แ ค่ ที่ แ ก ง (end.)

ตอนที่ 7 : 07 - จดหมายเปล่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45,198
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,262 ครั้ง
    3 ม.ค. 62

07

"เธอก็ยังเป็นคนในฝัน

และแม้คืนวันจะเปลี่ยนไปขนาดไหน 

จะยังไง ใจฉันก็คือเธอ"



.
.




               “เอาผมไปฆ่าให้ตาย ผมก็ยังรักคุณ”

 

            ผมเช็ดน้ำตาไวๆในฉากที่พี่จอห์นในหนังเรื่องมหา’ลัยเหมืองแร่พูดกับอาจินต์ ดูกี่ทีก็ร้องไห้ ประโยคบ้าอะไรมันตรึงใจได้ขนาดนั้นกันวะ มันมีจริงๆใช่มั้ยเนี่ย .. แบบที่ต่อให้เอาไปฆ่าให้ตายก็ยังรักอยู่ดี ผมสูดน้ำมูกฟึดฟัด พับคอมที่เอาติดมาที่โรงเรียนด้วยเพราะต้องทำงานระหว่างรอขายข้าวแกงตอนเที่ยง

            เหี้ยเอ๊ย หยุดร้องไห้ไม่ได้เลยว่ะ

 

              เฮ้ย ใครทำอะไรพี่วะ”

 

            เนี่ย แล้วมึงก็โผล่มาตอนพีคๆตลอดเลย

            ผมถอนหายใจไปร้องไห้ไป ยังไม่ถึงเวลาพักเลยมันมาโรงอาหารได้ยังไง แต่มอหกแล้วก็ไม่น่าต้องเรียนอะไรมากมาย แล้วนี่มันเข้ามาในร้านผมได้ไงกันวะ!

 

            ออกไปเลย .. ” ผมพูดเสียงแหบๆเพราะกลั้นสะอื้น มันทำหน้าตกใจยกใหญ่ หยิบผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วเช็ดหน้าเช็ดตาให้ผมใหญ่ มือไม้ผมก็ไม่มีแรงแล้วเพราะโคตรอินกับหนังเลย

            ไม่น่าเอามาแอบดูตอนรอขายของเลยจริงๆว่ะ

 

            พี่ ใจเย็นๆ”

            มึง”

            ครับๆ ว่าไง ผมอยู่นี่แล้วนะ”

 

            อีกนิดมันก็เอาแขนเสื้อเช็ดน้ำมูกให้ผมแล้ว ผมนั่งอยู่บนเก้าอี้ มันยืนค้ำหัว เช็ดน้ำตาให้ผมแล้วก็พลิกแขนผมซ้ายทีขวาทีเหมือนจะตรวจดูว่าผมเจ็บตรงไหน แม่ค้าร้านข้างๆแอบมองเราใหญ่ว่าเด็กนักเรียนมันมาสะเออะทำอะไรในร้านข้าวแกงผมวะ

            อ๊

 

            กูโอเคๆ มึงถอยไปก่อน”

            เรียกรถพยาบาลมั้ยพี่ หรืองูกัด”

            กูแค่ดูหนังแล้วร้องไห้”

            โห เตง เค้าก็ตกใจจะแย่”

            มึงแม่งโคตรขี้เว่อร์” ผมชี้หน้าด่ามัน ในใจลึกๆกลับรู้สึกขอบคุณแล้วก็ปลอดภัยดี .. ผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินในมือผมเนี่ย ไม่คืนหรอกนะ เปื้อนน้ำมูกน้ำตาไปหมดแล้ว

 

            พี่ดูเรื่องอะไรเนี่ย ลอร์ดออฟเดอะริงเหรอ”

            มึงเอาตรงไหนมาร้องไห้อะ”

            เวลากอลลั่มมันเสียแหวนไง ผมเศร้าแทนตลอดเลยนะ”

            กูถามจริง”

            จริงๆพี่ น่าสงสารจะตาย หาแหวนตั้งกี่ภาคอะ ของรักของเขานะนั่น” ไอ้หมูทำหน้าจริงจังจนผมหลุดขำออกมา เป็นไบโพล่าร์แล้วดิเรา เดี๋ยวร้องไห้ เดี๋ยวด่า เดี๋ยวขำ

            น่าจะเป็นที่อากาศ

            ผมตัดสินใจเลยละกัน

 

            ดูเรื่องมหา’ลัยเหมืองแร่”

            อะไรของเขาวะน่ะ”

            ไม่เคยดูเหรอ .. มึงเกิดทันปะเนี่ย”

            ถ้าเก่ามากๆก็ไม่น่าย้อนดูหรอกพี่” มันบอก

            มึงเคยดูหนังเรื่องไหนแล้วร้องไห้บ้างมั้ย”

            ไม่เคยนะ แม่บอกว่าผมร้องไห้ยาก”

            ต่อมน้ำตามึงตันละมั้งงั้น” ไอ้เด็กตัวสูงหัวเราะก๊าก มันมองผมเหมือนเอ็นดูนักหนาที่น้ำตายังคลอหน่วยอยู่ ทำไงได้วะ มันทิ้งทวนเสมอแหละ อะไรที่อิมแพ็คกับใจอะ

 

            ลองไปดูเรื่องนี้ดิ the way home”

            พี่ก็มาดูด้วยกันดิ”

            กูไม่ว่าง”

