว่าโจรก็เพื่อนเขานี่แหละ เนตรหยิบการ์ดที่วางอยู่ในกล่องไปอ่านออกเสียงแล้วทำตาโตอยู่คนเดียวในขณะที่แกงได้แต่ถอนหายใจ

            “เหมาะกับคุณนะครับ .. ถือว่าเป็นของขวัญที่เราได้เจอกันอีกครั้งก็แล้วกัน โชน โห! ของขวัญราคาหกหมื่น กูจะบ้าาาาาา”

 

            อะไรกับเขานักหนากันวะเนี่ย

 


 

 




 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 /

;


 

              ลิ้นกับฟัน พบกันทีไรก็เรื่องใหญ่~”

 

            แกงหรี่ตามองเด็กมัธยมปลายในชุดนักเรียนผิดระเบียบอย่างเคย ผมที่ยาวมากแล้วของมันทำให้เขานึกสงสัยว่ากระเบียบของโรงเรียนทำอะไรคนแบบมันไม่ได้เลยหรือไงกันนะ ทั้งๆที่คนอื่นเขาก็ตัดรองทรงสั้นกันหมด .. นี่ถ้าเพื่อนมันไม่บอกเขาว่าอยู่ห้องกิฟต์ เขาคงคิดว่ามันเป็นเด็กที่ชอบโดดเรียนไปเกาะรั้วแซวสาวแน่ๆ

           

            “เอาเสื้อใส่ในกางเกง”

            “น้ำกับไฟ ถ้าไกลกันได้ก็ดี”

 

            แกงกลอกตามองไอ้เด็กหมูที่เต้นไปร้องไปอยู่หน้าแผงร้านเขา ซักพักดึงดาว ซักพักเต้นเหวี่ยงตัวเองไปมาโดยที่มันไม่เข้ากับเพลงที่ร้องเลยซักนิด

 

            “อย่างเธอกับฉัน อันที่จริง เราก็มีหัวใจให้กัน แล้วทำไม เธอกับฉัน คอยขัดกันทุกทีเรื่อยไป~~”

            “หมู”

            “เธอก็เสือ ฉันก็สิงห์ ทั้งที่จริงไม่มีอะไร รักกัน แต่ทำไม เป็นอย่างงี้”

            “ถ้ายังไม่หยุด กูไม่ขายข้าวให้นะ”

 

            แกงแทบไม่ต้องเดาเลยว่ามันจะพูดอะไร

            จะเป็นอะไรไปได้ล่ะนอกจากหน้ากวนตีนๆกับประโยคเสียงสูงที่ว่า ..

 

            “โห่ เตง!”

            “อย่าเยอะ ขอร้อง อายรุ่นน้องบ้าง”

            “ไม่มีอายอะ” หมูยัดชายเสื้อใส่ในกางเกง นี่อยากจะบอกว่าเพิ่งวิ่งหนีรองผอ. มาจากฝั่งมอปลายเพราะแกตะโกนบอกให้เขาแต่งตัวดีๆ หนีเสือปะพี่แกงของแท้ แต่ยอมทุกอย่างแหละ

            ให้แก้ผ้าเดินยังได้เล้ย

 

            “ทำไมไม่ตัดผม เพื่อนมึงก็ไว้สั้นกันหมด”

            “มันเป็นคาแรคเตอร์ครับ”

            “เด็กไม่ดี”

            “น่ารักอ่าๆๆๆ แต่ก่อนจะด่าว่าเด็กเหี้ย นี่เค้าพัฒนาไปเป็นอะไรในใจเตงกันนะะะะ” คนที่กำลังตักข้าวแกงให้ไอ้เด็กปากมากกินเป็นข้าวเที่ยงมองมันตาขวาง

            ถึงจะชอบ แต่ก็ไม่เข้าข้างหรอก

            ผิดก็คือผิด

 

            “เค้าขอนายอ้วนแล้วหน่า ต้องถ่ายเอ็มวีสิ้นเดือน เดี๋ยวก็ตัดแล้วครับ” หมูรับจานข้าวแกงที่มีแต่ของที่เขาชอบไว้ มองไข่ดาวไม่สุกที่พี่แกงทอดโคตรสวยด้วยรอยยิ้มก่อนจะหยิบขวดซอสมะเขือเทศมาเขียนอะไรยุกยิกลงไปก่อนจะโชว์ให้เจ้าของร้านดู

 

            ‘แกง

           

            “อันนี้เหมือนแค่ที่แกงนะ พี่เข้าใจใช่มั้ย?”

