แ ค่ ที่ แ ก ง (end.)

ตอนที่ 18 : 17 - สถานีที่ศูนย์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 39,495
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,196 ครั้ง
    25 ม.ค. 62

17

" ต่อไปนี้เธอ คงไม่ได้ไปด้วยกัน

ต่อไปนี้ คงคุยกันน้อยลง

ก็ความรักของเรา เธอทิ้งมันไว้ให้ฉัน

เพียงลำพัง เพียงลำพัง .. เราไม่ต้องไปด้วยกัน"



.
.




                 ระหว่างช็อโกแลตกับวนิลา เขาเลือกวนิล

            ระหว่างภูเขากับทะเล ลมทะเลเป็นหนึ่งในสิ่งที่เขาชอบที่สุด

            ระหว่างฤดูร้อนกับฤดูหนาว ไม่เห็นยากตรงไหน

             .. เขาเลือกฤดูหนาว

 

            … ”

 

            การเป็นลูกคนสุดท้องไม่มีอะไรยากเลยหากมันอยู่ในหมวดหมู่ของการเลือก เพราะทุกๆครั้งที่เลือกนอกจากเขาจะพอใจกับชอยส์นั้น คนในครอบครัวก็พาลยอมรับอย่างไม่มีเงื่อนไข

            หมูไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่มันนานพอจะทำให้น้ำตาเขาหยุดไหล เพิ่งรู้ว่าการมองประตูห้องตัวเองมันยากก็ตอนที่คิดต่อไปว่าถ้าเจอคนในห้อง จะปริปากพูดเรื่องราวหนักอึ้งเหมือนแบกเขาทั้งลูกนี้ไปได้ยังไง

            ชีวิตก็เหมือนการปีนเขา ข้ามลูกนี้ไปได้

             ลูกต่อไปอาจเป็นเอเวอเรสต์

 

            แกร๊ก

 

            เสียงบิดลูกบิดทำให้คนที่กำลังนั่งเรียงหนังสืออยู่บนพื้นหันไปมองคนที่เพิ่งกลับมา รอยยิ้มกว้างถูกส่งให้เจ้าของห้องตัวจริงที่มองมาที่เขาราวกับไม่อยากละสายตาไปไหน แต่คราวนี้มันต่างออกไป

           

            พี่แกง”

 

            ทั้งน้ำเสียง

            ทั้งสีหน้า

            ทั้งสายตา

 

            มีอะไรรึเปล่า? ใจเย็นๆ พี่อยู่นี่แล้ว”

 

            แล้วแกงก็ตระกองกอดคนที่ค่อยๆทรุดตัวลงบนพื้นเพื่อกอดเขาไว้ทั้งน้ำตา มือบางลูบผมอีกฝ่าย กระซิบบอกข้างๆหูว่าไม่มีอะไรต้องกังวล ทุกอย่างจะโอเค เจ็บตรงไหนรึเปล่า

 

            กลัวรึเปล่า .. ไม่เป็นไรนะ มันจะไม่เป็นไร”

 

            แกงไม่รู้ว่าเขากอดใครเอาไว้ในตอนนี้ แต่ไม่ใช่เด็กผู้ชายคนเดิมที่ออกจากห้องไปอย่างสดใสเมื่อเช้าแน่ๆ .. คนตัวเล็กกดจูบลงบนหน้าผากเด็กที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนจะขาดใจตาย มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เขาไม่รู้จะอธิบายยังไงแต่เขาเจ็บ

            ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าหมูกำลังสู้กับอะไร

 

            ใจเย็นๆก่อน มองหน้าพี่”

            พะ พี่แกง .. ฮึก พี่ครับ”

            มองพี่”

            … ”

            หายใจเข้าลึกๆ”

 

            ปลายจมูกที่แตะกันทำให้แกงรู้ว่าอีกคนทำตามเขาอย่างว่าง่าย เสียงสะอื้นเงียบไปแล้วแต่น้ำตายังไหลจากดวงตาที่แดงก่ำ .. มันทำให้แกงรู้ว่านี่คงไม่ใช่ครั้งแรกของวันที่มันร้องไห้

 

            ไม่อยากเป็นแล้ว”

            เป็นอะไร หืม”

            ไม่เซ็นสัญญาได้มั้ย” คนฟังขมวดคิ้ว มองลึกเข้าไปในดวงตาที่ทำให้เขาเข้าใจว่าทำไมทานตะวันถึงซื่อสัตย์กับดวงอาทิตย์ เพราะบางสิ่งนั้นแสนสดใส

            มันค้อมหัวลงเมื่อดวงอาทิตย์ละจาก ภักดีไม่มองฟ้าหาดาวดวงอื่น

 

            … ”

              ไม่เลิกกับพี่แกงได้มั้ย?”