            อะไรว้า นี่วันนี้จะมาชวนไปดูหนังที่พารากอนด้วยกันนะเนี่ย”

            กูไม่ว่างโว้ยแล้วก็ไม่ไปกับมึงเด็ดขาด” ผมแหว สะบัดมือไล่มันออกไปจากร้าน มันยอมเดินออกไปแต่โดยดีเพราะยังไงมันก็วอแวอยู่หน้าแผงร้านผมอยู่ดีนั่นแหละ

            นั่นไง พูดยังไม่ทันขาดคำ มันเกาะตู้ข้าวแกงร้านผมเป็นจิ้งจกเลย

 

            พี่ ไปดูหนังกัน ผมมีตั๋วสองใบ”

            มึงซื้อมาแล้วตั้งใจจะเอามากดดันกูไง”

            อะไรว้า”

 

            ผมหรี่ตามองตั๋วหนังในมือมัน ฮันนีมูนซีทไม่พอยังเลือกรอบไว้เหมือนเผื่อเวลาผมเก็บร้าน หัวหมอจริงๆไอ้เด็กคนนี้ แต่ฝันเอาเหอะ ผมไม่ไปหรอก

 

            น้า พี่แกง”

            ไม่ได้ผล”

            เตงงงงงงง”

 

            ผมปิดหูตัวเองส่ายหัวไปมาเป็นเชิงบอกว่าไม่อยากฟัง มันพนมมืออ้อนวอนขอจนผมเกือบหลุดขำ ใบหน้าง้องแง้งงอแงเหมือนเด็กอนุบาลพร้อมจะชักดิ้นชักงออยู่หน้าร้านผมนั่นมันคนละคนกับที่ผมเจอในงานแฟชั่นวีคหลายอาทิตย์ก่อนเลย

            อยู่โรงเรียนมันก็เหมือนเป็นตัวมันเต็มที่

            สดใสเหมือนเดิม

 

            วันนี้ไม่ว่าง”

            แงแง”

            รำคาญ”

            วันอื่นอะ”

            ไม่ชอบดูหนังในโรง”

            โห เป็นสาวเป็นนางนะ จะชวนผู้ชายไปดูหนังที่บ้านเหรอ”

            ไอ้ควาย”

            ดู the way home ก็ได้อะ”

            ดูที่ไหน ไม่ใช่ที่บ้านกูหรือบ้านมึงอะ เกินไป” ผมต่อรอง ว่าแต่ต่อรองทำไมวะ ไม่ต้องดูเลยได้มั้ยเนี่ย โอ๊ยยยยย หลวมตัวอีกแล้วไอ้แกง

 

            ร้านกาแฟตรงซอยนู้นก็ได้ เดี๋ยวผมพาไป”

            … ”

            ดูจบแล้วกลับเลย แยกย้าย ทั้งอาทิตย์จะไม่ขออะไรอีกเลย”

            แล้วตั๋วหนังมึงล่ะ”

            น้องๆ” ผมหันไปมองมันที่กวักมือเรียกเด็กนักเรียนรุ่นน้องมา ดูท่าจะไม่รู้จักกันหรอก เด็กคนนั้นเดินเข้ามาหวาดๆ ดูทรงแล้วน่าจะมอสี่ได้

 

            ว่าไงพี่หมู”

            มึง วันนี้แต่งตัวหล่อมาก เอาตั๋วหนังนี่ไปดูกับแฟนนะ”

            เชี่ย จริงปะพี่”

            จริง มึงโคตรหล่อเลยไอ้เหี้ย”

            โหพี่”

 

            ผมปวดหัวกับเสียงสูงเสียงต่ำที่มันทำใส่กัน แล้วแต่งตัวหล่อยังไง ก็ชุดนักเรียนแบบเดียวกันเป๊ะ บ้าบอไปหมดแล้วเด็กโรงเรียนนี้ แม่ค้าร้านน้ำเอาอะไรใส่ในน้ำเปล่าที่มันกินกันรึเปล่าวะเนี่ย

 

            ขอบคุณนะพี่ พี่แม่งโคตรใจเลยว่ะ”

            เออๆ เจอกันนะเว้ยไอ้โค้ก”

            พี่ ผมชื่อจูเนียร์”

            เจอกันไอ้จูๆ มึงแม่งตัวจี๊ดเลยว่ะ กูจบมอหกไปนี่มึงมารับตำแหน่งหัวหน้าแก๊งแทนกูเลยนะ” ผมขำกับตัวเองเพราะไอ้หมูนี่มันไอ้หมูจริงๆ มันโบกมือลาน้องคนนั้นก่อนจะหันมาทำตาหวานใส่ผมแล้วตกลงเสร็จสรรพ

 

            งั้นเดี๋ยววันนี้เค้ามารอเตงเก็บร้านนะละเราไปนั่งดูหนังกัน”

            กูเลือกอะไรได้บ้างอะ”

            เตงต้องไปนะเว้ย เพราะว่าเค้าเป็นเด็กมอหก เด็กมอหกต้องการกำลังใจ”

            บอกกี่ทีละให้หาแฟน ป็นักไม่ใช่เหรอมึงอะ ชี้ๆเอาเลย”

            ชี้ๆเลยเหรอ”

            เออ”

 

            แล้วมันก็ชี้ผมไม่หยุด ชี้จนผมต้องปัดมือมันที่ชี้หน้ากันแบบโคตรกวนตีน จากที่ทำหน้ายุ่งๆก็ต้องหลุดยิ้มออกมาเพราะมันกวนตีนจริงๆ ใครจะไม่ขำวะ

