ขั้ ว ฟ้ า ข อ ง ผ ม (end.)

ตอนที่ 14 : chapter 13 - หน้าที่กับหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 116,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,797 ครั้ง
    6 ม.ค. 61




just stand by him. do not give up

because you know .. you know from the moment you met him

he's worth it



/

 


เจ มึงพาคุณตามาทางนี้ก่อน .. ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวทานยาก็ดีขึ้น ถ้าอยากจะอาเจียนบอกเจได้ตลอดเลยนะครับ ขั้วฟ้าบอกคุณตาอย่างใจเย็นแม้ว่าตอนนี้เขากำลังวุ่นแทบบ้าตายอยู่แล้ว หลังจากงานเลี้ยงแสดงความยินดีที่ลูกชายของคุณตาคนเก่าคนแก่ประจำหมู่บ้านกำลังจะมีลูกแฝด เด็กๆและชาวบ้านมากกว่าครึ่งก็มีอาการอาหารเป็นพิษโดยพร้อมเพรียงกันอย่างรุนแรง ทั้งถ่ายท้องและอาเจียน มีไข้ หนาวสั่น อีกทั้งที่มาของอาการป่วยก็ยังไม่แน่ชัด

 

คุณหมอเพียงคนเดียวบนดอยแห่งนี้นั้นยังหลับไปไม่ถึงสองชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ ขั้วฟ้าเดินไปทางนั้นทีทางนี้ที เร่งรีบกับการวินิจฉัยอาการที่แม้จะดูคล้ายๆกันแต่แต่ละคนก็แพ้ยาหรือตอบสนองต่อยากันคนละตัวไปอีก จากที่ปกติมีพยาบาลคอยช่วยเหลือจนทุกอย่างรวดเร็วและรับมือได้ก็กลายเป็นว่าค่อนข้างจะติดขัดเพราะเพื่อนทั้งสองคนไม่มีความชำนาญในด้านนี้เลยซักกะนิด

 

เหี้ย กูกลัวว่ะ

หายใจไม่ทันเลย เมื่อกี้เพิ่งวิ่งไปอุ้มเด็กที่อยู่บ้านหลังที่ติดกับผู้ใหญ่บ้านมา อ้วกเต็มเลย น่าสงสารเหี้ยๆ แล้วทำไมพวกเราไม่เป็นอะไรกันเลยวะ

นั่นดิ ละน้องปริ้นซ์ยังไม่ตื่นอีกเหรอวะ ขั้วฟ้าที่ต้องผละออกมาจากอ้อมกอดของครูอาสาตั้งแต่ตีสามครึ่งเมื่อคืนและยังไม่ได้เจอเลยจนกระทั่งตอนนี้ที่ล่วงเลยไปถึงเก้าโมงเช้าแล้ว .. ปริ้นซ์ไม่ใช่คนนอนตื่นสายถ้าไม่ป่วย ซึ่งเมื่อวานอาการก็ดีขึ้นมากแล้ว

 

คิ้วเข้มๆขมวดเข้าหากัน จะไหว้วานให้เพื่อนไปดูก็ไม่ได้เพราะชาวบ้านส่วนมากก็มากระจุกกันที่ศูนย์แพทย์เพื่อดูอาการคนในครอบครัวตัวเองทั้งนั้น จะต้องมีพวกเขาทั้งสามคนนี่แหละที่คอยอำนวยความสะดวกให้ผู้เฒ่าผู้แก่

 

คนในเสื้อกาวน์ที่ดูเหน็ดเหนื่อยมากๆแต่ก็ไม่ได้หยุดพักเลยกับการดูแลเหล่าคนป่วยที่ตลอดระยะเวลาเดือนกว่าๆนี้ก็กลายเป็นเหมือนคนในครอบครัวไปแล้ว ยิ่งเด็กๆที่ครูปริ้นซ์รักดันมาป่วยแบบนี้จิตใจคุณหมอก็ยิ่งดิ่ง .. เขาต้องช่วยให้ทุกคนผ่านมันไปได้สิ

 

เขาต้องทำให้ได้

 

ปี้หมอขา .. หลีอยู่ที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาลสีขาวสะอาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ขั้วฟ้าหยุดนิ่ง ถอยกลับไปหลายก้าวเพื่อที่จะโน้มตัวลงไปคุยกับเธอด้วยรอยยิ้ม ริมฝีปากที่เคยสีสดกลับซีดอย่างน่าใจหายเพราะทั้งอาเจียนและถ่ายท้องรุนแรงจนร่างกายขาดน้ำ สายน้ำเกลือที่ระโยงระยางนั่นทำให้คุณหมอลำบากใจจะมองแม้จะเป็นคนที่เสียบเข็มเข้าไปใต้ผิวบางๆของเด็กหญิงเอง

 

ว่าไงคะคนเก่ง

ปี้หมอเหนื่อยก่เจ้า

...

กิ๋นข้าวงายละยังปี้หมอ ขั้วฟ้ายิ้มกว้าง ลูบผมยาวๆที่กระจายเต็มหมอนอย่างเอ็นดูเมื่อเด็กน้อยถามว่าเขาได้กินข้าวเช้ารึยัง เหนื่อยบ้างรึเปล่า หัวใจที่ถูกฟูมฟักไว้ในสภาพแวดล้อมดีๆแบบนี้มักจะมอบพลังที่ยิ่งใหญ่อย่างการเห็นแก่ใครๆมากกว่าตัวเองให้กับผู้อื่นเสมอ

 

เขาเคยคิดว่าการมาอมก๋อยมันเหมือนตกนรกทั้งเป็น ไฟก็ติดๆดับๆ สัญญาณโทรศัพท์น่ะอย่าถามถึงเลย แม้กระทั่งร้านขายของชำก็ยังหายาก .. คนที่ติดแสงสีและอยู่อย่างสบายมาทั้งปีทั้งชาติแบบเขาโคตรลำบากใจ

 

แต่พอเดินทางมาถึง ..

 

เขาพบมากกว่าประสบการณ์ดีๆ มันล้ำค่า เขาผูกพันเพราะคนที่นี่ทำให้เขาอ่อนโยน .. และคนบางคนที่มาที่นี่เหมือนกันทำให้เขารู้จักความรักในแง่มุมที่สวยงาม

 

หมอไม่เหนื่อยหรอกครับ หนูนอนพักเถอะ เด็กหญิงพยักหน้า ขยับตัวให้ได้ท่านอนสบายๆแล้วก็ปิดเปลือกตาก่อนจะผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนแรง ยังไม่ทันที่คุณหมอจะได้หมุนตัวกลับไปทำอย่างอื่น เสียงเรียกที่ค่อนข้างจะดังของคนที่ไม่ชอบขี้หน้าเอาซะเลยก็ทำให้ต้องชะงัก

 

หมอขั้วฟ้า!

