แ ล้ ว แ ต่ ด า ว (end.)

ตอนที่ 29 : (os) - ready, get, set, go! #เส้นชัยของชิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 78,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 560 ครั้ง
    12 ธ.ค. 60


 



this world keeps spinning faster

baby, you’re the only one i run to

i run to you

 (bg music : i run to you - lady antebellum)



/



      เคยมีคนถามผมว่าระหว่างทางกับเส้นชัยอะไรสำคัญกว่ากัน .. ผมไม่ลังเลเลยที่จะตอบว่าเส้นชัยและน่าแปลกที่ไม่ว่าจะถูกถามอีกกี่ครั้ง ผมก็ยังยืนยันคำตอบเดิม


ปรี๊ด!


เชี่ยเอ๊ย สับขาเร็วอย่างกับเครื่องจักร


เขา


ไอ้ดิน เร็วดิวะ!

     “ไอ้ดินนนนน

      เขาที่เป็นเหมือนเส้นชัย เป็นปลายทาง เป็นริบบิ้นสีแดงที่นักวิ่งทุกคนอยากพุ่งตัวเข้าหา เป็นอะไรซักอย่างที่ไม่ต้องออกแรงมากมายก็ทำให้ดำดิ่งลงไปลึกเรื่อยๆได้ เขาที่ทำให้ผมไม่ลังเล

ไม่ว่าระหว่างทางจะเป็นยังไง

เส้นชัยจะไม่เปลี่ยน


เยส!

พี่ดินเก่งชะมัดเลย


เส้นชัยของผมไม่เคยเปลี่ยน

 

_

 

 

ชิง สรุปมึงจะถ่ายรูปให้ดาวเดือนปีนี้มั้ย?”

แต่กูปีสอง

      “เออ พี่สโมเขาบอกว่าโอเค ปีไหนก็ไม่สำคัญหรอกหน่า มันวัดกันที่ฝีมือรึเปล่าวะใครบางคนในชุดนักศึกษาตัวโคร่งพ่นลมหายใจพลางพยักหน้าส่งๆ อยู่แค่ปีสองนี่หว่า ใครจะไปกล้าหือกับรุ่นพี่ .. หาภาระใส่ตัวแท้ๆเลย

      “ถ้ากูเป็นมึงกูจะรีบไปด่วนๆ ดาวนี่สวยอย่างงี้ โดยเฉพาะโฮมนิวพูดถึงดาวจากคณะคหกรรมศาสตร์ที่ปีนี้เป็นตัวเต็งในการแข่งขัน หน้าตาน่ะสวยทั่วๆไปนั่นแหละแต่หุ่นเจ้าหล่อนน่ะโคตรเด็ด ให้ตายเหอะ เขาเพ้ออยู่หลายวันตอนที่อีกฝ่ายส่งยิ้มมาให้ ถึงจะเป็นแค่รอยยิ้มตามมารยาทมันก็น่าเก็บไปเพ้อไม่ใช่หรือไง

      “แต่คณะเราก็สวย ถ่ายรูปขึ้น

ชิง มึงจริงจังเหรอวะ

อือ ถ้าแต่งหน้าแล้วถ่ายรูปหรือโดนแสงบนเวทีสาดเยอะๆ สวยกว่าทุกคน

นิเทศพึ่งแสงสีงี้

     “เออชิงเยี่ยม ตัณติโลกุลหัวเราะเบาๆเพราะหลังจากที่เขาถ่ายรูปอยู่หลายปี รับจ๊อบอยู่หลายงาน เริ่มตั้งแต่ได้เงินหลักร้อยเพราะถ่ายไม่เก่งเท่าไหร่จนขยับเป็นหลักหมื่นน่ะ ผู้หญิงผิวสีแทนหน้าคมๆหน่อยถ่ายรูปขึ้นทุกคน

แล้วมึงว่าเดือนคณะไหนดี

ไม่รู้ดิ ปีนี้หุ่นดีพอๆกันทุกคนเลย

ปีที่แล้วแม่งโคตรเสียดายพละ

      “ถ้าได้ไอ้ดินนะ แม่งเอ๊ยภูริคที่กำลังตักข้าวเข้าปากคำใหญ่พูดเสียงฉุนๆ เป็นที่รู้ดีว่าก่อนจะคัดดาวเดือนแต่ละคณะต้องผ่านการคัดภายในคณะมาก่อน เช่นเดียวกันกับคณะพลศึกษาที่ต้องหาตัวแทนจากแต่ละสาขามาเป็นตัวแทนคณะ

 

      ปีที่แล้วน่ะเรื่องมันฉาวสุดๆ

     

      “ขนาดในคณะด้วยกันเองยังมีดราม่าเลย กูหวังว่าปีเราจะไม่มี แล้วนี่ไอ้ต่อไปดูดาวเดือนเหรอ

คงงั้น .. ชิง มึงจะทำอะไรต่อ

ไปหาพี่สโมมั้ง ถ้าจะถ่ายคงจะพรุ่งนี้ น่าจะต้องไปฟังบรีฟคอนเซ็ปต์ กูจะได้เตรียมเลนส์มาถูก

จริงจังว่ะ

มันเคยถ่ายรูปเล่นๆด้วยหรือไงเล่า

      “เคยดิวะชิงหัวเราะเบาๆก่อนจะรวบช้อนส้อม เก็บข้าวของให้พร้อมที่จะไปสโมสรนักศึกษาคณะนิเทศศาสตร์ จริงๆแล้วคณะเขาขึ้นปีสองถึงจะได้เลือกสาขาที่อยากเรียนเช่นภาพยนตร์ การแสดงหรือภาพถ่ายและต้องขอพูดตามตรงว่ารุ่นพี่ที่เพิ่งขึ้นปีสามไปหยกๆหลายคนถ่ายภาพดีกว่าเขาโข ไม่รู้ทำไมเขาถึงตกกระไดพลอยโจนได้มาเป็นตากล้องประจำกองดาวเดือนซะได้

      อาจจะเป็นเพราะโซเชียลเน็ตเวิร์คมันมีผลกับทุกอย่างล่ะมั้ง เขาจำได้ดีว่าเริ่มเล่นกล้องตั้งแต่มัธยมปลายแล้วก็ตามประสาเด็กผู้ชายที่อยากจะอวดผลงานตัวเอง เพจในเฟซบุ๊คก็เลยเป็นจุดเริ่มต้นของการโปรโมทภาพที่ตัวเองถ่ายมาเรื่อยๆจนในที่สุดก็มีคนกดไลค์เกินแสนไปแล้ว

      เขามักจะโพสต์ภาพและแคปชั่นสั้นๆที่เกี่ยวกับความรู้สึกตอนถ่ายและโชคดีที่เพื่อนตอนมัธยมหลายคนน่ะสวย เลยได้มาเป็นนางแบบจนรูปมันทวีความน่ากดไลค์เข้าไปอีก .. จะบอกว่ามีโชคก็คงไม่ผิดไปหรอกมั้ง

      “ชิง

      “อ้าว .. กวีคนที่กำลังจะเดินพ้นเขตโรงอาหารหันกลับไปยิ้มให้เพื่อนต่างคณะอย่างกวี ดีกรีเดือนคณะทันตะซึ่งเป็นเพื่อนที่เขารู้จักตั้งแต่มัธยมแต่ก็ไม่ได้สนิทอะไรขนาดนั้นหรอก

ไม่เจอโคตรนาน เป็นไง

เรื่อยๆอะ

ไปดูดาวเดือนมั้ย

น่าจะต้องถ่ายรูปให้คณะ

      “งั้นคงได้เจอกันเพราะทันตะก็จะให้นิเทศถ่ายให้ .. ทำไมหน้าตาเหมือนไม่ได้นอนคนที่ตัวสูงกว่าราวๆสิบเซ็นชี้ขอบตาดำปี๋ของเด็กนิเทศที่ยืนมึนๆเหมือนจับใจความอะไรไม่ได้นัก

      กวีมองเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลเทาที่ไม่ผ่านการเซ็ต หน้าม้าปรกตานิดๆกับลักยิ้มจางๆข้างแก้มขวา ชิงเป็นคนผิวขาวตามประสาลูกคนจีน ตัวสูงและไม่ผอมเกินไป หน้าตากลางๆแต่เวลายิ้มมันจะพิเศษขึ้นมาเหมือนก๋วยเตี๋ยวรสชาติจืดๆที่มีบางคนหลงรักนักหนา .. อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง

      “แต่งรูปน่ะ งานเยอะ

      “พักบ้างมือใหญ่ขยี้ผมอีกคนอย่างที่ทำอยู่บ่อยๆเวลาเจอกันนานๆครั้ง ชิงโบกมือหยอยๆเป็นเชิงลา กวีพเยิดหน้าให้อย่างที่รู้ว่ามันหมายความว่าไว้เจอกันใหม่

      เขาไม่ใช่พวกชอบตื๊อ หรือจริงๆที่ไม่ตื๊ออาจเป็นเพราะรู้ว่าอีกคนเป็นคนขี้รำคาญ .. อือ ก็ยอมรับนั่นแหละว่าเขาชอบชิงมาตั้งแต่มัธยมแต่อีกฝ่ายดูไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เหมือนแค่ต้องการใช้ชีวิตไปเรื่อยๆกับกล้องและเรียนในสิ่งที่ตัวเองชอบ

      

     ซึ่งเขาก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรกับมัน


มองตาละห้อยเลยนะมึง ไอ้กวี

ฮึ

      เพราะมันก็แค่ความชอบ ถูกมั้ยล่ะ .. ซักวันมันก็ต้องจาง

      “ไอ้วี

      “อ้าว ไอ้ดินโลกกลมไปหมดเลยแหะวันนี้ กวีคิดกับตัวเองก่อนจะชกไหล่ดินที่อยู่ในชุดวิ่ง ชุดปกติของมันนั่นแหละ

      เช้าๆแบบนี้ ธุลี กิจกุลวัฒน์หรือดิน รองเดือนคณะพลศึกษาคงทำได้แค่อย่างเดียวคือซ้อมวิ่ง จากที่ทำเป็นงานอดิเรกกลับกลายเป็นจริงจังเพราะคณะที่เรียนและแพชชั่นล้วนๆ

