Fall of what the Deep

ตอนที่ 2 : มันคือะไร

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ม.ค. 60

"แกอยากไปเข้าเรียนสายหรือไง" แม่ทำเสียงเข้ม

"กี่โมงแล้วคับแม่" พีชที่ตัวชุ่มไปด้วยเหงื่อถามแม่

"ให้ตายเถอะ" แล้วแม่ก็กล่าวต่อว่า "เก้าโมง!!!!----จะไปไหมฮ่ะ 'เรียน' " แม่ตวาดใส่ด้วยความโกรธ

พีชตื่นตัวกำลังลุกออกจากเตียง แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองกำลังกำอะไรอยู่ในมือข้างซ้าย เขาค่อยๆคลายนิ้วมือออกช้าๆ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นลูกแก้วใสข้างในชิปอยู่ในมือของเขา ใจพีชเต้นตูมตามเหมือนกับว่ามันจะหลุดออกมาจากหน้าอก 

'นี่มันเรื่องจริงหรอ-----ทำไมไอสิ่งนี้มาอยู่กับเราได้ ไม่ซิฝันบ้ากันนี่' พีชสับสนอย่างหนัก

'ช่างมันก่อน เราต้องไปเรียนนิ' แล้ววางลูกแก้วนั้นไปที่โต๊ะอ่านหนังสือ

หนุ่มรีบลุกออกจากเตียง ทำกิจวัตรเสร็จก็เดินลงมาจากข้างบนบ้าน พีชสังเกตุเห็นอาหารที่อยู่บนโต๊ะ ซึ่งมันเหมือนกับที่หนุ่มเห็นในความฝัน 

"ฝัน----ฝันบ้าอะไรว่ะ"

"อ้าว-----ยังจะเหม่ออีก รีบกินข้าวแล้วไปเรียนได้แล้ว" แม่ยังทำหน้าทำตาซีเรียล

"ผมขอนมกับขนมปังคับ" หนุ่มกล่าว

มันคงไม่เป็นไปตามที่ฝันหรอก นมบ้านเราก็มีตั้งสองสามรสชาติ ไหนจะแยมก็มีสัปปะรดและสตอเบอรี่ อย่างน้อยก็แค่ฟลุกได้อย่างใดอย่างหนึ่งแหละ

พีชต้องตกใจยืนนิ่งเมื่อแม่หยิบนมรสหวานพร้อมกับขนมปังทาแยมสตอเบอรี่ประกบกันมาให้เขา

"อ้าว----แกจะเหม่อไปถึงไหน" แม่ตวาดใส่ด้วยความไม่เอาไหนของลูกชาย

"ขะขะขะขอบคุณคับ" หนุ่มเหงื่อไหลไปทั่วตัวพร้อมหยิบนมกับขนมปัง

พีชคิดไปคิดมาโชคชะตาอาจจะเล่นตลกกับเขาอยู่ เขาเลยวิ่งขึ้นไปบนห้องแล้วหยิบลูกแแก้วนั้นใส่กระเป๋ากางเกงมาด้วย

หนุ่มรีบวิ่งลงมาจากชั้นบนแล้วออกจากบ้านพร้อมปิดประตูดัง "ปัง'"
'เป็นไปได้ไง ฝันบ้าอะไรจะเหมือนจริงขนาดนี้' เดินไปคิดไป ยิ่งคิดยิ่งทำให้เขารู้สึกวิตกกังวล พอเดินได้มาถึงก่อนซอยสามแยกได้ระยะหนึ่ง เขายุดชะงัก หยุดอยู่นิ่งไม่กระดุกกระดิกไปไหน

"ถ้าฝันมันเป็นจริงล่ะ ถ้ารถสีเขียวคันนั้นจะพุ่งมาชนเราจริงๆล่ะ ถ้าชายคนนั้น คนที่มาช่วยเรามีจริง และชายชุดสูทสีดำอีกแหละ"

หนุ่มถอยหลังออกจากซอยโดยไม่รู้ว่าจะผ่านคนพวกนั้นไปได้อย่างไร

ทันใดนั้นก็มีแท็กซี่ผ่านมาในซอย หนุ่มรีบโบกแท็กซี่ให้จอด พอแท็กซี่จอด หนุ่มเปิดประตูถามว่าไปมอรามไหมคับ โชเฟอร์ตอบไปได้ พีชก้าวขึ้นแท็กซี่ไปนั่งเบาะหลังแล้วทำตัวนอนลบเมื่อแท็กซี่ขับผ่านรถคันสีเขียว

ถึงก็เรทแล้ว หนุ่มรีบควักตังค์จ่ายเงินค่าแท็กซี่แล้วรีบวิ่งไปที่อาคารเรียน ยิ่งวิ่ง ยิ่งเหนื่อย หอบ อีกแค่สองช่วงตึกก็จะถึงอาคารเรียนอยู่แล้ว แต่เขาเหนื่อยจริงๆ จึงยืนพักสักหน่อย

 หนุ่มก้มหน้า เหงื่อไหลไคลย้อยจากความเหนื่อย 

ในท่ามกลางผู้คนมากมายที่เดินขวากไขว่ไปมาในราม ก็มีชายชุดสูทสีดำเดินตรงมาหาเขาโดยที่เขายังไม่รู้ตัว ใกล้ขึ้น อีกไปกี่ก้าวก็จะถึงตัวเขาแล้ว ชายชุดสูทสีดำควักมีดออกมาจากบริเวณเข็ดขัดที่ถูกบังด้วยเสื้อ

"ระวัง!!!" ชายแปลกหน้าวิ่งเข้ามาผลักพีชล้มลงกับพื้น

เขาต่อสู้กันอย่างดุเดือด ส่วนพีชที่นอนคว่ำอยู่ค่อยๆลุกขึ้น แล้วก็มองเห็นเหมือนตัวเองกำลังต่อสู้กับชายชุดสูทสีดำ 

"วิ่งไปปปปปปปปปปปป" ชายแปลกหน้าตะโกนร้อง
 
ด้วยความตกใจสุดขีด หัวใจเต้นตูมตาม เขาลุกขึ้นวิ่งไปคิดชีวิต พอวิ่งได้ไกลจากที่เกิดเหตุเขาหันกลับไปมอง เห็นชายแปลกหน้านอนอยู่กับพื้น ชายชุดสูทสีดำมองหน้าพีชแล้วยิ้มให้ พีชหันกลับไปแล้ววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

เมื่อพีชหมดแรง เขาล้มลงกับพื้นอย่างช้า ทันทีทันใดนั้นเขาได้ยินเสียงที่ดังสนั่นมากในโสตประสาทของเขา

"ตื่นได้แล้วคับ ถึงรามแล้ว" โชเฟอร์กล่าวพร้อมเขย่าไหล่เขา

0 ความคิดเห็น