...

ปริ้นซ์เป็นไข้ป่า ผมคิดว่าแบบนั้น เขาบ่นว่าหนาวทั้งๆที่อยู่ใต้ผ้าห่มสามผืน ไข้สูงมาก คุยไม่รู้เรื่องแล้วก็อาเจียน ตอนนี้กำลังเอาเปลไปหามน้องมาที่ศูนย์แพทย์

 

เป็นครั้งที่สองในชีวิตที่บางคนเข้าใจคำว่า หัวใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทุกอย่างรอบๆตัวกลายเป็นภาพสีซีดๆ ทุกๆน้ำเสียง การกระทำหรือการเคลื่อนไหวใดๆพร่ามัวไม่ชัดเจน เสียงตี๊ดยาวๆดังขึ้นในหัวขั้วฟ้า .. การสูญเสียเป็นสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด เขาต้องเสียพ่อไปตั้งแต่อายุยังไม่ถึงสิบขวบแต่การได้มีดาวเหนือเหมือนพระเจ้าส่งขุมพลังชีวิตมาให้เขาใหม่

 

โชคดีที่ม้ากับพ่อเลี้ยงของเขาไม่ค่อยป่วย ตรวจสุขภาพสม่ำเสมอ ไม่พบโรคใดๆที่น่ากังวลใจ ดาวเหนือเองก็เป็นเด็กแข็งแรง ป่วยออดๆแอดๆน่ะก็แทบจะไม่เคย

 

แต่คนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ ..

คนที่ทำให้ยิ้มได้

คนที่ทำให้เข้าใจชีวิต

คนที่อยากจะอยู่ด้วยกันไปนานๆ

 

คนที่เป็นเจ้าของไปแล้วทั้งใจกลับมาป่วยในวันที่เขางานล้นมือและต้องดูแลอีกหลายสิบชีวิตในวันนี้ คุณหมอกำหมัดแน่น ทำอะไรไม่ได้นอกจากยอมรับและสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายด้านนอก เตียงคนป่วยไม่พอสำหรับปริ้นซ์ เหลือเพียงเตียงเดียวคือเตียงของเขาที่เอาไว้นอนพักด้านในสุดของศูนย์แพทย์

 

ตามผมมาทางนี้ครับ

เอาครูเปิ้นไปตางปู้น

ย่างต๋ามหมอไปเลย

 

ผู้ชายสองสามคนที่ช่วยกันถือเปลอย่างทุลักทุเลเพราะปริ้นซ์ขยับตัวไปมาอย่างไม่สบายตัวแล้วก็เพ้ออย่างน่าสงสาร คนป่วยถูกวางลงบนเตียงในห้องพักคุณหมอ ขั้วฟ้าแนบหน้าผากกับคนที่เป็นเหมือนหัวใจ ไข้น้องสูงซะจนไม่ต้องเดาเลยว่านี่เป็นระยะไหนของอาการป่วย

 

ปริ้นซ์ .. พี่อยู่นี่นะ พี่ฟ้าอยู่นี่แล้ว จูบเบาๆที่เปลือกตาคนตัวขาวซีดไร้สีสันใดๆบนใบหน้าและริมฝีปาก ตัวร้อนผะผ่าวเหมือนไฟแต่เพ้อออกมาว่าหนาวราวกับเด็กตัวเล็กๆที่ติดอยู่ในฝันร้ายและลืมตาตื่นไม่ได้

 

คุณหมอที่รักษาคนมาแล้วไม่รู้จักกี่คนกลับวุ่นวายงุ่นง่านไม่รู้จะหยิบจับอะไร สมองมันคิดอะไรไม่ออกเพราะเป็นห่วงคนที่นอนอยู่บนเตียงแทบบ้า เมษากับเจเจที่วิ่งมาหน้าตื่นแล้วพอเห็นสภาพน้องปริ้นซ์ก็พูดอะไรไม่ออก อยากจะปลอบเพื่อนแต่มันก็ไม่ใช่เวลา

 

ฟ้า มึงใจเย็นๆก่อน ต้องทำอะไรอย่างแรกคิดสิ

วัดความดัน

นี่เครื่อง กูจำได้ วัดเลย คุณหมอพยักหน้า สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะวัดความดันในขณะที่เมษากับเจเจช่วยกันวัดไข้น้อง รอไม่นานข้อมูลก็ถูกจดลงคร่าวๆเพื่อประมวลผลในสมอง

 

คิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันทำเอาทุกคนเครียดกันไปเป็นแถบๆ ขั้วฟ้าเอาหน้าผากโขกกับผนังที่ทำมาจากไม้ของศูนย์แพทย์เมื่อดูค่าความดันและวัดอัตราการเต้นของหัวใจของปริ้นซ์

 

มันไม่ใช่ไข้ป่าหรือมาลาเรียธรรมดาๆที่อุปกรณ์ในศูนย์แพทย์เล็กๆแห่งนี้จะทำให้น้องดีขึ้นได้

 

ไอ้ฟ้า ..

ฟ้า น้องเป็นอะไรวะ

พลาสโมเดียม ฟัลซิพารัม ไม่ใช่มาลาเรียธรรมดาๆเพราะถ้าเป็นแล้วอาการจะเฉียบพลัน มีอาการแทรกซ้อนหลายอย่าง ปกติเชื้อจะออกมาจากตับ พอออกมาแล้วจะเข้าไปอยู่ในเม็ดเลือดแดง ถ้าให้ยาฆ่าเชื้อโรคในเลือดก็จะหายแล้วไม่เป็นซ้ำ .. แต่ที่นี่ไม่มี

… ”

 

หลายๆคนที่ยืนฟังอยู่ถึงกับทรุดลงไปนั่งกับพื้น ปริ้นซ์ไม่ได้เป็นแค่ครูอาสา แต่เป็นปริ้นซ์ เด็กผู้ชายที่ใครๆก็หลงรัก ทุกคนในหมู่บ้านเอ็นดูน้องเหมือนลูกหลาน เพราะความมีมารยาท ความอ่อนโยน ความใจดี .. จะมีใครที่ไหนที่ยืนเช็ดน้ำมูกให้เด็กน้อยได้ทุกๆวัน ผูกเชือกรองเท้า เปียผม เดินไปส่งที่บ้าน ให้ขี่หลังและจูบที่หน้าผากเด็กตัวมอมแมมไม่เว้นวัน

 

ผู้ใหญ่บ้านที่พอรู้ข่าวเรื่องครูอาสาเพียงคนเดียวป่วยก็รีบรุดมาที่ศูนย์แพทย์พร้อมกับกุญแจรถกระบะ อู๋เองก็คงจะต้องทำเรื่องที่ควรทำนั่นคือรายงานให้เจ้าสร้อยทราบถึงอาการป่วยของลูกชายที่ดูค่อนข้างรุนแรง

 

หมอ ผมจะเอาครูเปิ้นไปฮักษาตี่โรงบาลในเมืองเน้อ

ได้ก่หมอ ไปเต๊อะ น้องบ่ไหวแล้วหนาหมอ

หมอคะ ว่าจะไดพ่อง น้องปริ้นซ์จะหายก่ หมอ?”

