แ ค่ ที่ แ ก ง (end.)

ตอนที่ 3 : 03 - แพ้(เพราะ)เธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,273 ครั้ง
    27 ธ.ค. 61

03
     "แค่เห็นเธอยิ้มที ผมก็จะตายแล้ว
ได้โปรดรู้ไว้ใจผมละละลายแล้ว"


.
.





               “นะพี่ พวกผมขอร้อง” ผมทำเป็นไม่สนใจมือที่ประนมอยู่กลางอกของเด็กนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายที่ยกโยงกันมามุงหน้าร้านผมพร้อมกับคำขอร้องอันแสนปวดกระบาล


            “ถือว่าช่วยหมามันก็ได้นะพี่แกงนะ”

            “พี่ไม่รู้ว่าจะขายเสร็จทันรึเปล่า ไม่รับปากละกัน”

 

            ผมเงยหน้าจากการเช็ดแผงร้านให้สะอาด อาหารก็ใกล้จะหมดแล้วนั่นแหละแต่อยากยืนรอเด็กๆโควต้านักกีฬาที่มักจะมีเวลากินเวลาเรียนไม่เหมือนนักเรียนห้องอื่น กลัวมันไม่มีอะไรกินนี่หว่า เตะบอลมาหิวๆ เกิดโมโหแล้วไปฆ่าคนจะทำยังไงวะ


            “โห่พี่!”

            “เอางี้ ไปลากไอ้ตัวปัญหามา เดี๋ยวพี่ด่าให้”

            “มันชอบพี่หมดแหละ ด่าพ่อด่าแม่มันยังไม่โกรธเลยมั้ง” ผมหัวเราะออกมาเบาๆก่อนจะสบตากับเด็กๆมอหกกลุ่มโตที่พากันเดินข้ามสนามหญ้าเทียมมาเพื่อบอกผมว่ายังไงตอนสามโมงสี่สิบให้ไปช่วยเชียร์บอลหน่อยได้มั้ย กองหน้าไม่มีแรงจะยกขาเตะเลยถ้าผมไม่ไป

            ไอ้หมู

            ไอ้เด็กเหี้ย

 

            “ถ้าพี่ขายหมด พี่จะไป โอเคนะ”

            “พี่ แพ้ไม่ได้นะครับ ศักดิ์ศรีทั้งนั้น”
            “รุ่นใหญ่ ใจเก๋าคือพวกเราหกทับสาม”

            “ไม่อยากรับปากไง เดี๋ยวเสียผู้ใหญ่” ผมทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รูลมหายใจออกมากับหนึ่งวันหนักๆ นึกอยากดื่มโค้กซักแก้วแต่ในโรงเรียนเขาก็ไม่มีขายเพราะไม่อยากให้เด็กดื่มน้ำอัดลม แต่ได้ยินว่าตู้ขายน้ำฝั่งมอปลายมีโซดาใส่น้ำหวานขาย

            งงสัดๆ

 

            “ไอ้หมูมันงอแง พี่เข้าใจมันหน่อย”

            “เอาที่ไหนมาเข้าใจวะ ต่อรองอะไรไร้สาระ พี่ต้องขายของนะโว้ย”

            “เอางี้ๆ ห้องเราเหมาแผง”
           

            ไก่คบไก่ฉิบหาย

            พวกชอบแก้ปัญหาด้วยเงิน โธ่เอ๊ย เพิ่งจะอยู่มอหกแท้ๆ เงินพ่อเงินแม่ทั้งนั้น ใช้ประหยัดๆกันหน่อยสิโว้ย!

 

            “ไม่ต้องเอาเงินมาเกี่ยว กลับตึกไปได้แล้ว ถ้าพี่ว่าง เดี๋ยวพี่ไป”
            “แต่พี่ครับ .. ”

            “ไม่มีแต่ ไปๆ ขวางหน้าร้านจริง” ผมเห็นเจ้าเด็กๆเดินคอตกกลับตึกกันไปหลังจากการเจรจาไม่เป็นผล เนี่ยแหละ พวกชอบสปอยล์เพื่อน

            ถ้ารู้แกวไอ้หมูมันซักหน่อยก็จะรู้ว่าสุดท้ายยังไงมันก็ตั้งใจเตะนั่นแหละ กระหายชัยชนะจะตายเด็กวัยนี้ เหมือนตอนผมอยู่มัธยมนั่นแหละ การแข่งขันกีฬาภายในชั้นเรียนของเด็กชายล้วนน่ะคือศักดิ์ศรี ตายได้แต่แพ้ไม่ได้ ยอมฮาราคีรีตัวเองดีกว่าต้องเป็นที่สอง

           

            “น้องแกง รอขายให้นักกีฬาเหรอลูก”

            “ครับพี่แจ๋ว”
            “พี่กับพี่นกจะกลับแล้วนะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว”

            “กลับบ้านดีๆนะครับพี่ๆ สวัสดีครับ” ผมยิ้มกว้างให้โดยไม่ลืมจะยกมือไหว้ลาแม่ค้าร้านข้างๆ รักเด็กๆมากกว่าคุณครูก็คือพ่อค้าแม่ค้าในโรงเรียนนั่นแหละนะ

            สมัยเรียนผมก็มีร้านประจำหรือแม่ค้าคนโปรดเหมือนกัน พอนึกถึงทีไรก็ยิ้มออกมาทุกที

            แล้วพอได้มาทำงานตรงนี้

 