ใครถ่ายรูปให้น้องคณะมึง

นิเทศว่ะ

กูฝากน้องกูด้วยอีกคนละกัน

อ้าว ไอ้เจไม่มาดูน้องเหรอ

      “มันฝากกู เสียเวลาชิบหายดินบ่นแต่ไม่ได้จริงจังนัก ส่วนเจน่ะคือเดือนคณะปีที่แล้วที่มีเรื่องดราม่ากันภายในนิดหน่อย มันเกิดจากการที่กรรมการในคณะเองตัดสินไม่ได้ว่าจะเลือกใครเป็นเดือนดี ซึ่งที่จริงแล้วดินน่ะไม่เคยอยากจะเดินล้วงกระเป๋าเก๊กไปเก๊กมาทั้งวันอะไรแบบนั้นหรอก แต่เขาเป็นพวกคิดอะไรง่ายๆ อย่างเช่นทำๆไปเหอะ เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว อะไรแบบนั้น จนสุดท้ายตอนที่เหลือกันแค่สองคน เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับการที่บอกรุ่นพี่ไปตรงๆว่าเจเหมาะกว่า

      แต่กับคนนอกมันกลายเป็นประเด็นดราม่าซะงั้น

      “แล้วนี่มึงจะไปไหนต่อ

      “อาบน้ำไปเรียน

      “วิ่งตั้งแต่กี่โมงวะ หุ่นมึงนี่มันจริงๆเลยเพื่อนของกวีที่ก็พอรู้จักดินถามพลางสำรวจร่างกายของคนที่ซ้อมวิ่งแทบทุกวัน เช้าเย็นไม่มีขาด ถามว่าเขารู้ได้ยังไงน่ะเหรอ ก็น้องสาวเขาที่อยู่ปีหนึ่งน่ะคลั่งมันชนิดที่ว่าอยากหาน้ำมันพรายมาสาดให้พี่ดินตกหลุมรักเข้าจังใหญ่ๆอะไรแบบนั้น

ตีห้าครึ่ง กูชิน มันตื่นขึ้นมาเอง

หมอฟันแบบพวกกูคงอ้วนลงพุงตายห่า เครียดชิบหายเลยโว้ย

      “เออ อดทนหัวเราะเบาๆแบบที่กลุ่มเด็กผู้หญิงกลุ่มโตแอบเหลือบมอง ถึงไอ้ดินจะไม่ได้ขาวมากแบบที่มองครั้งแรกแล้วสะดุดตา แต่ส่วนสูงกับหุ่นแบบนี้ผู้หญิงน่ะมองก่อนความขาวซะอีก ไหนจะหน้าตามันที่ไม่ต้องพูดอะไรมาก ก็แค่ดีกรีรองเดือนที่ดังกว่าเดือนตัวจริง และเพราะว่าเป็นนักกีฬาแถวหน้าๆ หน้ามันนี่แปะอยู่ตามโปสเตอร์ทั่วมหาวิทยาลัยได้

มึงรีบอาบน้ำเหอะ ก่อนจะไปเรียนไม่ทัน

เออว่าแต่นิเทศนี่คนไหนถ่าย

ชิง มึงรู้จักมั้ย?”

เพจยี่สิบเอ็ดองศาอะไรนั่นน่ะเหรอ

      “ใช่ รูปน่าจะดีมาก

      “งั้นก็โอเค ตอนแรกไอ้เจมันจะจ้างคนจากข้างนอก กับอีแค่รูปประกวดดาวเดือนดินส่ายหัวเอือมๆก่อนจะดันไหล่กลุ่มหมอฟันให้ไปกินข้าวกันซักทีหลังจากยืนคุยกันเป็นเป้าสายตาคนอื่นมานานโข

 

      เจ้าของส่วนสูง 185 เซ็นติเมตรเสยผมสีน้ำตาลธรรมชาติไปด้านหลัง ผมเขาชักจะยาวเกินไปและมันกวนใจทุกทีเวลาที่วิ่ง แต่ถามว่ามีเวลาพอที่จะไปตัดมั้ย

      ก็ไม่อีกนั่นแหละ แต่ก็ช่างมันเถอะหน่า .. ช่างมันเหมือนทุกที

 


_

 


      ชิงกลิ้งอยู่บนเตียง ตามองเลนส์หลายๆตัวที่ซื้อไว้ถ่ายงานที่ต่างกันออกไป จริงๆแล้วเขาไม่ชอบถ่ายพอร์ตเทรตเท่าไหร่แต่ช่วงหลังๆเหมือนกับมีโอกาสได้ถ่ายเยอะ ทำให้ชินกับการถ่ายรูปคนไปซะงั้นเพราะจริงๆแล้วเขาน่ะชอบถ่ายวิวมากกว่า

      คนตัวบางเลื่อนภาพที่ถ่ายมาเมื่อเช้าในแมคบุ๊ค แดดแรกของวันทำให้ภาพสวย สีมันละมุนละไมไปหมดแต่ยังรู้สึกว่าไอแดดมันกรุ่น .. กรุ่นพอจะทำให้ฮึกเหิมแล้วก็เริ่มวันใหม่ ชิงกดล็อกอินเข้าเพจยี่สิบเอ็ดองศาของตัวเองก่อนจะโพสต์ภาพภาพนึง

      เป็นภาพวิวเหมือนทุกทีเพราะเขาไม่อยากลงอะไรเจาะจงหรือให้คนเอาไปตีความกันนัก

      ความพยายามเป็นสิ่งล้ำค่า

      แคปชั่นสั้นๆถูกโพสต์ลงไปพร้อมภาพ ยอดกดไลค์มากมายในเวลาไม่กี่วิทำให้เจ้าของเพจใจชื้น มันไม่เชิงเหลิง แต่รู้สึกขอบคุณที่มีคนชอบอะไรซักอย่างที่เราได้ลงมือทำไปด้วยใจ

      ระหว่างนั้นชิงเยี่ยมเลื่อนเฟซบุ๊คอ่านสเตตัสต่างๆไปเรื่อยๆตามประสาคนที่ไม่อยากออกไปหาข้าวเย็นทานเพราะคนต้องเยอะเหมือนมดแน่ๆในเวลาทุ่มเศษๆแบบนี้

      “ความรักกับสี .. อ่านออกเสียงกับตัวเองเพราะยอดแชร์ของโพสต์นั้นสูงลิบ ซึ่งถ้าถามว่าเขาชอบสีอะไร ก็คงจะตอบว่าเขาชอบสีของลู่วิ่ง มันเป็นสีแดงอิฐแบบที่ไม่ได้อยู่ในทุกลู่วิ่งหรอก

 

      เฮ้ คุณจะเข้าใจมั้ยนะ

      สีแดงแบบนั้นไง

 

      “ … ”

 

     แบบที่ทำให้ใจเต้นแรงขึ้นมาเวลานึกถึง

     

      คุณเจ้าของเพจถ่ายรูปที่กำลังบูมขำออกมาเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะมาอ่านอะไรที่ดูผู้หญิงแบบนี้ แต่ก็ไม่เสียหายหรอก ชิงไล่สายตาหาความหมายของรักแบบสีแดง มันคงจะออกไปแนวอีโรติกแหงๆ เวลาเขาบอกว่าตัวเองชอบสีแดง คนอื่นจะมองว่ามันจัดจ้านและไม่เข้ากับเขาเลยซักนิด

      แต่ก็นะ บางทีอะไรที่เราชอบก็ไม่ใช่สิ่งที่เข้ากับเราหรอก

      “รักแบบเสน่หา .. เหอะ เขารู้อยู่แล้วเชียว ชิงอ่านไปเรื่อยๆและพบลิงก์เพิ่มเติมเป็นภาษาอังกฤษ มันก็น่าทำเป็นคอนเซ็ปต์ในการถ่ายภาพครั้งใหม่อยู่หรอก

      รักแบบสีแดงก็คือรักที่พร้อมจะเสี่ยง เหมือนกับขาดการยับยั้งชั่งใจ คิ้วของชิงเริ่มขมวดเข้าหากันเพราะไม่มั่นใจว่ามันมีการยับยั้งชั่งใจมั้ย บางครั้งถ้าเขารักอะไร เขาก็มักทำตามใจชอบแต่มันยังอยู่ในกรอบที่ไม่ไปรบกวนใจใคร

      ชิงกดแชร์สเตตัสเรื่องความรักกับแม่สีลงไปในเฟซบุ๊คส่วนตัวพร้อมแคปชั่นที่ว่า จริงเหรอวะไม่นานเท่าไหร่พวกเพื่อนตัวดีก็ทยอยมาคอมเม้นไปในแง่ที่น่าตบกระบาลให้คว่ำ


ร้อนแรงจังวะชิง

แม่งไม่เข้ากับหน้ามึงเลย สีแดงเนี่ย

เสน่หาเหี้ยอะไรครับ เพื่อผมจะบวชได้อยู่แล้ววววว

     

     ชิงหัวเราะออกมาเบาๆเพราะคอมเม้นของเพื่อนคนนึง เขามักโดนเพื่อนล้อว่าไม่สนใจเรื่องความรักจนเหมือนคนเคร่งศาสนา เหมือนกับคนที่บวชมาสิบพรรษาแล้วอะไรแบบนั้น ซึ่งจริงๆแล้วมันก็ไม่เชิงแบบนั้น เขาก็แค่แสดงออกมาน้อยต่อหน้าคนที่ชอบหรือถูกใจ

      และในขณะที่คนตัวเล็กกำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงเคาะที่ออกแนวทุบประตูห้องทำให้ต้องหันขวับไปมอง มันดังติดต่อกันอยู่แบบนั้นพร้อมเสียงแหกปากร้องเพลงคณะที่กวนประสาทเหลือทน

      ไม่ต้องบอกก็รู้

      “เชี่ยนิว มึงจะหยุดทุบประตูห้องกูได้ยัง

      “มึงรู้ได้ไงว่าเป็นกูวะ ฮ่าๆคนที่อยู่อีกฟากของประตูขำเสียงดัง เจ้าของห้องยันตัวลุกขึ้นจากเตียง ตอนนี้เขาใส่เสื้อยืดกับกางเกงบอล ชุดสามัญของเด็กหอนั่นแหละและที่สำคัญต้องมัดผมหน้าขึ้นด้วย

