สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 9 : ฝนตกคนร้องไห้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    11 ม.ค. 60

     'เขาบอกว่าฟ้าร้องไห้ออกมาเป็นน้ำฝน' เป็นส่วนหนึ่งของเพลงน้ำตาฟ้า วงสามโทน เมื่อไหร่ที่ผมเห็นฟ้าร้องไห้ ตัวผมมักจะจองมองน้ำตาของฟ้าที่หล่นลงมากระทบกับพื้นดิน แป๊ะๆๆๆ
     แต่ที่ได้ยินชัดที่สุดคือ น้ำตาจากฟ้ากระทบกับไลังคาบ้าน มันดังกึกก้อง ทึกๆๆๆๆๆๆ 
     ในช่วงเวลานั้นผมมักจะเหม่อลอยเมือนตัวเองค่อยๆหลุดออกจากร่าง ลอยไปในอากาศที่เต็มไปด้วยน้ำตาฟ้า แล้วอยู่ดีๆความทรงจำเก่าๆ(กระดาษในกล่อง)ก็หวนกลับมาอีกครั้ง
     ครั้งนี้ความทรงจำ(กระดาษ)ในช่วงที่ผมร้องไห้ในช่วงไม่กี่เดือนมานี้ล้วนไหลเทออกมาจากกล่อง 
     ครั้งแรก ผมร้องไห้ให้กับงาน งานที่ผมทุ่มเทสุดใจ ให้พละกำลัง ให้เวลา ความไว้เนื้อเชื่อใจ แต่สุดท้ายก็มีบางสิ่งจากบางคนมาทำลายมันไปหมดสิ้น เหลือไว้แต่ควาข่มขืน ปวดร้าวและเสียใจ
     ครั้งสอง ผมร้องไ้ให้กับสิ่งที่ผมอยากเป็นในอนาคต แต่ต้องมาฝันสลายเพราะธรรมชาติสร้างโรคประจำตัวให้ผมมาเป็นของแถมด้วย ผมรู้สึกเมือนโดนขโมสิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตไป แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป ผมต้องเลือกเดินต่อไป ล้มได้แต่ต้องลุกนะจ๊ะ
     ครั้งที่สาม ผมร้องไห้ให้กับความรัก
     การที่ผมร้องไห้นั้นจะว่ามันดูอ่อนแอไปก็ได้ แต่มันทำให้ผมสบายใจ และได้รู้ตัวเองว่า ต่อให้เราเป็นผู้ชายอกสามศอก เราก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีอารมณ์ ความรู้สึก จิตใจ ความคาดหวัง ต่อมใต้น้ำตา......

1 ความคิดเห็น