“ … ”

 

อย่างเดียวที่ขั้วฟ้ารู้คือเขาไม่อยากห่างปริ้นซ์ซักวินาที ถ้าป่วยเขารักษาเองได้ แต่ที่นี่ไม่มียา ไม่มีอุปกรณ์ทางการแพทย์มากพอ อาการป่วยของน้องที่มีนั่นนี่แทรกซ้อนมาเยอะไปหมดนั้นอยู่ในระดับที่น่ากังวล ยังไงก็ตามปริ้นซ์ต้องไปรับการรักษาในตัวเมืองอยู่แล้ว

 

ไปโดยที่เขาไม่ได้ไปด้วย

เพราะว่าหน้าที่ของหมออาสาก็คือต้องดูแลคนในหมู่บ้านและคนหมู่มาก .. ไม่ใช่ปริ้นซ์

 

ไอ้ฟ้า กูเข้าใจมึง

เดี๋ยวพวกไอ้อู๋กับคนอื่นๆจะดูแลน้องเอง เดี๋ยวมันก็โทรมา น้องไม่ได้หายไปไหน โอเคมั้ย?”

ฟ้า .. มึงตัดสินใจนะเว้ย นี่เรื่องใหญ่อะ

ครับ ผมอยากให้ผู้ใหญ่ไปส่งปริ้นซ์ที่โรงพยาบาลในตัวเมืองเชียงใหม่ให้เร็วที่สุดแล้วแจ้งคุณพ่อคุณแม่ของน้องด้วย ถ้าทางนี้ดีขึ้นแล้วผมจะรีบตามไป

ได้หมอ เอ้า! ทุกคนไปเตรียมรถเตรียมของฮื้อพร้อมผู้ใหญ่บ้านหันไปสั่งก่อนจะเดินออกไปเตรียมข้าวของสำหรับการเดินทางทุกอย่าง ขั้วฟ้าคุกเข่าลงบนพื้น .. ในชีวิตของเขาเคยร้องไห้ออกมาอย่างพวกขี้แพ้ทั้งหมดสามครั้ง

 

ครั้งแรกคือตอนที่เขาเสียพ่อไป

ครั้งที่สองคือตอนที่แม่คุกเข่าร้องไห้อยู่หน้ารูปสีขาวดำของคนเป็นพ่อ

ครั้งที่สามคือตอนที่ดาวเหนือโมโหแล้วบอกว่าเกลียดเขา

ครั้งที่สี่ ..


ไอ้ฟ้า ..

 

คือตอนนี้

ตอนที่รู้สึกว่าจะเป็นหมอไปทำไมถ้าไม่ได้รักษาคนที่เรารัก

ตอนที่รู้สึกว่าทำไมถึงเห็นแก่ตัวนักกับแวบหนึ่งของความคิดที่ว่าจะลงไปกับปริ้นซ์ ถ้าไม่ได้อยู่กับปริ้นซ์ก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้นแต่แล้วก็คิดขึ้นมาได้ว่าแล้วคนในหมู่บ้านที่กำลังป่วยล่ะ

 

เพราะคำว่าหน้าที่

มันมาก่อนหัวใจ

นี่ไง ถึงไม่อยากให้ใครต้องเติบโตขึ้นเพื่อรับผิดชอบและเข้าใจ

 

เมษาวางมือลงบนไหล่ของเพื่อนที่ไม่ได้สะอื้นเสียงดัง ทำแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเงียบๆกับมือร้อนจัดของปริ้นซ์ เขาเข้าใจว่ามันหนัก กับสิ่งที่แบกรับตั้งแต่ตีสามเมื่อคืน หัวหมุนกับการดูแลคนในหมู่บ้านที่ป่วยมากขึ้นเรื่อยๆแล้วสุดท้ายคนที่มันรักและแคร์มากๆก็ดันมาป่วย

 

ทุกอย่างมันไว รวดเร็วและรุนแรงไปหมด

 

ในห้องที่มีคนเหลืออยู่แค่สี่คนเงียบเชียบ มีแค่เสียงของนาฬิกาที่เดินไปเรื่อยๆ สำหรับคนเป็นหมอ หนึ่งวินาทีก็มีค่า .. ใช่ มันมีค่าเสมอ คนตัวสูงโน้มตัวเข้าไปหาเจ้าของหัวใจ พรมจูบลงบนผิวแก้มร้อนฉ่า จูบจมูก จูบเปลือกตา จูบหน้าผากไล่กลับลงมาที่ริมฝีปากก่อนจะกระซิบ

 

เจ้าชายครับ

อื้อ บางคนค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาแม้มันจะหนักอึ้งเพราะรู้สึกถึงเสียงเรียกอย่างเว้าวอนอันแสนคุ้นเคย ปริ้นซ์มองเห็นทุกอย่างพร่าเลือน รู้สึกว่าร่างกายตัวเองมันประหลาด มันร้อนสลับกับหนาวและหยุดทำให้ตัวเองสั่นไม่ได้ การจะพูดจานั้นยากลำบากแต่สัมผัสที่เหมือนน้ำชโลมใจยามที่ใครบางคนกดริมฝีปากลงมาที่ปากเขานั้น .. กลับทำให้อยากจะยิ้ม

 

อยากจะประคองใบหน้าอิดโรยของคุณหมอไว้แล้วก็บอก .. ว่ารักมากเหลือเกิน

บอกคำที่ยังไม่เคยคิดจะบอก บอกให้เข้าใจว่าขอบคุณที่คอยดูแลสม่ำเสมอ

ขอบคุณสำหรับความอ่อนโยน

ขอบคุณสำหรับความใจดี

ขอบคุณสำหรับความเข้าใจ

 