 

            เหมือนกับเขานั่นแหละ

             จะดีจะร้าย

            ก็ยังเป็นดอกไม้ดอกนั้นของมันเสมอ

 

            หมู”

 

            เจ้าของชื่อไม่ตอบ ซบใบหน้าลงกับไหล่และร้องไห้จนเสื้อยืดสีเข้มที่แกงสวมชุ่มน้ำตา พอสังเกตดีๆก็รู้ว่าในมือมันกำซองเอกสารอยู่ แกงไม่ทำอะไรนอกจากดึงมาแล้วไล่สายตาอ่านช้าๆทีละบรรทัดอย่างคนที่พยายามจะประคองสติไว้ให้ได้มากที่สุด ในขณะที่อีกมือก็ลูบไหล่ปลอบคนในอ้อมแขน

            สิ่งที่ยากที่สุดของการใช้ชีวิต ไม่ใช่การแบกรับความผิดหวังหรือการเผชิญหน้ากับเรื่องแย่ๆ

 

            พี่แกง เค้าขอโทษ ฮึก .. ขอโทษครับ”

 

              แต่มันคือการยอมรับ

 

            ถ้ารู้มาก่อน จะไม่ทำเลย”

 

            ยอมรับว่าชีวิตไม่ได้มีแค่สุข

            ยอมรับว่าต้องเจอปัญหา

            ยอมรับว่ามันไม่ได้ราบรื่น

            ยอมรับว่าในผ้าใบผืนนี้จะไม่ได้เต็มไปด้วยสีสันที่สดใส

            ยอมรับว่าดอกไม้ทุกดอก

 

            ขอโทษนะครับ”

 

            ต้องโรยรา

 

              มองพี่”

 

              แม่เคยบอกเขาว่า เวลาที่ต้องการอะไรจริงๆให้พูดมันด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้น พูดด้วยแววตาที่จริงจังขึ้นและพูดออกมาด้วยสติ .. สติที่รับรู้ว่าหัวใจต้องการสิ่งเหล่านี้จริงๆ

 

            แกไม่ผิดอะไรเลย”

 

            ใช่

            ใช่แล้ว

            ไม่ผิดอะไรเลย

 

            ฝันกับพี่ อะไรมาก่อนกัน”

            … ”

            ไม่ใช่ความสำคัญ แต่อะไรที่อยู่กับชีวิตของแกมาก่อนกัน”

 

            คนที่น่าอิจฉาคือคนที่มีฝัน ฝันจริงๆ ไม่ใช่ฝันกลางวันหรือฝันเฟื่อง ฝันที่ต้องลืมตาตื่นมาแล้วพยายามทำมันทุกๆวันจนกว่าจะสำเร็จ ไม่มีคนเก่งถาวร ไม่มีผู้ชนะจริงจัง ชีวิตพาเราล้มลงอย่างพวกขี้แพ้ได้ทุกเมื่อ .. ดังนั้นการจะทำฝันฝันหนึ่งให้สำเร็จได้

            มันยาก

           

            ให้พ่อกับแม่ไปคุยกับบริษัทก่อนได้มั้ย หรือเราแอบคบกันก็ได้ .. นะครับ พี่แกง นะ”

 

            มันยากมากจริงๆ

 

            วันหนึ่งแกจะมีกลุ่มคนที่เขารักแกแบบไม่มีเงื่อนไข เขาจะพยายามสนับสนุนแกเท่าที่เขาทำได้ เขาจะมองไปที่แกแล้วภูมิใจในตัวแกทั้งๆที่แกก็แค่ยืนอยู่ตรงนั้น”

 

            แกงยิ้มบางๆ เกลี่ยหยดน้ำตาหยดหนึ่งออกจากใบหน้าของคนที่เขาประคองแก้มไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง จู่ๆก็เข้าใจเนื้อเพลงท่อนหนึ่งของบอย ตรัยขึ้นมา

 

            และเขาจะเชื่อในตัวแก ถ้าแกบอกเขาว่าแกไม่มีใคร ความรักของแกมีไว้ให้พวกเขา พวกเขาก็จะเชื่อ .. แล้วแกจะเลือดเย็นขนาดที่หลอกพวกเขามั้ย? หมู แกเป็นคนที่ซื่อสัตย์ที่สุดคนหนึ่งที่พี่รู้จัก”

            พี่แกง .. ”

              อย่าเลิกเป็นคนคนนั้นเพราะพี่เลยนะ”

 

            มีบางอย่างแตกสลายและแกงได้ยินมันชัดเจน เขาไม่ได้ไม่เจ็บ แต่เขาร้องไห้ไม่ได้

            เพราะถ้าเขาร้องไห้

            เพราะถ้าเขาเจ็บให้มันเห็น

 

            แล้วจะให้เค้าไม่เห็นแก่พี่แกงเหรอ มันทำไม่ได้ คะ ใครจะไปทำได้วะ”

 

            มันจะแบกรับอะไรไม่ได้อีกเลย

 

            ค่อยๆคิดดีมั้ย ใจเย็นๆก่อน”

            ไม่เลิกได้มั้ย ขอร้อง”

 

            หมูกอดอีกคนไว้แน่น .. มันเป็นกอดที่แนบแน่นจนแกงรู้สึกเจ็บ คนตัวเล็กกว่าไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่ซบใบหน้าลงกับไหล่กว้าง สูดเอากลิ่นน้ำหอมจางๆ

 

            อย่าเลิกกับเค้าได้มั้ย อึก เค้าขอร้อง .. นะครับ”

           

              และเก็บคำขอร้องที่เขาอยากตอบรับไว้ในใจเงียบๆเท่านั้น

 

 

 


 

 



 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




/

;

 

 

            เอาจริงดิ”

            เออ”

            กูจะจุดละนะ”

            สัด เอามานี่” แกงคว้าไฟแช็กที่เคยยึกยักไม่ยอมจุดสักทีมาไว้ในมือ มันทำตาโตมองเขาที่คาบบุหรี่ไว้ในปากแล้วเริ่มต้นสูบ .. ไม่ได้ติดแต่ไม่ได้สูบมาโคตรนานแล้ว

 

            เรียกกูมาจากแบริ่งเพื่อสูบบุหรี่กับมึงเนี่ยนะ ถามจริงๆ?”