มึงจะยืมอะไรอีก

มึงเห็นกูเป็นคนยังไง จะชวนไปกินข้าว

มึงมาไม้ไหนเนี่ย

น้องอลิซ ดาวโฮมมากินข้าวร้านหน้าหอ เร็วๆดิวะ

      “เออ แค่นี้ก็จบชิงที่รู้ว่าคนอย่างเพื่อนตัวเองน่ะมันไม่เคยจะมาหวังดีชวนกินข้าวอะไรหรอกสวมรองเท้าแตะแล้วเดินชนไหล่มันแรงๆ

มึงนี่หม้อไม่เลิก แล้วแฟนมึงล่ะ

ใครแฟนกู

เอ้า ก็คนที่เรียนพยาบาลไง

      “อย่าเรียกแฟนดิวะ กูไม่มีแฟนชิงทำหน้ารังเกียจใส่คนใช้ร่างกายเปลืองแบบนิว ไม่รู้สิ .. อย่าหาว่าเขาหัวโบราณเลย แต่กับไอ้นิวนี่เกินไปรึเปล่า เปลี่ยนผู้หญิงถี่กว่าเปลี่ยนกางเกงในอีกล่ะมั้ง

สรุปธีมดาวเดือนปีนี้อะไรยังไงวะ

ก็ทั่วไป มินิมอล

แบบนี้ก็ถ่ายยาก ถูกมั้ย

      “อือชิงพยักหน้ารับ ยิ่งขอน้อยๆน่ะมันยิ่งถ่ายยาก เหมือนกับว่าถ้าอยากให้มันน้อยก็ต้องดึงเสน่ห์ของคนคนนั้นออกมาให้ได้มากที่สุด แล้วเขาก็ดันรับงานให้หลายคณะซะด้วยสิ ก็ปฏิเสธคนไม่เก่งเท่าไหร่นี่หว่า

พรุ่งนี้กี่โมงวะ

หกโมงเช้า ตึกคณะเรา ถ่ายในสตูก่อน

      “เดี๋ยวกูไปด้วยนิวยักคิ้วพลางเดินเข้าไปร้านประจำที่อยู่หน้าหอของเราทั้งคู่ ถัดไปจากโต๊ะที่พวกเขานั่งไม่ไกลเป็นโต๊ะของน้องอลิซ คณะคหกรรมที่นิวเห่อนักหนา ขนาดอยู่ในชุดธรรมดาๆยังสวยเตะตาเลย

มึงไม่ชอบบ้างเหรอวะ มองนิดเดียวก็เลิกเลยงี้

ก็สวยดี

หรือจริงๆมึงไม่ชอบผู้หญิงวะไอ้ชิง

กูชอบคนที่กูอยากชอบ

เชี่ย มึงตอบแบบนี้กูจีบนะ

      “ขนลุกว่ะนิวคนถูกว่าพร้อมกับใบหน้าเห่ยๆหัวเราะชอบใจพลางส่งสายตาให้น้องอลิซต่อไป ชิงที่รับหน้าที่สั่งอาหารก็สั่งไปเรื่อยๆเพราะรู้ว่าเพื่อนตัวเองแม่งก็กินได้ทุกอย่าง

      “เฮ้ย พี่ดินนนน

      “โอ๊ยยยยยย เป็นบุญจริงๆมากินร้านเดียวกันเนี่ยกลุ่มเฟรชชี่โต๊ะข้างๆกระซิบกระซาบกันซะดังแบบที่

นิวยังต้องหันไปมองตาม ที่จริงก็ไม่น่าแปลกใจหรอก มีใครบ้างไม่รู้จักดิน

      รองเดือนคณะที่ดังกว่าเดือนคณะซะอีก

      “เจ้าของเพจยี่สิบเอ็ดองศารึเปล่าชิงเยี่ยมที่กำลังพับเมนูคืนพนักงานอ้าปากพะงาบๆเมื่อบางเสียงดังขึ้นเหนือหัว รู้ตัวอีกทีพี่ดินที่ใครๆก็พูดถึงก็เดินมายืนข้างๆโต๊ะ เท้ามือไว้ ชะโงกหน้ามาจ้องหน้าเขาเหมือนคนสายตาสั้น .. อ่า คงไม่ได้ใส่คอนแทคเลนส์สินะ

โทษที สายตาสั้นน่ะ

อือ มีอะไรรึเปล่า

พรุ่งนี้ฝากน้องกูถ่าย สองคน

“ … ”

      “ได้มั้ย?” ชิงเงียบไป รู้สึกถึงความอ้อนในน้ำเสียงนั่น เขาไม่เคยรู้หรอกว่าดินเป็นคนยังไง ที่จริงแทบไม่มีใครรู้ว่าหมอนี่เป็นคนยังไง ชิงสบตาดิน .. ตาสีน้ำตาลเข้ม มีความมุ่งมั่นเต็มเปี่ยมในนั้นเสมอ

       .. ก็คงตามประสานักกีฬาล่ะมั้ง

      “ได้

      “พี่ดินคะชิงกับนิวหันขวับ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวประกอบในหนังรัก น้องอลิซที่นิวคลั่งเดินจากโต๊ะมาตั้งไกลเพื่อทักผู้ชายในชุดบอลทีมโปรดที่เขาขอพูดตรงๆเลยว่ามันน่าจะเพิ่งซ้อมวิ่งเสร็จ เหงื่อซกๆตัวเมื่อมๆ ถ้าไม่มีหน้าตาหล่อๆนี่ เด็กผู้หญิงก็คงแหยงๆอยู่ไม่น้อย

      

          เหอะ

      

         ครับ?”

      “ลิซมีเรื่องจะถามค่ะ สะดวกข้างนอกมั้ยคะดินพยักหน้า นิวเคี้ยวฟันเดาะลิ้นกวนประสาท ชิงคิดว่านั่นคือท่าทางของคนยอมแพ้ พอทั้งดินและน้องอลิซเดินพ้นจากประตูร้าน เสียงคนคุยกันก็ดังซะจนน่ากลัว ประเด็นนั่นนี่ถูกยกขึ้นมาพูดและชิงเดาว่าคงใส่สีตีไข่กันไปเรื่อยจนเหลือความจริงแค่หยิบมือ

มึงว่าไง

อะไร

ไอ้ดินกับน้องอลิซ ทำไมมันไวแบบนี้วะ

กูว่าดินไม่อะไร แต่น้องเขาอะ ไม่แน่

เชี่ยเอ๊ย ถ้าเป็นไอ้ดิน กูก็หมา

      “ทำใจ คนตัวเล็กกว่าตบไหล่เพื่อนสนิทขำๆ หวังให้ร้านสงบไวๆจะได้กินข้าวด้วยความสบายใจแต่กลายเป็นว่าไม่ใช่แบบนั้นเลยซักนิด คนสองคนที่เป็นประเด็นเดินกลับเข้ามาในร้าน ดาวคหกรรมยิ้มแฉ่งเดินกลับโต๊ะตัวเองในขณะที่นักกีฬามหาวิทยาลัยนั่งลงที่เก้าอี้ข้างไอ้นิว

      และถ้าเขาไม่ได้ตาฝาดไป ชิงคิดว่าน้องอลิซยกยิ้มมุมปากให้ตัวเองพร้อมกับตาพราวๆน่ากลัวพิลึก

      “กินข้าวด้วยดิ

      “ … ”

      “มึงนี่ตลกชิบนิวหันไปพูดกับดิน หมอนั่นยักไหล่เหมือนคนไม่คิดอะไร ชิงที่อึ้งอยู่ไม่น้อยกับพฤติกรรมแปลกๆของดิน เออ แม่งน่าสงสัยว่ะ

      “มึงพูดกับพวกกูตรงๆได้นะ ไอ้ดิน

งั้น .. มึงนิ้วแกร่งชี้ที่ใบหน้าจืดๆของชิงเยี่ยม

อ อะไรวะ

น้องกูชอบมึง

      “น้องมึง?” ชิงที่เหมือนทำปากหายไปแล้วตั้งแต่ดินปรากฏตัวได้แต่พะงาบๆเป็นปลาขาดน้ำ คิ้วเข้มๆของนิวพันกันยุ่ง ชิงได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากกลุ่มเพื่อนของน้องอลิซที่นั่งห่างออกไปสามสี่โต๊ะ

ลิซ

ฮะ?”

น้องกูชอบมึง ถ้ามึงสนใจ นี่ไลน์ลิซ

     “เดี๋ยวๆๆนิวโวยวายหนักกว่าเดิมในขณะที่คนที่เพิ่งรู้ว่าถูกชอบก็อึ้งกิมกี่ 

     “แล้วก็กูจะกินข้าวด้วย อันนั้นก็พูดจริงๆ

     “ไอ้ชิง ไอ้เวรชิงทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก พยายามยกมือยกไม้ปฏิเสธว่าไม่ได้สนใจน้องอลิซอะไรนั่นแม้แต่น้อย แถมเรื่องที่ดินมาบอกแม่งโคตรเกินความคาดหมาย .. เชี่ย ได้ไงวะเนี่ย

      “น้องกูขี้ตื๊อหน่อย อาจจะลำบากมึง

      “ … ”

      “แต่พรุ่งนี้ฝากถ่ายรูปน้องคณะกูด้วย ทีนี้ก็กินข้าวได้แล้วรองเดือนคณะพลศึกษาว่าพลางตักต้มยำใส่จานชิงที่ยังมึนอยู่ นิวหัวเราะฮึๆในลำคอเหมือนบอกว่าจะรอฆ่าคนที่ได้น้องอลิซไปเฉยหลังกินข้าวเสร็จ ชิงที่ไม่รู้จะพูดอะไรสบตาดิน ไม่มีที่มาที่ไปสำหรับอะไรทั้งนั้น


ไม่ว่าจะเป็นการมาของอีกฝ่าย

คำพูดแบบนั้น

การกระทำแบบนั้น

     

       มองไร

เปล่า


แต่เขาก็เห็นนะ ว่าดินอมยิ้ม

แปลกคนว่ะ

 

_

 