 

            ยิ้มน่ารักกกกก”

            พอที จะแดกข้าวร้านกูมั้ยวันนี้”

            กินดิพี่ ไม่กินไม่ได้”

            กินอย่างอื่นบ้างก็ได้ ไม่เบื่อหรือไง”

            เจออะไรที่ชอบแล้วก็ไม่มีเบื่ออะ อยากกินข้าวร้านนี้ไปทั้งชีวิตเลย”

            เลี่ยนสัด” ผมตักข้าวใส่จานต่อด้วยไข่ตุ๋น ไก่ทอดที่แม่หมักเอง ไม่เหมือนไก่ร้านอื่นแน่นอนก่อนจะหยิบถ้วยมาตักแกงจืดให้เพราะจำได้ว่ามันเคยบอกว่าชอบกิน

 

            พี่แกง”

            เรียกอยู่ได้ เก็บเงินซะดีมั้ย”

            ถ้าผมจบมอหกแล้ว พี่ตามไปขายข้าวที่มหา’ลัยผมได้มั้ย”

 

            คำขอร้องแบบเด็กๆนั่นทำให้ใจผมเต้นผิดจังหวะ ผมส่งจานข้าวให้มันพร้อมกับถ้วยแกงจืด สีหน้าหงอยๆตามประสาเด็กมอปลายปีสุดท้ายที่อีกไม่กี่เดือนก็จะเรียนจบแล้วทำให้ผมนึกเอ็นดู

 

            ไม่กินข้าวพี่แกงไม่มีแรงเดิน”

 

            โตขึ้นก็ต้องเรียนรู้การจากลา

            มันเป็นอีกบทเรียนที่หนักหนาแต่เราก็ต้องยอมรับ

 

            จริงๆนะพี่”

           

            คำว่าลาก่อนน่ะ

 

 

 




 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 /

;


 

            หิวขนาดนั้นเลยเหรอ”

            ครับ เล่นบาสกับเพื่อนมาอะ” แกงส่ายหัวยิ้มๆ มองคนที่เดินกินลูกชิ้นปิ้งมาตลอดทาง กินแบบไม่แคร์สายตาใคร น้ำจิ้มเลอะไปจะถึงคิ้วแล้วมั้งน่ะ

            แต่จะว่าไปตลอดทางที่เดินมาด้วยกันห่างๆ เด็กผู้หญิงโรงเรียนใกล้ๆยืนชี้มันเป็นนกเป็นไม้เลย สงสัยจะจำได้ แล้วก็อย่างที่เนตรบอก .. น้องมันเริ่มดังแล้ว

 

            ใกล้ถึงยังเนี่ย เกือบจะโรงเรียนเก่ากูแล้วนะ”

            พี่แกงเรียน xxx เหรอ”

            เออ”

            โห ชายล้วนเหมือนกันหนิเรา สมัยเรียนมีคนมาจีบปะเนี่ย”

            ยุ่ง”

            มีแหงเลยว่ะ หึงๆๆๆ” หมูทำเสียงดังโวยวายปากก็เคี้ยวลูกชิ้นแรงๆแบบโกรธๆไปด้วย ทำตัวน่าเตะ แล้วนี่นะ สภาพมันคือเดินเหยียบส้นร้องเท้า ชายเสื้อออกนอกกางเกง เดินสะพายกระเป๋าลีบๆที่ไม่น่าจะมีแม้แต่สมุดหนังสือ .. ไอ้เหี้ย บอกใครใครเขาจะเชื่อวะว่าอยู่ห้องกิฟต์น่ะ

 

            มองอะไร ไม่เคยเห็นคนขี้หึงเหรอ”

            โคตรมโน กูยังไม่ได้พูดอะไรซักคำ”

            หึงจริงๆนะ!”

            เอาเสื้อใส่ในกางเกงดีๆ ออกจากโรงเรียนแล้วก็ต้องแต่งตัวให้เรียบร้อย คือแค่นี้มึงก็ผิดไปหมดแล้ว” แกงทุบหลังมันไปทีเพราะแลบลิ้นทำหน้าล้อเลียนเหมือนจะบอกว่าเขาขี้บ่น

 

            ยัดใน!”

 

            เป็นศัพท์ที่แกงได้ยินครูที่โรงเรียนตะโกนบอกนักเรียนเวลามันเอาชายเสื้อออกนอกกางเกง แต่ท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของไอ้เด็กหมูนี่มันน่าพ่นกระบาลจริงๆ

 

            จะยัดเองหรือให้กูยัดให้”

            ให้พี่ยัดให้ๆๆ!”