            มึง”

            ครับเพื่อน”

            เคย”

 

            ไม่ปกติแล้ว

            ไม่ปกติสุดๆ

            รูมเมทหลายปีอย่างเขาน่ะรู้จักมันดี ไอ้อาการแบบนี้เห็นไม่บ่อย แต่ก็พอเดาได้ว่ามันคงมีเรื่องให้คิด .. เคยมองถนนตอนตีสองสี่สิบเจ็ดนาทีที่ไร้รถสัญจรเพราะเรานั่งมากันในซอยลึกๆแถวๆคอนโดของแฟนแกง

            สามย่านเวลานี้คึกคักแค่ถนนเส้นหลัก

            ก็ดีแล้ว .. ความเงียบมันทำให้ความคิดเริ่มตะโกน พอมันตะโกนคับใจ ปากก็พาลพูดเรื่องราวในนั้นออกมาจนหมด เหมือนกับที่แกงกำลังทำตอนนี้

 

              มึงเคยเลิกกับแฟนมั้ยวะ”

            ก็ต้องเคยดิ”

            มัน .. เจ็บมากมั้ยวะ”

 

            ตอนเด็กๆ ก่อนจะไปฉีดยา พ่อกับแม่มักจะบอกเราว่ามันเจ็บเหมือนมดกัด

            โตขึ้นอีกหน่อย ถ้าเล่นอะไรแผลงๆกับเพื่อน มันจะบอกเราว่าเจ็บกว่ามดกัดนิดเดียว

           

            ก็ขึ้นอยู่กับว่าระหว่างมึงกับเขา รากความสัมพันธ์มันดิ่งลงไปลึกเท่าไหร่ในใจมึงล่ะมั้ง”

 

             แล้วจะแบกรับความเจ็บปวดนั้นได้มั้ย

            แล้วจะทำใจยอมรับมันได้มั้ย

 

            ทำไมถึงจะเลิกล่ะ”

            … ก็ไม่ได้อยากจะเลิก”

            โดนพ่อแม่น้องเขาบังคับเหรอ?”

            ก็เปล่า”

            เรื่องงานมันสินะ” เคยมองวันสีขาวขุ่นที่เพื่อนพ่นออกไปกลางอากาศ มันสูบเป็นมวนที่สองแล้ว .. และเขาตระหนักได้ในวินาทีนั้นว่ามันกำลังแตกสลาย

            คนที่เงียบที่สุดนี่แหละที่น่ากลัวที่สุด

            คนที่ไม่ค่อยพูดความรู้สึกตัวเอง

            คนที่เข้าอกเข้าใจนี่แหละ

 

            ค่าย .. ออกสัญญามาให้เลิกกัน จะพูดยังไงดี มันต้องเข้าไปแบบไร้ชนักติดหลัง กูเข้าใจนะว่ามันจะเป็นสินค้ามูลค่าสูงของเขาและเขาต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อผลักดันมัน”

 

            ที่แบกรับทุกอย่างเอาไว้มากกว่าใครๆ

 

            กูเข้าใจทุกอย่างเลย”

            แกง”

              แต่ .. กะ กู อึก ยอมรับไม่ได้สักอย่าง”

 

            มันร้องไห้ไม่บ่อย

            แทบจะไม่เคยร้องไห้ให้เห็นเลยก็ว่าได้

 

            ใครจะอยากเลิกวะ ให้กูเลิกกับมันได้ยังไง ฮึก .. ไอ้เหี้ย ทำไมต้องเป็นกูกับมันวะ”

 

            ไม่ต้องถามเลย มันคงทำตัวเข้มแข็งปลอบคนอีกคนที่เผชิญปัญหาอย่างคนที่แก่กว่าเก้าปีถึงได้มาร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังกับเขาในซอยมืดๆแบบนี้

            เคยวางมือลงบนไหล่เพื่อนสนิทก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ

 

            แล้วน้องมันว่ายังไง”

            มันขอร้องกูบอกว่าอย่าเลิกกับมันได้มั้ย แต่มึงก็รู้เคย”

            … ”

            ไม่ทำก็ไม่ได้”

            แต่มันเลือกมึงนะ”

            มันไม่จำเป็นต้องเลือกเลยด้วยซ้ำ กูกับฝัน มันเทียบกันไม่ได้เลย มันวัดอะไรไม่ได้เลย แต่มันควรคว้าทุกโอกาสไว้ .. ทุกๆโอกาสต่อให้มันต้องเสียใจกับสิ่งที่มันต้องทิ้งไว้ข้างหลัง เราผ่านมันมากันหมดแล้วเคยและกูอยากให้มันผ่านกูไปเหมือนกัน”

 

            เพราะโตแล้ว ถึงเข้าใจ

              .. ว่ารักไม่ใช่ทุกอย่าง

 

            ที่ผ่านมา เวลามันพูดถึงความฝัน ฮึก ตามันจะเป็นประกายและนั่นคือส่วนที่กูชอบที่สุดในตัวมัน มันที่พยายามทำทุกๆอย่าง มันที่ตะเกียกตะกาย”

            … ”

            มึงก็รู้ว่าเราจะไม่ได้ทุกอย่างที่เราต้องการ กูก็อยากจะมีมันเคยและกูรู้ว่ามันจะไม่เข้าใจ”

            อืม” คนตัวโตกว่ารับคำในลำคอเพราะบางเรื่อง ต่อให้เราเก่งแค่ไหน ถ้าวัยมันไม่ใช่ .. มันก็ไม่เข้าใจ ต้องผ่านไปเอง ต้องล้มเอง ลุกเอง

            ต้องเจ็บเอง

 