      ดินตื่นเช้าเหมือนทุกวันแต่ไม่ได้ไปซ้อมวิ่งอย่างทุกที เขาสวมชุดนักศึกษาพอดีตัว กางเกงยีนส์และรองเท้าผ้าใบสีขาว ไม่มีอะไรมากมายไปกว่านั้น คนตัวสูงเดินไปที่รถของตัวเอง ปกติแล้วเขาจะขับดูคาติแต่ปัญหาคือต้องไปรับน้องๆดาวเดือนและสารพัดทีมงานนั่นแหละนะ

      คิดแล้วก็หงุดหงิดไอ้เจ ไม่รู้ติดถ่ายแบบอะไรนักหนาแต่ก็เอาเถอะ เขาก็ไม่มีอะไรต้องทำนี่ .. ในจังหวะที่เจ้าของผิวสีน้ำผึ้งน่ามองกำลังจะขึ้นรถ โทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นครืด เบอร์ของลูกสาวป้าโชว์หราอยู่บนจอ

      “ว่าไง ลิซ

      [พี่ลี! ทำไมเขาไม่แอดไลน์ลิซมาอะ]

      “พี่จะรู้ได้ไงล่ะครับนั่นสิ เขาไม่ใช่หมอนั่นซักหน่อย ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันดูดีหรือหล่อตรงไหน หน้าตามึนๆเหมือนคนไม่เคยนอนเต็มอิ่ม ไม่ได้สูงไม่ได้เตี้ย ไม่ได้ผอมไม่ได้ล่ำ แทบจะไม่เตะตาอะไรเลยด้วยซ้ำ

[พี่ลีต้องช่วยหนู]

พี่ไม่ได้สนิท อาจจะต้องถามไอ้กวี

[ลิซจริงจังอะ]

      ลี .. อ่า นั่นก็เป็นอีกชื่อของเขาที่คนในครอบครัวเรียก แทบจะไม่มีใครเรียกเขาว่าดิน มันเป็นเพราะคุณย่าเป็นคนตั้งชื่อจริงเขาว่าธุลีและเรียกเขาว่าลีตั้งแต่เกิด ส่วนดินน่ะเป็นชื่อเล่นที่เขาแนะนำกับเพื่อน รู้สึกไม่สนิทใจยังไงชอบกลถ้าคนนอกจะมาเรียกเขาว่าลี

      “เดี๋ยวพี่ขับรถก่อน เจอกันที่กอง .. ชิงก็ไปนั่นแหละเขาได้ยินเสียงร่าเริงของอลิซที่บอกว่าดีใจอย่างนั้นอย่างนี้ ไม่รู้สิ เขาแทบไม่สนใจเรื่องรักๆ แต่รักกับเซ็กส์มันแยกได้สำหรับผู้ชาย ไม่มีแฟนก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคู่นอน

      เขาก็ผู้ชายคนนึงนั่นแหละ

      คัมรี่สีขาวเคลื่อนออกจากคอนโดที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเลี้ยวไปตามซอกซอยเพื่อรับดาวและเดือนที่อยู่หอเดียวกัน ปีนี้ก็น่าลุ้นหน่อย เพราะเจ้าเดือนที่ทุกคนเลือกกันแล้วเลือกกันอีกค่อนข้างมีประสบการณ์ในการเดินแบบและการถ่ายภาพ ส่วนน้องดาวก็ออกแนวจิ้มลิ้มทั่วไป ค่อยไปวัดกันตรงการตอบคำถาม

      ที่จริงแล้วเขาก็เป็นคนบ้ากิจกรรมคนนึงเลยล่ะ ถ้าช่วงมัธยมก็คงเป็นตีกลอง พอใกล้ๆจะจบก็ดันมาชอบวิ่งซะงั้น .. ไม่รู้สิ เขารู้สึกว่าการวิ่งมันคือสิ่งที่ควบคุมได้ ถ้าเหนื่อยก็แค่หยุดหรือจะเอาชนะความเหนื่อยด้วยการวิ่งไปเรื่อยๆจนถึงเส้นชัยก็ได้

    

       ไม่มีเส้นชัยไหนไกลเกินไปหรอกมั้ง


พี่ดิน หวัดดีครับ

สวัสดีค่ะพี่ดิน

ข้าวเช้า กินเรียบร้อยกันรึยัง?”

เรียบร้อยทั้งคู่แล้วครับพี่ แล้วพี่ลูกตาลล่ะครับ

      “ … ” ดินนิ่งไป อ่า .. นี่คงเป็นอีกประเด็นที่ทำให้คณะพลศึกษาของเขามีดราม่าเรื่องดาวเดือนให้ฟังยาวๆข้ามปี เขากับไอ้เจดันชอบดาวคณะด้วยกันทั้งคู่ ในกองก็เลยออกจะหม่นๆหน่อย

      “เดี๋ยวตามมาทีหลังน่ะ มีถ่ายโฆษณา” 

      “ลำบากพี่แย่เลยนะคะ

      “ไม่เป็นไรหรอก ช่วยๆกันคนตัวสูงบอกแบบนั้นก่อนจะออกรถเพื่อไปรับเบบี้ สาวประเภทสองที่ร่างกายกำยำเกินจะใช้คำว่าสาวไปซักนิด แต่ก็นั่นแหละ จะได้มีคนช่วยดูแลน้อง .. อ่า แล้วถ้าถามว่าเขาเลิกชอบดาวคณะตัวเองไปรึยัง .. เลิกไปนานแล้ว

     

          ความชอบมันไม่ได้อยู่นานกว่าแยมในขวดหรอก

      

         พี่ดินแข่งวันไหนคะ

      “อีกสองอาทิตย์น่ะ

      “เอาไว้พวกผมไปเชียร์นะครับ อยากเห็นพี่แข่งด้วยตาตัวเองมานานแล้วเดือนคณะพลศึกษาปีนี้พูดอย่างตื่นเต้น แหงล่ะ เคยได้ยินมาว่าพี่ดินวิ่งไวเหมือนจรวด จริงไม่จริงไม่รู้แต่ก็ยังไม่เคยแพ้เลยซักกะครั้ง ไม่ว่าจะเป็นการแข่งขันไหน

      เหมือนกับว่าเกิดมาเพื่อสิ่งนี้ เพื่อวิ่งให้ถึงเส้นชัย .. ซ้ำๆ

      คัมรี่จอดใกล้ๆคณะสังคมศาสตร์ ดินไม่แน่ใจว่าบี้มาเอาอะไรแต่ไม่นานนักก็เดินขึ้นรถมาพร้อมกับกระเป๋าเครื่องสำอางสีดำที่ดูหนัก ทักทายเขาด้วยการหอมแก้มฟอดใหญ่ซึ่งเด็กๆในรถตกใจเหมือนเห็นผี แต่เขาน่ะชินแล้วกับการถูกลวนลามโดยเกย์ ตุ๊ด กะเทยหรือทุกๆเพศนั่นแหละ

      “สามี โอ๊ยยยยยยย หล่อมากเลยอะดิน ทำไมแค่นี้ก็ต้องหล่อ

      “เว่อร์เองรึเปล่าบี้

      “บอกให้เรียกเบบี้ๆดินหัวเราะเพราะบี้ไม่ชอบให้เรียกชื่อเล่นเฉยๆ ต้องเติมนั่นเติมนี่เข้าไปให้ดูน่ารัก คนตัวสูงฟังเพื่อนตัวโตพูดจ้อเรื่องกองประกวด วิธีการวางตัวกับเพื่อนคณะอื่น รุ่นพี่คณะอื่น การถ่ายรูป บรีฟคร่าวๆเรื่องคอนเซ็ปต์อีกทีแล้วก็ .. ตากล้อง

      “ตากล้องปีนี้ผลงานเยอะ ปกติแทบจะไม่รับงานเลย ไม่รู้ทำไมตกลง สงสัยสโมหว่านล้อมดีล่ะมั้ง

      “พี่ชิงรึเปล่าคะ เพจยี่สิบเอ็ดองศา

      “โห จริงเหรอครับพี่ เขาถ่ายรูปคนสวยมากจริงๆ

      “พรสวรรค์นั่นแหละ ชิงเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดอะไรมากมายหรอกแต่เรื่องถ่ายรูปมันก็จริงจังอะเบบี้พูดเท่าที่รู้เพราะแทบจะไม่เคยได้ร่วมงานกับชิงเยี่ยมเลยด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่เป็นคนให้ใจกับ

งานมากๆคนหนึ่ง

      “ดีกับตากล้องไว้ ยังไงคะแนนของเราก็มาจากภาพที่เขาถ่าย พยายามทำตามที่เขาแนะนำ แกด้วยดิน ไปคุยกับตากล้องเยอะๆ

      “ต้องคุยด้วยเหรอ

      “ใช่สิคะสามี้!ดินยักไหล่ คุยก็คุย เขาไม่ได้ซีเรียสอะไรอยู่แล้ว ไหนจะต้องไปตะล่อมเรื่องลิซอีก เขาน่ะติดนิสัยตามใจน้องสาวคนนี้มาแต่ไหนแต่ไร แถมยังคิดว่าดีซะอีก ไอ้เด็กนิเทศนั่นก็ดูเด๋อๆ ไม่มีพิษมีภัยอะไร เขาแทบไม่ต้องห่วงลิซเลย

      ห่วงหมอนั่นซะยังจะเข้าท่ากว่า

      คัมรี่สีขาวจอดหน้าคณะนิเทศศาสตร์อันเป็นที่หมายในการถ่ายรูปครั้งนี้ ห้องสตูดิโอครบสูตรที่อยู่ที่ชั้นห้าของตึกป่านนี้คงมีคนยั้วเยี้ยไปหมด เบบี้นำทางเด็กๆไปแต่งหน้า ส่วนเขาคงจะไปคุยกับส่วนกลางแล้วก็พวกเดือนปีที่แล้ว

      ในจังหวะที่ดินกำลังจะเดินไปที่ห้องสตู เขาเดินสวนกับคนที่เตี้ยกว่าราวๆสิบเซ็น .. วันนี้ชิงใส่เชิ้ตสีฟ้าที่โคร่งกว่าตัวและกางเกงขากระบอกสีซีด ผมสีน้ำตาลเทาถูกเซ็ตลวกๆเหมือนคนขี้เกียจและแค่อยากทำให้เป็นมารยาทไปก็เท่านั้น

      “ไลก้าเลยเหรอ

      “ก็แค่อยากให้ออกมาดีชิงเยี่ยมตอบคนผิวแทนในชุดนิสิต อือ .. อาจจะเป็นเพราะว่าดินต้องถ่ายด้วยบ้างบางเซ็ต โปรโมทให้มหาวิทยาลัยแล้วก็กิจกรรมที่จะมาถึง

แอดไลน์ลิซไปรึยัง

ก็มึงบอกว่าถ้าสนใจค่อยแอดไป

มึงไม่สน?”