 

            ไอ้เหี้ย

            เล่นตัวเองอีกละ

            แกงกลอกตา เตะขามันแรงๆหนึ่งทีเหมือนบอกให้หยุดเดินก่อนจะยัดชายเสื้อใส่ในกางเกงมันไวๆ มันหัวเราะชอบใจใหญ่ที่เขาถูกเนื้อต้องตัวมัน ไม่ใช่อะไรเลย ตลอดทางที่เดินมาคนต้องคิดว่าเขาเป็นผู้ปกครองมันแล้วมันก็แต่งตัวแย่แบบนี้

            เออ แล้วเราจะแคร์ทำไมวะว่าคนอื่นจะมองมันยังไง

 

            ขมวดคิ้วใหญ่เลยเตง”

            อยากให้พ่อแม่มึงมาเห็นเหลือเกิน ผู้จัดการมึงไม่ว่าหรือไง ดูทำตัว”

            ผมไม่ได้ดังขนาดนั้น รับงานที่สนใจเฉยๆ”

            เซเลปไปอีก”

            แล้วพี่ฟังเพลงที่ผมอัดใส่แฟลชไดร์ฟไปยัง”

            ลืม”

 

            แกงโกหก แต่ไอ้เด็กคนนั้นมันเชื่อแถมทำหน้าเสียใจจริงจัง เสียงบ่นกระปอดกระแปดของมันทำให้เขากลั้นยิ้ม ขี้บ่นกว่าเขาก็มันนั่นแหละ .. ฟังแล้ว เพลงเลี่ยนๆที่มันดีดกีตาร์เองร้องเองน่ะ

 

            คำพูดต้มยำ การกระทำต้มจืด”

            กูไปต้มยำตอนไหน”

            ก็พี่บอกจะฟัง!”

            ก็ลืมไง ไม่ได้จะไม่ฟัง”

            เดี๋ยวร้องตรงนี้เลยอะ” คนตัวเตี้ยกว่าอ้าปากค้างเพราะมันให้จังหวะตัวเองแล้วร้องมันตรงนั้นเลย โชคดีที่ตรอกนี้ไม่มีคน ไม่งั้นคงอายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

            เธอคนเดียวที่ฉันรอ .. ต่อให้วันมันหมุนไป เป็นดวงใจและดวงจันทร์ แม้บนนั้นช่างแสนไกล”

 

            มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่แกงตัดสินใจผิด เพราะอะไรน่ะเหรอ ถ้าบอกว่าฟังแล้ว มันคงไม่มายืนร้องแล้วทำตาพราวใส่กันแบบนี้หรอก แกงเกลียดจริงๆที่มันหมุนตัวมาประจันหน้ากับเขา ยอมเป็นคนเดินถอยหลังแล้วให้เป็นเขาเองที่เหมือนเดินเข้าไปหามันเรื่อยๆทั้งๆที่เราจะเดินไปร้านบ้าๆนั่นด้วยกันแท้ๆ

 

              พี่ต้องฟังผมว่าผมรักพี่เท่าไร :)”

            … ”

            ถ้าไม่ใจร้ายได้โปรดเถอะพี่รับไว้”

 

            แกงเกลียดที่เสียงมันดี

            เกลียดจริงๆที่แสงสุดท้ายของวันทำให้เขาที่มองมันจากตรงนี้ใจเต้นเป็นบ้า

            เกลียดที่ตัวเองหายใจสะดุดเพราะสายตาแบบนั้น

           

            ทั้งๆที่รู้มีคนชอบพี่มากมาย เป็นเรื่องเซอร์ไพร์สถ้าพี่มองมาสักครั้ง”

 

            เกลียดเนื้อเพลง

            เกลียดรอยยิ้มมันด้วย

 

            หวังอะไรเกินหัวใจ .. ทุกครั้งพูดไป i never lies”

 

            แต่สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คงจะเป็นตัวเอง

            เป็นใจเขานี่แหละที่โอนอ่อนไปเพราะการกระทำและคำพูดของมันทั้งหมด

 

              ดีใจที่ได้พบเธอ”

 

              เกลียดจริงๆ

 


/

 

 

            ฮ่าๆ”

 

            ผมหัวเราะจนน้ำตาไหลเพราะหมูมันเริ่มร้องไห้ตั้งแต่กลางเรื่อง ยิ่งตอนท้ายๆที่หลานคุยกับยายว่าให้เขียนจดหมายเปล่าส่งไปก็ได้ เวลาป่วยจะได้รู้แล้วกลับมาเยี่ยม มันก็ยิ่งร้อง

            ร้องไห้โฮแบบไม่อายใครในร้าน ผมเห็นว่ามีคนแอบถ่ายมันไปตั้งหลายคน

 

            มึงหยุดร้อง กูหัวเราะจนปวดท้องแล้วหมู”

            พี่แม่งโคตรใจโฉดเลย มานั่งหัวเราะคนร้องไห้เนี่ย” มันบ่นกระปอดกระแปด ตาแดงเถือกเพราะร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด ผมส่งทิชชู่ให้มันเพราะผ้าเช็ดหน้ามันเปื้อนน้ำมูกผมเมื่อเที่ยงไปแล้ว

 

            พี่ ถ้าเกลียดใครแล้วอยากให้มันร้องไห้ต้องแนะนำให้ดูเรื่องนี้จริงๆนะ”

            ต้องรักดิถึงแนะนำให้ดู หนังโคตรดีเลย”

            คิดถึงยายเลยเนี่ย”

            กูก็คิดถึง ยายกูโคตรรักูเลย”

            เหมือนกันพี่ แม่ผมเหมือนนางยักษ์ ยายคือนางฟ้า” มันบอกทั้งๆที่ยังร้องไห้ ผมคิดว่าหนังเรื่อง the way home ที่เราเพิ่งดูจบกันไปเป็นอะไรที่โคตรอิมแพ็คเลย เพราะมันทำให้เราคิดถึงคุณยายตัวเองมากๆเหมือนกับที่ผมคิดถึงแม้ว่ายายจะเสียไปนานมากแล้ว

 