            “พี่ครับ เอาทอดมันกับไก่ผัดขิงครับ”

            “โห วันนี้มากินช้าจัง”

            “งานเยอะมากเลยพี่ กว่าครูแกจะปล่อย”

 

            ผมก็อยากเป็นใครซักคนที่พอเขาโตขึ้นแล้วมองย้อนไป .. จะยิ้มออกมาเมื่อนึกขึ้นได้เสมออยู่เหมือนกัน

 

 

            /          

 

            “เอางี้ เดี๋ยวพวกกูหาคอนแทจ๊ะจ๋า มาแตร์ให้”
            “เคปะๆๆ”

            “ไม่เค” หมูส่ายหัวปฏิเสธ

            “ไอ้ห่า ค่าตัวมึงเนี่ยแพงกว่าเบ็คแฮมอีกมั้ง”

            “สารเลว”

            “ต้องด่ากันถึงเพียงนี้เลยเหรอ” คนถูกรุมแหวเพราะเพื่อนๆนั้นขยันด่ากันเหลือเกิน แต่จะให้ทำยังไง มันไม่มีแรงจะเตะอะไรทั้งนั้น อยากมีโมเมนต์คนที่เราชอบมาเชียร์เราเตะบอลบ้างนี่หว่า


            “โทรไปฟ้องพ่อมึงซะดีมั้ย ไม่ยอมเตะบอลเพราะพี่แกงไม่มาเชียร์เนี่ย เขาจะมาทำไมวะ”

            “อย่าเล่นพ่อเล่นแม่นะกก โตๆกันแล้ว”

            “ละอีหน้าหมาตัวไหนโทรไปฟ้องแม่กูว่ากูแอบไปกินเหล้ากับพวกพี่เตอวะ”

            “พ่อกูบอกว่า คนที่เอาเรื่องอดีตมาพูด ไม่มีวันเจริญ”

            “พอ มึงหยุดไหล” ต่อเอามือฟาดหัวเพื่อนที่ทำเป็นหนีปัญหาด้วยการหยิบหูฟังมาใส่ ช่วงนี้มันชอบนั่งฟังเพลงอยู่คนเดียว ไม่พ้นเพลงที่พี่แกงเขาให้มา


            “ฟังอีกละ”

            “ก็เพลงแทนใจอะ ไม่ฟังได้เหรอวะ”
            “โอ๊ย เพลงเพื่อชีวิตเนี่ยนะ!”

 

            เออ

            พี่เขาให้เพลงเพื่อชีวิตมันมา ไม่ต้องสืบเลยว่าเป็นพงษ์สิทธิ์ คำภีร์


            “สายลมหนาวพัดโบกโบย พริ้วดูแล้วสวยใสใส~”

            “จบละ พ่อรูปหล่อของโรงเรียนเรา” เพื่อนๆกลุ่มโตส่ายหัวเอือมๆเมื่อหมูเริ่มต้นร้องเพลงท่อนแรก เพลงโคตรเก่า สมัยพ่อเป็นหนุ่มไปดิ .. ไม่เข้าใจมันเล้ย มานั่งใจเต้นแรงกับเพลงโรงเรียนของหนูเนี่ย

            หมูพิงหัวกับขอบหน้าต่าง ตามองออกไปนอกตึกที่สนามหญ้าเทียม มีเด็กมอต้นที่เลิกเรียนแล้วหรืออาจจะไม่มีเรียนตั้งแต่แรกก็ไม่รู้วิ่งไล่ลูกบอลอยู่กลางสนาม ที่จริงวันนี้ของเขามันยาวนานอย่างน่าเหลือเชื่อ เพราะพอเรียนมาแล้วทั้งวันก็ต้องรอเวลาไปแข่งบอลในสายชั้นเพื่อหาที่หนึ่งซึ่งไอ้ที่หนึ่งเนี่ย ไม่รู้หรอกจะเอามาทำไม รู้แค่แพ้ไม่ได้ก็เท่านั้น

            พอเลิกเรียนก็ต้องไปเรียนพิเศษต่อ

            เออ เห็นแบบนี้ก็มีอะไรๆทำเหมือนกันนะเว้ย

            แล้วก็เนี่ย ยังไม่ได้แฟลชไดร์ฟคืนจากพี่แกงเลย ให้เพลงที่สองไปตั้งนานโขแล้วแต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้พูดถึงมันอีก หรือเพลงที่ให้ไปมันไม่กระแทกใจคนฟังเลยวะ .. ต้องร้องเองอัดเองมั้ยเนี่ย

            ทุ่มเทไปอีกดิคนเรา

 

            “ … ”

 

            หมูหยิบโทรศัพท์มาเปิดโปรแกรมแชท ไล่นิ้วดูบทสนทนามากมายที่ไม่ได้ตอบ คนพวกนี้จะต่างอะไรจากเขาที่รอเพลงซักเพลงจากพี่แกงกันเล่า

            ก็ไม่ต่างอะไรกันเลยไง

            การชอบใครซักคนข้างเดียวน่ะ

 

 

 


 

 

 

 

 




 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 

 /

;

 