ไอ้นิวสน

      “นี่มึงแค่ไม่ชอบลิซหรือมึงไม่ชอบผู้หญิงคนถูกถามทำตาโตนั่นทำให้ดินหัวเราะออกมาเหมือนจับไต๋ถูก ทำไมถึงเป็นคนที่อ่านออกง่ายขนาดนี้ก็ไม่รู้แหะ

เออ กูเข้าใจแล้ว เดี๋ยวบอกลิซให้ จะได้เลิกตื๊อ

กูไม่ได้ชอบผู้ชาย

“ … ”

     “เอ่อ ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนชิงแก้ใหม่ด้วยใบหน้างงๆซึ่งน่าแปลกที่คนตัวโตรู้สึกว่ามันน่ารัก เหมือนเด็กตัวเล็กๆที่พยายามแก้ตัวต่อหน้าคุณครู คนตัวสูงกว่าไพล่มือไว้ด้านหลังก่อนจะโน้มหน้าลงไปทวนอีกทีกวนๆ

ชื่อชิง ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคน ถูกมั้ย?”

.. อือ

ให้ตายเหอะ

      “เจอกัน ถ่ายรูปน้องกูดีๆล่ะแผ่นหลังกว้างที่ทำสาวๆเพ้อทั้งกองหายไปจากกรอบสายตา ชิงถอนหายใจยาวๆ เขาไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองแพ้ทางอะไร แต่มันค่อนข้างเลี่ยงได้ยาก ทำไมถึงเป็นผู้ชายที่เขาจับทางไม่ถูกเลยซักนิด เหมือนลมในทะเล ไม่รู้จะเปลี่ยนทิศเปลี่ยนทางไปตอนไหน

      นิ่งๆแต่ขี้เล่น อ๋อ .. แบบนี้สินะ สาวๆถึงได้หลงหัวปักหัวปำแบบนั้นน่ะ

      “มายืนทำหน้าโง่ๆอะไรตรงนี้วะ

เชี่ยนิวชิงโวย

รีบไปเช็กไฟได้แล้ว ตากล้องคนอื่นพร้อมกันหมดแล้วมีแต่มึงเนี่ย จะเดินมาเอาไมโลอะไรบ้าบอ

ก็กูไม่มีสมาธิ

      “ตอนนี้มียัง

      “เออมีโคตรๆเลย ชิงสบถในใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องสตู นิวส่ายหัวปลงๆไม่รู้เพื่อนเป็นอะไรนักหนาและมันเป็นตอนนั้นเองที่คณะคหกรรมมาถึง เกือบจะช้าที่สุดแต่ก็นะ ความสวยของน้องอลิซทำเขาอยากจะซื้อตำแหน่งให้แม่งจบๆไป

 

      เออ แล้วก็ที่เพิ่งรู้มาว่าเป็นญาติไอ้ดินนั่นก็ยิ่งทำให้น้องเป็นที่พูดถึงเข้าไปใหญ่ สงสัยหน้าตาดีกันยกโคตรเลยล่ะมั้ง .. ตอนแรกก็คิดว่าไม่คล้ายกันหรอก เพราะน้องอลิซขาวอย่างกับหิมะ มันอาจจะผิดที่ไอ้ดินตากแดดเล่นกีฬามากไปเอง จริงๆมันอาจจะเคยขาวก็ได้ใครจะไปรู้วะ นิวคิดกับตัวเอง

      นิวเดินตามเพื่อนเข้าไปในห้องสตู ช่วยฝ่ายนั้นฝ่ายนี้เซ็ตของ เซ็ตไฟ เซ็ตฉาก ซักพักไอ้ชิงก็เดินเข้ามาทำหน้าตางอแงใส่ .. ยิ่งเป็นเพื่อนกับมันนานวันไปยิ่งเห็นว่าในความธรรมดาของมัน แม่งก็น่ารัก

     น่ารักกว่าผู้ชายปกติ

      “กูลืมแมคบุ๊คไว้ในรถว่ะ มึงลงไปเอาให้ทีดิ

      “เออได้

      “ด่วนนะเว้ยคนตัวสูงกว่าพยักหน้า รับกุญแจรถมาและเดินไปที่ลิฟต์ แต่แล้วก็ถูกฝ่ายเสื้อผ้าเรียกไว้แล้วพอได้ยินว่าเป็นเรื่องของน้องอลิซยิ่งอยากจะช่วย โหย ช่วยโดยไม่ได้หวังผลอะไรเลยจริงจริ๊ง

      “ไอ้ดิน มึงนั่นแหละ

กู?”

ว่างใช่มั้ย

กินน้ำอยู่

      “กวนตีน มึงมานี่นิวที่ก็ไม่เคยสนิทกับดินมาก่อนหรอกจนกระทั่งกินข้าวกันเมื่อวานแล้วก็คิดว่าเออ มันคุยง่ายดี คุยสนุกแล้วก็กวนตีนเก่งจริงๆ

มึงไปเอาแมคบุ๊คไอ้ชิงที มันขับมินิ

บ้านมันเงินเหลือเหรอวะ ใช้ไลก้า ขับมินิ

หน้าเพื่อนกูดูจนก็จริง แต่มันก็คนรวยคนนึง

กูจะบอกชิง

      “แค่นี้มันก็จะฆ่ากูอยู่แล้ว ด่วนๆเลยนะมึงอะดินรับกุญแจรถมา ปล่อยให้นิววิ่งวุ่นไปหาฝ่ายเสื้อผ้าและเขามีหน้าที่ไปเอาของ เดินมาไม่ไกลจากตึกเท่าไหร่เขาก็เจอมินิสีแดงที่เตะตา พอกดรีโมทที่กุญแจก็ยิ่งแน่ใจว่าคันนี้

      แมคบุ๊คแอร์ถูกฉวยมาจากเบาะข้างคนขับ การขึ้นๆลงๆลิฟต์นี่ทำให้เขาชักอยากจะอ้วก ไม่เห็นไอ้เดือนคนอื่นมันจะทำอะไรเลย ให้ตายเหอะ เขานึกฉุนไอ้เจขึ้นมาจริงๆ แทนที่เขาจะได้ไปซ้อมวิ่งวันนี้

      “ดิน แมคบุ๊คชิงปะ

      “ใช่

      “เปิดเครื่องให้หน่อยดิ จะดูโทนสีต้นแบบ มันเอาไว้ที่โฟลเดอร์หน้าเดสก์ท็อปอะ

      “โอเคกลายเป็นเบ๊ซะงั้น คนตัวสูงหัวเราะกับตัวเองก่อนจะรอแมคเปิดเครื่อง ภาพวิวที่อยู่บนจอทำให้ใจเขากระตุก นี่มันลู่วิ่งของมอเขานี่นา

      รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายไร้ที่ติ ดินเท้ามือกับโต๊ะข้างนึง มองหน้าเดสก์ท็อปเจ้าปัญหา .. มันอันไหนล่ะ ให้ตายเถอะ เยอะแยะไปหมดเลย

     ‘him’

      คิ้วเข้มกระตุกขึ้นกับชื่อโฟลเดอร์ มันเตะตายังไงไม่รู้และจะเสียมารยาทใช่มั้ยถ้าเขาคลิกเข้าไปดู แต่ถ้าภาพที่ต้องการอยู่ในนี้ล่ะ มันจะเสียหายยังไง

      คลิก

      ทัชแพดถูกเคาะเบาๆและภาพมากมายในโฟลเดอร์ปรากฏขึ้นมา เสื้อกีฬาตัวเก่ง ผมสีน้ำตาลธรรมชาติชื้นเหงื่อ วิธีการผูกเชือกรองเท้า ขวดน้ำที่ถูกทิ้งไว้ข้างสนามและมีลายมือหวัดๆอยู่ข้างขวดบ่งบอกความเป็นเจ้าของ เหรียญรางวัล .. รอยยิ้มตอนวิ่งเข้าเส้นชัย

      รอยยิ้มแบบเดียวกันกับที่อยู่บนหน้าเขาตอนนี้

      “ … ”

      “โดนจับได้เหรอ

      “กูหรือมึงล่ะชิงเม้มปาก ไม่รู้จะวางมือไม้ไว้ตรงไหน เสียงคนนั้นคนนี้วุ่นวายในกองถามหาช่างภาพที่ตามหาแมคบุ๊คของตัวเองและยิ่งพอรู้ว่าไอ้นิวให้ดินไปเอาให้ ยิ่งร้อนใจ

      มันจะเป็นใครก็ได้

 

      น่ารักดี

 

      ที่ไม่ใช่หมอนี่ได้มั้ยวะ

 

      “กูหรือมึงล่ะคนตัวเล็กถามกวนประสาท ช่างเถอะ .. ก็มันเกิดขึ้นไปแล้ว จะรู้ก็ไม่เสียหาย

      จะได้รู้ว่าจริงๆแล้วรักสีแดงแบบที่ไอ้สเตตัสบ้าๆนั่นบอกไว้มันจริงเพราะทุกอย่างมันเต็มไปด้วยความเสน่หา .. คงไม่มีไอ้บ้าที่ไหนตามถ่ายรูปผู้ชายคนเดียวเป็นวรรคเป็นเวรอยู่เป็นปีๆถ้าไม่ได้คิดอะไรหรอกจริงมั้ย

      แรกๆมันก็ไม่มีอะไร เขาก็แค่ผ่านไปที่ลู่วิ่ง แสงสวยขนาดนั้นก็อดจะถ่ายไม่ได้ พอถ่ายไปเรื่อยๆก็รู้ว่าลู่มันมีเจ้าของ .. เสียงรองเท้าวิ่งที่กระทบพื้นทุกวัน รอยยิ้มเวลาที่จับเวลาแล้วพบว่ามันน้อยลงเรื่อยๆในทุกๆครั้งที่พยายามเข้าเส้นชัยน่ะ