พี่ไม่ได้ลงไปดูแลปริ้นซ์ด้วยตัวเอง แต่ให้จำไว้ว่าพี่เป็นห่วงปริ้นซ์ .. ห่วงมากๆเหมือนจะตาย

… ”

พี่ฟ้ารักปริ้นซ์นะครับ

 

รอยยิ้มที่อ่อนแรงเหลือเกินของคนถูกบอกรักปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเซียว ขั้วฟ้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา แนบใบหน้าของตัวเองกับใบหน้าของเด็กคนนั้นที่มองมาที่เขาอย่างห่วงใย .. จะกี่ครั้งๆที่ก็เห็นแก่คนอื่นมากกว่าตัวเองทุกที เด็กคนนั้นน่ะ

 

ปริ้นซ์เชื่อเสมอว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนโลกมีเหตุผล โลกของก้อนหินลอยได้ มันเคว้งอยู่ในจักรวาลกว้างใหญ่ จนกระทั่งเกิดการระเบิด เกิดระบบสุริยะ เขาไม่รู้ .. ว่ามันจะเจ็บปวดจากแรงกระแทกมหาศาลนั่นรึเปล่า แต่สุดท้าย ทุกๆสิ่งหล่อหลอมให้โลกที่อยู่ในสภาพย่ำแย่กลับมามีชีวิตขึ้นมา

 

กว่าโลกจะสวยงาม มันผ่านการระเบิดของภูเขาไฟมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ไดโนเสาร์ตายเพื่อให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมได้อยู่

การเสียสละทำให้สิ่งสวยงามยิ่งกว่านั้นเกิดขึ้น

ครั้งนี้ล่ะ


ต้องดูแลตัวเองนะครับ รู้มั้ย .. หนูต้องหายนะครับ

...

พี่ฟ้ารักหนูมากๆเลย

 

ครั้งนี้

พระเจ้าจะตอบแทนสิ่งที่สวยงาม .. ให้คนที่รู้จักการเสียสละแบบขั้วฟ้ามั้ยนะ

 

 

 


 

 



 




 

 


 

 

 


 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 

 

 

 







☁︎

 

 


พี่ฟ้า!

“ ….

พี่ฟ้า ดาวเรียกห้าครั้งแล้วนะครับดาวเหนือทำหน้ายุ่งก่อนจะเขย่ามือพี่ชายที่ไม่เคยสูบบุหรี่ให้เขาเห็นต่อหน้าเลยซักครั้งแต่ตั้งแต่กลับมาจากเชียงใหม่ก็สูบทุกวัน เป็นหมอแท้ๆน่าจะรู้ว่ามะเร็งปอดมันเป็นโรคที่รักษาลำบากเผลอๆอาจจะตายก็ได้แถมยังตายไวกว่าเดิมอีกแต่ก็ยังสูบ

 

ขอโทษครับดาวเหนือ

พี่ฟ้าเป็นอะไร บอกดาวเหนือสิครับ

.. แค่รู้สึกเหมือนเพิ่งตื่นจากฝันยาวนานเท่านั้นเอง

… ”

ว่าไงครับ เรามีอะไรรึเปล่า

วันนี้คลื่นจะมานอนที่คอนโดนะครับ

อื้อ ได้สิ แต่พี่ฟ้าไม่อยู่นะครับ

เที่ยวอีกแล้วเหรอครับ พรุ่งนี้ทำงานแล้วนี่

นิดนึงหน่า

น่าหยิกจริงๆเลย เฮ้ออ เป็นอะไรก็ไม่บอกอีกแล้ว บ่นแล้วก็หายไปนู่น ในครัวเพื่อหยิบขนมมานั่งกินระหว่างดูซีรีส์รอแฟนตัวเอง ขั้วฟ้าส่ายหัวยิ้มๆแต่ก็ไม่ได้ตามไปอ้อนน้องเหมือนอย่างเคย เขาทำแค่มองพระอาทิตย์ที่กำลังตกดินไปเรื่อยๆ สีสันของท้องฟ้าตัดกันอย่างประหลาด

 

แต่ไม่มีวันไหนเลย

ที่พระอาทิตย์จะตกดินได้สวยเท่าที่อมก๋อย

 

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้วตั้งแต่วันที่เขากลับจากเชียงใหม่ ทุกอย่างเหมือนกับฝัน .. ใช่ เขารู้สึกเหมือนเด็กน้อยที่เพิ่งตื่นจากฝันที่ดีที่สุดและอยากจะหลับตลอดไป

 

เผื่อว่าในฝัน

จะยังมีคนคนนั้นยิ้มและหัวเราะไปด้วยกันอยู่

 

หลังจากบ่ายกว่าๆที่มองกระบะของผู้ใหญ่บ้านดิ่งลงจากดอยด้วยความเร็วน่าหวาดเสียวเพื่อไปส่งปริ้นซ์ที่ความดันต่ำมากจนเกือบจะช็อก เขาก็ไม่ได้เจอน้องอีกเลย .. ลูกชายของผู้ช่วยผู้ใหญ่บ้านบอกว่าเจ้าตัวเป็นคนโทรบอกคุณแม่ของน้องเองและเจ้าสร้อยกับคุณพ่อของน้องตรงดิ่งมารับน้องที่ตีนดอย

 

ได้ยินว่าพวกท่านพาน้องมารักษาที่กรุงเทพแบบด่วนที่สุด

ขั้วฟ้าเชื่อว่าปริ้นซ์จะปลอดภัยและหายดีเพราะฐานะทางบ้านที่เอื้อกับการรักษาทุกรูปแบบขนาดนั้น

 

เขาไม่ได้กังวลเลยว่าปริ้นซ์จะไม่หาย มันหายได้ไม่ยาก แค่ต้องพักรักษา ได้รับการดูแลอย่างดี เขาเชื่อว่าเด็กคนนั้นจะต้องอยู่ในโรงพยาบาลเอกชนชั้นหนึ่งที่ค่าห้องพักพิเศษและค่ารักษาเหยียบแสนแต่ก็มีปัญญาจะจ่าย

 

รอยยิ้มขำขันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของคนที่พ่นควันบุหรี่ไปกลางอากาศ .. นึกถึงตอนที่ลงไปจากดอยแล้วพบว่าไม่มีใครอยู่รอให้เจอ

 

ต่างอะไรจากการที่ข้ามหิมาลัยไปแล้วทั้งลูกแต่ไม่มีคนคนเดิมยืนอยู่

ต่างอะไรกับการที่ข้ามทุกความกลัวในเรื่องความสัมพันธ์ การรับผิดชอบ ความหวัง ความผิดหวัง .. ข้ามทั้งหมดนั่นไปเพื่อให้โชคชะตามาแยกเราออกจากกัน