            หยุดร้องได้แล้ว คนมองมึงทั้งร้านแล้ว”

            ก็มันเศร้าอะ”

            โอ๋ๆ” ผมบอกแบบนั้น รู้ตัวอีกทีก็ยื่นมือไปลูบหัวมันแล้ว .. ทุกอย่างหยุดนิ่งเหมือนมีใครซักคนเสกคาถาให้เวลาหยุดเอาไว้ ผมสบตามัน มองลึกเข้าไปแล้วสุดท้ายเวลาก็กลับมาหมุนใหม่ตอนที่มันยิ้ม

            ยิ้มเพราะผมเผลอปลอบมันด้วยการลูบหัว

            เอาเหอะ เห็นว่าร้องไห้หรอก

 

            พี่”

            ว่า”

            พี่แกงครับ”

            ครับ”

            จะร้องไห้อีกรอบแล้ว”

            ซักทีเหอะ” ผมดูดอิตาเลียนโซดาในแก้วตัวเอง

              ถ้าวันนึงเราไม่ได้เจอกันแล้วแล้วพี่คิดถึงผม .. เขียนจดหมายเปล่ามาหาได้มั้ย”

            อินหนังเกินไปมั้ย คนเรา”

            จริงๆนะ”

            ไม่มีที่อยู่มึง”

            เนี่ยๆๆๆ แสดงว่าจะคิดถึงใช่มั้ย” มันโวยวายใหญ่จนผมอยากฟาดหัวมันด้วยจานบราวนี่ที่เราสั่งมากินด้วยกัน ที่จริงเป็นผมนี่แหละที่กินมากกว่าครึ่ง ดูท่ามันจะไม่ชอบกินของหวาน

 

            พี่ต้องเขียนนะ ผมจะได้รู้ว่าพี่คิดถึงผมไง”

            แล้วกูโทรบอกไม่ได้เหรอ”

            เผื่อมันโทรบอกไม่ได้”

            อะไรวะ แล้วมึงไปอยู่ไหน เกาะร้างเหรอกูถึงโทรหาไม่ได้”

            ไม่รู้แหละ อันนี้ที่อยู่ผมนะ” มันเขียนลงในกระดาษที่ร้านเขาเอาไว้ให้จดออเดอร์ ผมมองตัวหนังสือมันที่สวยกว่าที่คิดไว้มากๆ สุดท้ายกระดาษสีชมพูใบเล็กๆก็ถูกยื่นให้ผมด้วยแววตาและสีหน้าจริงจัง

 

            ห้ามหายนะครับ!”

            “ … ”

            พี่รับปากดิ”

 

            ผมถอนหายใจ พยักหน้าแล้วเก็บกระดาษแผ่นนั้นใส่กระเป๋าสตางค์ไว้ ไม่น่าหายหรอกมั้ง .. ผมไม่ได้จะเขียนหามันซักหน่อย บ้ารึเปล่าวะ

            เดี๋ยวมันเข้ามหาวิทยาลัยก็ลืมผมแล้ว

            เด็กก็คือเด็กนั่นแหละ

 

            อยากมานั่งเล่นกับพี่แบบนี้ทุกวันเลย”

            ฝันเอาเหอะ ครั้งเดียวพอแล้ว”

            อะไรอะ”

            อย่างอแง รู้มั้ย ตอนเด็กๆกูชอบกินโดนัทมาก บ้านกูไม่ค่อยมีเงินเท่าไหร่ แม่ซื้อให้ได้แค่เดือนละครั้งสองครั้ง .. พอโตขึ้นแม่มีเงินเยอะกว่าเดิม กูได้กินโดนัทที่เคยชอบทุกวัน”

 

            ผมมองออกไปด้านนอก ท้องฟ้ามืดสนิท .. นานแล้วที่ไม่ได้ใช้เวลากับใครตั้งขนาดนี้ มันแทรกซึมเข้ามาทีละนิดในใจผม เริ่มจากศูนย์ เพิ่มขึ้นทุกวันจนผมไม่อยากก้มมองใจตัวเองดีๆแล้วรับรู้ว่ามันเพิ่มขึ้นตั้งเท่าไหร่

            เพราะมันยาก

            มันจะยาก ถ้าเรามองอย่างลึกซึ้ง

 

            พอได้กินทุกวัน ก็ไม่อยากกินแล้ว”

            … ”

            มันจะดีนะ ถ้ามีระยะห่างกับอะไรที่ชอบ .. จะได้ชอบไปตลอด

 

            มันจะดีกว่ามั้ยนะ

            ถ้าเราทำเป็นลืมๆมันไป

            ลืมไปให้หมดเลย

 

            แต่ที่พูดๆมาเนี่ย ไม่ได้จะให้มึงชอบกูไปตลอดนะ”

            ดักทุกทางเลยนะแกง”

            กลับบ้านได้แล้วหมู ค่ำแล้ว”

            วันนี้วันศุกร์ ผมได้กลับทางเดียวกันกับพี่ เยส!”