            กูเคยคิดนะว่าถ้าวันไหนกูรักมันมากๆ กูจะไม่ยอมให้มันไปเจอสิ่งดีๆ”

 

            แกงแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา

            มันแสบและเจ็บ

            เจ็บที่ต้องก้มหน้ายอมรับ

 

            แต่ไม่ใช่เลย มะ ไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด .. กูกลับอยากให้มันเจอแต่สิ่งดีๆ กูกลับอยากเห็นมันประสบความสำเร็จ อยากเห็นมันทำสิ่งที่มันรัก อยากให้มันได้เติบโตเป็นคนที่มันอวดพ่อกับแม่ว่าจะเป็นให้ได้มาตลอด”

           

            เจ็บ

            โคตรเจ็บเลย

 

            มันจะเข้าใจมั้ยวะ”

            … ”

            สักวันมันจะเข้าใจมั้ย”

 

            แกงไม่รู้เลย

            เขาไม่รู้อะไรเลย

 

              ว่ากูรักมันมากแค่ไหน”

 

 

            /

 

 

            ตีสี่สามสิบสี่นาที

            ผมมองนาฬิกาเรือนนั้นในความมืด สอดตัวลงใต้ผ้าห่มหลังจากแปรงฟันและล้างมือกลบกลิ่นบุหรี่ที่สูบไปเกือบครึ่งซองในเวลาสั้นๆ .. ผมมองใบหน้ามันที่ยังมีคราบน้ำตาให้เห็นจางๆในความมืด ลูบผมที่ยาวแล้วนั่นช้าๆและการกระทำแบบนั้นทำให้มันลืมตาตื่น

 

            … ”

 

            เราไม่ได้คุยอะไรกันเลย แค่สบตากันเงียบๆในความมืดและเป็นผมเองที่ยื่นหน้าไปจูบมันโดยไม่ลืมที่จะปิดเปลือกตาลง แล้วผมก็เห็นมันในชุดนักเรียนผิดระเบียบตั้งแต่หัวจรดเท้า

 

            ‘พี่’

            ‘ครับ?’

            ‘ทำไมพี่มาขายข้าวแทนป้าไก่อะ’

 

            หนึ่งปี

            มันก็ไม่นานหรอก

 

            ฝันร้ายรึเปล่า?”

            เปล่าครับ”

 

            แต่เป็นช่วงเวลาที่โคตรมีค่าเลยสำหรับชีวิตผม

            ทุกๆวันที่มีมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต .. มันโคตรพิเศษ

           

            นอนเถอะ”

            พี่แกง”

            หืม”

 

            ขอโทษนะ

            พี่ขอโทษจริงๆ

            .. แกจะมาเอาอะไร

           

            รักนะครับ”

 

              กับคนที่ในตอนนี้ทำได้แค่รักแกอย่างดีที่สุด

           

            รักพี่แกง รักมากๆ รักเหมือนจะตายเลย”

            ห้ามตายดิ” ผมยิ้มบางๆให้มันที่ทำท่าเหมือนคนจะร้องไห้ จูบแก้มชื้นๆ ไล้จมูกโด่งรับกับรูปหน้าของมันด้วยอวัยวะเดียวกัน มันสะอื้นเบาๆจนต้องคว้ามือมันไว้ สอดประสานนิ้วเข้าหาราวกับจะย้ำ

            ผมบอกรักมันเป็นพันๆครั้งในความคิด

 

            แกต้องเป็นนักร้องที่ได้ร้องเพลงที่ตัวเองแต่ง”

 

            และบอกย้ำอีกเป็นพันๆครั้งในการกระทำ

 

            ต้องมีหน้าแกอยู่บนปกซีดี .. ต้องมีคอนเสิร์ตเป็นของตัวเองด้วยนะ”

 

            ผมยิ้มกว้างกว่าเดิมแต่มันคงดูไม่ดีนักเพราะทุกสิ่งทุกอย่างตีตื้นขึ้นมาในอกจนผมรู้ว่ารูปหน้าตัวเองกำลังบิดเบี้ยว ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทุกๆที่

            ผมไม่รู้หรอกว่าแม่เจ็บปวดเท่านี้มั้ยตอนที่เสียพ่อไป เพราะนั่นคือการสูญเสียแบบที่หาตรงไหนในชีวิตก็หาไม่เจอแล้ว แต่พอคิดไปคิดมา ตายไปจากชีวิต มันคงไม่เจ็บเท่าการจำเป็นต้องตายไปจากใจ

            ผมไม่รู้เลย

            มันจะเจ็บเท่าไหนกันนะ

 

            “แล้วอย่าคิดล่ะ ว่าฝันมันจะไปมีความหมายอะไรถ้าไม่มีพี่”

            “ … ”

 

            หรือมันไม่ต้องหายไปจากใจผม

            ใช่สิ

            ผมจะเก็บมันไว้

            เก็บมันไว้อย่างดี

 

              ฝันนี้มีความหมายเพราะแกนะ”

 

             แล้วเราก็ร้องไห้ออกมา

 

            พี่จะคอย อึก ดูแกเติบโต ตะ ตรงไหนก็ได้ในชีวิตแก .. เสมอ

 

              เราทั้งคู่

 

 


 

 



 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




/

;


 

              แกงทำตัวปกติเมื่อพระอาทิตย์ขึ้น เขาลุกจากฟูกก่อนหมูที่น่าจะตื่นสายเพราะทั้งร้องไห้ทั้งสารพัด .. จริงๆเขาก็เหนื่อย แต่คงไม่เท่ามันหรอก