 

เรื่องน่าตลกที่สุดคือเขาไม่ได้รู้จักปริ้นซ์ดีขนาดนั้น เขารู้แค่ว่าน้องไม่ชอบกินต้นหอม ไม่ชอบโจ๊กปลาเพราะบอกว่ามันคาว ปริ้นซ์กินยาง่ายไม่งอแง นอนง่ายแค่หัวถึงหมอนก็หลับแล้ว ชอบให้จูบที่หน้าผากค้างไว้นานๆ .. เขินเวลาถูกเรียกว่าเจ้าชาย

 

แต่เขาไม่รู้ว่าน้องเกิดวันที่เท่าไหร่

ชื่อจริงชื่ออะไร

ชอบสีอะไรกันแน่

เพลงที่ชอบฟังล่ะแนวไหน

หรือแม้กระทั่งเบอร์โทรศัพท์ของปริ้นซ์คืออะไร

 

ใช่ .. นั่นเป็นเพราะการอยู่ด้วยกันทุกวันทั้งวัน มันทำให้การสื่อสารแบบนั้นไม่จำเป็นสำหรับเราและเพราะว่ามองข้ามมันไป เขาไม่ได้คิดถึงจุดที่จะต้องแยกกันกับปริ้นซ์เพราะหากแยกกัน มันจะเป็นแค่การบอกว่าฝันดีแล้วพรุ่งนี้เราก็จะเจอกันใหม่

 

แต่มันไม่ใช่แบบนั้น .. เราจะไม่ได้ทุกอย่างที่เราต้องการ

เขาจึงเลิกเอาแต่ใจกับโลกใบนี้

ไม่โทษใครนอกจากโทษตัวเอง จมดิ่ง ครุ่นคิด ทบทวนอยู่กับความเสียใจ

 

รักครั้งแรกของผู้ชายอายุยี่สิบแปดกับคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งชื่อจริงหรือเบอร์โทรศัพท์ด้วยซ้ำ

 

พี่ฟ้า สวัสดีครับ คาบคลื่นที่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ยกมือไหว้คนที่สภาพไม่ค่อยสู้ดีตามที่แฟนตัวเองว่า เห็นว่ากลับมาจากเชียงใหม่ก็เก็บตัว ไม่ยอมออกไปไหนยกเว้นตอนกลางคืนที่จะไปดื่มกับเพื่อน กลับห้องบ้างไม่กลับบ้าง เมาเละเทะ สูบบุหรี่จัด

 

เอาหน่อยมั้ย

ไม่ดีกว่าครับ เหนือขอไว้

เลิกได้แล้ว?”

ยังไม่ขาดครับ พอมีบ้างเวลาไปเที่ยวกับเพื่อน ก็ต้องขอเขาก่อน

กลัวเมียนะมึงอะ ขั้วฟ้าอ้าปากหัวเราะ นึกอิจฉาคาบคลื่นนิดๆที่ยังมีดาวเหนืออยู่ด้วยทุกวัน แม้ว่าก่อนหน้านี้จะผ่านอุปสรรคที่ชื่อว่าความปากแข็งมาด้วยกันตั้งนานแต่สุดท้ายก็ลงเอยกัน

 

ดูเขานี่สิ .. ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องไปตามหาปริ้นซ์ที่ไหน


มีอะไรบอกผมได้นะพี่ ผมเป็นผู้ฟังที่ดี เหนือว่างั้น

พูดตามดาวเหนือไม่ทันสิไม่ว่า

นี่คุณณณ เราได้ยินนะ!โวยวายเสียงดังออกมาจากห้องนั่งเล่นที่ติดกับระเบียงแถมยังชี้หน้าพี่ชายด้วยช้อนที่เจ้าตัวใช้ตักไอศกรีมอีกต่างหาก ไม่ได้ไม่อยากเล่าให้ดาวเหนือฟังหรอกแต่ไม่อยากให้น้องกังวลมากกว่า


คลื่น .. มึงเคยรู้สึกสูญเสียมั้ยวะ

...

กูเคยเห็นคนตายต่อหน้ามาไม่รู้ตั้งกี่คน มันเจ็บนะ เจ็บที่ทำไมเราไม่เก่งพอจะรักษาเขาไว้วะ สุดท้ายก็เข้าใจว่ามันเป็นเรื่องของโอกาส เวลา สภาพร่างกายของคนไข้และคอนดิชันทางการแพทย์

 

บุหรี่อีกมวนถูกจุดและอัดเข้าปอด นิโคตินถูกเม็ดเลือดแดงพาไปพร้อมกับอากาศที่หายใจเข้าปอด ขั้วฟ้าพ่นควันสีขุ่นออกมา ตามองพระอาทิตย์ .. มันสะท้อนอยู่ในแก้วตาสีเข้ม เลือนหายไปในวินาทีที่ลาลับขอบฟ้า

 

หัวใจเต้นช้าลงอย่างเจ็บปวดเพราะดวงอาทิตย์ที่อยู่ในความคิดไม่ใช่ดวงตรงหน้า หากแต่มันคือดวงที่นั่งดูตรงผาหลังบ้านปริ้นซ์ด้วยกัน ดวงที่สาดส่องใบหน้าเขา ดวงที่สะท้อนอยู่ในนัยน์ตาปริ้นซ์ตอนที่เขาจูบน้องและเกลี่ยเส้นผมสีอ่อนนั่นให้ สัมผัสผิวแก้มสีก่ำด้วยริมฝีปาก

 

แล้วลมก็พัดทุกอย่างไป

 

ตอนนี้แม่งเข้าใจเลยว่าตายไปจากชีวิตกัน มันยังไม่เจ็บเท่าตายไปจากใจ

… ”

จะไปตามหาที่ไหนได้ ตอนนี้ทำอะไรอยู่ กินข้าวรึยัง หายป่วยรึยัง .. กำลังอยู่กับใครรึเปล่านะ คาบคลื่นมองพี่ชายของแฟนที่พูดออกมาอย่างเจ็บปวด ตาคมๆนั่นหม่นแสง ไม่มีความกระตือรือร้นหรือแกร่งกล้าอย่างที่เขาจำได้อีกแล้ว

 

ขั้วฟ้าตรงหน้าเขาคือคนอ่อนแอ คนที่โงนเงนคล้ายจะล้ม หัวเราะก็เหมือนกับกำลังจะร้องไห้ หลับและตื่นขึ้นเพื่อค้นหาบางสิ่ง จับต้นชนปลายไม่ถูก แยกความจริงกับความฝันไม่ได้