            “มาละครับ นายโมกข์ ดิลกสกุลกาล! เสียบเข้าไปเต็มๆครับ! กองหน้าห้องเจ็ดหน้าหงายไปเลยจังหวะนี้!” เสียงพากย์ของนิสิตฝึกสอนคณะพลศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งทำเอาเด็กๆที่มาเชียร์ฮาครืด

             นายโมกข์ ดิลกสกุลกาลที่สวมเสื้อคลุมสีฟ้าหมายเลขเจ็ดวิ่งไล่ลูกบอลในสนามแข่งจนเหงื่อซก เสียงตะโกนเชียร์เย้วๆจากทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องทำให้คนแอบมาดูอ่อนอกอ่อนใจ

            อะไรจะจริงจังขนาดนั้นวะ


            “เข้าไปอีกแล้วครับหนึ่งลูกเน้นๆ! เรียกได้ว่าวิญญาณกาเบรียล เฆซุสเข้าสิงกันชัดๆ!”

 

            ข้าวแกงขำอยู่คนเดียวเพราะมันตลกดี

            เขาก็พอจะคิดออกนะว่าไอ้เด็กหัวสกินเฮดคนนั้นมันคงฮ็อตน่าดู แต่นี่โรงเรียนชายล้วนไง ใครจะหล่อจะอะไรมันก็ไม่ได้เห็นได้ชัดเจนในโรงเรียนขนาดนั้นเพราะไม่มีผู้หญิงมาคอยส่งสายตาหรือตามกรี๊ดกร๊าดกันเลยซักคน เขาก็พอจะเห็นบ้างนานๆทีกับคู่รักชายชายในโรงเรียน หรือไม่ก็แก๊งลูกสาวของคุณป้าร้านก๋วยเตี๋ยวที่ควงแฟนห้องสายศิลป์มาอวด

            พอมาถึงนาทีนี้ ตอนนี้ก็รู้แล้ว่าหมูน่ะไม่ได้กระจอกเลย ผู้หญิงโรงเรียนอื่นถึงกับมาดูมันแข่ง ไม่รู้เข้าโรงเรียนมาได้ยังไง แต่ก็อาจจะได้นั่นแหละ โรงเรียนนี้ค่อนข้างเปิด แถมเลยเวลาเลิกเรียนแล้วเลยยกโยงกันมากรี๊ดกร๊าดนายโมกข์ ดิลกสกุลกาลที่เขาก็เพิ่งรู้ชื่อจริงมันวันนี้นี่แหละ

            ทำไงได้ล่ะ ที่เสื้อนักเรียนมันมีแค่รหัสนักเรียนปักไว้นี่

 

            “อ่อนแรงครับ หกทับเจ็ดถึงกับอ่อนแรง! เปลี่ยนตัวกันวนปายยยย~”

            “นายหมูสุดยอด!”

            “ไอ้เหี้ย เพื่อนกู๊!”

            “เซร์จิโอ อเกวโร่ก็ต้องหลั่งน้ำตาให้เพื่อนกู!!” แกงส่ายหัวเอือมๆเมื่อชื่อหนึ่งในกองหน้าที่ดีที่สุดในประวัติศาสตร์ของพรีเมียร์ลีกถูกยกขึ้นมาขิงใส่กัน ถ้าจะให้พูดตรงๆก็คือหมูมันเล่นเก่งในระดับหนึ่งนั่นแหละ

            แต่เขาว่าเขาเล่นดีกว่ามัน

            เฮ้ย นี่ก็พูดจริงๆ


            “แก หมูโคตรน่ารักเลยอะ”

            “นั่นดิ ทำไงดี”

 

            ตากลมหันไปมองเด็กโรงเรียนคอนแวนต์ที่ไม่รู้ว่ามาไกลถึงคลองผดุงกรุงเกษมได้ยังไงแต่ก็มายืนเกาะรั้วด้อมๆมองๆนักเตะหมายเลขเจ็ดอยู่นานแล้ว พวกเธอกำลังมองหมูที่ราดน้ำใส่หน้าตัวเองเพราะเริ่มหัวร้อนแล้ว ใบหน้าจริงจังปนเคร่งเครียดนั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นเลยซักครั้ง

            ไม่รู้สิ .. เพราะเวลาอยู่กับเขา มันก็เอาแต่ยิ้ม

            ด่าก็ยิ้ม

            บ่นก็ยิ้ม


            “เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็ดี เท่ไปหมดเลย”

 

            ยิ้มอยู่ได้

 

            “ฉันได้ยินพวกยัยพลอยคุยกันว่าหมูเพิ่งแคสต์โฆษณาได้ โอ๊ย ถ้าไม่จีบตอนนี้จะจีบตอนดังก็ไม่ไหว”

 

           

            โฆษณา

            บ้า .. ไอ้หมูเนี่ยนะ?