      เป็นรอยยิ้มที่มีค่า

      เป็นรอยยิ้มที่มาจากความพยายาม

     

      “ที่จริงก็รู้ว่ามีคนถ่ายรูป แต่มันไกลจากลู่ สายตากูก็ไม่ได้ดีอะไรมากนักหรอก

“ … ”

น่ารักดี ทีหลังก็มาขอถ่ายตรงๆ

 

ชิงยืนตัวแข็งทื่อกับคำว่าน่ารักดี .. น่ารักอะไรล่ะวะ

 

มันจะน่ารักกว่านี้อีกถ้าคนที่มึงชอบเขา เขาชอบมึงด้วย

 

ตึก .. ตัก

ตึกตัก

 

      “โค้ชชอบบอกกูว่า พยายามเข้าล่ะ เส้นชัยจะใกล้ขึ้นเรื่อยๆทุกครั้งที่พยายาม

      มือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาลเทา ดินเริ่มเข้าใจขึ้นมาหน่อยๆว่าทำไมใครๆก็ชอบคนตรงหน้า มันคงเป็นเหมือนอะไรๆที่มองไปนานๆแล้วสบายใจ อะไรๆที่มันน่าอยู่ด้วยไปนานๆหรืออะไรซักอย่างที่อยากพักสายตาไว้

     “พยายามเข้าล่ะ

      และเขาคิดว่าเขาชอบที่มันเป็นแบบนั้น

 


_

 


      “โอ๊ย! คนที่เพิ่งไปตัดผมมาให้สั้นลงร้องเสียงหลงเพราะถูกดีดหน้าผากดังป๊อก ไม่รู้เป็นอะไรนักหนาเพื่อนในคณะถึงชอบแกล้งเขาแบบนี้ โดยเฉพาะไอ้นิว

      “ตี๋ เดี๋ยวนี้มีความรักเหรอวะ หน้าตาสดใส

      “มึงจะทำไม

      “ไม่รู้ว่ะ มันดูมีออร่า ขอบตาก็ไม่คล้ำเหมือนเคย ชิงหรี่ตาใส่เพื่อนทั้งกลุ่มที่ขยันกันขยี้ สร้างประเด็นที่เล็กเท่าหยดน้ำให้มันขยายไปได้ไกลถึงมหาสมุทร .. มีความรักน่ะ มันก็มีมาตั้งนานแล้ว

      แต่มีความหวังเนี่ย มันเพิ่งจะมี

      “ .. ถ้ามันคืบหน้า กูจะบอกละกัน

      “เชี่ยย พูดแบบนี้ขนลุกเลยว่ะ แม่ง เหมือนคนที่บวชมาสิบแปดพรรษาละจะสึกอะ

      “รำคาญ นิวหัวเราะก๊ากก่อนจะกอดคอเพื่อนตัวบางที่ทำหน้ายุ่งๆ พอมองเข้าไปในจอแมคดีๆก็เห็นว่าชิงกำลังแต่งรูปที่จะปล่อยคืนนี้ รูปจากกองประกวดที่ถ่ายเมื่ออาทิตย์ก่อนนั่นแหละ ออกมาสวยแจ่มจิต เข้าคอนเซ็ปต์มินิมอลตามที่สโมต้องการ

      “ทำไมรูปไอ้ดินแต่งน๊านนาน มันไม่ได้หล่อจนไม่ต้องปรับอะไรแล้วเหรอวะ

      “ก็ .. เออ สีมันหลุดจากคนอื่นเจมส์ ภูริคและนิวมองหน้ากันพรึบพรับเพราะความเลิ่กลั่กของชิง สาบานได้ว่าเมื่อสองวันก่อนเขาก็เห็นไอ้ชิงนั่งแต่งรูปไอ้ดินแบบนี้แหละ

      “พวกกูจะปล่อยผ่านไปก่อนละกัน ว่าแต่เย็นนี้มึงว่างมั้ย

      “ทำไมวะ

      “จะชวนไปแดกปิ้งย่างแถวพระรามสอง

      “กูต้องไปออกกำลังกาย ม้าบอกว่ากูผอมลงและดูขี้โรค

      “อันนี้กูเห็นด้วยกับม้า

      “ชิง ตัวมึงขาวซีดเหมือนแวมไพร์

      “เออ กูคงไม่ได้ไป ม้าให้ไปออกกำลังแล้วถ่ายรูปไปให้ดูทุกวัน ต้องถ่ายแบบมีเหงื่อด้วยชิงเยี่ยมถอนหายใจยาวๆ ไม่รู้หม่าม้าจะเคร่งอะไรนักหนากับสุขภาพ อาจจะเพราะป๊าป่วยบ่อยก็เลยกังวลไปซะหมด เขาไม่ใช่คนป่วยง่ายเลยแต่แค่ดูผอมลงจนดูขี้โรคเท่านั้นเอ๊ง

      “เอางี้ มึงใส่ชุดกีฬาแล้วกูจะเอาฟ็อกกี้ีฉีดหน้าให้แม่ง

      “ฮ่าๆๆ เอาเรื่องว่ะภู

      “เฉียบ ภูยักคิ้วชื่นชมความคิดแผลงๆของตัวเอง ชิงถอนหายใจยาวกว่าเดิมเพราะมีเพื่อนแบบนี้ แต่มันก็สบายใจดี .. ในขณะที่เพื่อนๆกำลังคุยกันสนุก คนตัวขาวก็พับหน้าจอแมคลงเนียนๆไม่ให้รูปดินเป็นประเด็นอีก

      สาบานว่าไม่ได้ตั้งใจจะเปิด รู้ตัวอีกทีมือมันก็คลิกไปแล้ว แถมยังชอบเหม่อตอนมองหน้ารองเดือนคณะพลศึกษานานๆอีกต่างหาก

     พยายามเข้าล่ะ

      ตึกตัก  .. ตึก  .. ตัก

      “งั้นพวกกูไปกินปิ้งย่าง มึงไปวิ่ง ถ้าหิวตอนออกกำลังเสร็จทักไอ้นิวไปละกัน มันน่าจะหิวเรื่อยๆ

      “โอเค เจอกัน

      “ซีย่า

      “เกลียดหน้ามึงชิงว่าก่อนจะเดินชนไหล่นิวจนอีกคนขำอย่างพอใจที่ได้กวนประสาท เจ้าของส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าๆเดินตัวปลิวไปที่รถของตัวเอง ที่จริงไม่เคยอยากใช้มินิเลย แต่มันเป็นรถคันเดียวของที่บ้านที่ยังไม่มีเจ้าของจริงจังและสาบานได้เลยว่าเขาพยายามอ้อนวอนม้า ขอซื้อเวสป้ามาขับ แต่ก็นั่นแหละ .. ม้าห่วงเขาอย่างกับอะไรดี

      คนตัวบางกับผมสีน้ำตาลเทาที่ที่ร้านทำผมถือวิสาสะทำให้ซะงั้นเปลี่ยนชุดในรถที่ติดฟิล์มดำทึบแบบแน่ใจว่าจะไม่มีใครเห็น ในระหว่างที่กำลังคุ้ยหาเสื้อไนกี้ที่ใส่วิ่งได้นั้น เสียงเคาะกระจกก็ดังขึ้น ตาเรียวหันไปมองแล้วก็ต้องสะดุ้งกับรอยยิ้มขี้เล่นของคนที่ปั่นหัวเขาได้ทั้งวันโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเลยซักนิด

     ดิน ..

      ชิงเลิ่กลั่กเพราะตัวเองกำลังถอดเสื้อแถมยังโยนทิ้งไปแล้วเรียบร้อย โชคดีที่ยังสวมกางเกงยีนส์อยู่ ทุกๆความคิดตีกันในหัวเพราะคำพูดยียวนของคนข้างนอกรถนั่น

 

      “ทำไรวะ ไม่ลดกระจกเนี่ย มีสาวอยู่ในรถเหรอชิง

      เสียงเข้มๆเหมือนคนโมโหถ้าเขาจะมีสาวๆอยู่ในรถจริงๆนั่นทำให้ชิงหน้าร้อน เออเอาวะ ยังไงก็ผู้ชายด้วยกัน! ชิงลดกระจกลงแต่ก็ไม่ได้มากมายนัก ไอแดดร้อนๆข้างนอกสัมผัสกับผิวกาย คนที่เท้าแขนกับหลังคารถแล้วชะโงกหน้าเข้ามาเหมือนจะนิ่งไปเมื่อเห็นว่าเจ้าของรถเปลือยท่อนบนอยู่

      “มีอะไร

      “ .

      “ว่าไงครับ คุณธุลีคุณเจ้าของรถทำหน้ายุ่งเพราะคนเริ่มมองมาทางนี้แล้ว อย่างว่าแหละ ที่ไหนมีดิน ที่นั่นมักจะวุ่นวาย

      มึงจะขาวแบบนี้ไม่ได้

      “มึงจะมามองกูแบบนี้ไม่ได้เหมือนกัน

      “มึงจะเปลี่ยนชุดไปไหน คนที่เฉไฉเปลี่ยนเรื่องเอ่ยถาม

      “ไปวิ่ง

      “ จริงจัง?”

      “เออ

      “จริงจังเท่าเรื่องกูป้ะ ยิ้มกวนๆจนเห็นฟันสวยๆแบบที่ทำให้ชิงหน้าร้อนวาบขึ้นมาซะให้ได้ เจ้าของรถหายใจสะดุดไปหลายทีก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังได้ใจเพราะมันดูเคอะเขิน

      “ไม่เกี่ยวกันซักหน่อย

      “ตอบแบบนี้แปลว่าจริงจังมากกว่า

      “ทำไมมึงชอบคิดไปเอง

      “หลักฐานมันก็คาตานะ

      “ไหน กูอยากดู ชิงโวย

      “นี่ไง คนตัวสูงกว่าบอกพร้อมกับหยิบโทรศัพท์ของตัวเองหันไปทางชิงพร้อมเปิดกล้องหน้าแถมยังกดถ่ายรัวๆ ไหปลาร้าชัดเจน ตัวบางๆ ไหล่กลมกลึงเหมือนผู้หญิงมากกว่าผู้ชาย ผิวกายขาวซีดเตะตาและ .. แก้มกับหูที่เป็นสีแดงน่าล้อ

      “เชี่ย มึงหยุดถ่ายเลยนะ! ไปไหนก็ไปเลย กูจะเปลี่ยนชุดต่อแล้วไปลู่วิ่ง

      “ไปด้วยดิ

      “มึงนี่มัน ..

