สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 31 : จิตวิญญาณการทำงาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    25 ก.ค. 60

     ถ้าคนสิบสองคนต้องผลิตเข็มหมุดสิบสองขั้นตอน

เราต้องแยกกระบวนการผลิตโดยให้คนหนึ่งคนทำแค่คนละขั้นตอน แล้วนำมาประกอบกันในกระบวนการขั้นสุดท้าย-อดัม สมิธ

เราต้องให้คนทุกคนได้ทำทุกขั้นตอน เพราะเขาจะเข้าใจถึงองค์ประกอบทั้งหมดของเข็มหมุด และสามารถทำงานโดยมีความรู้สึกเชื่อมดยงกับเข็มหมุดซึ่งเป็นผลลัพธ์ของกระบวนการ”-คาร์ล มาร์กซ์

ในสังคมปัจจุบันที่มีลักษณะการผลิตที่หลากหลาย ถ้ามองมุมอุตสาหกรรม ความไว ปริมาณสินค้า นั้นเป็นสิ่งสำคัญ คุณภาพของสินค้านั้นจะอยู่ที่มาตรฐานหรืออย่างมากก็เกินขึ้นมานิดหน่อย”-อา โปโป้

ทั้งสองนักคิดได้อธิบายหลักการผลิตสินค้าในยุคปฏิวัติอุตสาหกรรมโดยยังมีมนุษย์เป็นแรงงานอยู่ ซึ่งถ้าเทียบกับปัจจุบันแล้ว แนวความคิดของสมิธจะถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลาย แม้หุ่นยนต์กำลังเข้ามาแทนแรงงานที่เป็นคน

แต่สิ่งที่มาร์กซ์คิดก็ใช่ว่าจะหายไปจากหลักการผลิตสินค้า มันปรากฏในสินค้าที่ต้องใช้ศิลปศาสตร์ จะมากจะน้อยนั้นขึ้นอยู่กับลักษณะของงานหรือชิ้นงาน ศิลปินที่ยังคงจับพู่กันจับดินสออยู่นั่น ต่างใช้หลักการของมาร์กซ์ในการผลิตสินค้า(ผลงาน)แทบทั้งสิ้น เราจึงไม่เคยเห็นศิลปินกลุ่มไหนแบ่งหน้าที่กันในการวาดภาพ เช่น คนนั้นร่างเส้น คนนี้ลงเส้นจริง คนนู๊นลงสี มันเป็นไปได้ยากมากเพราะศิลปินคนหนึ่งนั้นจะมีองค์ประกอบศิลป์ในการสื่อควาหมายของภาพแตกต่างกัน คนร่างเส้นอาจจะให้อีกความหมายหนึ่ง คนลงเส้นจริงอาจจะให้อีกความหมายหนึ่ง แค่นี้ก็คิดไม่ออกแล้วว่าภาพนั้นจะสื่อถึงสิ่งใด นี้ยังไม่รวมความหมายจากคนลงสีอีก แต่มันอาจจะมีการทำงานรูปแบบนี้ก็ได้ ถ้าการวางแนวทางของสินค้า(ผลงาน)ร่วมกันอย่างชัดเจน

จะมากจะน้อยนั้นขึ้นอยู่กับลักษณะของงานหรือชิ้นงาน ถ้าเรามามองงานด้านดีไซน์หรือการออกแบบเสื้อผ้าบ้าง จะเห็นว่ามีการแบ่งหน้าที่กันชัดเจน ใครออกแบบชุดก็ร่างภาพลงสี ใครหาวัตถุดิบใครตัดเย็บ ก็นำสิ่งที่จะมาสรรสร้างและใช้ฝีมือวิจิตรบรรจงให้ตรงกับความต้องการของผู้ออกแบบ  แต่ไม่ได้มีแค่นี้เท่านั้น ยังมีอีกหลายกระบวนการที่ไม่ได้กล่าวถึงซึ่งต้องการผู้เชี่ยวชาญในแต่ละด้านมาช่วยกันสร้างให้สินค้า(ผลงาน)ให้ออกมาดีที่สุด

สำหรับสายอาชีพฉันนั้น จิตวิญญาณของการผลิตสินค้า(ผลงาน)’จะต้องมากกว่าความไวและปริมาณสินค้าอย่างแน่นอน พวกเราต้องใช้เวลาฝึกฝนนาน ไม่ใช่แค่เขียน แต่ต้องอ่าน ดู จำ หรือทุกอย่างที่สามารถนำมาใช้ในความหมายเชิงเรียนรู้

แล้วงานคุณล่ะอยู่ในขอบเขตไหน อาจจะเป็นของสมิธ มาร์กซ์ หรือ คนอื่นที่ไม่ใช่สองคนนี้ก็ได้

 

อา โปโป้

25 ก.ค. 60

รถตู้เดอะมอลล์งามฯ-รามคำแหง

1 ความคิดเห็น