 

            พี่”

 

            แต่น้ำหน้าอย่างมันก็อาจจะเป็นไปได้ นี่เพิ่งจะสิบเจ็ด พอมันโตขึ้นก็คงสูงได้มากกว่านี้ ดูแลตัวเองอีกซักหน่อยก็หล่อสู้ดาราวัยรุ่นในสังกัดที่กำลังดังมากๆตอนนี้ได้เลย .. ข้าวแกงยืนงงเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าหมูจะสนใจงานอะไรพวกนี้ด้วย

            มันดูเป็นเด็กติดเล่น ไม่น่าทำอะไรจริงๆจังๆกับเขาเป็น

 

            “พี่แกง”

            “เหี้ย” แกงทำตาโตเพราะรู้ตัวอีกทีไอ้เด็กหมูที่กลุ่มเด็กสาวข้างๆและเขานินทา(อยู่ในใจ) ก็มาปรากฏตัวตรงหน้า นี่ก็ว่ายืนแอบที่สุดแล้ว ทำไมมันมองเห็นวะ


            “กว่าจะมา ถ้าผมแพ้ทำไงอะ”

            “อะไรของมึง จะมาแพ้เพราะกูได้ไง บ้าเปล่า”

            “ก็ไม่มีกำลังใจอะ”

            “ห่า ครึ่งแรกมึงเตะเอาเตะเอาเหมือนมีพ่อเป็นโค้ช พูดมาได้ไม่มีกำลังใจ เฮงซวย”

            “โห มาเป็นไดอล็อกเลยว่ะ น่ารัก”
            “ขนลุก อย่ามาชม” แกงเขยิบตัวออกห่างไอ้เด็กตัวสูงโปร่งซกเหงื่อ ผมทรงสกินเฮดของมันเริ่มยาวแล้ว นี่ถ้าตาไม่ได้แย่ เขาเห็นว่ามันเจาะหูด้วยแต่ไม่ได้ใส่จิวใดๆไว้ .. เป็นครั้งแรกเลย

            ครั้งแรกที่ได้ยืนใกล้มันจนพิจารณาใบหน้าและทุกอย่างบนตัวมันได้ชัดเจนขนาดนี้

 

            “เมื่อกี้พี่พูดว่าครึ่งแรก แสดงว่ามาดูตั้งนานแล้วดิ”
            “ .. เออ มันทำไมนัก”

            “เขินดิ มาให้กำลังใจกันอะ”

            “เพื่อนมึงขอหรอก”

            “คิดถึงผมบ้างปะเนี่ย”

 

            คนตัวเตี้ยกว่าผงะไป นึกอยากจะเอามือทุบหัวมันซะให้เข็ดจะได้หยุดพ่นคำเลี่ยนๆออกมาซักที แล้วนี่โดนเด็กคอนแวนต์มองกันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกประโยคทุกคำพูด เด็กพวกนี้ก็คงได้ยินอีกเหมือนกัน

            โอ๊ย ซวยอะไรของกูวะ

 

            “คิดถึงก็เหี้ยละ ไปๆ เขาเรียกลงสนามแล้ว กูจะกลับบ้านละ เสียเวลาฉิบหาย”
            “เฮ้ย อยู่ดูก่อนดิพี่ .. นะ”

 

            ห่า

            ใครสอนมันทำหน้าแบบนั้นวะ โคตรหมาเลย .. หมาแบบลูกหมาเลย

            ไอ้แกงนะไอ้แกง แข็งใจไว้ดิวะ

 

            “กูต้องกลับบ้านไปกินข้าวกับแม่”

            “ลูกแหง่”

            “เดี๋ยวกูชก”

            “อยู่ก่อนนะครับ .. นะพี่แกง เดี๋ยวผมแพ้ใครจะปลอบ”
            “เยอะแยะ” แกงเสมองไปทางอื่นอย่างที่ไม่รู้จะทำยังไงเพราะรู้แล้วทั้งใจว่าเขาน่ะแพ้คำขอร้องของเด็กๆเสมอ เกิดมาเป็นลูกคนเดียวแล้วอยากมีน้องชายหรือน้องสาวมาตลอด มันเจ็บปวดแบบนี้เองสินะ

 

            “พี่แกง อยู่ก่อนนะ .. เดี๋ยวกลับบ้านพร้อมกันก็ได้”

            “กูขับรถมา”

            “งั้นเดี๋ยวผมไปส่งที่รถไง”
            “ไม่ต้อง”

 

            สีหน้าหงอยๆกับคอตกๆนั่นทำเอาข้าวแกงรู้สึกผิดที่พูดออกไปด้วยน้ำเสียงแบบนั้น ตากลมมองสนามแข่งที่กรรมการกำลังจะเรียกตัวนักเตะลงไปแข่งครึ่งหลัง สุดท้ายเขาก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

 

            “เดี๋ยวอยู่ดู .. มึงไปแข่งเหอะ เพื่อนรอแล้ว”
            “จริงนะเตง”

            “ไอ้เหี้ย เลิกเตงซักที ไปไหนก็ไป ไม่ชนะมึงไม่ต้องกลับมา”

            “เตะได้ยันเดือนหน้าอะ พูดแค่นี้แหละยัยแกง”

            “ยัยที่หน้ามึงอะ! ไป!”

 

            มันส่งจูบแบบกวนๆให้เขาที หัวเราะและยิ้มจนพอใจแล้วก็วิ่งกลับสนามไป แกงสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหลุดยิ้มออกมาบางๆในวินาทีสุดท้าย

            เสียงโห่ร้องดังขึ้นอีกครั้งเมื่อนักบอลจากทั้งสองห้องลงสนาม เขามองไปที่เด็กคนเดิม สวมเสื้อบอลหมายเลขเจ็ดและมีรอยยิ้มร่าประดับใบหน้าตอนที่วิ่งไล่ลูกกลมๆอยู่กลางสนาม .. แกงรู้เลยว่าเขาในวัยมัธยมนั้นสดใสได้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของหมูเลยด้วยซ้ำ

            คนหรือดวงอาทิตย์วะ

 

            “ไอ้หมู! ไอ้หมูลูกพ่อ!!”
            “เจ็ดยับครับ เจ็ดยับ! เบอร์เจ็ดแบบยับๆ!”