            หมายถึงต่อจากนี้

 

            กินข้าวผัดมั้ย” แกงกระซิบถามคนที่ยังนอนอยู่ในกองผ้าห่มหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วเบาๆ กดจมูกลงบนกลุ่มผมแลหน้าผากของเด็กที่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมาตอบแต่พยักหน้าอยู่กับหมอน

            ไม่เห็นจะอร่อยตรงไหน ข้าวผัดฝีมือเขาน่ะ

            แกงเปิดตู้เย็น ลิกดูนั่นดูนี่เผื่อว่าอันไหนหมดอายุแล้วจะได้เก็บไปทิ้ง เขาเริ่มแปะโน้ตไว้ในตู้เย็นว่ามันควรซื้อน้ำเปล่าไว้ในห้องเยอะๆและลดพวกน้ำอัดลมบ้าง รู้ตัวอีกทีก็แปะไว้ตรงนั้นตรงนี้จนทั่วเหมือนมนุษย์ขี้บ่นที่ชอบจัดแจงทุกอย่างในชีวิตคนอื่น

            แต่ก็นั่นแหละ .. เขาเป็นแค่กับมัน

            คนตัวบางพรูลมหายใจออกมาเมื่อพบว่าวัตถุดิบในการทำข้าวผัดขาดไปสองสามอย่าง สุดท้ายก็ต้องจำใจลงไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อข้างคอนโดพร้อมกับผมยุ่งๆ

 

            แก ฉันได้ยินมาว่าน้องหมูอยู่คอนโดนี้นะ”

            จริงดิ! ถ้าเรารออยู่แถวนี้จะได้เจอมั้ยอะ”

            น้องเขาน่าจะระวังตัวมากขึ้นแล้วนะ ถึงจะยังไม่คอนเฟิร์มเมมเบอร์ในวงก็เหอะ” แกงกับไข่ไก่สดหนึ่งแพ็คในมือหันไปมองผู้หญิงสองคนที่ยืนต่อแถวคิดเงินอยู่หน้าเคาน์เตอร์

           

            ถ้าเกิดเจอน้องเขาออกมากับแฟนนี่พีคเลยนะ”

            ไม่น่ามีแฟนนะ เห็นคนในทวิตเตอร์คุยกันว่าน้องไม่สนใจผู้หญิงเลย”

              หรือเป็นเกย์วะ”

            บ้าเหรอ หล่อขนาดนั้น”

            หล่อแล้วเป็นเกย์ไม่ได้เหรอยะ”

            เสียดายแย่เลย ไม่น่าเป็นหรอกแก”

 

            แกงนิ่งไปพักใหญ่ มองตามแผ่นหลังในเสื้อยืดสีสดใสที่เดินหายออกไปจากร้านเมื่อพนักงานใส่ของทั้งหมดลงถุง .. กลายเป็นเขาเองที่ยืนจมอยู่กับความคิดและก้อนสะอื้นก้อนโต

 

            รับอะไรเพิ่มมั้ยคะพี่?”

            อ๋อ .. ไม่ล่ะครับ ขอบคุณครับ”

           

            วูบหนึ่งเขาคิดว่า มันจะเป็นไปได้จริงๆมั้ยนะ ถ้าเราแอบคบกัน .. ไม่ได้หรอก เขายอมรับมันไม่ได้เพราะนอกจากมันจะเป็นการทรยศต่อความรู้สึกของคนที่จะรักหมูอย่างไม่มีเงื่อนไขในอนาคตแล้วตัวค่ายเองก็ไม่มีทางที่จะจับไม่ได้

            มันเป็นไปไม่ได้เลย

 

            ทั้งหมดสองร้อยสิบสี่บาทค่ะ”

 

            ทั้งคบกันต่อไป   

            หรือแอบคบกันก็ตาม

 

            พี่คะ?”

            ขะ ขอโทษครับ”

 

            และการที่ฝันของเด็กคนหนึ่งจะเป็นจริงได้นั้น .. มันต้องไม่มีเขา

            แกงหิ้วถุงพลาสติกเดินเอื่อยๆกลับเข้าคอนโด ที่จริงที่นี่ค่อนข้างเคร่งครัดกับคนที่จะเข้าออก ดังนั้นเขาเลยหายห่วงว่าในอนาคตความเป็นส่วนตัวของหมูจะโดนรุกล้ำมั้ย

            กลายเป็นว่าตอนนี้ เขากำลังวาดฝันอนาคตของมันที่ปราศจากเขาโดยในนั้นคือมันยังมีความสุขดี

 

              แม่ .. ขอร้องได้มั้ยครับ?”

 

            คนตัวบางกับเสื้อยืดสีพื้นยืนนิ่งอยู่ตรงทางเข้า มองแผ่นหลังกว้างกับใบหน้าเคร่งเครียดที่ยืนอยู่ที่ระเบียง น้ำเสียงเว้าวอนที่กระท่อนกระแท่นทำให้เขารู้ว่ามันกำลังจะร้องไห้อีกครั้ง

           

            ไม่เป็นแล้วแม่ ไม่อยากเป็นแล้ว ทิ้งให้หมดเลย .. พ่อกับแม่ฟังโมกข์บ้างได้มั้ยวะ!”