 

            แกงเบือนหน้าไปทางอื่น ไม่รู้จะซ่อนหน้าที่เห่อร้อนของตัวเองไว้ตรงไหน โตแล้ว จะยี่สิบเจ็ดแล้วอีกไม่กี่วันแต่กลับมาเขินไข่ดาวกับซอสมะเขือเทศโง่ๆที่เขียนคำว่าแกง

            แกงมันก็ชื่อเล่นเขา เขียนมาไม่รู้กี่พันครั้งแล้วในชีวิต .. แล้วมาเขินอะไรตอนนี้วะ

 

            “มีคนเขินว่ะ แต่จะไม่แซวหร้อก”

            “เงียบ”

            “มีคนอมยิ้ม~”

            “หมู”

            “อย่าอมยิ้มดิ เดี๋ยวฟันผุนะ :)” น้ำเสียงทะเล้นๆนั่นทำให้แกงยิ้มกว้างออกมาจนได้ ยิ้มจนปวดแก้มไปหมด ป้าแม่ค้าร้านอื่นคงจะงงกันแย่ว่ามายืนยิ้มอะไรเป็นบ้ากันสองคนกับจานข้าว

            ไอ้เด็กบ้า

            ไอ้ตัวน่ารัก อมยิ้มกับอมข้าวมันไม่เหมือนกันซักหน่อย ฟันจะผุได้ยังไงกันวะ

 

            “กูจะฟ้องผอ. ว่ามึงวอแวกู”         

            “นายอ้วนรักเค้าจะตาย”

            “สนิทมากมั้ง เรียกนายอ้วน”

            “สนิทมากเพราะกวนเขาจนเขาเรียกไปนั่งคุย ฮ่าๆ”

            “ควรแล้วคนแบบมึงอะ”

            “แต่นายอ้วนรักเค้านะ แล้วพี่แกงล่ะรักเค้ามั้ย” แกงไม่รู้ว่าควรด่ามันเรื่องไหนก่อนดี เข้าใจแหละว่าผอ. โรงเรียนนี้ค่อนข้างอวบ แต่ไอ้นี่ไปเรียกเขานายอ้วนๆเหมือนเพื่อนร่วมชั้น ไอ้เด็กเปรต แล้วไหนจะมาทำหน้าง้องแง้งเกาะตู้ข้าวแกงถามว่าเขารักมันมั้ยซ้ำไปมาเหมือนโดนตั้งโปรแกรมไว้อีกต่างหาก

 

            “รักเค้ามั้ยยยย”

            “ไปแดกข้าว”

              พี่แกงรักเค้ามั้ยยยยยย”

           

            มือขาวผลักหน้าหล่อๆที่พยายามยื่นเข้ามาให้พ้นตู้กระจกใสและเป็นหมูเองที่ยอมแพ้ไปเพราะกลัวพี่แกงจะรำคาญกัน คนตัวสูงถอยไปยืนห่างจากร้านสองสามก้าวก่อนจะส่งมินิฮาร์ทให้แบบที่ทำประจำ

            ยางอายน่ะไม่มีแล้ว รุ่นน้องมองกันเป็นแถวมันก็ไม่สน

 

            “พี่แกงก็อย่าลืมกินข้าวนะครับ!”

 

            มันพูดเสียงดังฟังชัดอย่างกับตอนเรียนรักษาดินแดน แกงส่ายหัวเอือมๆ มองมันที่ระริกระรี้เดินกลับโต๊ะกินข้าวไป พอทิ้งตัวลงนั่งกับกลุ่มเพื่อนก็โดนตบหัวฉาดใหญ่ แกงได้ยินเสียงโวยวาย จับใจความว่า มึงก็หน้าด้านเนอะ ไปจีบเขาอยู่ได้ แล้วก็ อายเด็กมันบ้าง อ่อนแอจริงๆ มีความรักในวัยเรียน

            รอยยิ้มบางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ก้มหน้าก้มตาตักข้าวแกงให้ลูกค้าซึ่งก็คือเด็กนักเรียนที่ยืนงงว่าพ่อค้าน่ะมันโดนตัวไหนมาถึงยิ้มคนเดียวอยู่ได้

            บ้าเอ๊ย







tbc.


