            “กำลังใจเขาดีครับ ห้องเจ็ดทำใจไว้เลย”

            “’จารย์หมู้! เตะจนโกลร้อนแล้วครับจ๊ารย์!”

 

            สดใสฉิบหาย

 

 

/

 

           


            “พี่แกงๆ เร่งแอร์ได้ปะ?”

            “ไม่ต้องขอหรอก ร้อนก็เร่งเลย”
            “ก็เค้ากลัวเตงหนาวอะ”

            “คาดเข็มขัดด้วย”

            “ครับๆ!”

 

            เวรของกรรม

            กรรมของเวรอะไรของกูว้า

            จู่ๆมีมันติดรถมาได้ไงเนี่ย แกงคิดในใจ

 

            “พี่ส่งผมตรงสนามกีฬาก็ได้ เดี๋ยวเดินไปสยามเอง”

            “เออรู้ เพราะเดี๋ยวจะเลี้ยวออกตรงสะพานหัวช้าง .. รถติดจริง” แกงบ่นออกมาเบาๆตอนที่ตามองไปแล้วเห็นว่าถนนข้างหน้าน่ะรถติดแค่ไหน จริงๆจากโรงเรียนไปสยามไม่ได้ไกลกันเท่าไหร่ แต่รถแม่งโคตรติดเท่านั้นเอง แถมเกือบหกโมงเย็นแบบนี้ บอกได้คำเดียวว่าฉิบหาย

            เดินยังไกว่าอีกมั้ง


            “หงุดหงิดมั้ยอะ ให้ผมทำไรให้ดี”

            “อยู่เฉยๆไปมึงอะ อย่าขยับบ่อยนักดิ ไม่มีสมาธิ”

            “ทำไมรถพี่ไม่มีตุ๊กตาเลย”

            “ละทำไมต้องมีวะ” คนที่กำลังขับรถถามเสียงหลงหลังจากที่ตาเหลือบมองไอ้คนข้างๆที่หันซ้ายทีขวาทีสำรวจรถเขาไปทั่ว ดีนะที่มันยังมีมารยาทไม่เปิดเก๊ะหน้ารถเขาดูข้าวของน่ะ

 

            “ก็น่ารักๆมุ้งมิ้งๆเหมาะกับพี่จะตาย”
            “มึงมีสินะ”

            “บ้า!”

 

            นั่นไง มีแน่นอนล่ะแบบนี้

            เด็กก็คือเด็กแหละวะ


            “มีรถขับแล้วเหรอมึงน่ะ ใบขับขี่ก็ไม่มี”

            “แหะ .. เดี๋ยวอีกไม่กี่เดือนก็ทำได้แล้วพี่ รอก่อนนะครับ” เด็กมันหัวเราะแห้งๆเป็นคำตอบ ดูจากข้าวของเครื่องใช้มันก็พอจะรู้ว่ามาจากครอบครัวที่มีฐานะ ไอโฟนในมือนี่มันก็รุ่นใหม่ล่าสุดเลยไม่ใช่หรือไงวะ

 

            “รออะไรของมึง กูขับเองได้”

            “เตงน่ะสุดใจร้าย”

            “หาแฟนเหอะหมู เพ้อเจ้อไปกันใหญ่”
            “ก็หาอยู่นี่ไงครับ” มันยิ้มกว้าง ขนาดไม่หันไปดูเต็มๆตายังรู้เลยว่ายิ้มจนปากจะฉีกถึงใบหู แกงพรูลมหายใจออกมาเบาๆหลังจากต้องเหยียบเบรกเพราะรถติด เพลงที่เปิดเบาๆในรถแก้เก้อเปลี่ยนไปเป็นอีกเพลงที่ทำให้เขาเม้มปากเพราะคิดว่ามันน่าอาย

 

            ที่ผมใส่เสื้อแดง

            ไม่ได้แปลว่าผมจะแรง

            ถึงผมรักแมนยู

            แต่ใจก็อยู่ที่หงส์แดง

 

            “เนี่ย เอาเพลงที่ผมให้ใส่ playlist ไว้ในรถด้วย”

            “ปะ เปล่า! กูชอบเพลงนี้อยู่แล้ว”

            “งี้ก็พิเศษคูณสองไปเลยดิเพลงของผมอะ”

            “เข้าข้างตัวเองเก่งที่หนึ่ง”
            “คนเราอยู่ด้วยความหวังพี่”

            “เฮ้อ .. ละนี่ไปเรียนพิเศษอะไรที่สยาม ขยันเหมือนกันนะมึงอะ”
            “ไม่ได้เรียนที่สยามครับ แวะไปเอาของแล้วค่อยนั่งบีทีเอสไปอโศก” มันอธิบายและเขาคิดตาม .. มันไปเรียนพิเศษอะไรที่อโศกวะ หรือว่าเรียนตัวต่อตัวกับเด็กมหาวิทยาลัยแถวนั้น

           

            “ผมเรียนร้องเพลงที่ XXX ครับ”

 