            หมู” แกงวางมือลงบนไหล่ที่สั่นเทิ้ม กระซิบบอกอีกคนว่าให้พูดดีๆ ให้ใจเย็นๆ กดจูบลงข้างขมับเด็กที่เสียใจจนพาลไปทุกที่ พาลโกรธแม้กระทั่งคนที่สนับสนุนมาตลอดอย่างคนในครอบครัว

            ไม่ดีเลย

 

            ก็เข้าใจแล้วไงว่าพ่อกับแม่ทำอะไรไม่ได้ โมกข์ก็จะไม่เซ็นไง”

 

            ไม่ดีเลยสักนิด

            เพราะต่อให้วันหนึ่งมันไม่มีเขา มันก็ยังมีครอบครัว

            มีมาตลอด

 

              พี่แกงจะตัดสินใจยังไงมันเกี่ยวอะไร! นี่ชีวิตโมกข์!”

 

            แกงสะอึก เข้าใจว่าทำไมมันพูดแบบนั้น .. คงไม่พ้นพ่อกับแม่มันถามว่าเขาคิดยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่นั่นทำให้เขาเจ็บ การปกป้องในแบบของมันทำให้เขาเจ็บ

            เพราะลึกๆแล้วเขารู้ดี

 

            ไม่เลิกไงแม่ แล้วก็ไม่เป็นด้วย .. ไม่ได้ลืมว่าตัวเองเริ่มมายังไง ตะ แต่ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว”

            เอาโทรศัพท์มา”

 

            ว่าไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่อยากให้ลูกได้ดี

 

            แม่อย่าเถียงดิวะ!”

           

            แกงไม่รอให้อีกคนส่งโทรศัพท์ให้ เขาแย่งมาจากมันที่หงุดหงิดจนขึ้นเสียงใส่แม่ตัวเองอีกครั้งก่อนจะเดินเข้าห้องแล้วล็อประตูกระจกที่ระเบียง ทิ้งเด็กบางคนให้โวยวายและทุบสิ่งที่คั่นเราไว้อยู่แบบนั้น

 

            พี่แกง!”

            … ”

            พี่แกงเปิดดิวะ!!”

            ครับคุณแม่”

 

            แกงจำไม่ได้แล้วว่าดูหนังเรื่องมหา’ลัยเหมืองแร่มากี่ครั้ง มันสอนอะไรเขาหลายอย่าง แต่สุดท้ายสิ่งที่ยังคั่งค้างอยู่ในใจ .. คือมันเป็นไปได้จริงๆใช่มั้ยนะ ไอ้ที่บอกว่า เอาผมไปฆ่าให้ตาย ผมก็รักคุณ

 

            [น้องแกง คุณแม่กับคุณพ่อขอโทษจริงๆนะคะ]

              ครับ ผมเข้าใจครับ”

            [เรายื้อไปก่อนดีมั้ยลูก คุณพ่อเขาไปคุยกับค่ายแล้ว มันยังยืดเวลาได้อีกหน่อย ทำยังไงดีล่ะคะ .. เขาไม่ยอมเซ็นหรอก เขาเชื่อแต่น้องแกง]

            ครับ”

 

            พอมาถึงตอนนี้

            ตอนที่สบตามันที่เต็มไปด้วยน้ำตา มันที่ค่อยๆทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้วตะโกนใส่ว่าเขาใจร้ายยังไงกับมัน ก็ทำให้เขารู้ว่าคงเป็นไปได้จริงๆ

 

            ผมจะคุยกับน้องให้นะครับ”

            [น้องแกง]

 

            เพราะตอนนี้เขาเหมือนกับกำลังจะตาย

            และในชั่ววินาทีที่ถูกผลักตกลงไปในเหว

 

            คุณพ่อกับคุณแม่ .. ”

 

            เขาก็ยังรักมัน

 

            ไม่ต้องห่วงอะไรแล้วนะครับ”

 

            รักแต่มันซ้ำๆ

 

 

/

 

 

              สถานีต่อไป .. ราชดำริ ประตูรถจะเปิดออกทางด้านซ้าย

              ขอบคุณค่ะ

 

              แกงมองออกไปด้านนอก ฟ้ามืดแล้ว .. เวลาผ่านไปไวทั้งๆที่เราไม่ได้ทำอะไรนอกจากนอนร้องไห้แล้วกอดกันอยู่บนฟูกนอนจนแสงสุดท้ายของวันไล้ใบหน้าของคนที่แกงตระหนักได้แล้วว่ามันอ่อนแอเหลือเกิน

           

            พี่แกง”

            หืม”

            พี่แกงคุยอะไรกับแม่”

 

            เสียงของมันอู้อี้ผ่านแมสก์สีดำที่สวมอยู่ แกงยิ้มบางๆ ส่ายหัวให้เชิงบอกว่าไม่ได้คุยอะไรที่สำคัญ เขาแตะแก้มมันที่ยืนแอบอยู่ที่ซอกหนึ่งของรถไฟฟ้า ใช้ตัวเองบังมันไว้อย่างคนที่อยากปกป้องเสมอ

 

            กลับบ้านไปก็คุยกับเขาดีๆ ใครจะรักแกเท่าพ่อกับแม่อีก ไม่มีหรอก”

            พี่แกงก็ไม่เท่าเหรอ?”