            มึงวางแผนมาแล้วสินะ”

            บ้าเหรอ น้องหมูก็ใสๆปะ” มันบอกพร้อมทำหน้าตาน่าหมั่นไส้ รวบกระเป๋าสะพายเบาหวิวของตัวเองขึ้นระหว่างรอผมเก็บคอมที่ใช้ดูหนังด้วยกันเมื่อกี้

           

            อยากขอถือกระเป๋าให้พี่ แต่พี่คงไม่ยอม”

            ก็รู้นี่”

 

            ผมยักไหล่ ค้อมหัวให้เจ้าของร้านก่อนจะเดินตามหลังมันออกจากร้านไป พระจันทร์ดวงโตเป็นอย่างแรกที่เห็นได้จากตรงนี้ ผมแปลกใจจริงๆที่ตรอกนี้ทำให้เราเห็นอะไรแบบนี้ชัดเจนซะงั้น

            ผมหันไปมองคนข้างๆตัว มันยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปพระจันทร์อย่างตื่นเต้น .. ดีจังนะ เป็นเด็กน่ะ มีความสุขกับอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้

 

            หมู”

            ครับ?”

 

            ผมแปลกใจเหมือนกันที่เรียกชื่อมันออกไปแบบนั้น ชายเสื้อลุ่ยๆที่ผมขี้เกียจจะปริปากบอกให้มันยัดเข้ากางเกงแล้วพลิ้วไปกับลม ผมที่เริ่มยาวแต่ก็ไม่ยักโดนครูดุอาจจะเพราะอยู่มอปลายปีสุดท้ายแล้วแถมยังไม่ใช่ช่วงสอบก็เลยอาจจะปล่อยผ่านไปบ้างของมันทำให้มันดูโต

            ดูโตขึ้นกว่าเดิมทุกวันเลย

 

            เปล่า”

            อยากเดินกับผมอะดิ้”

            แล้วแต่จะคิด”

            งั้นขอเดินจับมือได้มั้ย”

            มากไปนะกูว่า” เสียงหัวเราะเบาๆของเด็กข้างตัวทำให้ผมยิ้มบางๆ เราเดินคู่กันไปตามซอย ลัดเลาะจนถึงรถไฟฟ้าใต้ดินที่นั่งไม่กี่สถานีก็ต้องเปลี่ยนสายไปนั่งบีทีเอส ตลอดการเดินทางของเราผมเดินรั้งท้ายมันบ้าง เดินนำหน้ามันบ้าง

            แต่ที่ผมทำตลอดคือสังเกตคนรอบๆตัว

 

            … ”

 

            ทุกคนสนใจมัน

            ทุกคนมองไปที่มัน

 

            พี่แกงงงง ขอซื้อชาไข่มุกก่อน”

            เออๆ”

 

            แต่มันมองมาที่ผม

            มองมาที่ผมเสมอ

 

            ชาเขียวน้ำผึ้งใส่ไข่มุกครับ”

 

            มันสั่งเสียงร่าเริง ยื่นแบงค์ห้าสิบให้พนักงานราวกับว่ามันกินประจำจนรู้แล้วว่าของที่ตัวเองสั่งน่ะมันกี่บาท เสียงปักหลอดลงกับแก้วชาไข่มุกทำผมสะดุ้งนิดหน่อย หมูหันมาขำเพราะผมเป็นคนขี้ตกใจ

           

            แล้วเดี๋ยวเข้าบีทีเอสแล้วจะกินหมดทันเหรอ”

            พี่ช่วยกันกินดิ”

 

            ผมมองหลอดที่มันยื่นมาจ่อปาก

            เนียนมากปะวะคนเรา

 

            นิดๆหน่อยๆก็ไม่ได้เลยนะแกง”

            เออๆ”

 

            มันอ้าปากหัวเราะกับน้ำเสียงเหมือนหมดความอดทนของผม ก็เล่นแซะเก่งฉิบหาย เห็นชะงักไม่กินหน่อยไม่ได้เลย ผมโน้มใบหน้าไปดูดชาเขียวน้ำผึ้งอะไรของมันเนี่ยแต่ได้ไข่มุกมาเต็มปาก มันโวยเสียงดังลั่นว่าผมแย่งของอร่อยมันกิน

            อยากทุบให้หลังหัก เป็นคนชวนกินเองแท้ๆ

 

            พี่แกงๆ พรุ่งนี้วันเสาร์อะ”

            แล้ว?”

            เฮ้ย ทำไมทำหน้าดุจัง”

            โทษที กูขี้ร้อน” ใช่ นี่แหละกรุงเทพล่ะ ขนาดสองทุ่มแล้วยังร้อนอยู่เลย ลมที่พัดมาน่ะระอุเหมือนในเตาอบ แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นคือเด็กข้างตัวเริ่มเอามือมาพัดๆให้ผมไม่หยุด นี่ถ้าในกระเป๋ามันมีสมุดคงหยิบมาพัดให้กันแล้ว

           

            “แล้วจะพูดอะไรเมื่อกี้” ผมมองมือมันที่ยังพัดให้กันอย่างต่อเนื่อง ไอ้เด็กตัวโย่งโยนแก้วชาไข่มุกที่หมดแล้วทิ้งตอนเราถึงหน้าทางเข้าบีทีเอสพอดี ผมสแกนบัตรโดยสารเข้าไปก่อนจะยืนรอมันที่เดินตามมาพร้อมกับดันไหล่ผมให้เดินไปก่อน

            ตอนนี้ผมอยู่บนบันไดเลื่อนขั้นที่สูงกว่า ยืนมองหน้ามันที่ดูเหมือนกำลังชั่งใจ

 

            คือวันเสาร์ .. ผมขอไปกินเหล้ากับเพื่อนนะ”

 

