Fall of what the Deep

ตอนที่ 5 : รอยยิ้ม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 ม.ค. 60

ท่ามกลางโต๊ะเก้าอี้ที่เรียงรายล้อมรอบในหอสมุดที่แทบจะไม่มีใครใช้บริการเลย ทำให้ความเงียบเข้าปกคลุมหอสมุกทั้งหอ อันที่จริงก็ควรจะเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว พีช เอก และ แอน นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ที่มุมของห้องโถงใญ่ ไม่มีการสนทนาเกิดขึ้น เอก และ แอนต่างมองหน้ากันและกันด้วยแววตาที่สื่อความหมายว่า'จะทำอะไรต่อดี' ส่วนตัวพีชก็ยังทำตัวเลิกลัก มองซ้ายที ขวาที เหมือนกับว่ามองหาใครอยู่จากนาทีต่อนาทีจากนาทีต่อชั่วโมง มันทำให้เอกอืดอัด จึงกล่าวออกมาว่า

"หิวแล้ว นี่เรียนเสร็จยังไม่ได้กินไรเลย"

แอนต่อเติมคำพูดของเอกว่า

"เอ่อว่ะ กุก็หิว หาไรกินกันไหม  ขืนอยู่หอสมุดต่อไปกุคงแทะหนังสือเป็นแน่แท้"

แต่ขาดเสียงสนองจากพีช

"ป๊าด!!!!!" มือขวาของแอนกระแทกเข้ากับหัวของพีชด้วยความเร็วสูง

"บ้าไรเนี่ย"
"มึงซิบ้า กุหิวมึงได้ยินไหม" แอนกล่าวต่อด้วยความฉุนเฉียว"ถ้ามึงยัง
ขืนนั่งเน่าอยู่ตรงนี้ต่อ กุเองนี่แหละจะลากมึงไปกับพื้นเลย"

"ก็ชายชุด......"

"ไม่มีรอก"แอนตอบเพื่อเรียกความมั่นใจให้กับพีช"ตั้งแต่กุเดินออกมา
จากห้องเรียนก็ไม่เห็นจะมีชายที่มึงว่าเลย"

"แต่......."

"เชื่อกุ....กุจะปกป้องมึงเอง"แอนกล่าวซะจนเอกต้องหันหน้ามามองแอนและคิดในใจ'แอน มึงถึงมาก นับถือๆ'ไม่นานทั้งสองก็สามารถยกก้นของพีชออกจากอสมุดได้ และก็กำลังพากันเตร่หาไรกินหน้าราม รามยามเย้นมีร้านค้ามากมายมาตั้งเรียงบนทางเท้าเต็มไปทั้งหมด ทั้งเสื้อผ้า ของกุกกิ๊กน่ารัก รองเท้า ของกิน หรือถ้าอยากไปที่มีของกินมากๆ ลองไปเดินแถวหน้าสนามมังฯดูซิ มีตลาดนัดด้วยนะ"

ก็ตรงตามความคิดของเอกและแอน

"ไปหาไรกินที่ตลาดหน้าสนามมังฯดีกว่าของกินเยอะ"เอกกล่าว

"กุอยากกินเค้กอ่ะ น้ำปั่น ลูกชิ้น ปลาหมึกย่าง......"

"อีแอน ถ้ามืงจะอยากเยออะขนาดนั้น มืงไม่ซื้อข้าวเย็นกินจะดีไกว่าไหมว่ะ"เอกแซว

"เรื่องของกุหน่า"แอนกล่าว"ไม่ไหวว่ะ เดียวกุไปดูตรงนู๊นหน่อยนะ ของมันน่ากินมากเลย"

แอนเดินจ้ำอ้าวออกไปจากกลุ่มอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้แต่ชายสองคนยืน
งุนงง

"อีนี้นิ ไหนบอกจะปกป้องพีช......โถ่ๆ"

"มึงจะหาไรกินไหม"เอกถาม

"ไม่ว่ะ กุยังไม่รู้สึกหิวอะไร"พีชตอบแบบทื่อๆ"เดียวกุไปนั่งแถวสนามหญ้าตรงนู๊นนะ"

"เอ่อออออออออ กุซื้อไรกินเสร็จจะไปหา-----อย่าหายไปไหนนะ แล้ว

อีแอนมันจะรู้ไหมเนี่ย ลำบากกุอีกแล้ว เหอะๆ"เอกถอนหายใจเฮือกใหญ่

พีชเดินแยกตัวออกไปจากเอก ผ่านร้านต่อร้านแต่ก็อย่างที่บอกไว้ว่าเขาไม่ได้หิวอะไร ระหว่างที่เดินตรงน้าเขาก็ปรากฏสาวคนหนึ่ง เธอคนสั้นระดับบ่า ตาคม ปากนิด จมูกหน่อย ใช่!!! ผู้หญิงคนนี้ชื่อูลกเกด พึ่งรู้จักกันเมื่องานค่ายของคณะ เธอตรงสเปคของพีช ดูนั้นซิรอยยิ้มอ่อนๆที่ถูกแต้มบนใบหน้าของเธอทำให้ใจพีชเต้นไม่เป็นจังหวะ รอไรล่ะ

"ลูกเกดๆ"

เธอหันควักมาพร้อมกับความสดใส รอยยิ้มเธอเริ่มนุ่มนวลขึ้นเมื่อตาของเราสบกัน"อ้าวพีช!!!!"

"มาหาอะไรกินหรอ"

"อ่อ เปล่า คือไม่ได้หิวไรหรอกนะ เอกและแอนมันหิวเลยมาเป็นเพื่อน แล้วนี่"

"อ่อ เราพึ่งออกมาจากหอสมุดมาเอง"

"อ้าว พึ่งไปหอสมุดมาหรอ.......ไม่เห็นเจอเลย"

ทั้งสองเดินไปคุยกันไป เป็นการเชื่อมความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนกับเพื่อนที่อาจจะสานต่อไปเป็นแฟน ซึ่งเป็นความปราถนาของพีชล้วนๆ

"ฉันต้องไปก่อนนะ พอดีมีธุระ"

"งั้นไว้เจอกันใหม่"

ลูกเกดเดินจากไปพร้อมรอยยิ้มอ่อนๆชวนหลงไหลในห้วงเวลา พีชเดินไปที่จุดนัดพบซึ่งตรงนั้นเอกนั่งอยู่คนเดียว

"ไหนมืงบอกจะรอกุตรงนี้ไงว่ะ"

"กุเจอลูกเกดว่ะ"

"คนที่มืงเล่าให้กุฟังว่าแอบชอบเขานั้นนะ"

"เอ่อออออ"

ทันใดแอนก็เดินมาถือของพลุงพลังเต็มไปหมด

"นี่เจ๊ มึงไปเหมาตลาดมาหรอ"เอกแซว

"กุหิวอ่ะ"

"ค่อยดูนะ มันจะกินไม่หมด"

"เอ่อออออออออ กุซื้อมาให้พวกมึงกินด้วยนั้นแหละ"ยังไม่ทันขาดคำ"แต่หารนะ"

"อีแอน กุก็ซื้อของกุเปล่าว่ะ"
หลังจากนั้นทั้งสามนั่งกินไปคุยไปด้วยบรรยายกาศยามเย็นที่แสนจะสบายไม่มีแดด เหมือนเป็นการปิกนิกอย่างไงอย่างงั้น



0 ความคิดเห็น