 

            คำถามซื่อๆกับแววตาแบบนั้นทำให้บางคนเจ็บ มันเจ็บที่ใจเมื่อค้นพบว่าตัวเองยังไม่เคยบอกรักมันเลยสักครั้ง แต่จะให้ทำยังไงได้ บอกออกไปตอนนี้จะทำให้มันเป็นแผลที่ใหญ่กว่าเก่า

            มันคงจะต้องจมอยู่กับคำถาม

            คำถามที่คอยหลอกหลอน วิ่งไล่ตามอยู่แบบนั้นซ้ำๆ

 

            เป็นเด็กดีนะรู้มั้ย”

            เค้าก็เป็นเด็กดีของพี่แกงมาตลอด”

 

              ว่าทำไมคนรักกัน .. ถึงต้องทำแบบนี้

 

            จริงเหรอ”

            จริงสิ”

 

            แกงยิ้ม

            นึกอยากจะร้องไห้

            ร้องอยู่แบบนั้น ร้องจนถึงจุดหนึ่งที่ไม่ต้องแบกรับอะไร

 

            มันจะยังเป็นแบบนั้นใช่มั้ย .. เหมือนที่แกเคยบอกว่าถ้าพี่บอกว่าซ้าย แกก็จะซ้าย”

 

            หมูเลิกคิ้วก่อนจะพยักหน้าหงึกหงัก เพราะที่ผ่านมาก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

            ไม่ว่าพี่แกงจะพูดอะไร เขาก็จะเชื่อ

 

            ให้” แกงยิ้มอีกครั้งเพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น เขาคงจะร้องไห้ มันเกินความสามารถของเขาไปแล้วในตอนนี้และมันทำให้เขาได้รู้ว่าการรักใครสักคนมากๆมันทำให้เราทำอะไรเกินใจตัวเองได้เสมอ

            แฟลชไดร์ฟที่ใช้แลกเพลงกันมาตลอดถูกส่งให้เด็กที่งอแงจนไม่ยอมปล่อยมือออกจากมือของแกงเลยสักวินาที

            โรแมนติกจัง แฟนใครเนี่ย”

            แฟนแกไง”

            … ”

            แฟนแกคนเดียวเลย”

 

            อือ

            จะเป็นแฟนแก .. แค่คนเดียว

           

            หมู”

 

            รถไฟฟ้าที่เคลื่อนไปไวทำให้ภาพวิวเบลอจนตามองไม่ทัน มันเขยื้อนเล็กน้อยตอนที่รถอีกขบวนเคลื่อนสวน แกงเซไปด้านข้างและฝ่ามืออบอุ่นรั้งเอวเอาไว้ .. มันยิ้มให้เขาใต้ผ้าปิดปากสีดำสนิท ดวงตาช้ำๆที่วาดเป็นเส้นโค้งนั่นฟ้องว่ามันดีใจขนาดไหนที่ได้ทำอะไรเล็กๆน้อยๆเพื่อเขา

            และเขาก็ดีใจ

            ที่จะได้ทำอะไรๆเพื่อมันบ้าง

 

              เลิกกันนะ”

 

            ตี๊ด ตี๊ด ตี๊ด

 

            … ”

            เลิกกันเถอะ”

 

            เคยมีคนบอกไว้ว่าเวลาที่เรารถล้มหรือเป็นแผล เราจะเจ็บจนชา .. ร่างกายกำลังหลอกเราว่ามันไม่เจ็บขนาดนั้นหรอก ไม่เจ็บ อย่าร้อง ลุกขึ้น ต้องไปหาหมอนะ อดทนไว้ก่อน

            ไม่เจ็บ

 

            พี่แกง”

 

            ไม่เจ็บเลย

 

            ขอร้อง”

 

            เสียงประตูรถไฟฟ้าที่ปิดลงทำให้แกงรู้ว่าอีกไม่กี่สถานเขาจะถึงบ้าน บ่อยครั้งเขาเกลียดความเคยชินที่มันทำให้เรารู้จักจัดสรรเวลา เรารู้ว่าถ้าเขานัดสิบโมง เราต้องออกจากบ้านตั้งแต่กี่โมง

            ถ้าเราจะบอกเลิกแฟนคนแรกที่เรารักเขาฉิบหาย

            เราต้องบอกตอนไหนให้มันถึงจุดที่ยาชาจะหมดฤทธิ์พอดี

 

              “ขอร้อง .. ยะ ยอมทุกอย่างเลย เค้าขอร้องได้มั้ย?”

 

            แกงมองน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตาที่เคยสดใส ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวไม่เป็นรูปหลังจากถอดแมสก์ออกโดยไม่สนใจว่าใครจะมองมันยังไง

 

            แต่เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะกลับมาเป็นดวงอาทิตย์ที่ทานตะวันทุกดอกเงยหน้าขึ้นเพื่อมองแล้วหลงรัก

            เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่ามันจะก้าวผ่าน

            .. ซากปรักหักพังของความสัมพันธ์ที่เขาโค่นมันลงเองกับมือ

 

              พี่แกง อย่าใจร้าย อึก กับเค้านักเลย”

 

            เขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสักวันมันจะโตขึ้นเพื่อเข้าใจ

           

            พี่ขอโทษนะ”

 

            พี่รักแก

            พี่จะไม่มีวันหยุดรักแก

 

            “ดูแลตัวเองดีๆ”

 

              สถานีต่อไป .. ตลาดพลู

 

            อย่าเจ็บป่วย”

            พี่แกง ฮึก .. พี่แกง อย่าปล่อยมือได้มั้ย”

            เติบโตขึ้นเป็นคนที่ตัวเองชอบนะ”

 

              ประตูรถจะเปิดออกทางด้านซ้าย .. ขอบคุณค่ะ

 

            ยะ อย่าปล่อยมือ อย่าปล่อย ฮึก อย่าปล่อยนะครับ ได้โปรด”

            .. มาส่งได้แค่นี้”

 

            แล้ววันนั้นแกงก็ได้รู้ ว่ามีหนึ่งคน

            มีคนหนึ่งคนที่เป็นเด็กดีสม่ำเสมอ

 

              พี่ขอโทษนะหมู”