            ผมขมวดคิ้วทันทีที่ฟังจบและมันเองก็ยกมือขึ้นมาพนมกลางอกทันทีอีกเหมือนกัน

            จะว่าตลกก็ตลกแหละ แต่นี่จริงจังนะ มันยังไม่บรรลุนิติภาวะเลย

 

            กินที่ไหน”

 

            ผมถามโดยไม่หันหน้ากลับไปมองมันเพราะบันไดเลื่อนมันสุดแล้ว กลายเป็นว่ามันวิ่งอ้อมหน้ามาเดินคุยกับผมโดยที่เราสบตากันและมันเดินเหมือนมีตาหลังอีกครั้ง

            นิสัยเสีย

 

            บ้านเพื่อนครับ”

            ดีๆนะหมู”

            .. เอกมัยครับ”

 

            ผมไม่รู้ว่าสีหน้าของตัวเองตอนนี้เป็นแบบไหนมันถึงยังพนมมืออยู่แบบนั้น แต่มันโกหกไม่ใช่หรือที่บอกว่ากินบ้านเพื่อนในตอนแรกน่ะ แล้วเอาเข้าจริง ผมมีสิทธิ์ตัดสินใจว่ามันไปได้หรือไม่ได้หรอวะ

           

            ไปดิ”

            ถ้าแกงไม่อยากให้ไป เค้าไม่ไปก็ได้”

            มึงไม่ควรเอาชีวิตมาผูกกับกู .. อยากไปก็ไป ไม่ได้ว่าอะไร”

           

            ผมคิดว่าตัวเองชักจะงี่เง่า เลยทำได้แค่ผ่อนลมหายใจเข้าออก ทำยังไงดีล่ะ ผมไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยแล้วมันแย่ใช่มั้ย ที่โตกว่าตั้งเท่านี้แต่กลับมายืนคุยเรื่องที่บั่นทอนใจกันแบบนี้

            ผมน่าจะจัดการอะไรให้มันเป็นผู้ใหญ่กว่านี้ได้สิ

 

            ถ้าพี่พูดว่าควรแปลว่าผมจะทำตามหรือไม่ทำตามก็ได้ใช่มั้ย”

 

            ผมสบตากับเด็กคนเดิม .. คิดกับตัวเองว่ามันอยู่ตรงนี้มานานเท่าไหร่แล้วนะ หันไปกี่ทีก็เจอมันตลอด ความรู้สึกที่มีให้มันน่ะ ไม่เห็นเหมือนกับโดนัทที่ชอบกินมากๆเลย

            เพราะต่อให้เจอทุกวัน

            ต่อให้ได้รับรอยยิ้มที่ให้รสชาติหวานๆเวลาคิดถึงทุกวัน

           

            แล้วถ้าผมอยากเอาตัวเองไปผูกกับพี่ล่ะ”

            … ”

            แล้วถ้าพี่มีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวผมเลยล่ะ .. ถ้าพี่บอกซ้าย ผมก็ไปซ้าย ถ้าพี่บอกขวา ผมก็ไปขวา ถ้ามันเป็นแบบนั้นล่ะครับพี่แกง”

 

            กลับไม่รู้สึกว่ามันพิเศษน้อยลงเลย

            เป็นความธรรมดาที่ไม่น่าเบื่อ

              เป็นความธรรมดาที่พิเศษ

 

            ถ้าเป็นแบบนั้น ได้รึเปล่าครับ?”

 

            ผมมองไปทางอื่น รถไฟฟ้ามานู่นแล้ว มาพร้อมกับลมที่เริ่มเย็น .. ผมเห็นใบหน้าเว้าวอนของหมูที่ปลายสายตา แต่รถไฟเทียบชานชาลาแล้วและเราที่ยืนข้างๆกันนั้นยังหยุดยืนอยู่แบบนั้นจนกระทั่งผ่านไปครู่หนึ่งแต่เป็นครู่เดียวที่ทุกคนพาตัวเองเข้าไปในโบกี้จนหมดแล้ว

 

            อย่าไป”

 

              ปี๊บ ปี๊บ ปี๊บ

 

              อย่าไปไหน”

 

            ผมจับมือที่ใหญ่และอุ่นของคนข้างตัวเอาไว้ พาเราแทรกเข้าไปในโบกี้ที่ประตูกำลังจะปิดตามจังหวะของสัญญาณเตือนที่ดังขึ้นซ้ำๆ

 

              ปึก

 

            พี่แกง .. ”

 

            ประตูรถปิดแล้ว

            เรายืนอยู่ข้างๆกัน ผมยังจับมือมันไว้หลวมๆราวกับว่าที่ทำไปทั้งหมดนั้นเพียงแค่อยากให้มันได้เข้ามาในรถแล้วอยู่ด้วยกันไปจนกว่าจะถึงสถานีปลายทางด้วยกัน

            แต่เปล่าเลย

            ไม่ใช่แบบนั้น ผมรู้อยู่แก่ใจ

 

            … ”

 

            และผมรู้ว่ามันก็รู้

            .. และเพราะว่ามันรู้ ถึงได้จับมือผมแน่นกว่าเดิม ประสานนิ้วทุกนิ้วของเราจนแนบสนิท เรายืนอยู่แบบนั้น ไม่คุยกันซักคำ ซ่อนมือที่จับกันแน่นไว้ข้างๆลำตัว ผมก้มหน้าลงมองรองเท้าตัวเองก่อนจะยิ้มออกมาและภาวนาให้มันไม่เห็น

            เช่นเดียวกันกับที่ผมจะทำเป็นไม่เห็น

 

              สถานีต่อไป .. ช่องนนทรี ผู้โดยสารสามารถเปลี่ยนเส้นทางไปรถโดยสารด่วนพิเศษบีอาร์ทีได้ที่สถานีนี้

 

            ว่ามันกำลังยิ้มกว้างขนาดไหน

 

 





tbc.






