 

เป็นขั้วฟ้าที่หลงทาง

 

ความลับก็คือกูไม่เคยรักใครเลย รักแบบที่อยากอยู่ด้วยทุกวัน อยากดูแล อยากให้เป็นเจ้าของรอยยิ้ม อยากให้เขาครอบครองกู อยากให้ตื่นมาเจอหน้าเป็นคนแรก

 

บุหรี่มวนนั้นถูกโยนลงจากชั้นยี่สิบของคอนโดใจกลางเมืองอย่างเสียนิสัย .. ขั้วฟ้าไม่เคยทำแบบนั้นมาก่อน เขารับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองทำเสมอ แต่วันนี้ ตอนนี้ กลับอยากหนีให้พ้นความรู้สึกตัวเอง

 

กลับไปเป็นเหมือนเก่า

คนที่แค่มีเซ็กส์กับใครก็ได้ ไม่ต้องรักกัน ไม่ต้องผูกพัน ไม่ต้องเจ็บปวด

แต่พอคิดถึงใบหน้าของบางคน จมูกรั้นๆ ตาสวยๆ ผิวขาวสะอาด กลิ่นหอมจากร่างกาย .. ก็รู้อยู่แก่ใจว่าจะแตกสลายเพื่อกลับไปเป็นคนแบบเดิมไม่ได้

 

เพราะเขาเป็นคนของเจ้าชาย

เขาให้ทุกๆความรู้สึกกับเด็กคนนั้นไปแล้ว

 

แต่พอรัก ..  ก็ดันหายวับไป

ถ้ารู้สึกหลงทาง ให้มองไปที่ดาวเหนือครับ

...

วันไหนแย่ๆ อยู่กับเขาก็จะดี คืนนี้ให้ดาวเหนือไปนอนกับพี่ฟ้าก็ได้นะครับ ผมแค่มาค้างเพราะที่คอนโดซ่อมท่อน้ำทั้งตึกเลย

มึงนอนกกน้องกูไปเหอะคลื่น ได้ยินว่าเรียนยุ่งแทบไม่ได้เจอ คืนนี้จะออกไปข้างนอกซะหน่อย
เบาหน่อยนะครับพี่ เดี๋ยวไม่หล่อละยุ่ง

กูเคยไม่หล่อเหรอวะ

 

คาบคลื่นไม่ตอบ ทำแค่ยักไหล่ ขั้วฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกของวัน

 

ไอ้เหี้ย มึงเป็นน้องเขยที่กวนตีนชิบหาย คุณหมอตบไหล่น้องชายอีกคนก่อนจะบิดขี้เกียจ พยายามกระตือรือร้นก่อนจะออกไปเจอเพื่อนๆสมัยมหาวิทยาลัยในวันนัดเที่ยวก่อนต้องไปทำงานอย่างเป็นทางการวันแรกพรุ่งนี้

 

ขั้วฟ้าเดินไปที่โซฟาก่อนจะหอมหัวน้องชายจากด้านหลัง ลามไปหอมแก้ม หอมทั้งหน้าจนคนที่กินไอศกรีมอยู่โวยวายเพราะพี่ชายจุ๊บปากเบาๆเอาคราบไอศกรีมออกไปแล้วแลบลิ้นเลียให้ดูอย่างน่าโมโห คาบคลื่นที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่พรูลมหายใจ จะกี่ทีก็ไม่ชินที่สองพี่น้องเล่นกันแบบนี้

 

นี่คุณ แน่จริงมาให้เราจุ๊บคืนเดะ

ไม่ดีกว่าครับ พี่ฟ้ากลัวโดนแฟนดาวต่อย

โฮ่ย ป๊อดนี่หว่า หรือว่ามีแฟนแล้ว?!

ไม่มี โสด

จริงอะ!

โสดให้สาวๆเสียดาย

เบื่อพี่ฟ้า คนอะไรรู้ว่าตัวเองหล่อก็ไม่หัดถ่อมตัวบ้างเลย ขั้วฟ้าเอ็นดูน้องชายที่บ่นไปกินไป ช่วงนี้ดาวเหนือน่าฟัดผิดปกติ อาจจะเป็นเพราะเมื่อก่อนตัวผอมนิดเดียว เดี๋ยวนี้แฟนเลี้ยงดีจัดจนแก้มย้วยมีพุงกะทิน่าหยิก

 

เฮ้อ กลับมาเป็นทาสดาวเหนือเหมือนเดิมได้แค่ครึ่งตัวเท่านั้นแหละ พอเห็นใครขาวๆก็อดนึกถึงคนนั้นไม่ได้ทุกทีไปซี่ ไอ้ฟ้าเอ๊ย .. คนตัวสูงส่ายหัวกับตัวเองก่อนจะเดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ทิ้งน้องชายที่มองตามหลังตาแป๋ว

 

ไม่ชอบเห็นพี่ฟ้าเป็นแบบนี้เลย


คลื่นน พี่ฟ้าเป็นอะไรอะ

ป่วยใจ

กินยาหายมั้ย

ไม่หายหรอก .. ทำไมวันนี้คึกจังเลย กินเลอะจมูกแล้วเหนือ เช็ดคราบช็อกโกแลตชิพออกให้ด้วยนิ้วโป้งก่อนจะทำหน้าดุๆใส่เด็กที่ปีนขึ้นมานั่งตักตอนที่พี่ชายไม่เห็นแล้วหอมแก้มเขาทั้งสองข้าง

 

อ้อนเก่งจริง

 

สงสารพี่ฟ้าอะ เอาแก้มแนบไว้กับอกแกร่งของคนที่กระชับแฟนตัวเล็กเข้ามาหา

อือ แย่อยู่เหมือนกัน ดูเคว้งๆ

ไหนตอนนั้นพูดเหมือนจะมีใครเลย ที่เชียงใหม่อะ

เหนือเคยได้ยินมั้ย ถ้ารักใคร ให้ปล่อยเขาไป ถ้าเขาเป็นของเรา เขาจะกลับมา

ไม่เคยได้ยินแล้วก็ไม่เชื่อด้วย

...