 

            และเขาขอบคุณมันที่ยังเชื่อฟังกัน เพราะหากว่ามันไม่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อร้องไห้ตอนที่เขาสะบัดมือมันออกเพื่อเดินผ่านกรอบประตูรถไฟฟ้าที่กำลังจะปิด

            ความตั้งใจของเขาคงแหลกเหลวไม่เป็นท่า

 

            … ”

 

            รถไฟฟ้าเคลื่อนออกจากชานชาลาแล้ว แต่มีบางคนยังยืนอยู่ตรงนั้น มองพื้นที่ว่างเปล่าตรงหน้า มันเว้าแหว่ง เป็นรูโหว่อยู่เช่นนั้นกลางใจของเขา .. แกงพยายามยิ้ม ปลอบตัวเองในใจเป็นพันครั้งว่าทำได้ดีแล้ว

            ทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว

            มันถูกที่สุดแล้ว

 

            ฮึก พะ พี่ขอโทษ”

 

            ไม่ปล่อยมือไม่ได้

            มีกันต่อไปก็ไม่ได้อีกเหมือนกัน

            และสถานีต่อไปของมัน

           

            “พี่รักแก .. รักแกจริงๆ”

 

              ต้องไม่มีเขา








tbc.







































#แค่ที่แกง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.196K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16,756 ความคิดเห็น

  1. #16745 karnll518 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 13:56

    นองงงงน้ำตานองงงง~

    #16,745
    0
  2. #16698 MiniMonkey (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2563 / 00:19
    ร้องไห้ม่ะไหวแร้วววว สงสารน้องหมู_พี่แกง มันรุสึกไปด้วยจิงๆๆ
    #16,698
    0
  3. #16683 Lalinpk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2563 / 21:27
    เจ็บจนชาจริงๆ
    #16,683
    0
  4. #16661 bosszs (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2563 / 12:12
    น้ำตาไหลเลยแอแงงงง
    #16,661
    0
  5. #16659 Remix Nickname (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 13:40

    น้ำตาไหลเอง
    #16,659
    0
  6. #16657 eenir (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 18:18
    กลับมาอ่านอีกรอบก็ยังร้องไห้เหมือนเดิม ฮึก
    #16,657
    0
  7. #16654 FaJa0702 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 20:28
    ขอร้องเลยพี่เเกงงงงงงงง
    #16,654
    0
  8. #16646 Yinggi11 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 22:57
    ....//ซับน้ำตา
    #16,646
    0
  9. #16631 TUN (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 21:51

    เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะทุกคน

    #16,631
    0
  10. #16625 applepie13 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 21:32
    เติบโตมาเป็นเด็กดีนะหมู เป็นพระอาทิตย์อีกครั้ง
    #16,625
    0
  11. #16615 thongda (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 17:30
    เสียน้ำตาเป็นลิตรแล้ว แงงงงงงงงง
    #16,615
    0
  12. #16591 4tomorroww (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 13:43
    ร้องไห้เหมือนหมา ซึมยิ่งกว่าส้วมซึมอีกตอนนี้ ㅠㅜ ㅠㅠ
    #16,591
    0
  13. #16588 faiirypeach (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 13:05
    น้ำตาไหลเลย เจ็บปวดทั้งคู่เราคนอ่านก็เจ็บปวดไปด้วยเลยㅠㅠ
    #16,588
    0
  14. #16587 e_elaiya2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:30
    ร้องไห้ หลังจากที่ไม่ได้อ่านนิยายละร้องไห้มานาน
    #16,587
    0
  15. #16586 e_elaiya2 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 01:30
    ร้องไห้ หลังจากที่ไม่ได้อ่านนิยายละร้องไห้มานาน
    #16,586
    0
  16. #16579 lloollii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 00:57
    ร้องไห้เป็นหมา
    #16,579
    0
  17. #16558 Defnan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มีนาคม 2563 / 23:28
    ฮืออออ โคตรเจ็บปวด
    #16,558
    0
  18. #16537 MyUniverseOSH (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2563 / 12:28

    ร้องไห้เหมียนหมาที่แท้ทรู
    #16,537
    0
  19. #16519 Whan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:33

    หมอนเปียกเลย ฮือออ

    สงสารพี่เเกง สงสารหมู ยังรักกันแต่ไปต่อไม่ได้จริงๆ

    #16,519
    0
  20. #16511 Deuxnxay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:02

    ไม่ไหวอะไรท์ .......ทำไมใจร้ายขนาดนี้ ....ใจเจ็บไปหมด สงสารแกง สงสารหมู
    #16,511
    0
  21. #16491 boonaui (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:10
    ใจรับไม่ไหวแล้วว
    #16,491
    0
  22. #16488 moanotai (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:29
    เศร้าอ่ะ สงสารทั้งคู่เข้าใจหมูเราเคยเจอสถานการณ์แบบที่ทำอะไรไม่ได้ร้องแม่งอย่างเดียว ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง ส่วนมุมของข้าวแกงก็เข้าเหมือนกันเพราะรักและหวังดีกับน้องมันจริงๆ
    #16,488
    0
  23. #16486 dusita361 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:32

    โห​..... ทำไงดี​ เศร้ามากเลย
    #16,486
    0
  24. #16477 maydaywit (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มกราคม 2563 / 14:29
    ร้องไห้เหมียนหมาเลย 😭😭
    #16,477
    0
  25. #16473 Mrmixx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 มกราคม 2563 / 23:02
    ไม่รู้จะเม้นอะไร เศร้ามาก อินจัด
    #16,473
    0