      “เอ้า ไปทางเดียวกัน ประหยัดน้ำมันชิงถอนหายใจรอบที่สิบเจ็ดของวันก่อนจะเลื่อนกระจกขึ้นเหมือนจะตัดบทสนทนา แต่จริงๆเปล่าหรอก เขาแค่จะเปลี่ยนกางเกงและเสื้อให้เสร็จและดูเหมือนว่าพ่อรองเดือนคณะพลศึกษาจะรู้แกวเขาแล้วซะด้วย

      ใช้เวลาไม่ถึงสามนาทีชิงก็อยู่ในชุดออกกำลังกาย เหลือแต่รองเท้าที่ยังเป็นด็อกเตอร์มาร์ตินส์อยู่ เขากะจะไปเปลี่ยนเมื่อถึงลู่วิ่ง

     แกร็ก

      “เฮ้ย มึงนี่ยังไง ขึ้นรถคนอื่นไม่ขออนุญาต

      “โวยวายจัง ยังไงมึงก็ให้กูไปด้วยอยู่แล้ว

      “แม่ง คนที่อยู่ในชุดออกกำลังของไนกี้ย่นจมูกเซ็งๆก่อนจะออกรถโดยที่รู้อยู่แก่ใจว่ามีสายตาของบางคนจับจ้องอยู่ รู้ตัวอีกทีคนข้างๆที่ขอติดรถมาด้วยก็ปลดกระดุมเสื้อนักศึกษาซะงั้น

      “เฮ้ยๆๆ

      “มึงขี้โวยวายจัง

      “มึงจะแก้ผ้าในรถชาวบ้านไม่ได้

      “กูไม่ซีเรียส

      “กูซีเรียส

      “กูผู้ชาย มึงก็ผู้ชาย

      “เออ ก็ ..

      “อ๋อลืม นี่ผู้ชาย .. ชิงหันไปมองคนข้างๆตัวตอนที่รถติดอยู่ตรงปากทางแยกคณะบัญชีกับวิศวะ สร้อยเส้นหนึ่งทาบอยู่บนอกแกร่ง ผิวไม่ขาวไม่แทนกำลังพอดีๆของดินทำให้ชิงเม้มปาก 

      ถามว่าเคยเห็นมั้ย .. เคยสิวะ ถอดเสื้อประจำเวลาวิ่งเสร็จ

      แต่ว่านั่นมันไกลๆตั้งไม่รู้กี่ร้อยเมตรเลยนะโว้ย!

      เจ้าของใบหน้าคมคายไร้ที่ติกระตุกยิ้มกวนๆ นิ้วชี้ชี้เข้าหาตัวเองก่อนจะพูดเสียงเรียบๆแต่ทำให้คนที่นั่งเบาะคนขับแทบจะแทรกแผ่นดินหนี

      มีคนเคยบอกเขาว่ารักเหมือนเกม มันต้องมีคนแพ้และแน่นอน ต้องมีคนชนะ

     ผู้ชายที่มึงชอบ :-)

      และถ้ารักเป็นเกมที่มีเขากับดินเป็นคนเล่น

      เขาคงแพ้ตั้งแต่เกมยังไม่เริ่ม

 

_

 

      ชิงหิ้วรองเท้าวิ่งลงจากรถ ปล่อยให้เท้าเปลือยเปล่าสัมผัสกับลู่วิ่งเป็นครั้งแรก คนตัวเล็กทิ้งตัวลงนั่งข้างขอบสนามก่อนจะใส่ถุงเท้าและรองเท้าวิ่ง สะบัดมือไปมาหลายที วอร์มร่างกายกับรั้วเหล็กด้วยการยืดตัว จำไม่ได้แล้วว่าครั้งสุดท้ายที่ออกกำลังกายคือเมื่อไหร่ แต่นั่นแหละ วันนี้ทำเพื่อหม่าม้าเลย สาบาน!

      “ลีลาจัง

      “ยุ่ง

      “รีบๆวิ่งตามมา กูได้รอบนึงละนะ ดินพูดเย้ยพลางวิ่งผ่านไปด้วยรอยยิ้ม เออ! ไอ้เจ้าของสนาม วิ่งทุกวันหนิ มันก็ชินแล้วสิให้ตาย คนอะไรวิ่งไม่กี่นาทีก็ครบรอบสนามกว้างๆแล้ว

      ชิงหยุดตัดพ้อชีวิตตัวเองด้วยการออกตัววิ่ง เสียบหูฟังแล้วก็เปิดเพลงที่ชอบที่สุด รู้ตัวอีกทีก็วิ่งเกือบจะทันดินแล้ว ไม่รู้เป็นไปได้ยังไง เขาวิ่งเร็วขนาดนั้นเลยหรือไงกันนะ ทั้งๆที่ก็แค่วิ่งเหยาะๆ

      ‘จากนั้น ฉันก่อกำแพงให้หัวใจ กลายเป็นเย็นชาไม่ใส่ใจ ไม่เคยยอมให้ใครเข้ามาอีก .. นอกจากเธอ

      เสียงนุ่มๆของอะตอม ชนกันต์ที่ดังขึ้นทำให้หัวใจเต้นแรงอย่างประหลาด ยิ่งตอนที่อีกคนหันกลับมา วิ่งถอยหลังแล้วยิ้มให้เขากวนๆแบบนั้น .. แม่ง

      โคตรไม่ยุติธรรมเลย

      “ … ”

      ‘ไม่มีคำถามเมื่อได้เจอเธอแล้ว หากฉันได้พบเธอก่อนคงไม่มีวันเสียใจ

      ได้มีเธอจึงรู้ ที่ผ่านมาที่ฉันไม่เคยเปิดใจ .. เพื่อมาใช้รักเธอวันนี้

      แล้วทุกๆอย่างที่ดูเป็นสีละมุนน่ารำคาญตาแต่สบายใจแบบพิลึกๆก็จบลงเมื่อเชือกรองเท้าของชิงหลุด คนตัวบางหยุดวิ่ง ดินที่กำลังสนุกกับการหยอกใครบางคนก็เหมือนกัน เขายืนรอไม่นานชิงก็ผูกเชือกรองเท้าเสร็จ

      เอาจริงๆ ไม่รู้เป็นอะไร หลายวันที่ผ่านมามีหน้าบางคนแวบเข้ามาในหัวบ่อยๆ หน้าจืดๆเหมือนจะไม่มีอะไร แต่เวลายิ้มหรือแสดงสีหน้าตลกๆออกมาเช่น ไม่พอใจ เขินหรือสับสน มันจะน่ามองไปหมดและยิ่งพอไปย้อมผมมาใหม่แบบนี้ยิ่งเตะตา

      ลักยิ้มข้างแก้มนั่นก็เตะใจชะมัด

      “วิ่งไปก่อนเลย อย่ากวนกู

      “กูกวนอะไร

      “กวนใจ พอใจยังกระแทกเสียงโมโหก่อนจะวิ่งนำหน้าไปเฉย ดินหัวเราะออกมาเบาๆแบบที่ไม่ได้อารมณ์ดีขนาดนี้มานานแล้ว เขาวิ่งเหยาะๆตามหลังชิงที่ค่อนข้างจะมุ่งมั่น ออกกำลังกายบ้างก็ดี ผอมจนดูเหมือนคนไม่มีแรง

      แต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงไม่พอใจในลำคอเหมือนแมวขู่ ใครบางคนเชือกรองเท้าหลุดอีกแล้วและก็ไม่ได้แปลกใจอะไรนักหรอก เขาเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วว่าผูกเชือกรองเท้าผิด ก็ถ้าจะวิ่งน่ะ .. ต้องผูกให้แน่นกว่าเดิม

      “ … ”

      ชิงที่กำลังจะย่อตัวผูกเชือกรองเท้าอีกครั้งนิ่งไปเพราะใครบางคนไวกว่า คนตัวสูง ไหล่กว้างๆ เรือนผมสีน้ำตาลน่ามองและเป็นคนคนเดียวที่ทำให้เขาใจเต้นแรงเหลือเกินกำลังวุ่นวายกับเชือกรองเท้าที่เขารำคาญนักหนา

      “ต้องผูกแบบนี้ .. ทบกันสองครั้งแล้วมัดแน่นๆ

      เสียงเพลงในหูฟังยิ่งทำให้เขามั่นใจในอะไรหลายๆอย่างและมั่นใจว่าอีกคนจะมั่นใจ 

      ได้มีเธอจึงรู้ ที่ผ่านมาที่ฉันไม่เคยเปิดใจ เพื่อมาใช้รักเธอวันนี้

      “เสร็จ

      “ ….