            เป็นคนพูดเองที่หัวเราะออกมาเบาๆเพราะสายตาเหลือเชื่อของคนอายุมากกว่าอย่างข้าวแกง ไม่ได้คิดไว้เลยว่ามันจะเรียนร้องเพลง ถ้าบอกว่าเรียนดนตรีก็ยังพอจะรับไหว

            แต่ร้องเพลงเนี่ยนะ

 

            “มึงเนี่ยนะ”

            “ครับ หมูเอง” มันยิ้มทะเล้น

            “คือชอบร้องเพลงเหรอ”
            “ผมชอบเล่นดนตรีครับ แล้วหลายๆอย่างมันส่งให้ต้องเรียนร้องเพลง”

            “ความฝันมึงนี่คงไม่ใช่อยากเป็นนักร้องเนอะ”

            “ฝันหลายอย่างครับ แต่ถ้าได้เป็นก็ดี ฮ่ะๆ” หมูหัวเราะออกมาเบาๆ ปล่อยให้แอร์เย็นๆพัดผ่านผิวชื้นเหงื่อไป ไม่กล้านั่งแนบเบาะรถพี่แกงเลยเพราะกลัวเปื้อนเหงื่อ แต่โดนดุไปทีแล้วว่าเจ้าของรถไม่ได้ถือสาอะไรเลย

            ก็น่ารักแบบนี้

            ก็ใจดีแบบนี้

 

            “กูตกใจนะเนี่ย”

           

             จะให้ไม่ชอบได้ยังไงวะ

           

            “เนี่ย เดี๋ยวอาทิตย์หน้าพี่ก็จะเห็นหน้าผมทุกวันแล้วนะ”
            “ทำไมวะ”

            “ผมแคสต์โฆษณานมเปรี้ยวได้ เขาบอกจะเปิดที่บีทีเอสด้วย ในทีวีก็น่าจะมีครับ”
            “กูควักลูกตาตัวเองทิ้งได้มั้ย เบื่อหน้ามึงจะแย่แล้ว” แกงงึมงำเหมือนหมีในขณะที่กำลังขับรถต่อไปเรื่อยๆ แสดงว่าที่เด็กคอนแวนต์กลุ่มนั้นพูดก็จริงสินะ ให้ตายเหอะ .. แล้วเด็กแบบนี้จะมาตามจีบเขาทำไมวะ

            แถมผู้ชายเหมือนกันอีกต่างหาก

 

            “หมู ถามจริงๆนะ”

            “ครับ?”

            “ชอบผู้ชายเหรอเรา” เสียงหัวเราะที่คลอกับเพลงแค่ที่รักทำให้คนฟังทำหน้ายุ่ง มันหัวเราะอะไรของมันวะ .. ถึงโลกนี้มันจะไปไกลมากแล้ว แต่มนุษย์ยุคไดโนเสาร์ที่เหยียดเพศก็มีถมไป ไหนจะพ่อแม่ผู้ปกครองที่ไม่ได้รับได้ว่าลูกตัวเองมีเพศวิถีแบบไหนก็เต็มสังคมไปหมด

            เขาเป็นห่วงมัน

            เพราะสำหรับเขาแล้ว เขาไม่ได้มองเรื่องความรักความชอบใครเป็นเรื่องใหญ่ .. จะชอบใครจะรักใครก็โฟกัสแค่คนคนนั้น เพศอะไรไม่สำคัญหรอก แถมแม่เขาไม่เรื่องมากด้วย ขอแค่มีแฟนซักคนให้แม่ชื่นใจก็พอแล้ว

            แต่กับไอ้เด็กคนนี้น่ะ ปวดหัวแทนเลยจริงๆ

 

            “ไม่ได้ชอบผู้ชายครับ ชอบพี่เฉยๆ”
            “เอางี้เลยนะ”

            “แต่พี่เป็นผู้ชายคนแรกที่ผมชอบเลยนะ”

            “มันทำใจยอมรับยากมั้ยวะ ชอบผู้ชายด้วยกัน”

            “ไม่ยากหรอกพี่หรืออาจจะแล้วแต่คน”

            “มึงรู้ใช่มั้ย ว่ามันยาก ไม่ได้หมายถึงแค่กับกูนะ .. อันนี้หมายถึงความสัมพันธ์ระหว่างผู้ชายสองคน” หมูชอบตรงนี้ ชอบที่พี่แกงเป็นผู้ใหญ่แบบที่ไม่ได้เป็นไปเพราะอายุ เขาชอบที่อีกฝ่ายกล้าตักเตือนกันตรงๆ อะไรไม่ดีก็ปราม .. ไม่ได้เต็มไปด้วยคำชื่นชมเหมือนคนอื่นๆ

            แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ


            “ไม่อยากคิดไปไกลครับ แค่พี่ไม่ชกผมก็บุญแล้ว”

            “เออ รู้ตัวนี่”
            “แต่พี่ไม่ได้รังเกียจอะ นี่ก็รู้อีกเหมือนกัน”

            “ … ”

 

            แกงเงียบไปเพราะที่มันพูดมาก็คือข้อเท็จจริง แต่ถ้าถามว่าเขาอยากพัฒนาความสัมพันธ์ไปในแง่นั้นมั้ย ก็ต้องตอบตามตรงว่าตอนนี้น่ะยังไม่อยากเลย

            เพราะเขาไม่ใช่คนช่างเสี่ยง

 