คุณโชนก่ไม่ได้มาเร่นๆ

ใครกันนะจะมาเป็นน้องน้ำคนต่อปัย ( •̀ᄇ• ́)ﻭ✧

นายหมูสู้เขาหน่อย ยายแกงนี่ก็คงฟันผุแล้ว อมยิ้มเก่ง

บ้าาาาาาาาา ไม่ได้แซวเรย 

จะรีบมาอัพนาจา ขอกำลังใจแบบมหาศาล 

ขอบคุณเสมอเลยนะ╭( ・ㅂ・)و

#แค่ที่แกง




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.986K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16,753 ความคิดเห็น

  1. #16711 ddmm417 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 19:36
    หมูยังอยู่ดีมั้ยอ่ะ 5556
    #16,711
    0
  2. #16694 MiniMonkey (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 16:41
    อร้ายยยยย ม่ะไหวแร้ว มันน้วยไปหมด
    #16,694
    0
  3. #16675 Lalinpk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 22:08
    แกงอ่าาาา เห็นอะไรก็คิดถึงแต่เค้าไปหมด เนี่ย รักแหละ ดูออก
    #16,675
    0
  4. #16638 Yinggi11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 18:06
    จับหน่อยค่ะ จะล้ม
    #16,638
    0
  5. #16570 keawalee2596 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 16:32
    เห้ยยย~ คือเเต่งดีมากกกก อบอุ่นไปหมดด❤
    #16,570
    0
  6. #16532 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 12:09
    ยัยแกงอ่อนลงให้น้องหมูมากๆแล้ว อีกไม่นานหรอก รอน้องหมูจบม.6 พ้นจากภาวะเสี่ยงคุกเมื่อไหร่พี่แกงรุกกลับแน่
    #16,532
    0
  7. #16502 Deuxnxay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:27
    ไม่ใช่แค่แกงนะคะ คนอ่านก็อ้ม.....555
    #16,502
    0
  8. #16417 MildYJ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 23:45
    โอ้ยยยยย มาวะยัยแกงง บอกคิดถึงกันแบบนี้เลยนะ จะบ้าาาา
    #16,417
    0
  9. #16399 Starbuck13 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 03:48
    พี่แก๊งงงงงงง น่ารักกกกกทงื้ออออ
    #16,399
    0
  10. #16336 gnawkezi~* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:58
    เอาแล้ววววงวว พี่แกงบอกคิดถึง มีใจชัดเจน อิอิ
    #16,336
    0
  11. #16320 你我 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:59

    เเขารุกแรงจริมๆ หมูจะรู้ไหมนะ

    #16,320
    0
  12. #16228 kunkyu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 14:41
    พี่แกงบอกคิดถึงอะ

    พี่แกงงงงง
    #16,228
    0
  13. #16201 give1658 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2562 / 18:03
    ถามจริงน้องหมูมีขายมั้ย จะซื้อมาไว้ที่บ้าน น่าเอ็นดูจังเลย
    #16,201
    0
  14. #16172 puppywang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 20:36
    อยากมีน้องหมูเป็นของตัวเอง เด็กอะไรน่ารักขนาดนี้วะ
    #16,172
    0
  15. #16063 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 22:39
    😊😊😊
    #16,063
    0
  16. #16038 -MILDร้อนนนน- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 00:13

    โคตรอิจพี่เเกงเลยค่ะเเม่- เเล้วไอ่คุณโชนนี่ก็เปย์จั๊งงงง ให้ทีหกหมื่นยั่วๆจ้าา สุดจริงเเม่- ชอบน้องมันเเล้วอ่ะเด้ ชอบน้องมันเเล้วใช่ไหมพี่เเกงงง งื๊ออออ เขินนน ><
    #16,038
    0
  17. #15952 Tk0954519300 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2562 / 11:59
    น้องหมูสู้เค้าน้าาาาา
    #15,952
    0
  18. #15891 BaiTong23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 21:05
    ถ้าหมูรู้ว่าคุณโชนมาจีบแกงจะทำยังไงง
    #15,891
    0
  19. #15845 kittytin2224 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 22:00
    -บ้าเอ้ยน่ารักๆๆๆๆ
    #15,845
    0
  20. #15780 withfluffyp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 01:18
    น้องหมูนี่ฮีลลิ่งที่ดีเลยอ่ะ5555 ดีมาก
    #15,780
    0
  21. #15709 mo2ksrwi3_thawe2.ng (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 13:29
    ถ้าหมูรู้คง เอาไปขาย!!!!!
    #15,709
    0
  22. #15666 Park K. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 14:12
    แงงงงงง ขุมพลังชีวิตของน้อง เครียดมาจากไหนก็ยิ้มได้เพราะเรื่องนี้ ร้ากกกกกก
    #15,666
    0
  23. #15643 ขจาริน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 21:50

    หื้้้้้้้้มมม5555 ผอ.อวบๆนี้ คุ้นๆเเหะ5555

    #15,643
    0
  24. #15633 milajbyy140617 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 00:38
    -หมูนี่มันน่ารักจริงๆๆๆๆ
    #15,633
    0
  25. #15608 MINERVA09 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 01:59
    น้องจูอย่าไปยอมคุณโชนเขา!!!ซื้อบ้านให้ไปเลย55
    #15,608
    0