สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 3 : เหงา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ม.ค. 60

     เช้าวันใหม่ที่ผู้คนมากมายต้องต้อนรับกับความแปรปรวนของสภาพอากาศที่ไม่แน่นอนในฤดูหนาว พวกเขาต่างเร่งรีบไปยังจุดหมายปลายทางของตนเอง ผมก็เป็นคนหนึ่งที่ต้องเร่งรีบไปยังจุดหมายปลายทางของผม แน่นอน!!! ที่ๆผมจะบรรยายต่อไปนี้ทุกคนคงรู้จักกันดีในชื่อว่า กรุงเทพ

     ความวุ่นวายของกรุงเทพมันเป็นอะไรที่แปลกดีนะ ไอที่ว่าแปลกผมไม่ไช่ว่าจะเป็นสถานที่หรอก แต่เป็นผู้คนมากกว่า ทำไมงั้นหรือ???? เพราะผมรู้สึกเหงาทั้งๆทีผมมีผู้คนรายล้อมรอบตัว คุณลุงคนนั้น คุณป้าคนนี้ นักศึกษาสาวสุดสวย เด็กน้อยในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อน คุณลองคิดดูซิ ถ้าผมทักทายเขาเข้าสักคนว่า คุณครับ สบายดีไหม” ผมว่าเขาจะทำหน้าเอ๋อๆแล้วก็เดินจากผมไปแน่นอน

     ผมอาจจะต้องการใครสักคนมาเข้าใจความเหงาของผมหรือเปล่า  ไม่จำเป็นก็ได้นะที่จะต้องลงเอยกับการที่ต้องเป็นแฟน บางครั้งการมีคนที่เข้าใจมันอาจจะลบความวุ่นวายในกรุงเทพที่คุณสัมผัสให้กลายเป็นความสดใส ใช่!!!! มุมมองของคุณนั้นเองที่ทำให้กรุงทพมันยุ่งเหยิงวุ่นวาย

                                                                                                                                  จริงไหมครับ

1 ความคิดเห็น