            “พี่แกง พี่อย่าคิดมากดิ”

 

            คนอายุน้อยกว่าพูดออกมา นึกอยากจับมืออีกคนมากุมไว้แต่ทำได้ซะที่ไหน .. เขาเข้าไปได้ไม่เท่าไหร่ในชีวิตอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ ยังไม่ทันเห็นประตูเลยด้วยซ้ำ เผลอๆแม้กระทั่งกำแพงสูงๆนั่นก็ยังมองไม่เห็นในระยะสายตาเลย

 

              อยู่กับวันนี้ มันดีที่สุดแล้ว”

 

              แกงเก็บคำพูดนั้นของเด็กอายุย่างสิบแปดไว้ในใจ

            “ไม่หรอกหมู พอโตขึ้น มันมีหลายอย่างที่ต้องรับผิดชอบ จะเอาแต่ใจตัวเองไม่ได้”
            “ครับ”

            “ที่มาทำแบบนี้ ก็ถูกแล้ว ไม่ได้อึดอัดหรือรังเกียจอะไร .. แต่แค่ไม่อยากให้มึงนึกย้อนกลับมาแล้วเสียใจกับคนแบบกูมากกว่า”

 

            บทสนทนาที่ปราศจากความตึงเครียดเพราะน้ำเสียงของคนพูดนั้นทำให้คนฟังรู้สึกว่าตัวเองเพียงกำลังรับซักบทเรียนที่อาจทำให้ใจแข็งแรงขึ้น ตาคมมองเสี้ยวใบหน้าของคนที่ตั้งอกตั้งใจขับรถ

           

            “ขอโทษที่ต้องพูดแบบนี้นะ แต่ก็ห่วงมึง”

 

            ที่จริง .. พี่แกงก็ตั้งใจทำทุกอย่างเสมอ

 

            “พี่แกงครับ”
            “อือ”

            “ชีวิตที่ได้รู้จักพี่”

 

            และเพราะเขาเห็นมันมาตลอดนั่นแหละ

            ถึงได้รู้สึกว่าไม่เสียดายเลยที่ได้ชอบคนแบบนี้

            คนที่เห็นอกเห็นใจคนอื่น

            คนที่ใช้ชีวิตเรียบง่าย


            เป็นชีวิตที่ดีมากๆแล้วครับ”

 

            คนแบบพี่แกง

 

            “จอดตรงนี้ก็ได้ครับ พี่จะได้เลี้ยวซ้ายข้างหน้าได้”

            “โอเค”

 

            รถยนต์สีขาวคันกะทัดรัดลดความเร็วเพื่อจอดลงข้างฟุตปาธ แกงมีเวลาไม่กี่วิในการสบตาเด็กคนเดิมที่ยังส่งยิ้มมาให้ สดใส .. สดใสเสมอ

 

            “ขอบคุณที่มาส่งนะครับ”

            “อือ กลับบ้านดีๆ”
            ชอบพี่นะครับ”

 

            มันบอกแบบนั้นตอนที่เปิดประตูรถ

           

              แล้วจะไม่เสียใจด้วยที่ชอบ .. ไม่ว่าจะตอนนี้หรือตอนไหนก็เหอะ”


            และบอกแบบนี้ตอนที่ก้าวขาลงไปแล้วเหวี่ยงประตูรถปิดให้ก่อนจะโบกมือลาแล้วหายไปในฝูงคนพร้อมรอยยิ้ม เป็นแกงเองที่ปล่อยให้ทุกๆถ้อยคำกระเด้งกระดอนอยู่ในหัวคล้ายลูกเด้งที่ร้องไห้ขอให้แม่ซื้อให้เวลาไปห้างสรรพสินค้า

            แปลกดี

 

            ใจมันลอยไปเองโดยไม่มีพิธี

            ถ้าเธอไม่ต้องการช่วยห้ามฉันที

 

            แปลกๆที่จู่ๆก็ได้มาเจอกัน

            แปลกๆที่จู่ๆก็ได้มาคุยเรื่องพวกนี้กันเหมือนเรื่องปกติ

 

              มันยั้งไม่อยู่ก็เพราะรัก

 

              แกงซบหน้าลงกับพวงมาลัยตอนที่รถติดอีกครั้ง ไม่รู้ว่าโทรศัพท์เขามันเจ๊งหรืออะไรถึงได้เล่นเพลงเดิมซ้ำมาเองราวกับแกล้งกันแบบนี้ เขาไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเองรู้สึกยังไงกับเด็กคนนั้น แต่เขาชัดเจนตรงที่เขารู้เสมอว่ามันจะยาก เรื่องนี้น่ะ

 

            ยิ่งใกล้เธอยิ่งคิดไปไกล

            นิดหน่อยแต่ฉันก็เริ่มสั่น

            ไม่บ่อยแต่ฉันก็เริ่มหวั่น

 

            เรื่องระหว่างเขากับมัน

            จะต้องเป็นเรื่องที่ยากอย่างแน่นอนเลยล่ะ








tbc.


















