Fall of what the Deep

ตอนที่ 3 : เริ่มกลัว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ม.ค. 60

พีชสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงโชเฟอร์
เขาหน้าซีดมองจ้องไปที่ประตูทางเข้าราม จ้องอย่างพินิจพิเคราะห์เลยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขานั้นมันคือเรื่องจริงหรือเปล่า

"ถึงแล้วคับ.......มอราม"โชเฟอร์ทัก

ผมควักกระเป๋าตังค์ แล้วจ่ายเงินค่าแท็กซี่ แล้วคิดในใจต่อไปว่า เหอะๆ....นั่งแท็กซี่ทีไร หมดเยอะทุกที แต่ไอเรื่องที่น่าเป็นห่วงคือ ชายชุดสูทสีดำและไอลูกแก้วฝังซิปนี้ด้วยแหละ 

รู้ทั้งรู้ว่าเข้าเรียนสาย แต่เขาเดินอย่างระมัดระวังหลบๆซ่อนๆ มองไปที่จุดที่เคยเกิดเหตุ แต่ก็ไม่ยักจะเห็นชายชุดสูทสีดำ 'ระวังไว้ๆ' พีชกล่าวพร้อมกับมือสั่นรั่วๆ  พอถึงอาคารเรียน พีชก็สตาร์ทไปที่ลิฟท์ แต่ต้องเบรคเกือบแตกเมื่อเห็นว่าชายชุดสูทสีดำกำลังเดินเข้าไปในลิฟท์ มันต้องไปดักที่ห้องเรียนแน่ๆ มันรู้ได้ไงว่าเราเรียนที่นี้ อาคารนี้ ใครจ้างมันมา เราก็ไม่เคยทำใครเจ็บซ้ำน้ำใจถึงขนาดต่องมาฆ่ามาแกงกันด้วย แล้วไหนจะคนที่มาปกป้องเรา ยอมเสี่ยง ยอมตาย แถมให้สิ่งประหลาดนี้ไว้ด้วย มันต้องมีความหมายซ้อนอยู่ในเรื่องนี้แน่นอน

"อ้าวเฮ้ย------พีช-------โดดเรียนนิหว่า" เสียงแว่วมาแต่ไกลจากชายร่างท้วม

"จุ๊ๆๆๆๆๆๆ.....เบาๆ"

"นี้มึงกลัวถึงขนาดต้องหลบต้องซ่อนกันเลยหรอว่ะ"ชายร่างท้วมกล่าวเหน็บแนม"หรือว่ามืงพึ่งเคยโดดเรียนครั้งแรก ฮ่าาาาาาาาาาาาา"

"จะครั้งแรกหรือครั้งไหนไม่สำคัญหรอโอ๊ด"

ชายร่างท้วมคนนี้ชื่อโอ้ด

"เฮ้ยๆ ดูสีหน้ามืงซีดเซียวอะไรเบอร์นั้นว่ะ"

"เปล่าๆ ไม่มีไรๆ"

"เอ่อออออออออ กุต้องไปก่อนนะ นัดสาวไว้แล้ว"

แล้วโอ๊ดก็เดินจากไป ทิ้งพีชไว้กับความหวาดระแวง

เราทำอย่างไรดี แจ้งตำรวจไหมว่ามีชายชุดสูทสีดำกำลังตามมาปองร้าย------เขาจะเชื่อเราหรอว่ะ เดียวก็หาว่าเราบ้าถูกจับส่งโรงบาลอีก------ทำไงดีๆ พีชเดินเข้าไปในห้องน้ำ ปิดประตู แล้วคิดหาทางออกของเรื่องนี้ เขาหยิบลูกแก้วขึ้นมามองแล้วก็พูดว่า 

"นี่มันบ้าอะไรกัน"

'อ้าวเห้ย.....ไม่เหมือนที่คุยกัยไว้นี่หว่า' เขาสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ของตัวเอง เขาควักโทรศัพท์ออกมาดู บทหน้าจอปรากฏว่า เอก เขากดรับ

คำแรก คำสั่นๆ แต่ได้ใจความที่กินใจ"ไอสาส"เอกกล่าวต่อ"มืงจะเข้าเรียนไหม นี่ก็พวกกุเรียนไปชั่วโมงครึ่งแล้ว"

คำตอบ ที่เต็มไปด้วยความหวาดระแวง กลัวก็ตอบกลับมาว่า"ไอเชี่ย--กุ....กุ.....กุ.....กุ..."

เอกตัดบทลงทันที"ใจเย็นสาสค่อยๆพูด"

"กุเจออะไรที่แปลกประหลาด มันประหลาดมาก คือว่ากุไม่รู้ จะอธิบายมันอย่างไรดี"

"ใจเย็นก่อนเพื่อน ใจเย็นนนนน"

เอกรู้ทันทีว่าพีชมีความกังวลสูง เขาอาจจะเครียดจากการเรียนหรือว่ามันอกหัก ไม่น่า ต้องนี้มันก็ไม่มีใครนี่หน่าหรือคนๆนั้นทำให้พีชอกหัก

"มืงอยู่ไหน"

"กุอยู่ในห้องน้ำอาคารชั้นหนึ่ง"

"เอ่อออออ......มึงไปอยู่โรงอาหารหรือกาแฟก็ได้ ห้องน้ำแมร่งใช่จุดนัดพบที่ไหนว่ะ"

พีชตวาดกลับ"เดียวมันเจอกุ"

เอกรู้สึกถึงความเครียด พีชอาจจะจิตตกหวาดระแวงอะไรสักอย่าง หรือบางสิ่งที่ทำให้เขากลัวจนสภาพเป็นอย่างงี้ เอกนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก

"งั้นเอางี้ เดียวกุลงไปหามืงเลย......อยู่ตรงนั้นไว้นะ"

"มาให้ไวนะโว๊ยยยยยย"

0 ความคิดเห็น