หมายถึงเราอะเชื่อ แต่พี่ฟ้าไม่เชื่อหรอก

 

คาบคลื่นเงียบไป มองใบหน้าจริงจังของแฟนที่พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวเพื่อจะอธิบาย แต่มันน่ารักเกินไปซะจนอดไม่ได้ที่จะกดจูบลงบนริมฝีปากจิ้มลิ้มนั่นเบาๆ .. ดาวเหนือน่ารักขึ้นทุกวันแล้วเขาก็รักดาวเหนือเหมือนเมล็ดถั่ววิเศษของแจ็กผู้ฆ่ายักษ์

 

ไม่มีจุดสิ้นสุดของการงอกเงย อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง

 

เวลาพี่ฟ้าอยากได้อะไร พี่ฟ้าต้องไปเอามันมาให้ได้ จะเป็นดาวเป็นพระจันทร์ ถ้าจะเอาก็ต้องได้ .. หลงทางแป๊บเดียวแต่ถ้ามันคุ้มค่าจริงๆก็จะไปสู้เพื่อเอามาให้ได้ นั่นแหละพี่ฟ้าล่ะ

คนละแบบกับดาวเหนือเลย

พี่ฟ้าเคยบอกเราว่าความกลัวเป็นเหมือนหิมาลัย

เทือกเขาน่ะเหรอ

อือ ทั้งปีนยาก ทั้งหนาว มันต้องเสี่ยงตายกว่าจะถึงยอด แต่ถ้าบอกว่าข้ามหิมาลัยก็คือขึ้นถึงยอดแล้วก็เดินลงไปอีกทีนึงใช่มั้ย .. มันคงยากกว่าปกติหลายเท่า

 

ดาวเหนือกระซิบบอก มองตาคมๆของแฟนตัวโตที่วันนี้ใส่เสื้อยืดสบายๆกับกางเกงยีนส์แต่หล่อซะจนอยากกินลงท้องไม่ให้ใครต้องเห็น ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเพราะเริ่มเรียนหนักแล้วแต่ถ้าวันไหนว่าง ก็ยกให้ทั้งหมดนั่นแหละนะ

 

พี่ฟ้าบอกว่าคนที่ทำให้พี่ฟ้ารักได้ก็คือคนที่จะรออยู่อีกฝั่งของหิมาลัย คนคนนั้นต้องเป็นคนที่ทำให้พี่ฟ้าอยากก้าวข้ามสิ่งที่ตัวเองกลัวไปให้ได้ เราคิดว่าพี่ฟ้าไม่มีหรอกจนกระทั่งพี่ฟ้าโทรมาเล่าเรื่องคนที่เชียงใหม่ให้ฟังบ่อยๆ

เหมือนจะต้องแยกกันแบบไม่ได้ตั้งใจให้เกิด

แบบนั้นก็แย่หน่อย แต่เราว่าพี่ฟ้าจัดการได้

มั่นใจขนาดนั้นเลย กระชับเอวบางๆของเด็กน้อยจอมซนที่ยุกยิกไปทั่ว ทั้งดมเสื้อ ทั้งกัดไหล่ แทะคอ .. ทำทุกอย่างให้น่าจับฟัดลงบนโซฟาแต่ก็เกรงใจกลัวพี่เขยจะเข้ามาชกหน้าซะก่อน

 

มั่นใจดิ

… ”

พี่ฟ้าอะ เป็นคนที่เจ๋งที่สุดในโลกของเราเลย

 

คาบคลื่นยิ้มออกมาเพราะเขาเองก็คิดแบบนั้น

จะมีผู้ชายกี่คนที่ประสบความสำเร็จในอาชีพตัวเองตั้งแต่อายุเท่านี้

จะมีผู้ชายกี่คนที่ไม่เคยเกี่ยงเลยถ้าต้องไปรับน้องชายดึกดื่นถึงตัวเองจะไม่ค่อยได้นอน

จะมีผู้ชายกี่คนที่รักครอบครัวมากขนาดที่ว่าถ้าหม่าม้าอยากได้ผ้าไทยและต้องไปต่อคิวซื้อกับผู้หญิงวัยกลางคนทั้งโลกก็จะไปต่อให้

 

เป็นผู้ชายที่รับผิดชอบได้ทุกๆอย่างจนน่าอิจฉา


มาเป็นกำลังใจให้พี่ฟ้ากันดีกว่า!

ดาวเหนือนั่นแหละ อย่าดื้อให้พี่ฟ้าปวดหัว

คลื่นนั่นแหละ อย่าดื้อให้เราปวดหัวไม่งั้นเราก็ไปดื้อกับพี่ฟ้าต่อ

โยนอีกแล้วนะครับดาวเหนือ

เดี๋ยวจูบเลย!ขู่แบบแมนๆตามที่เนกับปกป้องชอบล้อว่าดาวเหนือเป็นรุกแท้ซึ่งดาวเหนือภูมิใจมากๆ (แม้ว่าที่จริงเนกับป้องจะแซวว่าเพื่อนออนท็อปให้แฟนต่างหากล่ะโว้ยยยย!)

 

“Both of you .. get away from each other, please” ขั้วฟ้าพูดขึ้นหลังจากที่มองน้องนั่งคร่อมตักผู้ชายแล้วถูไถจมูกมุ้งมิ้งกันอยู่ที่โซฟาอยู่นานแล้วเลือดขึ้นหน้าชิบหาย


อุ่ย :|”

 

ดาวเหนือสะดุ้งกระโดดเหยงๆออกจากตัวแฟนก่อนจะยิ้มแห้งให้พี่ชายในชุดออกเที่ยวจัดเต็ม เสื้อสีเขียวโทนหม่นๆยัดชายเสื้อลงในกางเกงหนึ่งซีกแล้วก็กางเกงพอดีตัวขาเต่อโชว์ข้อเท้าและนาฬิการาคาเจ็ดหลักบนข้อมือแถมยังปลดกระดุมตั้งสามเม็ดแล้วก็เซ็ตผมขึ้น!

 

พี่ฟ้า ทำไมต้องแต่งหล่อขนาดนี้อะ

คนมีความผิดอย่าพูดเลยครับดาวเหนือ

แต่นี่แฟนดาวนะเนี่ย จุ๊บกันมันผิดตรงไหน

พอๆ พี่ฟ้าไม่อยากได้ยิน คนขี้หวงบ่นแบบไม่ได้จริงจังอะไร เดินไปหยิบด็อกเตอร์มาร์ตินส์รุ่นคลาสสิกด้ายเหลืองมาสวมก่อนจะรับน้องชายที่วิ่งทั่กๆมากอดหอมอย่างออดอ้อนแล้วพยักหน้าให้เด็กตัวสูงหน้าทีวีเป็นเชิงบอกลาและบอกให้ดูแลดาวเหนือด้วย

 

ไม่กลับห้องไม่ว่า แต่อย่าไปทำใครท้องนะครับ (- ) บอกซื่อๆแต่พี่ชายเกือบสำลักน้ำลายตัวเองตาย ขั้วฟ้าหน้าซีด มองดาวเหนือที่ตัวเขากลัวซะยิ่งกว่าเมียอีกมั้ง

ครับๆ ไม่มีใครท้องทั้งนั้น พี่ฟ้าไปสังสรรค์กับเพื่อนๆเฉยๆ

ได้ยินแบบนี้ก็โล่งใจครับ

 

ขั้วฟ้ายิ้มให้น้องชาย หอมเหม่งไปทีแล้วก็ออกจากห้องพลางคิดในใจ

 

ไอ้ฟ้า พวกกูชวนสาวสวยเด็ดๆสเปกมึงมาให้แล้วร่วมร้อยชีวิต

ปาร์ตี้วันนี้เละ กูจองห้องไว้ให้แล้วด้วย มึงห้ามพลาดนะเว้ย!