แต่งแนวนี้ ไม่มีเพลงนี้ก่ไม่ได้

เหมือนเพลงแอบรักผุใหญ่แห่งชาติ

นายหมู ผมน่ะรักนาย

ยายแกง พี่ก่รักเทอ

เอาล่ะ จีบมาตั้งนาน ได้จับมือละว่ะหมู

เอาไง สถานีต่อไปมันต้องยังไง สู้เขาลูกพ่อ ( •̀ᄇ• ́)ﻭ✧

ขอบคุณทุกคนเรยนะคับ สำหรับกะลังใจ

จะพยายามอัพอย่างไวนะคับ เริ้บ

#แค่ที่แกง

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.262K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16,753 ความคิดเห็น

  1. #16740 karnll518 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มกราคม 2564 / 21:46

    จับมือกันแล้วววจ้าาากรี๊ดดด สู้ต่อไปนายหมู~~~

    #16,740
    0
  2. #16730 Pakkipedia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2563 / 00:42
    ไม่ทันถึงตอนดราม่าเราก็ร้องแล้วอะ the way home เป็นอะไรที่ทัชใจเรามากๆ
    #16,730
    0
  3. #16710 ddmm417 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 19:15
    หมูโชคเข้าข้างนายแล้ว
    #16,710
    0
  4. #16674 Lalinpk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 20:50
    โง้ยยยยยยยยยยยยยยย>//<
    #16,674
    0
  5. #16669 Pum1981 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 14:46

    หูยยยยยยยยยยย เขินอ่ะ ยิ้มปากจะถึงหูแล้วววว

    #16,669
    0
  6. #16652 FaJa0702 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 10:06
    ฉันเขินอายไปหมด
    #16,652
    0
  7. #16569 keawalee2596 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 15:56

    >\\\\\\<
    #16,569
    0
  8. #16550 DDDoubleD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 01:41
    นายหมูเก่งนะเนี่ยย อ้อนจนได้เลยน้าา
    #16,550
    0
  9. #16531 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2563 / 10:06

    ว้ายยยยย~ ยัยพี่ใจอ่อนแล้ว ยินดีด้วยนะน้องหมูววววว~
    #16,531
    0
  10. #16501 Deuxnxay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:06
    หมูพูดอะไรเป็นลางวะ ส่วนคุณแกงน้านนน เขินเว้ยยย
    #16,501
    0
  11. #16480 แสบร้อน (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 17:16
    แอร๊ยยยยย น่ารักกกกกอะ *หยิกแก้มนายหมู
    #16,480
    0
  12. #16470 shaeny (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 มกราคม 2563 / 15:29
    น่ารักกกกกกมากกกก
    #16,470
    0
  13. #16432 mmmmmmm126 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 17:23
    โคตรดีกับใจเลยอ่ะคุณ ดีจนน้ำตาจะไหล เมดมายเดย์มากๆ อยากมีแฟนเด็กเลยค่ะ ฮืออออ
    #16,432
    0
  14. #16416 MildYJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 23:21
    ใจหนูวววววววว มันน้วยไปหมดแล้วว
    #16,416
    0
  15. #16362 Jjapinya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 10:38
    โรแมนติก..
    #16,362
    0
  16. #16354 Aom1405 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 21:38
    โคตรน่ารักเลย ทั้งคู่เลย เป็นเขินหนักมากกก มันเป็นน่ารัก! ไม่สามารถใช้คำอื่นอธิบายได้แล้ว!
    #16,354
    0
  17. #16335 gnawkezi~* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:20
    เอาแล้ว ยัยแกงต้องใจอ่อนแน่ๆ
    #16,335
    0
  18. #16319 你我 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 20:49

    ออย่าใจแข็งเกินไปเน้อพี่แกง เดีีี๋ี๋ี๋ี๋ี๋ี๋ี๋เด็ดมันท้อออยว

    #16,319
    0
  19. #16287 piechicofic (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 11:21
    โอ้ยเขิน ขยับไปอีกก้าวแล้ว แง้ๆๆๆๆ
    #16,287
    0
  20. #16227 kunkyu (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2562 / 07:18
    ยัยแกงก็น่ารักยังนี้แหละน้า55555
    #16,227
    0
  21. #16211 nanami87 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 21:52
    ดีต่อใจมากๆเลยตอนนี้
    #16,211
    0
  22. #16171 puppywang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 20:19
    น่ารักมากๆ ยิ้มจนแกมปริจริงๆ
    #16,171
    0
  23. #16148 tangthaiparichat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2562 / 09:55
    😍😍😍😍😍
    #16,148
    0
  24. #16114 XYUYUS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 19:18
    แก้มจะปริแล้วแง้
    #16,114
    0
  25. #16104 kriskissyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 21:31
    พี่แกงงงงงงน้องไม่ได้โกหกนะว่าไปกินเหล้าบ้านเพื่อน ก้บ้านเพื่อนอะมันอยู่เอกมัยจริงๆ5555555555555555555
    #16,104
    0