ผมชอบเธอแบบว่าสุดฤทธิ์

ผมชอบเธอบแบบสุดจัดปลัดบอก

มาถึงตอนที่แกลาออกยังบอกว่าสุดจัด q:

(VARINZ x Z TRIP - หนูคนเดียว feat. PONCHET)


 มันด้ายป้ะ คนแบบน้องหมูอะ

มันก็ต้องด้ายละป้ะะะะะะะะ

รักน้องก่ให้เม้นบอกน้องว่ารัก

เพราะน้องน่ะรักทุกคน 

มะเหมี่ยวเอง 

#แค่ที่แกง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.273K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16,753 ความคิดเห็น

  1. #16706 KM_Tookta (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 20:54
    น้องก็โตแล้วเถอะพี่แกง
    #16,706
    0
  2. #16601 wingz:) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 01:04
    ฮืออออ มันยากจริงๆ
    #16,601
    0
  3. #16546 DDDoubleD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 21:58
    ความรักตอนเด็กน่ะดีมากๆเลยนะ ไม่ต้องคิดอะไรเยอะแยะ แค่รักก็พอแล้ว
    #16,546
    0
  4. #16529 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 14:57

    เห็นน้องหมูกับพี่แกงแล้วนึกถึงเรื่อง พี่จะตีนะเนย มีความน้องมอปลายเกรียนๆมาตามจีบรุ่นพี่ น่ารักมากๆ
    #16,529
    0
  5. #16497 Deuxnxay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:41
    เข้าใจมุมแกงเลยอะ ผู้ใหญ่คิดเยอะ แล้วหมู มันดูมีอนาคตด้วยแหละ
    #16,497
    0
  6. #16454 gxisimp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 มกราคม 2563 / 05:21
    เด็กมันสู้แต่นี่แหละนะความเยาว์วัยอันหอมหวาน พุ่งชนทุกอย่างจริงจริง
    #16,454
    0
  7. #16411 MildYJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2562 / 18:22
    สู้ๆๆนะเจ้าหมู กับยัยแกง
    #16,411
    0
  8. #16400 oneperson2 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 13:25
    รักน้องงงงงที่น้องรักพี่แกง
    #16,400
    0
  9. #16387 fayfai2302 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 21:08
    หมูมีมุมมองที่โตไม่หยอกเลย
    #16,387
    0
  10. #16331 gnawkezi~* (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 11:22
    หมูสู้ๆ จับพี่แกงให้ติดนะ
    #16,331
    0
  11. #16315 你我 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กันยายน 2562 / 19:50

    หหวั่นไหวแน้วววว นังหมููููููููแกทำสำเร็จจ

    #16,315
    0
  12. #16304 dottu1900 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2562 / 19:23
    อื้อ~~~ชอบเพลวแทนใจของพี่แกง~~ จำได้ว่าพ่อเคยเปิดให้ฟังตอนเด็กก่อนนอน55
    #16,304
    0
  13. #16280 piechicofic (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2562 / 03:54
    เขินแทนแกงจัง โดนบอกชอบตรงๆ มันก็ตึกตัก ยึกยักมั่งแหละ !!!
    #16,280
    0
  14. #16222 kunkyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 18:48
    ใจมันได้ว่ะน้องหมู พี่ล่ะอย่างชอบเลย55555
    #16,222
    0
  15. #16200 jomjune0406 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 06:59
    ชอบไม่ชอบไม่รู้ แต่ซื้อ E book ไปละ อ่านจนตาแฉะ โศกเศร้าอาดูรกันไป บอกคำเดียว เรื่องนี้รักเลย
    #16,200
    0
  16. #16167 puppywang (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2562 / 18:46
    ชอบในความจริงใจของหมูมากๆเลยอะ
    #16,167
    0
  17. #16109 XYUYUS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:14
    หมูอย่างเอาาาาา น่ารักเกิ้น
    #16,109
    0
  18. #16108 XYUYUS (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 13:14
    ไม่ใช่เล่นๆเลยว่ะเฮ้ยย ยัยหมูเนี่ย
    #16,108
    0
  19. #16058 ชากุหลาบอุ่นอุ่น (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2562 / 12:40
    😊😊😊
    #16,058
    0
  20. #16023 -MILDร้อนนนน- (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 21:43

    ก็คือชั้นน่ะ เเพ้คนเเบบหมูที่สุดเลยเว้ยย คือเเบบบ อร่อกกกก น่ารักกก -พี่เเกงชอบกูพูดว่าชอบดิ่พี่!!5555
    #16,023
    0
  21. #15888 BaiTong23 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 เมษายน 2562 / 14:19
    พี่แกงคิดมากก
    #15,888
    0
  22. #15866 XxMsHKimse (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 15:03
    ตามมาอ่านจากขั้วฟ้า คือบับผมชอบนิยายคุณจะบ้า อ่านแล้วโคตรจะมีความสุขเลยยย ดีใจที่ชีวิตนี้ได้มาเจอไรท์555555555
    #15,866
    0
  23. #15837 peachmintxd (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 14:12
    อ่านมาจนถึงตอนนี้ก็ยังจะบอกว่า น่ารักกกกก ฮืออออ เป็นการจีบที่แบบฮืออน่ารักอ่ะ
    #15,837
    0
  24. #15774 withfluffyp (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2562 / 20:59
    รักความสดใสของน้องหมู ส่วนพี่แกงก็น่ารักเหมือนที่หมูว่านั่นแหละ อิอิ
    #15,774
    0
  25. #15672 Pammey88 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2562 / 23:47

    หมูชอบอะ ชอบหมู ชอบจังง

    #15,672
    0