Fall of what the Deep

ตอนที่ 4 : เป็นอะไรไป

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

เอกเก็บของอย่างไว สมุดเลคเชอร์ ปากกาแพ็คใส่กระเป๋าด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เขายืนขึ้นค่อยๆก้มหัวเดินผ่านเพื่อนแต่ละคนที่กำลังตั้งใจเรียนอยู่

"อ้าวเอก จารย์ยังเลคเชอร์ไม่จบเลย มืงจะรีบไปไหน"หญิงคนนึ่งถามเอก

"ก็ไอพีชดิ มันเป็นบ้าเป็นบออะไรก็ไม่รู้ สงสัยจะหลอนจากการขยันเรียนมากเกินไป"เอกกล่าวต่อ"แอนเลคเชอร์ส่วนที่เหลือให้หน่อยนะ"
"เคๆ เดียวเรียนเสร็จจะลงไปหา"

เอกเดินลงบันไดจากอาคาร แล้วก็นึกสงสัยว่าไอพีชมันเป็นอะไร ปกติตอนมันอกหักใหม่ๆ ก็ไม่ได้จิตตกหรือล้นลานแบบนี้ ก็ได้แต่ร้องไห้ไปสองสามวันแล้วก็กลับมาแฮ็ปปี่เหมือนเดิม เอ่ออออออออเดียวมันก็หาย

เอกมาถึงห้องน้ำชั้นล่างขิงอาคารเรียน เห็นห้องน้ำห้องหนึ่งปิดอยู่เลยตะโกนเรียก

"ไอพีช มืงอยู่ในนั้นใช่ไหม"

ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องน้ำ เอกเริ่มรู้สึกผิกปกติ เละเคาะประตูดังเรียก

"ไอพีชโว๊ย มืงอยู่ในนั้นใช่ไหม"

ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนออกจากห้องน้ำห้องนั้นว่า

"กุไม่ใช่เอกโว๊ย กุขี้อยู่มืงเข้าใจไหม"

เอกอั้นหัวเราะ แล้วกล่าวขอโทษ

"โทษคับพี่ โทษคับ"

เอกออกจากห้องน้ำด้วยรอยยิ้ม แต่ก็อดกังวลไม่ได้ว่าแล้วพีชมันไปอยู่ที่ไหน เอกควักโทรศัพท์มาโทรหาพีชทันที

ตุด-------ตุด---------ตุด

ที่ปลายสายรับโทรศัพท์

"เฮ้ยมืงอยู่ไหนว่ะ ไหนบอกว่าอยู่ห้องอาคารเรียนชั้นล่างไง"

"กุ----กุ-----กุอยู่ในหอสมุด แถวอาคารเรียนคนมันพลุกพลานกุกลัวเจอพวกชายชุดสุทสีดำมันเห็นเข้า"

"ใครนะ"

"ก็ไอพวกชายชุดสูทสีดำไง พวกมันจะมาฆ่ากุ กุเจอพวกมันสองสามรอบด้วย ไหนจะมีคนที่หน้าตาเหมือนกุที่ค่อยช่วยกุอีก"

เอกหยุดชะงัก ไม่พูดตอบและเป็นกังวลเกี่ยวกับไอพีชว่ามันเป็นอะไรของมัน เขาคิดว่ามันคงดูหนังแนวฆาตกรโรคจิตมากเกินไป

"มึงหยุดเลย มึงบอกกุเลยดีกว่าว่ามึงอยู่ไหน เดียวกุจะไปหามึงทันที"เอกกล่าวต่อ"เนี่ย ตอนนี้แอนก็เรียนเสร็จแล้ว เดียวกุโทรหาแอนให้มาหามืงด้วยกันเลย"

"ชั้นสาม หนังสือล็อค HQ"

"เอ่อออออ มึงอยู่ตรงนั้นนะ อย่าไปไหน เน้นว่าอย่าไปไหนกุเฟลกับมึงมารอบหนึ่งแล้ว"

"รีบมาๆๆๆ"

ตุด-------ตุด---------ตุด

สิ้นสุดการวางสายเอกด็รีบโทรหาแอนนัดเจอกันที่หอสมุดตามที่นัดไว้ทันที

ผ่านไปไม่กี่นาที เอกก็อยู่ชั้นสาม

"ล็อค H อยู่ตรงนี้ ไล่ไปเรื่อยๆก็จะถึงแหละมั้ง"

เอกเริ่มไล่ไปตั้งแต่ "HJ HK HL HM HN HO HP HQ"

พอเอกเดินมาถึงล็อค HQ ก็เห็นพีชยืนลุกลี้ลุกลนอยู่อีกมุมหนึ่งของล็อคหนังสือ

"เฮ้ยพีช มึงเป็นอะไร ไหนลองเล่าให้กุฟังหน่อยสิ กุว่ากุน่าจะช่วยมืงได้นะ"

พีชตตอบสวนมาทันควันว่า"ระหว่างเดินมามานี่มึงเ็นชายชุดสูทสีดำบ้างไหมว่ะ"

"ไอบ้า ใครจะมาใส่ชุดสูทเดินในเวลานี้ อากาศแมร่งก็ออกจะร้อนตายห่า"

"กุเห็นนะโว๊ย เห็นมันขึ้นลิฟท์ไปตอนกุอยู่อาคารเรียน"

เอกจับไหล่สองข้างของพีชไว้แน่น แล้วกล่าวว่า

"พีช มืงใจเย็นก่อน คือตอนนี้กุเห็นมึงลน ลนมากๆด้วย"

พีชยืนนิ่งเหมือนกับไม่มีจิตวิญญาณอยู่ในร่าง

"พีช ปัญหาค่อยๆแก้ กุเข้าใจ"

ไม่ช้าไม่นานแอนก็เดินมาถึงล็อค HQ ก็สังเกตเห็นว่าเอกกำลังใช้มืงสองข้างจับไหล่ของพีชไว้แน่น เหมือนกับให้กำลังใจ

"นี่ๆ พวกแกทำอะไรกันอยู่ว่ะ"

"แอน มึงมานี่เลย ดูเพื่อนมึงจะจิตตกบอกเห็น มีชายชุดสูทสีดำตามล่าตัวมันอยู่"

"เอ่อว่ะ มะกี้กุเห้นชายเสื้อดำคนหนึ่ง เดินอยู่หน้าหอสมุดนะ"

พีชตาเพิกโพลง หน้าซีดเซียว

"อีแอน มันใช่เวลาไหม มึงดูเพื่อนมึงด้วย"

"ก็กุเห็นนืหน่า เขาใส่เสื้อสีดำเฉยๆ ไม่ได้ใส่สูทสักกะหน่อย"

"ไปนั่งตรงเก้าอี้อ่านหนังสือดีกว่า ตอนนี้หอสมุดก็คนน้อยลงแล้ว มึงไม่ต้องกลัว มีกุกับอีแอนอยู่ทั้งคน"

เอกกับแอนก็พาพีชไปนั่งสงบสติอารมณ์ที่โต๊ะอ่านหนังสือ

0 ความคิดเห็น