      “เด็กน่ารักต้องพูดว่าอะไรเวลามีคนผูกเชือกรองเท้าให้ :)

      “อือ

      “ไม่น่าใช่

      คนตัวเล็กเม้มปากสนิทเมื่อบางคนยืนขึ้นเต็มความสูง กลิ่นน้ำหอมจางๆจากเสื้อตัวเก่งของธุลีทำให้ชิงรู้สึกเหมือนเท้าอยู่ไม่ติดพื้น .. ยิ่งได้สบตาแบบนี้ ยิ่งได้เห็นว่ามีภาพของตัวเองในแววตาอีกคนแบบนี้

      ขอบคุณ

      ยิ่งรู้สึกขอบคุณ

     เด็กดี

      ขอบคุณที่เป็นเส้นชัยให้เสมอ อะไรแบบนั้นล่ะมั้ง

 


_

 

     


      ชิงบิดขี้เกียจ ตื่นเวลาเดิม ตีห้าสี่สิบห้านาที .. นกที่ตื่นเช้า คือนกที่หลงรักนกตัวอื่น แบบนั้นล่ะมั้ง ทำไงได้ล่ะ นกตัวที่เขาอยากจะถ่ายรูปน่ะดันวิ่งเวลาเดิมทุกวัน หกโมงเช้าอะไรแบบนั้นและนั่นแหละ หอของเขาอยู่ไม่ไกลจากลู่วิ่งของมหาวิทยาลัยเท่าไหร่

      กล้องฟิล์มที่เพิ่งได้มาถูกฉวยใส่กระเป๋าสะพาย ไว้ค่อยกลับมาอาบน้ำก็ไม่สาย แค่ล้างหน้าแปรงฟันก็พอแล้ว ชิงคิดแบบนั้นเลยลากชุดนอนออกจากหอ ไปถ่ายรูปเหมือนทุกวัน

      เรื่องบางเรื่องเราทำมันจนติดเป็นนิสัย จนเป็นกิจวัตร ทำจนชิน จนคิดว่ามันไม่มีอะไร เหมือนกับที่เขารู้สึกบางอย่างกับดิน รู้สึกจนชินไปแล้ว รู้สึกแบบที่ไม่ต้องการการตอบสนองหรือการถูกรักกลับ

      แรกๆเขาก็ชอบถ่ายรูปนั่นแหละ แต่พอหลังๆก็รู้

      “จะถ่ายก่อนวิ่งมั้ย

      “ยุ่ง

      ว่าเขาชอบที่จะได้ถ่ายสิ่งที่เขารักมากที่สุด

      เรือนผมสีน้ำตาลธรรมชาติสะท้อนกับแดดแรกของวัน เขาชอบเฉดสีของมัน แม้จะไม่รู้ว่าจริงๆมันเป็นสีน้ำตาลที่ชื่อว่าอะไร

      โลกนี้น่ะแปลกดี มันมักให้สิ่งที่เราไม่เคยคาดหวังมาก่อน อย่างที่เขากำลังทำอยู่ตอนนี้คือกดถ่ายภาพบางคนยิ้มกว้างๆให้กับแดด พิงตัวกับรั้วเหล็กสีเขียวเข้มและสบตากับเขาผ่านกล้อง

ชอบกูตรงไหน

กูชอบมึงเหรอ

มึงตอบตัวเองสิ

.. มึงมุ่งมั่นและไม่ยอมแพ้

“ … ”

      “แต่ส่วนที่ดีที่สุดไม่ใช่ความพยายามหรอกชิงพูด มองฟ้าที่เจือสีแดงจางๆอย่างน่าหลงใหล เขาไม่รู้ว่าคนอื่นนิยามคำว่าเสน่หายังไง แต่สำหรับเขาแล้วมันคงเป็นความรู้สึก .. ที่ทำให้เลือดสูบฉีดทุกครั้งและเรารู้ตัวเสมอว่ามันมากกว่านั้น มากกว่าความรู้สึกแบบเด็กๆ มันถลำลึกลงไปเพราะเราใส่ความหมายให้ความรู้สึกนั้น ใส่เหตุผล ใส่รายละเอียด

     กลายเป็นอะไรบางอย่างที่เบาบางแต่ไม่เคยจางไป

      “ส่วนที่ดีที่สุดคือรอยยิ้มของมึงตอนเข้าเส้นชัยมากกว่า

      “ฮึดินหัวเราะในลำคอ เอื้อมมือมาขยี้ผมคนตัวเตี้ยกว่าที่อยู่อีกฝั่งของรั้ว พวกเขาสบตากันและกลายเป็นชิงที่พูดขึ้นมาก่อน

ดิน

ลี

“ … ”

ที่บ้านเรียกกูว่าลี

      เจ้าของดวงตาคมๆกับผิวสีแทนน่ามองบอกแบบนั้น นิ้วโป้งสากแตะกับจมูกรั้นๆของคนที่ซีดเกินไปแล้วตามประสาคนนอนดึก เขาก็ไม่รู้หรอกว่าระหว่างทางต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่ที่รู้แล้วในตอนนี้คือเส้นชัย

      “ลิซคงจะโกรธกู แต่บางเรื่องก็คงยอมไม่ได้

      “ … ”

      “ยังไงมึงก็เป็นชิง ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนแต่ผู้ชายคนนั้นดันเป็นกู แม่งรู้สึกว่ายอมลิซไม่ได้ว่ะ :)

      ก้อนเนื้อภายใต้แผ่นอกซ้ายกระตุกรุนแรง คนตัวเล็กไม่เคยคิดว่าเขาจะได้ยินอะไรแบบนี้ซึ่งความรู้สึกแรกที่พุ่งปราดเข้ามาคือน่ารัก .. น่ารักเหมือนกับที่อีกฝ่ายเคยพูดไว้ว่าถ้าเราชอบใครซักคนแล้วถ้าเขาก็ชอบเรากลับ

      มันก็คงน่ารัก

      “กูชื่อลี

      ถ้าอย่างนั้นเรื่องนี้ก็คงจะน่ารัก

 

ไม่ได้ชอบผู้ชาย

“ … ”

แต่คิดว่ากำลังจะชอบมึง

 

 



end.











แท็กนี้นะคะ #เส้นชัยของชิง

แหะ หวังว่าจะชอบ เราแต่งไวนานแล้วแหละ

ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ เป็นของขวัญแทนใจ

รักเยอะเลย

เจ้าเหมี่ยวเอง ♡









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 560 ครั้ง

15,356 ความคิดเห็น

  1. #15339 ศศพินทุ์ ปัคมา (@sasapin12345) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 11:12
    ละมุนมากกกก ลีชิง
    #15339
    0
  2. #15155 ดินสอทู่ (@amda401) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 เมษายน 2562 / 22:18
    ไรท์จะแต่งต่ออีกไหมหนา เราลุ้น เราอยากอ่านต่อ งื้อออออ >///<
    #15155
    0
  3. #15003 OHMeMEII (@OHMeMEII) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มกราคม 2562 / 19:18
    ไม่นะไม่จบแค่นี้สิ นานๆจะมีคู่รักคณะอื่นกับเขาบ้างงงง
    #15003
    0
  4. #14878 Pnpuypuy (@Pnpuypuy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 21:20
    น่ารักค่ะ
    #14878
    0
  5. #14461 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 12:00
    โง้ยยยยยยย เป็นเรื่องสั้นที่น่ารักมากกกกกกกกกกก ก็แค่ตากล้องคนนึงที่ตามถ่ายรูปคนๆนึงมานาน ชอบเขาแบบไม่ได้หวังอะไร อยู่ๆก็มีความรักมาทักทายกลับซะงั้น เพราะความบังเอิญนั้นแท้ๆเลย น่ารักจัง
    #14461
    0
  6. #14435 jin0909709342 (@jin0909709342) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 10:59
    มันดีต่อใจ
    #14435
    0
  7. วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 17:09
    แงงงงงงง น่ารักมากเลย หลงรักมากเงย
    #14428
    0
  8. #14409 zaha (@zahanateeruk) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 00:20
    งื้ออออออ ชอบอะ
    #14409
    0
  9. #14408 Jezzy Jimmy (@jm_monkey) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 20:11
    ดีอ่ะ มันดี มันน่ารัก
    #14408
    0
  10. #14387 pangbh0461 (@pangbh0461) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2561 / 10:53
    น่ารักมาก งื้ออออ
    #14387
    0
  11. #14297 ปลายฟ้าา (@numfon1929) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 14:08

    อยากอ่านแบบยาวๆ งื้ออออ
    #14297
    0
  12. #14245 Haebarakii (@Haebarakii) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 10:56
    กลับมาอ่านเรื่องนี้อีกแล้วว
    #14245
    0
  13. #14244 Ppjk0109 (@Ppjk0109) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 04:51
    น่ารักจัง เขินเลย -/-
    #14244
    0
  14. #14166 filmfilm12123 (@filmfilm12123) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 16:52
    กลับมาอ่านเรื่องนี้ซ้ำๆ
    #14166
    0
  15. #14155 feelsmiley (@feelsmiley) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 23:34
    ชอบมากค่ะ น่ารักมากเลยค่ะ ^ ^
    #14155
    0
  16. #14101 97line (@mysocute) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 09:42
    น่ารักอีกคู่ :)
    #14101
    0
  17. #14044 lio99 (@lio99) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 15:28
    อยากให้แต่งเป็นเรื่องยาวเลย อยากอ่านๆๆ
    #14044
    0
  18. #13994 Ehoy_B (@-babybabe-) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 22:29
    สงสารอลิซกับกวีขึ้นมาเลย โถถถ
    #13994
    0
  19. #13925 มัคคึซาราง (@earn_4008836) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 07:03
    น่ารัก&#128557;&#128557;&#128557;&#128557;&#128153;&#128149;
    #13925
    0
  20. #13924 มัคคึซาราง (@earn_4008836) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 07:03
    น่ารัก&#128557;&#128557;&#128557;&#128557;
    #13924
    0
  21. #13870 MManatsawan (@MManatsawan) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2561 / 14:49
    นี่ขนาดเรื่องสั้น ยังฟินขนาดนี้เลย
    #13870
    0
  22. #13794 SakanaTai (@SakanaTai) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 19:42
    กรี้สสส แต่งเป็นเรื่องยาวมั้ยน้ออออ มีต่อมั้ยน้ออออ *นั่งหน้าชิดติดกระจก*
    #13794
    0
  23. #13695 ikonyg (@ikonyg) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 12:13
    เอาอีกแล้ววว กรีสจนเจ็บคออีกแล้ว อ่านทีไรชอบพูดเพ้อกับตัวเองอะ555555 รักไม่รู้จะรักตรงไหนแล้วอะเเ
    #13695
    0
  24. #13614 nnagpp (@nnagpp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:37
    อ่านกี่ทีก็ชอบ ชอบมากๆๆๆๆ อยากให้เเต่งเพิ่มเลย เเต่ว่ายังไงเราก้จะติดตามต่อนะ เเต่ตอนนี้เราชอบมากจิงๆ
    ปล.อ่านหลายรอบมากๆ ไม่เบื่อเลย
    #13614
    0
  25. #13613 nnagpp (@nnagpp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 00:37
    อ่านกี่ทีก็ชอบ ชอบมากๆๆๆๆ อยากให้เเต่งเพิ่มเลย เเต่ว่ายังไงเราก้จะติดตามต่อนะ เเต่ตอนนี้เราชอบมากจิงๆ
    ปล.อ่านหลายรอบมากๆ ไม่เบื่อเลย
    #13613
    0