เสือกลับสังเวียนว่ะ เอาหน่อยดิพวกกก

 

เหอะ

มันจะเป็นสังสรรค์เฉยๆแบบที่เขาตั้งใจไว้รึเปล่าวะเนี่ย





tbc.























หากพรุ่งนี้ไม่มีเราอีก ไม่มีแล้วซึ่งเรากันอีก

และหากนี่คือวันสุดท้ายที่เราได้มี

โปรดจงบอกฉันมาเสียเถิด

เรื่องราวที่เกิดข้างในหัวใจของเธอ

โปรดจงบอกฉันมาเสียที

ถ้อยความที่มี ที่เธอรู้สึกต่อฉัน

เพราะพรุ่งนี้มันคงอาจสายไป .. อาจไม่มีฉันอยู่

#ขั้วฟ้าของผม

มะเหมี่ยวเอง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.797K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

20,259 ความคิดเห็น

  1. #20251 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 21:36
    พี่ฟะยอมแพ้อ่อออ
    #20,251
    0
  2. #20200 Foxgo_O (@Foxgo_O) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2563 / 10:54
    สู้ๆอิพี่ฟะ น้องต้องมาหาพี่แน่
    #20,200
    0
  3. #20128 ★ดวงดาว★ (@iamyeenny) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:50
    อ้าวคุณหมอออออ -ลับคืนแช้วหรอออ
    #20,128
    0
  4. #20109 cwswsb (@cwswsb) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:43
    ขอบความปลดกระดุมเสื้อสามเม็ด ถ้าอ่านเจอที่ไหน ก็รู้เลยว่าเปนสำนวนของคุณ มม เท่านั้น 5555
    #20,109
    0
  5. #20066 12311232123312 (@12311232123312) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2563 / 23:39
    แงงงงง
    #20,066
    0
  6. #19987 polar Co., Ltd. (@ohuii) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2562 / 18:00
    เมียพ่อหายอ่ะ T-T
    #19,987
    0
  7. #19977 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2562 / 21:54
    ต้องจากกันทั้งที่ไม่ได้บอกลา มันน่าเศร้านะ
    #19,977
    0
  8. #19894 Miki_milky (@Miki_milky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 01:09
    อิพี่ฟ้าตามหาน้องสิ
    #19,894
    0
  9. #19860 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 21:00

    ขอบคุณมาก
    #19,860
    0
  10. #19859 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 21:00

    ขอบคุณมาก
    #19,859
    0
  11. #19858 yukai (@yukai) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 21:00

    ขอบคุณ
    #19,858
    0
  12. #19846 Innocence (@thongmee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มีนาคม 2562 / 23:15
    ช่วงดรัมม่าคือเราดิ่งจริงนะ แงงงง น้ำตาคลอเลยตอนพิ้นป่วยแล้วหมอแบบ หน้าที่กับหัวใจมันสวนทางงงงงง
    #19,846
    0
  13. #19785 diizzpop2107 (@diizzpop2107) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 17:25
    สงสารอ่ะ
    #19,785
    0
  14. #19650 ncavirda (@noey_tuan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 15:40
    สงสาร ไม่ไหวเเล้วน้ำตาเเตก
    #19,650
    0
  15. #19603 Jhoooope (@Jhoooope) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 01:38
    ฮืออออหน่วงมากกกกก
    #19,603
    0
  16. #19601 DarkSaylai (@meloly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 00:38
    แปลกๆตรงเป็นไข้มาลาเรียแบบพิเศษ =.=
    ประชากรส่วนใหญ่ในประเทศนี้ที่ป่วยด้วยไข้มาลาเรีย ก็มาจาก P.f. เกือบหมดนะคะ
    #19,601
    0
  17. #19372 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 15:59
    งานน้ำตาไปอี๊กกกกกก แต่หมออย่าพลาดล่ะ เจ้าชายอยู่ใกล้ตัวกว่าที่คิดถ้าพลาดขึ้นมานี่ ขึ้นเอ็นเครดิตจริงๆแน่ // ก็เข้าใจความเสียใจของหมอนะ มันเหมือนตื่นจากฝันมากจริงๆ ด้วยความที่อยู่ด้วยกันตลอดเลยไม่ได้สนใจข้อมูลที่จำเป็นแบบนี้ ก็ถ้าชะตาไม่ใจร้ายเกินไป ก็คงเหวี่ยงกลับมาให้เจอกันอีกสักวัน ไม่แน่อาจเป็นคืนนี้เลยก็ได้
    #19,372
    0
  18. #19283 knsss (@amkuni) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:03
    แทบร้อง เมื่อไหร่พี่จะรู้วววว ว่านี่มันเส้นผมบังภูเขา
    #19,283
    0
  19. #19240 0818770547 (@0818770547) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 21:20

    เฮ้อ เหมียวๆๆ ให้เค้าทั้งคู่ เจอกันเร็วๆๆๆ เถอะสงสาร
    #19,240
    0
  20. #19235 Raatty (@Raatty) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 20:15
    เ ฮ้ออออออออออมาม่าชามใหญ่
    #19,235
    0
  21. #19209 RealThxnB (@RealThxnB) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 18:39
    แงงงง ร้องไห้แล้ววว
    #19,209
    0
  22. #19107 Alway2556 (@Alway2556) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 12:57
    เศ้า งื้ออออออ
    #19,107
    0
  23. #19054 gabriel.la(: (@facklazy) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:51
    หักโค้งมากแยกกันเฉย
    #19,054
    0
  24. #18997 Mr-mztxx (@Mr-mztxx) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 10:32
    Gray atmosphere...
    #18,997
    0
  25. #18867 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2561 / 14:00
    ขอให้กลับมาเจอกันเร็วๆนะ
    #18,867
    0