สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 27 : แผลเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 พ.ค. 60

เพราะไม่ได้ระบายความในใจกับใครหรือเปล่า ที่ทำให้ผมรู้สึกเหงาได้ขนาดนี้

ก็เป็นเวลาได้สักพักใหญ่แล้วที่ผมตัดความสัมพันธ์กับเธอ เธอที่ผมเลือกจะให้ความรักเท่าที่เธอต้องการ เธอที่ผมเคยไว้ใจ เธอคนนั่นแหละ ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในตำแหน่งหวานใจของผมอีกแล้ว แต่ผมต้องพูดตามความสัตย์จริงจากใจว่า ที่ผมเริ่มต้นใหม่ เริ่มที่จะเปิดโอกาสตัวเองได้เจอสาวๆที่มีใจ เปิดโอกาสสาวหน้าใสๆได้รู้จักมักคุ้น แต่ก็ยังมีเธอหลงเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญตลอด

ซึ่งก็มีหลายสิ่งที่ยังคงย้ำ

ในระหว่างที่ผมเดินเที่ยวเตร่เป็นธรรมเนียมหลังเลิกเรียน ผมมักจะไปตามสถานที่ต่างๆที่ง่ายต่อการสัญจร ระหว่างบ้าน-มหาลัย และมักมีอะไรมาสะกิดที่สมองให้ฉายภาพ ภาพเราเดินจูงมือ ภาพเธอกับผม ภาพของเราสอง เหมือนมันประทับไว้เป็นอนุสรณ์สถานตามที่ที่เราเคยข้างเคียงโดยอาจมีผมคนเดียวเท่านั้นแหละที่ยังคงเห็นมันอยู่

หลายสิ่งก็ยังคงย้ำ 

แม้แต่เพื่อนเก่าของเธอกับผม ที่เราเคยรู้จักหรือด้วยอริยาบถที่เราอยู่ห้องเดียวกันเลยต้องมีเพื่อนร่วมห้องคนๆเดียวกัน มันเหมือนพวกเขาเป็นภาพหลอนของเธอที่ค่อยเดินติดตามตัวผมในเฟซบุ๊ค สมุดจดเบอร์โทรศัพท์ หรือไลค์

และคงมีอีกหลายที่รอการลบเลือน

อ้าว! พูดอย่างนี้ก็หมายความว่า ยังลืมไม่ได้ซิ แล้วจะเริ่มต้นความรักครั้งใหม่ได้อย่างไร ถ้านายเริ่มต้นความรักครั้งใหม่โดยมีเธอคนเก่ายังค่อยตามมาหลอกหลอนอยู่ จะไม่ทำให้เธอคนใหม่มาเจ็บช้ำน้ำใจหรอกหรอเมื่อรู้ว่าเรายังไม่ลืมเธอคนเก่า

เคยมีคนบอกผมไว้เหมือนกันว่า ถ้านายยังคงลืมคนเก่าไม่ได้ ก็อย่าได้มีใครใหม่เลยดีกว่า เพราะจะไปพาลทำร้ายเรื่องระหว่างเราสองคน แต่ผมกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องของ แผลใจ ซะมากกว่า

ใช่! ผมต้องการคนที่เข้าใจในสิ่งที่ผมเป็น เข้าใจความเจ็บปวดจากรักครั้งเก่า เข้าใจว่าทำไมผมถึงยังไม่ลืม แม้จะพยายามลืมแล้วก็ตาม


นี่อาจจะเป็นการรำพันข้างเดียวของผม แต่บางครั้งก็อยากให้คนบางคนรับรู้ว่า คนแบบนี้ก็มีตัวตน

1 ความคิดเห็น